Disguise ปฏิบัติการลับกิ๊กกั๊กหัวใจนายไอดอล ♥

ตอนที่ 42 : Disguise :'} Chatper 32 ความจริงของลูกผู้ชาย ๐/\( =w=* )/\๐

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ต.ค. 54

  
-32-

ความจริงของลูกผู้ชาย

 

            ตอนนี้ฉันนั่งอยู่เปรนอนหน้าทะเลกับเฮลเลน เพราะเขาบอกว่ามีเรื่องที่อยากจะคุยกับฉัน ฉันจึงจำต้องพยักหน้าและเดินเขามา ฉันไม่รู้ว่าเขาจะพูดเรื่องอะไร แต่พอฉันมองหน้าของเขาเรื่องเมื่อคืนก็ย้อนกลับมาอีก เขาอาจจะพูดขอโทษเรื่องเมื่อคืนนี้อีกก็เป็นได้...

            นายมีอะไรหรอ ฉันหันไปถามเฮลเลนที่นั่งเงียบมาได้สิบกว่านาทีแล้ว

            เรื่องเมื่อคืน...

            ไม่เป็นอะไรหรอก ฉันไม่ได้ถือน่ะ อีกอย่างนายก็ดื่มมาด้วย

            ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก

            ...

            เรื่องหยาหยีน่ะ...

            ...

            “ฉันรู้จักหยาหยีพอที่จะอธิบายเรื่องวันนั้นได้

            เรื่อง...

            วันที่หยาหยีไปที่ห้องของซารังไง วันนั้นหยาหยีขอให้ฉันพาเธอไปที่นั่นเพราะอยากจะปรับความเข้าใจกับซารังอย่างดีๆ

            นายกำลังจะบอกความจริง...

            มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่วันนั้นฉันได้เจอกับเธอ แต่ฉันก็รู้สึกดีใจที่ได้มาเจอเธอที่นี่

            ...

            หยาหยีบอกให้ฉันนั่งรออยู่ที่รถ แต่เพราะฉันรู้สึกไม่ดีก็เลยขึ้นไปก่อนจะเจอกับเธอ... ฉันก็รู้ว่ามันคงจะช้าไป

            นายรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น... ฉันถามเฮลเลนเสียงแผ่ว ภาพในวันนั้นเริ่มเข้ามาไหลย้อนเข้ามาในหัวของฉัน ฉันเริ่มคิดไปพร้อมๆ กับคำพูดของเฮลเลน

            ฉันพอจะรู้ แค่ฉันเห็นหน้าของหยาหยีในวันนั้นฉันก็พอจะรู้ว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

            ... รู้แล้วนายยังจะพายัยนั่นมาอีกน่ะเหรอ

            หยาหยีเป็นผู้หญิงที่ต้องการอะไรแล้วก็ต้องได้ แล้วฉันก็รู้รู้ว่าซารังไม่มีทางทำอะไรอย่างนั้นแน่นอน

            นายรู้หรือไงว่าเขาทั้งสองทำอะไรกัน ฉันถามอย่างสงสัย แม้ฉันจะเชื่อใจซารังแล้วแต่ฉันก็ยังสะกิดใจเพราะเฮลเลนพูดขึ้นอย่างนี้มาน่ะสิ

            รู้สิ ก็ฉันเปิดดูซองกระดาษที่เธอถือมาด้วย ฉันรู้สึกแปลกใจตอนที่เธอขอแวะเข้าห้องน้ำที่ปั๊ม... เวลานั้นฉันขอบอกเลยว่าฉันก็แทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเอง ซารังที่หลับใหลอยู่บนเตียงแล้วยอมให้หยาหยีกอดแล้วถ่ายรูปอย่างนั้น... ฉันเป็นเพื่อนกับมันมาตั้งแต่เด็กฉันรู้จักนิสัยของมันดี มันน่ะถึงบางครั้งจะดูหื่นบ้างแต่มันก็ไม่ทางทำอะไรผู้หญิงหรอก นอกซะจากว่า...

            ... ฉันจ้องมองเฮลเลนอย่างลุ้นระทึก นายจะเว้นช่วงว่าอะไรนักหนาเนี่ย รีบๆ เล่ามาซะสิเพราะว่าอะไร!

            “มันกับผู้หญิงที่มันรักต้องหมั่นไม่ก็แต่งงานซะก่อน

            ...

