[Fic] Chu ผมกับเขาเรา.... (Kyuhyun.Siwon.Sungmin.Ryeowook)

ตอนที่ 39 : [Chu] รู้สึกบ้างไหม? [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ม.ค. 57

พอเข้ามาในห้องก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วเหมือนกันที่น้ำตาไหลออกมาไม่หยุดลงเสียที คิดว่าจะกลับไปที่คอนโดปรากฎว่าคยูฮยอนก็ยังยืนนิ่งอยู่หน้าห้องไม่ขยับไปไหนสุดท้ายเลยต้องกลับมานั่งอยู่ข้างในห้องพักไข้กับซีวอน

         “จะเลิกกับมันแล้วจะยังร้องไห้ให้อีกทำไม? ฉันรำคาญ” เสียงทุ้มเอ่ยดังมาจากทางชเวซีวอนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายภายนอกดูเหมือนจะหมดสภาพแต่ปากแสนคมกริบนั้นกลับยังทำหน้าที่ได้เจ็บแสบเหมือนเดิม

         “พักผ่อนเถอะครับอย่ามาสนใจเรื่องไร้สาระจากคนที่คุณมองว่าเลวอย่างผมเลย” อีกคนก็ได้แต่ปากดีไม่ดูสภาพจิตใจจนชเวซีวอนได้แต่หัวเราะ

         “ฉันก็รอคนที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้มาช่วยดูฉันก่อนไง”

         “คุณก็ไม่ได้เป็นอะไรมากหนิครับ” ปาดน้ำตาแล้วมาเล่นเกมส์จ้องตากับคนบนเตียงที่มีสายตาคมกริบ เขาไม่ยอมหรอกนะถึงแม้จะรู้ว่าสู้ไม่ได้ก็จริงแต่เขาจะไม่ยอมให้ชเวซีวอนกลั่นแกล้งทั้งๆที่เริ่มแรกเขากับชเวซีวอนไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกันมาก่อนเลย

         “หึ ... คนที่เป็นมากของนายมันยืนอยู่หน้าห้องงั้นสินะ”

         “คุณซีวอน…”

         “อย่ามาปากดีกับฉันให้มากคิมเรียวอุค ฉันเกลียดพวกมือที่สามทำให้ครอบครัวคนอื่นแตกแยกที่สุด ถึงซองมินกับคยูฮยอนจะยังไม่ได้แต่งงานกันแต่ทั้งสองคนก็เหมือนคนๆเดียวกันไปแล้ว” พูดพร้อมแสยะยิ้มลุกขึ้นเดินมามาหยุดอยู่ตรงหน้าคนร่างเล็กที่เอาแต่ปาดน้ำตามือใหญ่คู่นั้นของชเวซีวอนค่อยๆปาดน้ำตาออกจากใบหน้าเรียวเล็กอย่างช้าๆ ยื่นใบหน้าคมคายไปใกล้จนห่างเพียงแค่เสี้ยวลมหายใจ นัยตาคมคู่นั้นจ้องตาคู่สวยอย่างไม่วางเลยทีเดีย

         “เคยมีคนบอกนายรึเปล่าถ้าคนอย่างชเวซีวอนเกลียดใครขึ้นมาคนคนนั้นจะเหมือนตกนรกทั้งๆที่ยังยืนอยู่บนโลกเดียวกับฉัน J

 





           

 

คยูฮยอนยังคงยืนอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วยที่มีซีวอนอยู่ในนั้นรวมถึงเรียวอุคด้วย ร่างสูงไม่รู้ตัวเลยว่ายืนอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนหรือมาที่นี่เพราะอะไร เมื่อบังเอิญได้เจอกับเรียวอุคคำพูดของร่างเล็กที่บอกว่าขอคืนคำมันยังดังอยู่ในหัวพร้อมกับหัวใจที่รู้สึกเหมือนเต้นช้าลง

 

            คยูฮยอนรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป…..เขาจะเสียเรียวอุคไปแล้วจริงๆหรือ ?

