[FIC] yaoi [Hyunmin x Minkey] Time 2 love

ตอนที่ 12 : TIME 2 LOVE :: P10**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ย. 58

T I M E 2 L O V E

 

-10-

 

 

10.00 .

สองชั่วโมงที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้า คีย์ยังคงนอนอยู่บนเตียงอย่างเดิมพร้อมกับแขนหนักๆ ที่กอดเขาแน่นไม่ปล่อยเช่นกัน มินโฮยังคงหลับสนิทแต่เพราะอะไรที่ทำให้การแกะมือของร่างหนาคนนี้ช่างยากลำบากเหลือเกิน คีย์พยายามจนสุดท้ายก็ทำได้แค่นอนปล่อยให้ร่างหนากอดอยู่อย่างนั้นมาสอง ชั่วโมงเต็มๆ เขาเบื่อแล้ว

มินโฮ…. มินโฮเสียงหวานและมือบางที่พยายามปลุกร่างหนาที่ซบหน้าลงที่ซอกคอของเขา อยู่ให้รู้สึกตัวซักที ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกร้อนและอีกอย่างรู้สึกถึงความแฉะของน้ำลาย… = =;;;

อือ…”เสียงครางออกมาเบาๆ กับการคลายมือที่กอดเขาแน่นออกช้าๆ พร้อมๆ กับที่เขาพลิกตัวไปอีกด้าน

ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนกันเนี่ยคีย์ดันตัวขึ้นก่อนที่จะชะโงกหน้าเพื่อดูร่างสูงที่นอนหลับไม่รู้สึกตัว

ครืดดดด ครืดดดด~”

คีย์เงยหน้าขึ้นไปมองหาต้นเสียง ดวงตาเรียวสวยเห็นว่าโทรศัพท์ของมินโฮสั่นจนแทบจะตกจากโต๊ะข้างเตียง มือบางเอื้อมไปหยิบมันก่อนจะเห็นชื่อที่ขึ้นมาว่าเป็นพี่ซูยองของเขา

ครับ ว่าคีย์เอ่ยเสียงลงไปโทรศัพท์ทันทีที่กดรับ ปกติเขาก็ไม่ใช่คนเสียมารยาทที่จะมารับโทรศัพท์ของคนอื่นมั่วซั้วแบบนี้หรอกแต่ที่รับเพราะว่าเห็นว่าเป็นพี่ซูยองของเขาต่างหากละ

หืม….คีย์เหรอ?”แต่เสียงที่ขานตอบกลับมาเนี่ยซิ มันไม่ใช่พี่สาวเขาซักนิดเลย

ชเวมินจุน?”  - -“

จำชื่อพี่เขยได้ด้วยแฮะเสียงปลายสายเอ่ยออกมาอย่างกวนอารมณ์

ตลก

ฮ่าๆ มินโฮละ อยู่ไหน

นอนอยู่

หืม ไปไวกันขนาดนั้นเลยเป็นสาวเป็นนางไม่รักนวลสงวนตัวเลยนะน้องสะใภ้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าปลายสาย กำลังคิดอะไรและสีหน้าแบบไหน คีย์กำลังจะระเบิด

ไม่ใช่โว้ย!!

ฮ่าๆ แต่มินโฮบอกว่า น้องของซูยองเป็นทอมนะ

ไม่ได้เป็นทั้งทอมแล้วก็ผู้หญิงนั้นแหละฉันเป็นผู้ชาย!!”พูดเสร็จก็หันไปคาดโทษคนที่กำลังนอนอยู่พร้อมกับถีบเต็มแรงจนร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงถึงกับตกลงไป

อะ!!”มินโฮสลึมสลือโผล่หัวขึ้นมา ก่อนจะเห็นร่างบางปาโทรศัพท์ใส่เขาอย่างไม่ทันตั้งตัว นี้มันโทรศัพท์เครื่องใหม่เพิ่งจะถอยออกมาได้แค่ไม่กี่วันเองนะ เกือบไปซะแล้ว

กวนประสาททั้งพี่ทั้งน้องเลย!!”บ่นเสร็จก็ลุกขึ้นจากเตียงออกจากห้องโดยที่ไม่สนใจร่างสูงที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยซักนิด เมนส์ไม่มาไงวะ

มินโฮก้มมองโทรศัพท์ตัวเองก่อนที่จะเห็นว่าคนในสายยังไม่ว่างแล้วคีย์หงุดหงิดอะไร

ฮัลโหลครับ

ไง น้องชายกินไปหรือยัง

มีอะไรทันทีที่รู้ว่าใครเป็นคนโทรมาก็รู้สาเหตุทันทีที่คีย์โมโหจนตัวเขาเองต้องมาตกเตียงแบบนี้

“ เที่ยงนี้มีนัดเซ็นสัญญาโฆษณาตัวใหม่อย่าลืมซะละ

ถ้าไม่มีอะไรผมจะวางแล้วนะ

ปกติฉันก็ไม่โทรหานายอยู่แล้วถ้าไม่ติดว่าซูยองให้โทรมาหาคีย์

ไม่ต้องเป็นห่วง รายนั้นผมดูแลอย่างดีมินโฮเอ่ยเสียงนิ่ง

ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน ถ้าคีย์เป็นอะไรขึ้นมาคนแรกที่โดนก็คือนายปลายสายเองก็เสียงแข็งขึ้น ไม่ใช่ว่ามินโฮจะไม่รู้ว่าเพราะอะไร มินจุนรักพี่ซูยองมาก แล้วเขาเองก็ไม่ต้องการให้คนรอบข้างคนที่เขารักเสียใจ นั้นหมายถึงคีย์ด้วย

ผมดูแลเขาได้ พี่ไม่ต้องมายุ่ง

ขอโทษทีแต่คนนี้ไม่ยุ่งไม่ได้มันเป็นเพราะมินโฮเสือผู้หญิงเกินไป ถึงคีย์จะเป็นผู้ชายแต่ถ้าลงมือทำอะไรไปแล้วมันก็ไม่ต่างกัน