            นี่ เธออย่าคิดว่าฉันเดาขึ้นมาเองล่ะ ฉันไม่ได้เดาเลย ซารังเป็นคนพูดอย่างนั้นกับฉันเอง แล้วมันยังบอกอีกว่าฉันจะไม่เป็นผู้ชายที่เจ้าชู้ที่วิ่งไปหาผู้หญิงคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างกระหาย ถ้ามันรักใครเข้าแล้วจริงๆ มันจะทั้งดูแลและทะนุถนอมผู้หญิงคนนั้นอย่างให้ถึงที่สุด

            เหมือนกับเฮลเลนกำลังอ่านนิทานให้ฉันฟังยังไงยังงั้น ฉันไม่เคยคิดเลยนะว่าในโลกนี้จะมีผู้ชายอย่างที่เฮลเลนพูดมาน่ะ มีหรอว่าผู้ชายทุกคนไม่อยากจะแอ้มผู้หญิงที่ทั้งสวยและน่ารักอย่างฉันน่ะ (คิดได้เลวมาก -_-) โดนเฉพาะซารังอีตานั่นก็ชอบกอดฉัน ลากฉันไปไหนมาไหนบ้างล่ะ จูบปากบ้าง หอมแก้มบ้าง -_- จนมันทำให้ฉันชินชากับการกระทำของเขาไปอย่างง่ายๆ -_-;;

            แต่ก็นะ ฉันก็ยังไม่ให้ทีท่าว่าเขาอยากจะอย่างว่ากับฉันเลยอ่ะ จะมีก็แต่ครั้งนั้นแหละครั้งที่เขาเมา...

             ก็เพราะฉันรู้นี่แหละว่าหยาหยีเป็นคนยังไงฉันก็เลยไม่อยากให้มันต้องเสียใจ ฉันเลยจำต้องแยกยัยหน้าเป็ดนั่นออกจากเขา

            หน้าเป็ด –O-;;”

            หยาหยีไง เป็นฉายาที่ฉันใช้เรียกยัยนั่นน่ะ ^_^”

            เอ่อ...ฉันเพิ่งจะรู้ว่าผู้ชายชอบตั้งฉายาให้ผู้หญิง ฉันคิดว่ายัยตัวยุ่งที่ซารังเรียกฉันมันยังจะดูน่ารักกว่ายัยหน้าเป็ดซะอีกแน่ะ เฮอะๆ

            แต่ที่ฉันยอมพูดเรื่องนี้ให้เธอฟังไม่ใช่ว่าฉัน...เลิกชอบเธอได้แล้วหรอกนะ

            ประโยคหลังเฮลเลนลดเสียงต่ำลงพร้อมทั้งก้มหน้าลงนิดๆ จนฉันแทบจะไม่ได้ยิน แต่เพราะหูฉันมันโล่งพอที่จะฟังเสียงที่เบามากแค่ไหนก็ได้ ฉันจึงรู้ว่าเขาพูดอะไรออกมา ฉันมองเฮลเลนที่กลายเป็นใบหน้าเศร้าลงเร็วแล้วมันก็พลอยทำให้ฉันที่อารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อยต้องกลับมาเป็นอารมณ์เศร้า T_T

            “...

            แต่ฉัน...อยากให้เธอเชื่อใจซารัง

            ฉันจะบอกนายยังไงดีเฮลเลน ความจริงแล้ว... ฉันกำลังจะบอกว่าที่จริงฉันกับซารังไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆ

            ไม่ได้เป็นแฟนกัน

            ฉันสะดุ้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อสิ่งที่ฉันกำลังจะพูดออกมากับโดนเจ้าของใบหน้าตีบตี๋แยกพูดไปเสียก่อน

            ...

            ฉันดูเธอออก แล้วฉันก็รู้ว่าเธอรักซารังเข้าจริงๆ

            ... ฉันกลืนน้ำลายก้อนโตลงคอไปเมื่อสิ่งที่ฉันกำลังจะบอก เขากลับรู้มาโดยตลอด ฉันไม่อยากจะเชื่อผู้ชายตรงหน้าฉัน เขารู้อะไรมากมายเกี่ยวกับฉัน เขาดูออกว่าแท้จริงแล้วฉันกับซารังไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆ แถมยังรู้ว่าตอนนี้ฉันรักเขาขึ้นมาจริงๆ

            มันรู้สึกแย่นะที่ฉันต้องมาพูดเรื่องอย่างนี้ต่อหน้าคนที่ฉันชอบ...