 

            ครืด ครืด

            เสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงสั่นขึ้นอีกรอบ เมื่อคยูฮยอนไม่มีท่าทีจะกดรับสายมันสักที จนกระทั่งเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของรุ่นพี่ในชุดกราวน์สีขาวสะอาดที่ยืนถือโทรศัพท์แนบหู

            “เฮ้ย โทรหาทำไมไม่รู้จักรับวะ แล้วนี่แกมายืนทำซากอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย ฉันรออยู่ที่ห้องตั้งนาน”

            นี่ไงล่ะ เหตุผลที่คยูถึงมาอยู่ที่นี่ตอนนี้ เขามีนัดกับรุ่นพี่ยุนโฮ แต่กลับเจอกับเรียวอุคระหว่างทางจนเผลอลืมธุระสำคัญไป

            “ขอโทษครับ…”

            “แกเป็นไรวะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น” รุ่นพี่เอ่ยถาม พลางเหลือบตาไปมองป้ายชื่อที่ติดอยู่หน้าห้องผู้ป่วยที่คยูฮยอนยืนอยู่

            ชเว ซีวอน

            “มีอะไรเหรอ?”

            “ไปที่ห้องของพี่ก่อนดีกว่า”

            “เออๆ ไปๆ” ยุนโฮเดินเข้าไปตบบ่ารุ่นน้องก่อนจะกอดคอพาเดินไปที่ห้องพักของตัวเอง ในใจก็คิดว่าจริงๆแล้วควรจะเป็นเขาไม่ใช่หรือที่จะต้องทำหน้าแบบนี้เพราะว่าพึ่งทะเลาะกับแจจุงมาหมาดๆเลยโทรเรียกรุ่นน้องตัวดีออกมาปรึกษา แต่ไหงกลายเป็นคยูฮยอนล่ะที่ทำหน้าอมทุกข์แบบนั้น

 

            “อะไรนะ แกบอกว่าเรียวอุคกำลังคบกับหมอนั่นเหรอ? เห้ย ตั้งแต่เมื่อไหร่ แกเลิกยุ่งกับเรียวอุคแล้วเหรอ?” หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวที่คยูฮยอนเล่าออกมาทั้งหมด ยุนโฮก็รัวคำถามใส่รุ่นน้องที่นั่งอยู่ตรงหน้าทันที ไม่ได้เจอมันแค่ไม่กี่เดือนเรื่องมันวุ่นวายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

            “ผมไม่มีทางปล่อยเรียวอุคไปแน่ๆ” คยูฮยอนคำราม

            “เอ้า แล้วแกจะทำยังไงแกจะบ้ารึไง เขาก็มีแฟนของเขาไปแล้ว ส่วนแกก็มีซองมินอยู่แล้ว แกจะไปยุ่งกับเขาอีกทำไม ทำไมไม่ปล่อยไปซะจะรอให้ซองมินรู้เรื่องก่อนรึไงถึงจะยอมหยุดสักที”

            “ผมปล่อยเรียวอุคไปไม่ได้”

            “ทำไม?”

            “ผมรักเรียวอุค”

            “แล้วซองมินล่ะ? แกเอาเค้าไปไว้ไหน ฉันว่าในเวลานี้คนที่แกควรจะคิดถึงมากที่สุดคือซองมินไม่ใช่เรียวอุค” ยุนโฮพูดแล้วมองหน้ารุ่นน้องอย่างไม่เข้าใจมันเลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ นี่ขนาดตัวเองไม่ใช่ซองมินยังคิดอยากจะต่อยหน้ามันสักที คยูฮยอนในตอนนี้ดูเหมือนคนที่กำลังสับสนอะไรบางอย่าง ปัญหาทั้งหมดที่มีอยู่ตอนนี้ควรจะเริ่มแก้จากตรงไหน บางทีอาจจะเป็นเหมือนอย่างที่ยุนโฮบอก เขาควรจะคิดถึงซองมินก่อนไม่ใช่เรียวอุค

            แต่สำหรับซองมิน คยูฮยอนเชื่อว่าเขาสามารถแก้ปัญหานี้ได้อย่างทุกทีคล้ายกับเป็นความเคยชินไปแล้ว

            นานนับนาทีที่คยูฮยอนนั่งเงียบ ยุนโฮมองหน้ารุ่นน้องก่อนจะพูดขึ้นมา

            “แล้วนี่แกคิดจะทำอะไรต่อ”

            “ผมยังติดต่อซองมินไม่ได้เลยตั้งแต่เมื่อวาน โทรไปก็ไม่ยอมรับ ….ผมต้องแก้ปัญหานี้ก่อนใช่ไหม?”