จะเอายังไงวะ!!”มินโฮเริ่มฉุนเมื่อคนปลายสายเริ่มที่จะยั่วโมโหเขา

ดูแลให้ดีอย่างที่พูดก็พอ

ไม่ต้องมาย้ำ!!”พูดจบก็กดตัดสายทันที อะไรมันจะเป็นห่วงเกินหน้าเกินตาขนาดนั้นก็บอกแล้วว่าคนนี้เขาดูแลได้ก็ต้องทำได้มินโฮไม่เคยผิดสัญญากับใครอยู่แล้ว เขารู้ตัวเองดีว่าเขานะเพลย์บอย แต่กับคีย์แล้วมันไม่เหมือนผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาให้เขาถึงที่แต่คนนี้เขาต้องเป็นคนไปหาเองซะมากกว่ามันต่างกัน

 

 

บริษัท K…

ทำไมฉันต้องมากับนายด้วยก็ไม่รู้คีย์ที่เดินขนาบข้างกับมินโฮเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่เขาเองก็ไม่ค่อยจะชอบมาเท่าไหร่ เบื่อที่จะต้องมารับไหว้พวกผู้ใหญ่ออเซาะ ถึงจะมาช่วยงานบ่อยแต่มันก็ไม่ชินซักที

คีย์ผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานของพี่สาวตัวเองอย่างเคยชินพร้อมกับมินโฮที่เดินตามเขาเข้ามาทีหลัง โต๊ะกลางห้องมีลุงคนหนึ่งที่เขาไม่เคยเห็นหน้า ชเวมินจุน แล้วก็พี่ซูยอน

คีย์โค้งให้กับลุงคนนั้นตามมารยาทเพราะเขาเองก็ไม่เคยเห็นหน้าและไม่รู้จัก ซึ่งนั้นอาจจะเป็นลูกค้าของพี่ซูยอนก็ได้ อีกอย่างเขาเองก็ไม่ได้เป็นคนไม่มีมารยาทขนาดนั้น มินโฮเองที่เดินตามหลังเข้ามาสิ่งที่เขาเห็นสิ่งแรกนั้นคงไม่พ้นสายตาที่คาดเดาไม่ออกของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างพ่อของเขา มาทำไม?

มากันแล้วเหรอมาช้ากันจังนะ มั่วทำอะไรกันอยู่สายตามุ้งมิ้งกวนบาทาส่งมาจากมินจุน ผู้ชายที่คีย์คิดว่าช่างเป็นคนที่สามารถกวนประสาทเขาได้ตลอดเวลาและทุกครั้งที่ได้เจอกัน อยากจะถีบให้ตกจากโซฟาจริงๆ

อ้าว คีย์ไม่ได้ไปเรียนเหรอซูยอนถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นน้องชายตัวเองอยู่ที่นี้

ถามผมถามมินโฮดีกว่าไหมว่าทำไมเหวี่ยงใส่พี่สาวเสร็จก็ทิ้งตัวลงที่โต๊ะผู้บริหารอย่างเคยชินก่อนที่จะกอดอกตัวเองหันหน้าหนีทุกคนที่มองมาทางเขา หงุดหงิดจริงๆ

เอ่อ….มาคุยเรื่องสัญญาดีกว่าครับมินโฮไม่ตอบพร้อมกับการเลี่ยงคำถามที่ซูยอนถามคีย์แล้วเดินมานั่งลงข้างๆ มินจุนแทน

            ซูยอนมองมินโฮและน้องชายของตัวเองสลับกันไปมาก่อนที่จะอมยิ้มไปตามความคิดของตัวเองก่อน ที่เธอเองก็จะมาสนใจงานตรงหน้าพร้อมกับยื่นสัญญาโฆษณาตัวใหม่ให้กับมินโฮ

ตาคมไล่ตาไปตามตัวหนังสือในใบที่หญิงสาวส่งมาให้ กวาดตาอ่านคราวๆ ก็พอจะรู้ว่าสัญญาที่เคยตกลงกันปากเปล่าซูยอนได้ทำให้ตนเองทุกอย่าง งานทุกชิ้นของมินโฮกับบริษัทใหม่จะไม่กระทบกับการเรียนของเขา จะมีก็แต่ผู้จัดการส่วนตัวเท่านั้นที่ยังไม่ลงตัว….

เอาเป็นว่าผมตกลงก็แล้วกันครับ แล้วเรื่องผู้จัดการส่วนตัวละครับ

ฉันหาไว้ให้แล้วเสียงของชายกลางคนเอ่ยขึ้น มินโฮทำเพียงกลอกลูกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายก่อนที่จะวางสัญญาลง

ไม่ต้องการคนของพ่อ

ไม่ได้ ฉันตกลงกับคุณคิมไว้แล้ว อย่าทำให้เรื่องมันเยอะไปเลยมินโฮ

ถ้าผมไม่เอาก็คือไม่เอาครับดวงตาแข็งกร้าวจ้องไปยังดวงตาสีน้ำตาลที่บ่งบอกของอารมณ์ขุ่นมั่วไม่ ต่างกัน การที่คุณชเวต้องการให้ผู้จัดการหรือคนที่เขาหามาให้นั้นก็เพื่อที่จะระงับพฤติกรรมการลงข่าวหน้าหนึ่งเปลี่ยนผู้หญิงไม่เว้นวันของลูกชายคนเล็กอย่างมินโฮ เขาเองก็พอจะรู้ว่ามินโฮนะไม่ต่างอะไรจากเขาสมัยหนุ่มๆนัก แต่การที่เขาลงข่าวหน้าหนึ่งแบบนี้มันก็ไม่ดีเหมือนกันกับผลที่จะตามมาทีหลัง ทายาทตระกูลชเวจะต้องไม่มีข่าวเสื่อมเสียก่อนที่จะได้รับมรดกทุกอย่าง….