            เฮลเลนหยุดพูดไป เขามองหน้าฉันนิ่งก่อนที่จะยื่นมือมาจับมือของฉันไปกุมอย่างอย่างหลอมๆ แววตาที่ดูสดใสตอนนี้กลับกลายมาเป็นแววตาที่เหมือนกับมีน้ำใสๆ อยู่ในดวงตา

            ฉันเคยอ่านว่าผู้ชายมักจะไม่ชอบการร้องไห้และถึงแม้ว่าจะร้องไห้เขาก็จะไม่ร้องไห้ต่อหน้าผู้หญิงให้เห็นเพราะฉันเป็นเรื่องที่ผู้ชายคิดว่าน่าอับอายที่สุด

            แต่เฮลเลนคนนี้... ถึงแม้จะไม่เห็นว่าน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองก็เถอะ แต่ฉันรู้สึกลึกๆ ว่าหัวใจของเขากำลังร่ำไห้

            นายก็อย่าพูดซะสิ ฉันบอกเฮลเลนเลย เขาอมยิ้มเล็กๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอ

            ฮึ! เธอนี่คิดจะปลอบใจฉันหรือจะอะไรกันแน่นะ

            ก็ฉันไม่ชอบให้นายทำหน้าเศร้าอย่างนี้นี่นา ฉันยู่ปากขึ้นเล็กน้อยให้ดูว่าน่ารักและเหมือนอ้อนเขาเล็กๆ >_<~

            “ยิ่งเธอทำอย่างนี้มันยิ่งทำให้ฉันไม่อยากคืนเธอให้ซารัง

            ...

            เฌอแตมป์...ถ้าหากฉันยังรอเธอ เธอจะโกธรฉันมั้ย

            ... เขากำลังถามฉันอยู่ใช่มั้ย! รออย่างนั้นหรอ... เขาจะรอฉันหรอ ไม่อยากจะเชื่อ! แต่มันก็เป็นไปไม่ได้

            ฉันพร้อมที่จะดูแลเธอต่อจากซารังเอง หากเธอต้องการ

            นายอย่าพูดอะไรอย่างนี้ได้มั้ยเฮลเลน ฉันจะร้องไห้แล้วนะ T^T” ฉันเบ้ปากและพร้อมที่ปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาทุกเมื่อ เพราะคำพูดที่แสนจะแสนดีของเฮลเลนประกอบกับใบหน้าที่อ่อนโยนสุดๆ ทำไมเฮลเลนถึงเป็นผู้ชายที่แสนดีอย่างนี้ล่ะเนี่ย ฮือๆ TT^TT

            “ฉันขอโทษ เธออย่างร้องไห้ออกมาเชียวนะเฌอแตมป์

            ทำไม...เวลานี้ฉันรู้สึกร้อนผ่าวที่บริเวณตาแล้วล่ะ ฮือๆ TT^TT

            “ก็เพราะถ้าเธอร้องไห้ล่ะก็ฉันจะใช้ปากของฉันซับน้ำตาให้กับเธอ ^_^”

            เฮลเลนพูดจบเขาก็ยิ้มอย่างเจ้าเลห์พร้อมทั้งยื่นใบหน้าขาวเนียนของเขาเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นจนทำให้ฉันต้องเอียงหลังไปจนแนบชิดกับเปรนอน

            “>_<” ฉันหลับตาปี๋ด้วยความกลัว ฉันรู้สึกได้เลยว่าใบหน้าของเขาใกล้ฉันมาก ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารสลงใบหน้าของฉันแล้วล่ะ ฉันใช้มือเล็กๆ ของตัวเองดันหน้าอกแน่นของเขาเอาไว้เพื่อยั้งไม่ให้เขาเข้ามาใกล้ฉันมากกว่านี้

            ฮ่ะๆ เธอนี่น่าตลกจังเลยเนอะ

            “O_O!” ฉันลืมตาขึ้นมาทันทีเมื่อเสียงหัวเราะและเสียงพูดดังลอดออกมาจากปากของเฮลเลน สิ่งที่ฉันเห็นคือเฮลเลนกำลังหัวเราะฉันแทบเป็นแทบตายเอาซะจนฉันทำหน้าเหวอไปตามๆ กัน -__-?

            “ฮ่ะๆ ฮ่าๆ ^O^”

            นายหัวเราะอะไรอ่ะ ‘_’?”