            ยุนโฮขมวดคิ้วก่อนจะถามกลับไปว่า

            “ชั่วเอ้ย! มันใช่คำถามที่แกควรถามฉันไหมเนี่ย กลับไปหาซองมินเลยนะ แก้ปัญหานี้ให้ได้ก่อนแล้วค่อยคิดถึงเรื่องอื่น” ยุนโฮออกคำสั่งเมื่อเห็นว่าคยูฮยอนยังมีสีหน้าสับสนจนเขาเห็นแล้วยังรู้สึกหงุดหงิด

            “ผมรู้ แต่ผม....”

            “ปล่อยเรียวอุคไปไม่ได้?”

            “.........” คยูฮยอนไม่ตอบ ยุนโฮจึงรู้ได้ทันทีว่าตัวเองพูดถูก

“แกชักจะเห็นแก่ตัวเกินไปแล้วนะคยูฮยอน” น้ำเสียงของรุ่นพี่ที่เขาเคารพกล่าวอย่างตำหนิ คยูฮยอนหลับตานิ่ง ในความเห็นแก่ตัวที่ถูกกล่าวหา เขาไม่เถียงว่าตัวเองไม่ได้เป็นอย่างนั้น แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด ในเมื่อเขาเป็นคนที่ฉุดเรียวอุคให้ต้องมาทุกข์ทรมาน คยูฮยอนก็ควรจะมีส่วนรับผิดชอบชีวิตของอีกคนด้วยไม่ใช่เหรอ? เขาไม่อยากปล่อยเรียวอุคไป ไม่ใช่แค่เพราะหวง แต่มันทั้งรักและห่วงเลยต่างหาก แต่เพราะมีซองมินอยู่แล้ว ถ้าให้มองจากสายตาคนอื่น คยูฮยอนก็ไม่ต่างไปจากคนที่เห็นแก่ตัวไม่ยอมปล่อยเรียวอุคไปเท่านั้นเอง

“ผมเหมือนคนที่เห็นแก่ตัวมากขนาดนั้นเลยเหรอ?” เอ่ยถามรุ่นพี่ด้วยรอยยิ้มหยัน

“ถ้าไม่ใช่แล้วจะให้เรียกว่าอะไร”

คยูฮยอนไม่ตอบร่างสูงผ่อนลมหายใจออกมายาวราวกับแบกรับเรื่องต่างๆไว้มากมายเหลือเกินแต่สิ่งหนึ่งที่ตอนนี้เขาตัดสินใจได้แล้วก็คือเรื่องซองมิน ยุนโฮพูดถูก ....ตอนนี้เขาควรจะคิดถึงซองมินก่อน 

 

 

            ร่างที่ติดจะขาวซีดของลีซองมินในตอนนี้กำลังนั่งคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพที่ถูกล้อมรอบไปด้วยต้นหญ้าและดอกไม้สีขาวมากมาย ในเดือนเดือนหนึ่งเขาจะต้องมาไหว้หลุมศพของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของตัวเอง หลังจากคำนับเสร็จเรียบร้อยแทนที่ร่างที่ดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงนั้นจะขอตัวกลับอย่างเช่นเคยกลับเดินไปนั่งลงพิงป้ายหลุมศพนั้นอยู่

 

                “กว่าจะมาก็เกือบสิ้นเดือนแล้ว ผมขอโทษนะครับพ่อ” ริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยออกมาก่อนจะหลับตาลง ซองมินลืมไปจริงๆ หากฮยอกแจไม่ทักท้วงถามว่าไปหาพ่อมาหรือยังเขาก็คงไม่มาเยี่ยมพ่อเป็นแน่ในเดือนนี้ ทั้งงานในร้านที่วุ่นวาย ทั้งปัญหาสารพัดของน้องชายตัวยุ่ง รวมถึง ....... ปัญหาของเขาเอง

 

                ปกติแล้วคยูฮยอนจะมาที่นี่พร้อมกับเขาแทบทุกครั้ง เพราะรู้ว่าซองมินจะไม่มีกระจิตกระใจขับรถเป็นแน่ ตั้งแต่เด็กๆซองมินเป็นคนที่ติดพ่อเอามากๆ คยูฮยอนก็เข้าใจดี มิหนำซ้ำยังเป็นคนชวนซองมินมาที่หลุมศพนี้แทบทุกเดือน

 

                .... ยกเว้นช่วงนี้ ที่คยูฮยอนเหมือนจะลืมเรื่องสำคัญของซองมินไปเกือบทุกเรื่อง ....