ชเวมินโฮ!!

พ่อไม่ต้องกลัวว่าผมจะทำให้พ่อเสียผลประโยชน์ทางธุรกิจหรอกครับ เรื่องงานผมนะเต็มที่อยู่แล้ว

แต่เรื่องผู้หญิงแกก็ปล่อยปะละเลยเหมือนกันนั้นแหละ

….

เอ่อ….ค่อยๆ พูดกันดีไหมครับ ที่นี้มันบริษัทนะครับพ่อ” มินจุนขัดขึ้นก่อนที่จะมีการพูดคุยที่รุนแรงไปมากกว่านี้ ถ้าเป็นปกติที่บ้านเขาเองก็พอจะรู้ถึงสถานการณ์อยู่วามันจะเป็นไปในทางไหน เขาเองก็คงไม่เข้ามาเกี่ยวข้องหรือเข้ามายุ่งด้วยซ้ำแต่นี้มันบริษัท แล้วเราก็ไม่ได้อยู่บริษัทตัวเองด้วย แต่นี้มันบริษัทของเพื่อนสนิท (ที่เขาคิดไม่ซื่อ) อย่างซูยอน แล้วการทะเลาะของพ่อลูกในเรื่องครอบครัวมันดูจะไม่เหมาะเอาซะเลย

จะเอายังไงก็ว่ามาคุณชเวข่มเสียงให้เย็นลงพร้อมกับมองหน้าลูกชายของตัวเองอย่างเสียไม่ได้ การที่เขาเองปล่อยให้มินโฮออกมาอยู่ข้างนอกหาเลี้ยงตัวเองแค่นี้เขาก็รู้สึกแย่พอแล้ว ทั้งที่เขาเป็นพ่อแต่กลับไม่ได้ดูแลลูกชายคนนี้ของเขาเอาซะเลยอีกทั้ง เขาเองก็ทำผิดกับเด็กคนนี้ไว้ซะเยอะจนตอนนี้มันกลายเป็นว่าเขาเองจะยอมทำตามเพื่อลูกขายคนนี้ไปซะทุกอย่าง จนบางทีมินโฮก็นิสัยเสียไปซะแล้ว

ผมจะเอาคนของผม ไว้ผมจะหามาเอง

ไม่ได้!!

!!!

คนของแกมีแต่คนไม่ได้เรื่อง

พ่อเอาอะไรมาตัดสินมินโฮโพล่งขึ้น พร้อมกับมองไปยังพ่อของตนอย่างไม่เกรงกลัวซักนิด มันหมดเวลาที่เขาจะต้องมานั่งฟังคำสั่งของพ่อแล้วเขาคิดได้แล้ว ทำงานหาเลี้ยงตัวเองได้แล้วไม่จำเป็นที่จะต้องพึ่งพาคนๆ นี่ที่ทอดทิ้งเขาแล้วก็แม่ไป

เอ่อ คือใจเย็นๆ ก่อนดีไหมคะซูยอนเอ่ยขึ้นเมื่อเรื่องเริ่มจะไปกันใหญ่

ในเมื่อคุณมินโฮไม่ต้องการคนจากคุณชเวงั้นเอาเด็กของทางเราดีไหมคะ เดี๋ยวเราจะจัดหาคนที่สามารถดูแลคุณมินโฮได้คนเดียวโดยเฉพาะแบบผู้จัดการส่วนตัว แบบว่าจะไม่มีข่าวเรื่องอื่นนอกจากเรื่องงานเลยละคะ ดีไหมคะซูยอนส่งยิ้มไปให้คุณชเวที่ไม่รู้ลูกค้ารายนี้จะเห็นด้วยไหม ตอนแรกที่ชวนเข้าสังกัดก็ไม่คิดว่า มินโฮจะเป็นลูกคนใหญ่คนโตขนาดนี้ มินจุนเองก็ไม่เคยจะบอกเรื่องครอบครัวของตัวเองเท่าไหร่ รู้จักกันมาก็หลายปีแต่พอมาทำงานร่วมกันจริงๆ  คนพวกนี้ช่างลึกลับเสียเหลือเกิน

….

เอ่อมีอะไรจะแนะนำไหมคะ แฮะๆซูยอนที่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เพราะว่าผู้สนทนาทั้งคู่เอาแต่เงียบไม่ตอบเธอเลยซักคำ เธอเองก็ไม่รู้จะทำยังไงตอนนี้เท่าที่ทำได้ก็เพียงแค่ส่งสายตางความช่วยเหลือจาก มินจุนเท่านั้น

อ่า… ก็ดีนะครับพ่อ จริงๆ ตรงนี้ก็มีอยู่คนหนึ่งที่พอจะควบคุมมินโฮได้ ผมว่าเขาใช้ได้เลยละฮะมินจุนเหล่สายตาไปทางคีย์ที่มองสถานการณ์ทุกอย่างไม่กระพริบตา ตาเรียวสวยนั้นถึงกับหม่นคิ้วขมวดเป็นปมขึ้น

ใครงั้นเหรอ?”ผู้เป็นพ่อเปรยตามองลูกชายคนโตอย่างสงสัย

คุณคิมคิบอมครับ เขาเป็นน้องชายของคุณซูยอนเองครับ อีกเดี๋ยวก็ขึ้นแท่นผู้บริหารเหมือนกันตอนนี้ถึงจะเด็กแล้วก็เรียนอยู่แต่ขอบอกว่า คุณคิมคนนี้ทำงานเก่งมากเลยนะครับพ่อ

เอ๋?เพียงเสียววินาทีที่มินจุนพูดจบคีย์เอาแต่คิดตามว่าร่างสูงตรงหน้าหมายถึงเขาหรือเปล่าและนั้นก็คือเสียงตอบ รับจากความสงสัยคีย์ชี้หน้าตัวเองพร้อมกับมองพี่สาวของตนที่สีหน้าเหมือนจะร้องไห้เข้าไป ทุกที นี้เขาเกี่ยวอะไรด้วยวะ