            ก็เธอน่ะสิทำหน้าบูดเบี้ยวเหมือนกระป๋องน้ำถูกเหยียบเลยอ่ะ ฮ่ะๆ ^O^”

            “=_=;;” ฉันอยากต่อยปากหมอนี่จัง นี่เขาแกล้งฉันอย่างนี้ได้ไงเนี่ย!

            “ฉันล้อเล่นน่า ฉันไม่กล้าทำอย่างนั้นกับเธอหรอกเพราะฉันกลัวว่าซารังมันจะต่อยฉันซะก่อนน่ะ

            ไม่ต้องกลัวหรอกไอ้เพื่อนทรยศ!”

            ผัวะ!

ฉันนั่งกอดตัวเองเอาไว้ด้วยความตกใจอย่างสูง เมื่อจู่ๆ หมัดหนักของใครสักคนพุ่งเข้ามาชนเข้ากับแก้มขาวเนียนของเฮลเลนอย่างจัง จนทำให้เฮลเลนลงไปนอนแอ่งแม่งอยู่กับพื้นเลยอ่ะ มิหนำซ้ำซารังยังลงไปซ้ำเติมเฮลเลนต่อ เขาชกขวาชกซ้ายอย่างบ้าคลั่ง

ซะ...ซารัง!” ฉันร้องเรียกซารังพร้อมกับดึงชายเสื้อของเขาให้ลุกออกจากเฮลเลนก่อนที่หมอนั่นจะยับเยินจนต้องไปนอนกินน้ำเกลือที่โรงพยาบาล -_-

ไอ้เฮลเลนแกคิดจะหักหลังฉันครั้งที่สองอย่างนั้นหรอ!”

เฮ้ย! แกฟังฉันก่อนดิวะ

ฉันไม่ฟัง!!!”

เสียงของซารังที่ตะคอกใส่หน้าเพื่อนของเขาด้วยอารมณ์ที่ดุเดือดของเขา ความโมโหในตัวของเขาปะทุออกมาอย่างไม่บันยะบันยัง

ผัวะ!

อีกหมัดเข้าไปเต็มๆ ที่ใต้คางของเขา ว๊าก! ฉันควรต้องใช้สมองหยุดศึกสงครามครั้งนี้ให้ได้ คิด! คิด! คิด! คิดสิเฌอแตมป์ แกจะช่วยชีวิตของเฮลเลนยังไง...

ติ้ง!

จู่ๆ เหนือหัวของฉันก็มีหลอดไฟเล็กขึ้นอยู่กลางหัวและส่องแสงสว่างเจิดจ้าขึ้น อ้า~ ในที่สุดฉันก็คิดได้แล้วว่าจะหยุกศึกครั้งนี้ยังไง ^---^/

ฉันคิดแล้วว่าแกต้องแย่งเฌอแตมป์จากฉัน ไอ้เพื่อนชั่ว!”

ผัวะ!

อูย!~ ดูหน้าเฮลเลนเวลานี้สิ ดูไม่ได้เลย เลือดไหลอาบเต็มไปหมดเลยอ่ะ!

หยุดนะ ซารัง!”

เธอจะปกป้องมันอย่างนั้นหรอเฌอแตมป์ ฉันยอมไม่ได้หรอก!”

ถ้านายไม่หยุดชกเฮลเลน นายก็อย่าหวังเลยว่าชาตินี้ฉันจะยอมคุยและยกโทษให้นาย!!!” ฉันร้องตะโกนบอกซารังตามที่สมองมันคิดได้ และมันก็ได้ผลด้วยแหลซารังหยุดชะงักมือของเขายังคงกำคอเสื้อของเฮลเลนไว้แน่น ซารังหันมามองฉันด้วยใบหน้าตกใจ

เธอ...

ฉันพูดจริงๆ นะ นายจะบ้าดีเดือดไปถึงไหนซารัง นายดูผลงานที่นายทำลงไปสิ เฮลเลนยังเป็นเพื่อนของนายอยู่หรือเปล่า นี่ถ้าเฮลเลนเป็นอะไรไปนายจะทำยังไงล่ะ!” ต่อไปด้วยการสั่งสอน

ซารังมองหน้าฉันนิ่งก่อนที่เขาจะปล่อยคอเสื้อของเฮลเลนออกให้ลงไปนอนจมกองเลือดอยู่พื้นทราย ฉันรู้สึกสงสารเฮลเลนขึ้นมาอย่างจับใจเลย ทั้งๆ ที่เขาเป็นแสนดีมากขนาดนั้น แต่ต้องมาโดนหมัดของซารังเข้าซะขนาดนั้น

เป็นห่วงมันมากหรอ

...