 

                หลายครั้งที่สังเกตได้ หลายครั้งที่รู้สึกว่ามีบางอย่างที่ทำให้คิดได้ว่าคยูฮยอนนั้นเปลี่ยนไป แต่ซองมินก็เลือกที่จะไม่สนใจมัน เพราะคำว่ารักคำเดียวจึงยอมเชื่อใจทุกอย่าง แต่พอนานวันเข้า ทุกๆ อย่างก็ยิ่งชัดเจน

 

และเมื่อลองคิดเอาภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ที่มีเรียวอุคเข้ามาปะติดปะต่อเป็นเรื่องราวภาพที่ออกมาก็ชัดเจนเหลือเกินว่าคยูฮยอนกับใครอีกคนหนึ่งมีความสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้ง ....โดยที่เขาไม่เคยรู้เลย

 

มันจุกแน่นไปหมดทั้งหัวใจ... ซองมินได้แต่ข่มใจตัวเองให้หยุดคิด พยายามบอกตัวเองว่าบางทีเขาอาจจะคิดผิดไป

 

คยูคงไม่ทำอย่างนั้นหรอก

 

.....ใช่มั้ย?

 

                น้ำตาเม็ดใสไหลออกมาจากดวงตาเป็นทางพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้น นี่ก็ผ่านมาสองสามวันแล้วคยูฮยอนคิดจะทำอย่างไรต่อไปซองมินก็ยังไม่รู้เลย ยอมรับว่าคยูฮยอนพยายามโทรเข้ามาหลายครั้งตั้งแต่วันนั้น แต่เขาก็ตัดสายทิ้ง พอมาหาที่ร้านซองมินก็หาทางเลี่ยงออกไปข้างนอกได้ทุกครั้ง เพราะคิดว่าถ้าได้เจออีกคนในตอนนี้ผลสุดท้ายยังไงก็คงต้องลงเอยแบบเดิมๆ

               

                ก็คือ...ยอม

 

                “ผมจะทำยังไงดีครับพ่อ?” พึมพำถามเสียงแผ่วปนเสียงสะอึกสะอื้น ตอนนี้ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกแล้ว ภาพความทรงจำในอดีตได้หวงกลับมา วันที่คยูฮยอนมาที่หลุมศพนี้ตอนวันครบรอบ1ปีที่คุณพ่อเสียไป

 

                คุณพ่ออยู่ตรงนั้นไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ที่นี่ผมจะดูแลซองมินเอง จะไม่ทำให้ต้องร้องไห้หรือเสียใจเป็นอันขาด วางใจได้เลยครับ ผมสัญญา ร่างสูงในตอนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง มืออีกข้างก็จับมือของซองมินที่อยู่ข้างๆแน่น

 

                คำสัญญาที่นายเคยให้ไว้ ตอนนี้นายยังจำมันได้รึเปล่านะคยูฮยอน .....

 

                ผมสัญญานะครับซองมิน ผมจะไม่นอกใจซองมินอีกแล้ว ผมขอโอกาสครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายนะครับ ให้ผมได้ไหม? ผมจะไม่ทำมันอีก นะคนดี นั่นคือคำสัญญาที่คยูฮยอนบอกกับเขาเมื่อตอนที่ซองมินถูกใครคนนึงโทรมาบอกให้ซองมินนั้นเลิกกับคยูฮยอนเสีย ในตอนนั้นไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากปากซองมินเลยสักคำ มีแต่เพียงคยูฮยอนที่พร่ำสัญญา พร่ำขอโทษให้ซองมินยกโทษให้

 

                ซึ่งตอนแรก ซองมินยอมรับว่าใจแข็ง หันหน้าหนี ไม่สบตา โกรธมาก โกรธมากจริงๆ .....

 

                แต่สุดท้ายซองมินก็เป็นฝ่ายแพ้ ให้โอกาสนั้นกับคยูฮยอน ...ให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร อาจจะเป็นเพราะ ...

 

                ลีซองมินคนนี้ รัก โจวคยูฮยอนหมดหัวใจ และไม่เคยคิดจะหยุดรักได้เลยสักวัน

 

                แต่คยูฮยอนคงคิดว่าเขาไม่มีหัวใจใช่มั้ย ถึงได้ยังทำแบบนี้

 

                “พ่อครับ ....ฮึก.... พ่อช่วยตอบผมหน่อยได้ไหม ว่าผมควรจะทำยังไง” ถึงแม้รู้ว่ามันจะดูไม่สมควร แต่ในตอนนี้ที่ลีซองมินไม่เหลือใคร ร่างบางนั้นได้แต่ใช้สองมือโอบกอดป้ายหลุมศพของพ่อตัวเองเอาไว้แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างนั้น สะอึกสะอื้นแทบขาดใจ ปล่อยสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมาเผื่อมันจะช่วยแบ่งเบาหัวใจที่หนักอึ้งได้บ้าง