ชายวัยกลางคนหันมามองคีย์ที่นั่งอยู่ด้านหลังของตนอย่างพิจารณาก่อนที่จะมองไปที่ซูยอนหญิงสาวร่างสูงผอม เพรียวที่ดูยังไงก็เด็กสาวธรรมดาที่ตอนแรกเขาคิดเองว่าคงทำงานแบบนี้ไม่ได้ซะอีก แต่ในเมื่อเธอขึ้นแท่นบริหารได้ก็แปลว่าน้องชายของเธอเองก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน อีกทั้งเจ้าลูกชายคนโตที่ดูจะสนับสนุนให้เขาเข้าร่วมทำงานกับบริษัทนี้อีก สิ่งที่มันคาดหวังคงไม่ใช่อะไรถ้าหากไม่ใช่เด็กสาวตรงหน้า

อืมคุณชเวพยักหน้ารับคำก่อนที่จะหันมามองเจ้าลูกชายคนโตที่สีหน้าเริ่มดีขึ้นต่างจากเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง

เมื่อลูกชายคนโตของผมรับประกันผมก็ตกลง แต่ถ้าหากคุณทำไม่ได้อย่างที่พูดละก็สัญญาทุกอย่างผมจะยกเลิกโดยทันที

คะ รับประกันได้เลยคะคุณมินโฮไม่นอกลู่นอกทางแน่นอนคะ”^^ ซูยอนทำได้เพียงส่งยิ้มไปให้ชายวัยกลางคนตรงหน้า ที่เป็นทั้งลูกค้าและหุ้นส่วนสำคัญสำหรับงานชิ้นใหญ่ของเธอครั้งนี้ ถ้าพลาดไปนิดเดียวก็ถือว่างานของเธอและบริษัทก็ดูไม่น่าเชื่อถือเลยก็ได้ ก็ตระกูลนี้เขาใหญ่ติดอันดับต้นๆ ของเกาหลี การที่มาจ้างบริษัทเล็กๆ ของเธอทำงานมันก็ดูจะเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายแล้ว

อืม งั้นก็ดีผมหวังว่างานของคุณจะไปได้ดีเช่นกันพูดจบคุณชเวก็เดินตรงออกไปทันที ในห้องตอนนี้ก็มีเพียง ซูยอน มินจุน มินโฮ และคีย์ที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรนี้ด้วยเลย

เดี๋ยวพี่ซูยอน ผมขอถามอะไรอย่าง ผมไม่ต้องไปเป็นผู้จัดการส่วนตัวของหมอนี้ตามที่พี่พูดกับตาลุงคนนั้นใช่ไหม?”คีย์เอ่ยขึ้นทันทีพร้อมกับชี้ไปที่มินโฮและเอ่ยถึงพ่อของเขา จนซูยอนเงื้อมือขึ้นมาตบปากน้องชายของเธอเองที่เดี๋ยวนี้พุดจาไม่เพราะซะเหลือเกิน

ชู่วว ทำไมนิสัยเสียแบบนี้หืมเรา นั้นมันลูกค้าคนสำคัญของเราเลยนะไปเรียกคุณชเวเขาแบบนั้นได้ยังไงซูยอนหันไปยิ้มแห้งให้มินจุน ก่อนที่จะหันมาหยิกน้องชายตัวเองเพื่อสั่งสอนต่อ

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมต้องทำงานนี้ด้วยเหรอไงคนอื่นในบริษัทของเราก็มี พี่ก็จัดให้ใครซักคนมาดูแลเขาซักคนไม่ได้เหรอไง

ไม่ได้หรอกอย่างพ่อของฉันนะ ถ้าเลือกแล้วก็ต้องคนนั้นตลอด จะมาเปลี่ยนคำพูดอะไรตอนนี้ก็สายไปซะแล้วละมินจุนเอ่ยขัดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่เปรยออกมาอย่างกวนอารมณ์

อะไรก็ช่าง แต่พวกพี่เป็นคนพูดออกไปเองนะ ผมไม่ได้มีส่วนรู้เห็นอะไรด้วยเลยซักหน่อย

คิบอมอ่า พี่ขอร้องละนะช่วยพี่ซักเรื่องเถอะนะ นะ นะๆเสียงออดอ้อนจากพี่สาวตรงหน้าที่ไม่เคยขออะไรเขาเลยเอ่ยขึ้นอย่างเห็นใจ คีย์มองพี่สาวของตนเองตรงหน้าแล้วก็อดที่จะเห็นใจไม่ได้ปกติเขาเองก็ไม่ใช่คนใจอ่อนหรอก แต่นี้มันเป็นเรื่องของบริษัทแล้วถ้าไม่สำคัญจริงๆ พี่สาวของเขาคงไม่ลงทุนขนาดขอร้องเขาขนาดนี้ แต่มันติดอยู่ที่ว่า ทำไมต้องเป็นเขา ทำไมจะต้องเป็นมินโฮ ทำไมจะต้องเป็นครอบครัวนี้ ตลอดเลย

 

T I M E 2 L O V E

 

 “ตัวนี้ดีไหมนะ ตัวนี้น่าจะดีกว่า ฮึบบๆในขณะที่พี่สาวแสนสวยกำลังจัดกระเป๋า คีย์ก็เอาแต่มองร่างบางจากด้านหลังอย่างปลงๆ ทำไมต้องเป็นเขาด้วยนะ ทำไม ทำไม ทำม่ายยยยย อยากจะทึ้งหัวตัวเองร้อยรอบเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อกลางวันที่ผ่านมาเขาไม่น่าไปกับมินโฮเลย ไม่น่าเลย….