เฮอะ!”

ซะ...ซารัง!” ฉันร้องเรียกซารังที่กำลังจะเดินจากไป เขาหยุดและโดยไม่หันกลับมองฉัน ฉันหันไปมองเฮลเลนที่พยายามช่วยตัวเองโดยการยันตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ฉันหันกลับมามองซารังอีกครั้งและตัดสินใจเดินไปอยู่ข้างหน้าเขา

มีอะไร...

นายเป็นอะไร ‘_’?” ฉันถามซารังอย่างงงๆ ซารังมองหน้าฉันนิ่ง

เธอไม่รู้หรอ

ถามมาได้ ฉันจะไปรู้อะไรล่ะ -_-“

เธอเป็นห่วงไอ้เฮลเลนซะออกหน้าออกตาอย่างนั้น เธอจะให้ฉันเป็นยังไงล่ะ

หึงหรอ!” ฉันเผลอพูดออกไปพร้อมๆ กับความร้อนซ่านที่ลามไปทั่วบริเวณหน้าของฉัน -///-

เอ่อ...

“-///-“ หัวใจของฉันเต้นระรัวเร็วและถี่จนมันแทบจะออกมาตื่นตึกๆ ข้างนอกแล้ว ยิ่งซารังแอบไปอย่างนี้ สิ่งที่ฉันเคยคิดไว้ว่าเขาจะมีอาการอย่างนี้บ้างหรือเปล่า ก็ยิ่งทำให้ฉันเขินอายแทบบ้า >_<~

...

ทำไมนายต้องเงียบอย่างนั้นด้วยอ่ะ นายคงไม่ได้หึงฉันจริงๆ หรอก ฉันก็พูดไปอย่างนั้นเองแหละ ฉันก้มหน้านิ่งอย่างเขินอายพลางแก้ตัวไปอย่างนั้น อิอิ

เดี๋ยวก่อนสิ

ข้อมือของฉันถูกคว้าไปจับไว้อย่าหลอมๆ ฉันมองซารังนิ่งแต่ใบหน้ามันร้อนผ่าวไปหมดเลยอ่ะ อ๊าย! นี่ฉันคิดไปเองคนเดียวหรือเปล่าเนี่ย >_<

...

เธอคิดว่าฉันหึงเธอหรอ

อ้าว... ฉันครางเสียงออกมาอย่างผิดหวัง เหมือนหัวใจที่พองโตเมื่อกี้ถูกมีดปักจนมันแห้งเหี่ยวไปเลยอ่ะ TT^TT

เฌอแตมป์... ฉันหึงเธอนะที่รัก ^_^”

“O_O!”

อ้าว! ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ

นาย...นายพูดจริงหรือเปล่าเนี่ย ฉันขี้เกียจบิ๊วอารมณ์ใหม่นะ –O-“

จริงยิ่งกว่าจริงอีก ^__^”

สิ้นสุดเสียงของเขา ซารังก็คว้าเอวบางของฉันเข้าไปกอดไว้อย่างหลอมๆ

นะ...นี่! ถ้ามีความสุขกันแล้ว...ก็มาช่วยฉันที...เถอะ

เฮลเลน!”
                “-___-!”



 
อัพให้อีกตอนนนนนนนนน !! ใกล้จบและนะ ขอบคุณมากนะจ๊ะ ที่ติดตามนิยายตาลอ่ะ T/\T มันดราม่าไปหน่อย - -? หรือเปล่า ? ทุกคนอ่านแล้วเข้าใจอย่างตาลหรือเปล่า ? อยากรู้อ่ะ บอกหน่อยนะ ๆๆ ><!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

591 ความคิดเห็น

  1. #568 รักยัยรั่ว (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2554 / 09:16
    น่าสงสารเฮเลนจังเลย

    โดนอัดซะ

    ซารังนายตรงเกินไปแล้วนะ

    เขินแทนเฌอแตมป์เลยนะเนี่ย

    มาอัพต่อนะคะไรเตอร์สู้ๆค่ะ
    #568
    0
  2. #566 `อมยิ้ม } (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2554 / 21:03
    และแล้ว เฮลเลนผู้น่าสงสารกำลังนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นทราย =_=^ 
    #566
    0
  3. #564 ่่jane (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 18:09
    สงสาร เฮลเลน อ่า T0T



    สนุกมากๆๆๆ มาอัพไวไวนะค๊า





    #564
    0