 

 

                “อ้าวหนู มาร้องไห้ทำไมอยู่ตรงนี้”

 

                ไม่รู้ว่าร้องไห้ไปนานเท่าไหร่เพราะซองมินนั้นไม่ได้สนใจอะไรอีกแล้วในตอนนั้น จนมีเสียงของผู้หญิงประมาณวัยกลางคนเรียกเขาขึ้น ถึงได้เงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตานั้นขึ้นมา

 

                “ตายแล้ว ร้องไห้หนักขนาดนี้แถมยังมาตากแดดแรงๆแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก” คุณป้าคนนั้นพูดอย่างเป็นห่วงพร้อมกับเข้ามาประคองให้ซองมินลุกขึ้น ร่างของซองมินตอนนี้มันแทบไร้เรี่ยวแรงได้แต่เซไปตามทางไปคุณป้าพยุงไป จนถึงม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใกล้ๆนั้น

 

                เธอยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้กับซองมิน ร่างบางนั้นได้แต่รับมาพร้อมกับโค้งตัวน้อยๆเป็นการขอบคุณพร้อมกับซับคราบน้ำตาบนใบหน้า ในตอนนี้มันตื้อไปหมด ซองมินคิดอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ

 

                “ตัวร้อนขนาดนี้ยังจะมานั่งร้องไห้อีก ยังทำใจไม่ได้เหรอลูก” ที่เธอถามแบบนั้นอาจจะเป็นเพราะคิดว่าซองมินคงทำใจกับการจากไปของพ่อตัวเองไม่ได้ ซึ่งซองมินนั้นก็ได้แต่เงียบ

 

                “เมื่อก่อนป้าก็เป็นนะ ช่วงที่ลุงเค้าตายไปใหม่ๆ ป้ากินไม่ได้นอนไม่หลับ มานั่งร้องไห้ที่นี่ทุกวันเหมือนหนูนี่แหละ” เธอพูดไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งมาให้กับซองมิน

 

                “ก็แน่ล่ะนะ ป้ารักเค้ามาก เราอยู่ด้วยกันมานาน ไม่คิดเลยว่าจะต้องมีวันที่จากกัน” เธอพูดพลางเอื้อมมือไปลูบหัวปลอบโยนซองมินอย่างเอ็นดู “ช่วงแรกๆก็คิดถึงแต่เรื่องความทรงจำเก่าๆตอนเราอยู่ด้วยกัน รักกัน ไปนั่นมานี่ด้วยกัน ตอนแต่งงานกัน นึกถึงอยู่ตลอด พอป้านึกถึงทีไรก็ได้แต่ร้องไห้”

 

                ก็คงเหมือนกับซองมินในตอนนี้ ... ยิ่งนึกถึงอดีตที่แสนหวานเท่าไหร่ ...​ก็มีแต่ทิ่มแทงใจตัวเองให้เป็นแผลมากเท่านั้น

 

                “ตอนที่ยังอยู่ทะเลาะกันบ่อย ทะเลาะกันแรงๆบ้างล่ะ ตีกันบ้างล่ะ ...มันก็ตามประสาคนรักกันใช่มั้ยหนู อย่าคิดมากไปเลย คนที่จากเราไปน่ะ เค้ายังอยู่ในใจเราเสมอ”

 

                “สามีคุณป้า.... ทำให้คุณป้าเสียใจบ่อยไหมครับ?” เสียงแหบๆนั้นเอ่ยออกมา ผู้หญิงที่นั่นข้างๆมองซองมินด้วยสายตาแปลกใจพักหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา

 

                “ก็มีนะ บ่อยเชียวล่ะ มีกิ๊กบ้าง เอาเงินไปเลี้ยงเด็กบ้าง บ่อยจะตายไปตามประสาชีวิตคู่ของคนเรานั่นแหละ” เธอพูดไปก็ขำไป

 

                “แล้ว... คุณป้าทำยังไงครับ?”

 

                “ตอนแรกๆ ป้าก็โกรธมากน่ะสิ อยากจะฆ่ามันให้ตายๆ เลยด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ลง คนเรารักกันต่อให้อีกคนทำผิดยังไงก็ต้องรู้จักให้อภัย ไม่อย่างนั้นจะประคองชีวิตคู่ไปด้วยกันได้ยังไงใช่มั้ยล่ะ”

 

                “แล้วถ้าเขายังทำผิดซ้ำๆ ล่ะครับ?”