 “ไม่ต้องไปอยู่กับหมอนั้นไม่ได้เหรอ ไปๆ มาๆ ได้ไหมครับ ผมไม่อยากไปนอนห้องเดียวกับหมอนั้นเลย

ไม่ได้หรอกจ๊ะ เราทำงานนี้แล้วนะเรื่องของศิลปินต้องมาที่หนึ่งนะ จะมาทำตัวเลาะแหละเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว” ซูยอนตอบกลับมาพร้อมๆ กับที่ยังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้น้องชายคนเดียวของเธอไปด้วย

นั้นมันเพราะพี่บังคับผมไม่ใช่เหรอไง” -3-

….

ผมไม่อยากไปจริงๆ แค่ออกไปทำงานแล้วกลับบ้านมาตอนเย็นแบบพี่ไม่ได้เหรอ?”

ก็ไหนเราเคยบอกว่าจะช่วยพี่ทำงานไม่ใช่เหรอ แล้วการที่เราเริ่มทำงานนี้ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่งานที่เราชอบ แต่ก่อนที่จะเป็นหัวหน้าแล้วดูแลลูกน้องนับพันคนได้ก็ต้องผ่านช่วงเวลาแบบนี้ไปก่อนนะคิบอม ก็ถือซะว่าเราฝึกงานไปในตัวเลยแล้วกันนะ”^^ ซูยอนลุกขึ้นก่อนจะตรงมาที่น้องชายสุดที่รักขยี้ผมกลุ่มผมนุ่มๆก่อนที่จะจรดปากเรียวยอมชมพูลงไปบนหน้าผากกว้างของน้องชาย

ถือว่าช่วยพี่ซักครั้งนะ คิบอมอ่า

แต่ผมไม่อยากไปอยู่กับมินโฮหมอนั้นมือเร็วจะตาย พี่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบผู้ชายแบบนั้นไม่ซิทั้งพี่ทั้งน้องเลยต่างหาก มินจุนอะไรนั้นก็ด้วย” คีย์ทำแก้มป่องใส่พี่สาวตรงหน้าพร้อมกับจ้องตาเขม่ง ยกเหตุผลที่ตนเองไม่ชอบขึ้นมาเพื่อที่จะให้พี่สาวเห็นใจ

มินโฮอาจจะเป็นเสือผู้หญิง แต่ถ้าเป็นน้องชายของพี่แล้วพี่เชื่อว่าเราต้องจัดการได้แน่ คนเราจะวิ่งหนีตลอดไปไม่ได้หรอกนะ มันต้องเผชิญกับปัญหาที่เราเป็นคนทำเองแล้วก็คนอื่นก่อมาให้ด้วยนั้นแหละ อีกอย่างคุณมินโฮเองก็ดูจะชอบเราจะตาย พี่ว่าเขาไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกน่าซูยอนอดขำไม่ได้เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ ต่างๆ ที่มินโฮจะทำให้น้องชายของเขาโมโหแล้วสุดท้ายก็ลงท้ายด้วยการที่มินโฮเองก็เจ็บตัวเหมือนกับความรักกำลังก่อตัวขึ้นอย่างที่ทั้งคู่นั้นไม่รู้ตัวนั้นแหละ แต่จริงๆ ที่ไม่รู้ก็เห็นจะมีแต่น้องชายเจ้าอารมณ์ของเธอนี้แหละ

พี่ซูยอนอ่าคีย์เริ่มงอแงเมื่อคำพูดของเขาไม่ไปเป็นตามที่ต้องการก่อนที่พี่สาวจะลุกแล้วเดินออกจาก ห้องด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับหันกลับมาก่อนที่จะพูดคำๆนึง

ฝันดีนะเจ้าเด็กดื้อ

 

 

คุณมินโฮครับ ขยับเข้าไปอีกนิดนะครับ ส่วนคุณคริสตัลเชิดหน้าขึ้นอีกนะครับ ครับ โอเค ครับ

แชะ แชะ แชะ

อีกทีนะครับ  โพสท่าต่อไปเลยครับ ครับ ดีครับ

แชะ แชะ แชะ

คุณคิบอมเหนื่อยไหมคะ นี่น้ำคะผมรับน้ำจากเด็กฝึกงานก่อนจะมองไปยังสองคนที่โพสท่าถ่ายรูปคู่กับสินค้าตัวใหม่ของบริษัทอีกชิ้น คราวนี้เป็นสินค้ามันคือโทรศัพท์อีกรุ่นที่ผมเห็นมาว่ามินโฮก็ใช่อยู่ก่อน แล้ว แต่ว่าเพิ่งจะเปิดตัว ก็แน่ละพ่อเขาเป็นเจ้าของบริษัทไฮเทคโนโลยีนี่ จะออกมาใหม่ซักกี่ตัวเขาก็ใช่มาหมดแล้ว

เฮ้อ~  อยากกลับไปนอนเตียงนุ่มๆที่บ้านจัง” = =

คุณคิบอม ของว่างคะอีกครั้งกับเด็กเสริฟน้องใหม่ ผมมองไปยังคนที่ส่งจานของว่างมาให้ ได้ยินมาว่าเป็นพี่ผมหนึ่งปีตอนนี้เพิงจะจบแล้วก็ฝึกงานอยู่กับบริษัทของผม อยู่แต่ดูเหมือนว่าการรับน้องใหม่ของที่นี้มันคือการเสริฟน้ำเป็นบ๋อยหรือไงกัน ทำไมไม่ไปทำงานที่ตัวเองจบมานะ

ชื่ออะไรเหรอครับ?”