                “ทะเลาะกับแฟนมาหรอกเหรอลูก ....ใช่มั้ย?” หญิงวัยกลางคนถามก่อนจะสรุปเอาเองได้จากปฏิกิริยาที่นิ่งเงียบและหยดน้ำตาที่เลอะเต็มแก้มของอีกฝ่าย มองแล้วก็อดถอดหายใจออกมาอย่างเอ็นดูไม่ได้ ใบหน้าขาวซีดนั้นแดงก่ำ คงเป็นผลมาจากการร้องไห้หนัก               

 

                “จริงๆ แล้วการให้อภัยก็ไม่ใช่ทางออกที่ดีสำหรับทุกปัญหา แต่มันอยู่ที่ว่าเราสองคนจะยอมรับในความผิดของตัวเองได้มากน้อยแค่ไหนเวลาที่มีเรื่องไม่เข้าใจกันต่างหาก แต่ถ้าปัญหามันเกิดจากความไม่เคยพอของเขา เราก็ต้องเป็นคนตัดสินใจเองแล้วล่ะว่าจะแก้ปัญหานี้ยังไง ถ้าแก้ไม่ไหว แก้ไม่ได้ แล้วควรจะอยู่ต่อไปมั้ย หรือว่าควรจะจบกันแค่ตรงนี้ดี ไม่ใช่ปล่อยผ่านไปเรื่อยๆ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ....ชีวิตคู่บางครั้งเราก็ต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นก็จะเกิดปัญหาเดิมขึ้นอีกซ้ำๆ”

               

                ซองมินปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง รู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเคยให้อภัยคยูฮยอนมาบ่อยแค่ไหน ไม่ว่าจะเรื่องอะไร จนมาถึงกระทั้งเรื่องคราวนี้ก็ด้วย ซองมินรู้ว่ายังไงคยูฮยอนก็คงทำให้เขายอมให้อภัยได้อีกเหมือนเคยแน่ๆ แล้วปัญหาแบบนี้ก็จะเกิดขึ้นอีก...

 

                “บางทีเศษแก้วที่มันแตกไปแล้ว ถ้าเรายังฝืนถือมันไว้ในมือคนที่เจ็บก็คือตัวเราเองนะลูก”

 

                ถ้าหากไม่อยากต้องเสียใจอีก ก็ถึงเวลาที่ซองมินควรจะต้องตัดสินใจให้เด็ดขาดแล้วใช่มั้ย....กับเรื่องของคยูฮยอนน่ะ?

 

               

----------------------------------------------------------------100%--------------------------------------------------------------

 

ครบแว้วววววววว >_<

เนลดีใจนะคะที่ได้กลับมาทักทายทุกคนในหน้านี้อีกครั้ง คิดถึงทุกคนจังเลย

ขอบคุณทุกคนที่รอ แล้วก็ขอโทษมากๆ ไม่มีคำแก้ตัวเลยค่ะ ยอมรับผิดทุกอย่าง YY

ตอนหน้า(ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดหรือเปลี่ยนแผนกันกะทันหัน -*-) ซองมิน V.ใจแข็ง จะปะทะกับคยูคนเห็นแก่ตัวแล้วนะแจ๊ะ  รู้สึกว่ามันแทบจะเป็นฉากที่ทุกคนรอคอยกันมาตลอดเลยใช่มั้ย 555+

ยังไงก็คอมเม้นกันเยอะๆ นะคะ จัสมันบ่นนอยด์ๆ เนลก็ชักจะนอยด์ๆ ไปด้วย

ถ้าคอมเม้นถึงเป้าที่เราสองคนกำหนดไว้ในใจ(?)เมื่อไหร่จะมาอัพให้อย่างรวดเร็วเลยค่ะ >_<

 

 

ร่วมกรีดร้องติดแท็กว่า
 
#ficchu  

5,799 ความคิดเห็น

  1. #5740 Trey Kihae (@trelovekihae) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 00:06
    รีบๆกลับมาอัพเร็วๆนะ ติดมากๆเรย
    #5740
    0
  2. #5739 Trey Kihae (@trelovekihae) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 00:06
    รีบๆกลับมาอัพเร็วๆนะ ติดมากๆเรย
    #5739
    0
  3. #5737 น้องสาวคยู (@m-a-y-n-e) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 18:53
    ซองมินจัดการคยูเลย คยูนิสัยไม่ดีทำร้ายจิตใจมิน T ^ T
    ชักอยากจะอ่านตอนหน้าแล้วสิ มินใจแข็ง คยูต้องเจอแบบนี้บ้าง
    สู้ๆนะคะไรท์เตอร์ ^^
    #5737
    0
  4. #5736 55555 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 00:30
    อัพเร็วๆน้ะค้ะ อยากอ่านต่อแล้ว
    #5736
    0
  5. #5735 mysterious (@gartoon19) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 23:49
    รักฟิคเรื่องนี้ที่สุด ผ่านมา2ปีก็รักเหมือนเดิม อย่าทิ้งไปอีกนะไรท์เตอร์
    #5735
    0
  6. #5734 mysterious (@gartoon19) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 23:49
    รักฟิคเรื่องนี้ที่สุด ผ่านมา2ปีก็รักเหมือนเดิม อย่าทิ้งไปอีกนะไรท์เตอร์
    #5734
    0
  7. #5714 poppoka (@poppap24_elf) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:34
    วอนใจร้ายมากอ่ะ สงสารอุค คยูคนเห็นแก่ตัว มินเลิกกับคยูไปเลย จะได้ไม่ต้องเจ็บ
    ปล.ไรต์เตอร์มาอัพไวๆน้า คิดถึง
    #5714
    0
  8. #5713 tg_HeeHyuk (@tg_thip) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:21
    ชอบบทวอนกับอุคจัง อ่านทีไรจิ้นแบบฟินๆไป แฮะๆ
    #5713
    0
  9. #5712 ParadizeAnglez (@paradizeanglez) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:14
    มินทิ้งคยูไปเลย หาคนใหม่เลยยย


    คยูนิสัยแบบนั้น ไม่เคยพอหรอก พอเจออีกก็มีอีกล่ะ ไม่หยุดแค่เรียวเหมือนกัน

    คยูนิสัยเสียสุดๆ = =

    หรือจะให้มินกับอุคมารักกันดีนะ  #เริ่มคิดอะไรแปลกๆๆ สรุป พลิกลอก อุครักมิน  #รีดเดอร์บ้า555
    #5712
    0
  10. #5711 ^^KyuRyeo^^ (@P_Pat_Too) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:31
    ไรเตอร์มาแล้ววว
    ฮือออ ปาดน้ำตา สู้ๆนะคะ
    #5711
    0
  11. #5710 oopip kornrawee (@oopip) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 05:14
    โฮ... คยูอ่าาา นายจะไม่เหลือใครแล้วนะ TT
    #5710
    0
  12. #5688 mini_min (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 23:44
    ฟิคเรื่องนี้ ยังทำให้คนอ่าน อึดอัด ได้เสมอเลย

    สงสารอ่ะ :( ทั้งซองมิน ทั้งเรียวอุคเลย

    เพราะโจวคยู ถ้านายไม่มักมาก ชอบเรียวอุค

    ก็คงไม่ต้องมีใครมาเจ็บแบบนี้อ่ะ

    เรียวอุคก็อยู่ของอุคดีๆ โดนด่าว่าเป็นมือที่สามเฉยเลย

    ซองมิน ไม่ต้องไปใจอ่อนเลย เลิกไปเลยยยย

    เรียวอุค เลิกยุ่งกับคยูไปเถอะ ให้คยูอยู่คนเดียว



    ปล. อ่านแล้วมันอินมากไปนิดดดด
    #5688
    0
  13. #5687 migu-luka (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 21:46
    สงสารมินมินอะ เศร้าจังเลยนะ😢





    สู้ๆๆนะคะ จะรอนะ
    #5687
    0
  14. #5686 love-mini-min (@we-love-mini-min) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 12:52
    ตัดสินใจไปเลยมิน เอาให้เด็ดขาด ทิ้งคยูไปเลยไปหาคนใหม่ดีกว่า คยูมันเกินจะเยียวยาละ
    #5686
    0
  15. #5685 waraw (@waraw) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 07:30
    มารอน้องมินใจแข็ง ดีใจที่ตัดสินใจแบบนี้ เค้าเห็นเป็นของตายแล้วเศร้าใจแทน ถ้ารักกันไม่ควรมีอีกคนแล้วยิ่งไม่เลือกไม่ชัดเจนยิ่งเห็นแก่ตัว ไม่นึกถึงจิตใจน้องมิน
    #5685
    0
  16. #5684 angsana137 (@angsanana) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 02:09
    ตัดใจเลยมิน อย่าทนอย่าฝืนต่อไปเลย มีแต่เจ็บ ทิ้งมันไปเลย อย่าไป อย่าปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไปเลย
    #5684
    0
  17. #5682 HIPPOPOTAMUS (@Lucus_Laurenz) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 01:58
    ซองมินจะปล่อยมือคยูไปหรอ TT อย่านะ
    อุ๊คก็ปล่อยคยูไปแล้ว ซองมิน อย่านะ
    สงสารคยูแต่อีกใจก็สมควร โอ้ยยย ไรเตอร์แต่งได้สนุกมากอ่ะ
    #5682
    0
  18. วันที่ 29 มกราคม 2557 / 13:28
    ไรเตอร์ รู้ไหม นิยายเรื่องนี้เหมือนมีพลังงานบางอย่างงง 55555+