จีอึนคะ จองจีอึนเธอส่งยิ้มมาให้ผมอย่างเป็นกันเอง ก่อนที่ผมจะพยักหน้าแล้วมองไปยังคนที่ยื่นโพสท่าทั้งสองคนนั้นต่อ

ครืด~ ครืด~

          “ว่าไง

ย๊า คิมจงฮยอน นายจะมากไปแล้วนะ ฉันโทรไปสิบๆ รอบทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์ห๊ะ!!”คริสตัลที่ไม่รู้วิ่งมาตั้งแต่ตอนไหนเข้ามาแย่งโทรศัพท์ในมือของผมไปก่อนที่จะกรอกเสียงแหลมนั้นลงไปยังมือถือของผม

นี้ๆ ช่วยมีมารยาทกับเจ้านายของเธอหน่อยซิมินจุนที่โผล่มาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้แย่งโทรศัพท์ออกมาจากมือ บางนั้นก่อนที่จะยื่นมันคืนมาให้กับคีย์

แล้วนายเป็นใครยะคริสตัลวีนขึ้นเมื่อมีคนขัดใจเธอ

ฮึ ฉันเป็นคนจ้างเธอทำงานโฆษณาชิ้นนี้แล้วก็เป็นคนถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทซะด้วย ระวังนะไอ้นิสัยปากเสียเอาแต่ใจของเธอมันจะทำให้เธอไม่มีงานเข้าซะแม่สาวน้อยมินจุนพูดไปพร้อมๆ กับยื่นมือหนาสัมผัสเคล้าโคล่งหน้าของหญิงสาว ตรงหน้าอย่างเชื่องช้า…..

ไอ้ท่าทางแบบนั่นนั้นมันอะไรของนายคีย์มองไปยังร่างสูงที่ทำท่าโลมเลียคริสตัลซะจนเขาเองเห็นแล้วก็มันช่างทุเรศสิ้นดีในความคิดของเขา  นี้เหรอคนที่จะเข้ามาในชีวิตของพี่สาวเขา

ฮึๆ สวัสดีน้องสะใภ้ ของทุกอย่างฉันเตรียมไว้ในห้องมินโฮให้หมดแล้ว อ่อ แล้วฉันก็จะเป็นคนช่วยนายจัดการเรื่องเรียนแล้วก็ทำงานด้วยตั้งแต่บัดนี้”^^

ก็ถ้ามีนายเป็นผู้จัดการอีกคนแล้วทำไมไม่ไปทำคนเดียวซะละ

ก็เพราะว่าฉันไม่ได้มีเวลามานั่งเฝ้าพฤติกรรมเด็กมีปัญหาอย่างเจ้านี้นะซิมินจุนดึงมินโฮมาล็อคคอแน่น พร้อมกับส่งยิ้มมาทางคีย์อย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร

ว่าไงนะ!

นายก็คงจะรู้นะวิธีกำหลาบหมอนี้”^^รอยยิ้มนั้นเป็นเหมือนการส่งซิก คีย์มองคนตรงหน้าทั้งคู่ก่อนที่จะส่งยิ้มตอบกลับไป

อ่า ก็พอจะรู้แล้วละ

เดี๋ยว อะไรของพวกนายสองคนวะ

ได้เวลาเปลี่ยนชุดไปเรียนแล้วละ จงฮยอนโทรมาตามแล้วนายก็ควรที่จะเปลี่ยนตัวเองก่อนที่จะโดนแย่งไปนะมินจุนกระซิบที่ข้างหูของน้องชายอย่างได้ทีก่อนที่จะปล่อยตัวมินโฮแล้วผลักไปที่หน้าประตู

หา?”

เร็วเข้าละ ฉันจะรอที่ลานจอดรถนะ

 

ซีดานคันงานจอดลงหน้าตึกคณะบริหาร มินโฮและคีย์ลงมาจากรถก่อนที่จะมองมาที่พวกเขาทั่งคู่เป็นตาเดียว แน่ละมินโฮเป็นถึงนายแบบที่กำลังพูดถึงขณะนี้อีกอย่างยังเป็นข่าวในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาด้วย ดีแค่ไหนแล้วที่ตอนนี้มันเงียบลงแถมพวกนักข่าวก็เอาแต่โทรมาถามคนในบริษัทว่ามินโฮย้ายค่ายจริงเหรอจนพี่ซูยอนปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน ยังดีที่มินโฮทำตัวดีขึ้นมาบ้างไม่ทำตัวเป็นข่าวให้ตามแก้เหมือนบริษัทเก่า แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน เสือมันไม่ทิ้งลายตัวเองหรอก คีย์รู้ดี

เฮ้~ คิบอมอ่ามีคนมารอรับถึงที่เลยนะนายเนี่ยมินจุนเอ่ยขึ้นเมื่อมองไปที่หน้าตึกคณะที่กำลังมีคนยืนมองมาทางพวกเขา

ตารางงานของมินโฮฉันใส่ไว้ในกระเป้ของนายแล้วเพราะฉะนั้นตรวจทานแล้วก็ดูรายละเอียดให้ดีละ

อืมเดี๋ยวเมื่อกี้นายบอกว่าใส่ไว้ในกระเของฉันงั้นเหรอคีย์พยักหน้ารับก่อนจะนึกได้ว่ามินจุนเปิดกระเป๋าของเขา? คีย์ทวนคำพูดของมินจุนอีกทีก่อนที่จะนึกอะไรบางอย่างออก

ใช่”^^

งั้นก็หมายความว่า

ฉันค้นกระเป๋านายไง”^^มินจุนตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะถอยรถออกไปโดยที่ไม่รอว่าผลมันจะเป็นอย่างไรมันก็คาดเดาไม่ยากเท่าไหร่หรอกอารมณ์ร้อนๆ อย่างคีย์น่ะ

คีย์เดินหน้ามุ่ยตรงเข้ามาหาจงฮยอนที่ยืนรออยู่ มินโฮเองก็เดินตามหลังมาด้วย พร้อมกับคริสตัลที่มาถึงก่อนเขา(ได้ไง?) เร็วปานสายฟ้าแลบไม่แพ้ยัยนี้จริงๆ

มาทำไมจงฮยอนมองคนที่เดินตามเพื่อนสนิทอย่างคีย์มาด้วยความไม่พอใจ ตอนแรกที่เห็นว่าคีย์ลงมาจากรถคันเดียวกันก็ไม่ชอบแล้ว แล้วยิ่งเดินมาให้เขาเห็นหน้าอีกยิ่งเกิดอาการอยากจะอัดไอ้คนตรงหน้าซะให้ได้ มินโฮไม่ตอบเพียงแต่หยักไหล่พร้อมเมิน จงฮยอนไม่สนใจแต่หันมาหาคีย์แทน