    ที่ทำให้ไม่สามารถลุกออกไปไหนได้

    ภาษาไหลลื่นนนน อ่านเพลินนน ถ่ายทอดอารมณ์ได้แบบ ใช่เลยค่ะ ไรเตอร์

    อ่านแล้ว เศร้าน้ำตาคลออ TT__TT

    สงสารน้องอุคมากกก จำได้ตอนแรก จบตอนเหมือนมินจะรู้เรื่องแล้ว 

    อันนี้ไรเตอรืเปลี่ยนบทชิมิค่ะ อยากให้นู๋มิน รู้เรื่องเร็วๆจัง

    แต่ในใจ ยังเชียย คยุอุค เหมือนเดิมนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์เสมอๆนะค่ะ
    #5680
    0
  19. #5679 bf'กุญแจซอล (@honey-love) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 19:20
    คยูพอเหอะ.. หยุดเหอะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?
    แล้วดูมันคิดว่ามีปัญหากับมินจัดการได้อยู่แล้ว..เพราะมินไม่ตอบโต้บ้าง
    เห็นมินเป็นอะไรวะ? อ่านเรื่องนี้แล้วไม่ชอบคยู5555555555 แบบเฮ้ยย ไมทำงี้
    พี่วอนคะพี่ควรหยุดได้ล่ะ อุคทำอะไรผิดขอคำตอบหน่อยเหอะ อุคไปทำอะไรให้อุคหยุดแล้วดีกับเขาหน่อยดิ
    #5679
    0
  20. #5677 jjj (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 12:59
    อุต๊ะ พี่ยุนโฮมาช่วยคยูด้วยรึนี่ น่ารักจัง
    #5677
    0
  21. #5676 love ryeo wook -////- (@lovelyangel) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 11:56
    สงสารอุคมากๆๆ เลย เชียร์วอนอุคเลย วอนก็หยุดร้ายหน่อยได้มั้ย คยูอ่ะเห็นแก่ตัวมากแล้วนะ สงสารมินบ้าง เย่ๆไรเตอร์กลับมาแล้วววววว จะรอนะคะ
    #5676
    0
  22. #5675 angsana137 (@angsanana) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 01:29
    คยูแม่งเห็นแก่ว่ะ จะเอาใครก็เลือกเถอะ อยากให้มินเลิกกับคยูจัง ว่ะ หึ้ย! อ่านแล้วมันขึ้น คยูแม่งไม่รักมินจริงหรอก ถ้ารักจริงไม่มีอุคอีกคนหรอก เรื่องอย่างนี้ตบมือข้างเดียวไม่ดัง แต่คนที่น่าสงสารสุดคือมิน อยากให้คยูมันเสียมินไป มันจะได้รู้ !!!!!!!!
    #5675
    0
  23. #5673 NanNieKa (@arkane890) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 00:14
    โฮ ไรเตอร์อ่าาาา มาอัพก่อนนนนนน จะขาดใจ
    #5673
    0
  24. #5672 love-mini-min (@we-love-mini-min) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 23:39
    ขอพูดสามคำ เกลียด คยู มาก นี่บอกเลยนะขอให้มินทิ้งคยูให้รู้แล้วรู้รอด เพราะดูก็รู้ว่าคยูรีกอุคแต่แค่เห็นมินเป็นแฟนเลยไม่ทิ้ง งี้เหรอ ????? อิเกียมมมมมมมม
    #5672
    0
  25. #5671 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 17:52
    คยูนิ ไปหาซองมินไป ชีวอนจะใจร้ายมาไปละนะ ชิ รอค่ะๆ 
    #5671
    0