เย็นนี้เดี๋ยวฉันมารับ รอที่ห้องละมินโฮส่งวิ้งอายเป็นการตบท้ายให้ร่างบางก่อนที่จะเดินยกมุมปาก มาที่จงฮยอนให้ดูหน้าหมั่นไส้เข้าไปอีก

อะไรของเขานะคีย์ส่ายหัวอย่างเอื้อมละอาพร้อมกับที่เขาเองมองไปทางคริสตัล

เธอมาทำอะไร

…”คริสตัลไม่ตอบแต่ทำเพียงหยักไหล่แล้วกอดแขนของจงฮยอนเอาไว้ซบที่ไหล่หนาที่เธอชอบ คีย์เบะปากทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า

กลัวหายหรือไงตามไปซะทุกที่เลยคีย์บ่นไปพร้อมกับเดินตรงไปยังห้องเรียนคาบเช้าของตนเองอย่างไม่สนใจคนทั้งคู่อีกต่อไป

ขาเรียวเดินตรงไปยังโต๊ะประจำของพวกเขาทั้งคู่ซึ่งตอนนี้เหลือที่ว่างเพียงแค่สองตัวเท่านั้นเหมือนคนในคลาสจะมีที่ประจำกันหมดแล้ว แล้วโต๊ะของพวกเขาเองก็อยู่ด้านในริมซ้ายมือของห้องซะด้วย

จงฮยอนรอด้วยซิเสียงและสีหน้าขุ่นของคริสตัลบ่งบอกได้ดีว่าเธอมาที่นี้เพราะใคร ตั้งแต่ที่จงฮยอนกลับมาจากทะเลเมื่อวานคริสตัลก็ค่อยแต่โทรหาเขาเป็นร้อยๆ สายทั้งที่คิดว่าวันนี้จะไม่ได้เจอหล่อนแต่เช้าเพราะคีย์โทรมาบอกว่าต้องไปช่วยพี่ซูยอนทำงานซึ่งคริสตัลอยู่ในนั้นด้วยแท้ๆ แต่ทำไมตกบ่ายมาตอนนี้แทนที่จะเอาเวลาไปพักกลับมาตามเขาเหมือนเดิมซะได้ ดาราสมัยนี้เขาว่างกันนักหรือไงถึงมีเวลามาตามเขาได้ตลอดเวลาแบบนี้

เธอจะตามฉันมาทำไม ฉันมาเรียนนะจงฮยอนหันไปแกะมือปลาหมึกของคริสตัลออกพร้อมกับพูดปรามเธอเอาไว้

ก็มาเรียนด้วยนะซิเธอเอ่ยก่อนที่จะเชิดหน้าอีกครั้ง จงฮยอนส่ายหัวอย่างระอาไม่รู้ว่าวันนี้กี่รอบแล้วตั้งแต่เดินเข้ามหาลัยมา ร่างสูงหันกลับเดินเข้ามาในห้องอีกครั้งแล้วเดินไปยังโต๊ะของตัวเอง

แล้วฉันนั่งไหนละคริสตัลเอ่ยถามทันทีที่จงฮยอนนั่งลงข้างๆ คีย์ ซึ่งไม่มีที่ว่างให้สำหรับเธอเลย

หาเอาเองซิคีย์ตอบโดยไม่ใส่ใจเลยซักนิดมาได้ก็หาเองได้

นี้ รู้ไหมว่าฉันเป็นใครคริสตัลจ้องเขม่งไปทางคีย์อย่างเอาเรื่อง

แล้วรู้ไหมว่าฉันเป็นใครคีย์ย้อนถามกลับด้วยคำถามเดิม แน่นอนว่าเขาต้องใหญ่กว่าไม่งั้นเขาจะพูดได้ยังไงผู้จัดการพ่วงด้วยตำแหน่งทายาทบริษัทโฆษณา K ที่พี่เขาเป็นคนจ้างยัยกากเพรชนี้มาทำงานไงละ

….

รู้แล้วก็ไปหาที่เอาเอง นี้มันมหาลัยถ้าจะมาเรียนก็พึ่งตัวเองได้แล้วคนอื่นเขาจะได้เรียนกันซักทีคีย์พยักพเยิดหน้าให้คริสตัลไปหาที่นั่งเอาเอง

เอาละนักศึกษาทุกคนเปิดไปหน้า 217 เราจะเริ่มเรียนเรื่องต่อไปกันวันนี้นะยังไม่ทันที่คริสตัลจะได้โต้แย้งต่ออาจารย์ผู้สอนก็เข้ามาพร้อมกับที่เขาไล่ให้เธอไปหาที่นั่งแล้วเริ่มเรียนในคลาส

น่ารำคาญโคตรๆ อะจงฮยอนหันมาบ่นกับคีย์

เรียนจบคาบนี้ชิงเลย พี่ชีวอนโทรมาให้ไปหาที่ชมรมคีย์หันไปบอกจงฮยอน พร้อมกับที่จงฮยอนทำมือตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด

สองชั่วโมงผ่านไป………

ไปกันเหอะคีย์ลุกขึ้นคนแรกใน บรรดาของคนในห้องตามมาด้วยจงฮยอนที่เร่งฝีเท้าเดินตรงไปทางหน้าประตู แน่นอนว่าคนในห้องก็พากันทยอยออกมาจากห้องกันอย่างชุลมุน และแน่นอนว่าคริสตัลตามพวกเขามาไม่ทันแน่

นี่ พวกนายรอฉันด้วยซิเสียงแหลมของคริสตัลตะโกนฝ่าฝูงชนออกมา แต่มีหรือที่พวกเขาจะหยุดนาทีนี้วิ่งอย่างเดียว

สองเท้าของคนทั้งคู่พากันรีบวิ่งออกมาจากห้องเรียนตรงมาที่ชมรมดนตรีของพวกเขารุ่นพี่หน้าหม้ออย่างรวดเร็วด้วยความเหนื่อยหอบ ก่อนที่จงฮยอนจะพยายามมองไปทางด้านหลังประตูว่าคริสตัลยังตามมาอยู่หรือเปล่า

ทันไหม?”คีย์ถามจงฮยอนที่ยื่นมองออกไปทางหน้ากระจกประตูด้วยความเสียงที่ขาดเป็นห้วงๆ 

ไม่เห็นแล้วละจงฮยอนตอบ

เล่นเอาเหนื่อยเลยนะเนี่ยคีย์เขย่าคอเสื้อของตัวเองขึ้นลงเพื่อให้ลมเข้าเผยให้เห็นรอยแดงที่จงฮยอนเองก็เพิ่งจะสังเกตเห็น

คีย์

ห๊ะ?”

คอมึงไปโดนอะไรมาจงฮยอนถามเสียงเย็น เขามั่นใจว่าเมื่อวานเขาไม่เห็นรอยนั้น และเขาเองก็มั่นใจว่ามันมีคนทำเพราะเขาเองก็เคยทำแบบนั้นกับผู้หญิงมาบ้าง แต่การที่จะมาอยู่บนคอของคนที่มันยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนอย่างคีย์มันเป็นไปไม่ได้

คะ คอเหรอคีย์ตะปบคอตัวเองแน่นเมื่อนึกได้ว่ารอยที่มินโฮทำเมื่อวานมันยังไม่หายไปไหนและมันก็ยังเด่นอยู่บนตัวเขาสองสามจุด

ปะ เปล่านี้ ไม่มีอะไรคีย์ยืนขึ้นเต็มความสูงอย่างตกใจ เห็นได้ไงวะ

 “เอามาดูดิจงฮยอนตรงเข้าไปแกะมือที่คอของคีย์เพื่อที่จะได้เห็นรอยนั้นชัดๆ แต่คีย์เองก็ไม่ยอมเปิดให้ดู

เฮ้ พวกเรามาแล้วคยูฮยอนตะโกนลั่นห้องเมื่อมาถึง แต่กลับไม่มีใครซักคนที่สนใจเขาทั้ง คีย์ และจงฮยอนเอาแต่เล่นกันอยู่สองคน (เล่นเหรอ?)

ไม่มีอะไรจริงๆ ไม่มีๆคีย์จับเสื้อตัวเองแน่นเมื่อจงฮยอนพยายามจะเปิดเสื้อเขาให้ได้

ไม่มีอะไรก็เอามาดูดิวะจงฮยอนยังพยายามยื้อต่อ

เฮ้ย มินโฮ!!”คีย์ ชี้ไปที่หน้าประตู ทุกคนหันไปมองตามเสียงนั้น ทันทีที่จงฮยอนเผลอคีย์ก็ผลักเพื่อนร่างสั้น(?)ออกพร้อมกับที่เขาวิ่งออกจากห้องโดยเร็ว

หน่อยแน่ะ ไอ้คีย์ หยุดเดี๋ยวนี้นะเว้ยจงฮยอนที่ตั้งสติทันก็วิ่งตามออกไปทันทีปล่อยให้รุ่นพี่อีกสองคนยืนมองพวกเขาอย่างสงสัย

เดี๋ยว จะรีบไปไหนเสียงเข้มที่คุ้นเคยดีดึงคีย์ที่วิ่งอุดตะหลุดให้หันมาทางนายแบบชื่อดัง

มินโฮคีย์จับแขนร่างสูงแน่นพร้อมกับการหายใจถี่ขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่จับเขาไว้เป็นใคร วิ่งแค่นี้ทำไมเหนื่อยจังวะ

คิบอม หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!”จงฮยอนตะโกนเสียงดังเข้ามาใกล้พร้อมกับอาการตื่นของคีย์อีกครั้ง

มินโฮวิ่งทันทีที่คีย์ได้ยินเสียงนั้นก็รีบดึงมินโฮให้ออกตัวทันที ถ้าจะให้เล่าอะไรตอนนี้ขอเป็นตอนที่จงฮยอนสงบสติอารมณ์ให้เย็นกว่านี้ก่อน แล้วกันแล้วทำไมทั้งที่ตอนแรกวิ่งหนีคริสตัล แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงได้มาวิ่งหนีจงฮยอนแทนวะ

    มันจะมีอะไรแย่ไปมากกว่านี้อีกคิมคิบอมมมมมมมมมม!!!

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #153 ARMMOMII |♡ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 09:03
    ในที่สุดตอนนี้มินโฮก็รู้แล้วว่าคีย์เป็นผู้ชายไม่ใช่ทอม 5555555555
    #153
    0
  2. #143 เห็ดเป็ด (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 22:25
    มินโฮ ความรักมันบังตาใช่มั้ยที่เห็นคีย์เป็นทอมน่ะ ฮ่าๆๆ
    #143
    0
  3. #126 so daa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2555 / 21:57
    เหมือนนายจะเขลาน่ะ แทมินน่ะรักจัง
    #126
    0
  4. #115 jeeje26 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 01:28
    งงอะไรนะมินโฮ
    #115
    0
  5. #114 Pmk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 02:00
    555 งงเลยสิ อิจงเหมาจะหมดร้านแล้วมั้ง แทมินนเริ่มดีขึ้นแล้วอะเพราะจงฮยอนเลยนะนั่ น
    #114
    0
  6. #104 Just Just (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 21:22
    อิจงเหมาหมดร้าน !!!!! 

    ซีวอนขนหน้าแข่งไม่ร่วงหรอกนะ (--' ) 


    คยูจ้ะ ระวังซองมินไม่ให้เข้าห้องนะ -,,- 
    #104
    0