Disguise ปฏิบัติการลับกิ๊กกั๊กหัวใจนายไอดอล ♥

ตอนที่ 41 : Disguise :'} Chatper 31 ความจริง VS ความอ่อนแอ TOT~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ต.ค. 54

 
 
-31-

ความจริง VS ความอ่อนแอ

 

            ตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนทรายทะเลกับซารังที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันอยากจะบอกจริงๆ เลยว่าฉันรู้สึกหวั่นๆ ยังไงก็ไม่รู้สิ ฉันไม่อยากจะรับรู้เรื่องที่เขากำลังจะอธิบายแต่อีกใจหนึ่งฉันก็อยากจะรู้ว่าเขาจะอธิบายให้สวยหรูยังไง เวลานี้ฉันควรจะต้องใจเย็นและเชื่อใจเขาใช่มั้ย จะต้องเชื่อสิ่งที่เขากำลังจะอธิบาย...

            เรื่องวันนั้น...

            ...

            ฉันรู้นะว่าตัวเองมันแย่มากที่ทำอะไรไม่ได้เลย ฉันเหมือนกับผู้ชายที่แย่ที่สุดในโลกที่ปล่อยให้เธอไปได้ง่ายๆ อย่างนั้น แต่สิ่งที่หยาหยีพูดออกมา รูปภาพที่หยาหยีให้เธอดูมันทำให้ฉันไม่มีแรง เหมือนกับว่ารั้งยังไงเธอจะยืนยันจะจากไป...

            ... เขากำลังอธิบายความผิดของตัวเอง ฉันใจเต้นแรงมากเลยตอนนี้ T_T

            “ฉันฝังแน่นมาตลอดเวลาว่าเธอคงจะเชื่อในสิ่งที่หยาหยีเอามา... แต่ฉันอยากจะอธิบายให้เธอฟังนะเฌอแตมป์ ฉันน่ะไม่ได้เป็นอย่างนั้นนะ คืนนั้นฉันไม่ได้มีอะไรกับหยาหยีจริงๆ

            หลักฐานก็เห็นกันจะๆ นายยังจะแก้ตัวอีกเหรอ และแล้วสิ่งที่เขาบอกว่าจะอธิบายแต่เขากลับมาแก้ตัวเหมือนเดิม

            เธอเห็นอย่างนั้นเหรอ.... เธอเห็นเพียงแค่รูปภาพเท่านั้นแต่เธอไม่ได้เห็นว่าฉันมีอะไรกับหยาหยีจริงๆ

            ... ฉันจุกไปทันทีกับคำอธิบายของซารัง ฉันได้แต่สบตาซารังไม่ละ เขาว่ากันว่าการที่จะพิสูจน์ที่ใครสักคนกำลังโกหกเรา เขาคนนั้นจะไม่กล้าสบตากับคนที่กำลังฟัง แล้วเขาก็เป็นอย่างนั้น! เขาพูดและสบตาฉันไม่ลดละ แววตาที่หนักแน่นกำลังส่งมาให้ฉัน เหมือนกำลังบอกให้ฉันเชื่อใจในตัวเขา

            สุดท้ายเธอจะเชื่อฉันหรือเปล่ามันก็ขึ้นอยู่ที่เธอแล้ว...

            ...

            แต่ฉันมั่นใจว่าฉันไม่ได้มีอะไรกับหยาหยีจริงๆ

            จริงๆ หรอ... ฉันถามย้ำเสียงแผ่ว ซารังมองหน้าฉันนิ่งก่อนจะขยับปากพูด

            เชื่อใจฉัน ฉันไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้นแน่นอน

            สิ้นสุดคำพูดของซารัง ร่างของฉันก็ถูกคว้าเข้าไปกอดไว้หลอมๆ ซารังลูบหลังของฉันไปมาก่อนจะเลื่อนขึ้นมาลูบหัวของฉันอย่างอ่อนโยนและเบามือสุดๆ ฉันหลับรับรับความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากมือของเขา มือที่คุ้มเคยกำลังลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน

            นายปล่อยฉันเถอะ ฉันบอกเขาเสียงแผ่วพร้อมทั้งดันตัวเองออกจากกอดของเขา ไม่ได้เป็นอะไรหรอกแต่ฉันอยากเป็นอิสระมมากกว่านี้อ่ะ หรือก็คืออ้อมกอดของเขามันทำให้ฉันรู้สึกร้อนซ่านที่หน้ายังไงก็ไม่รู้ -///-

            “เธอยังโกธรฉันอยู่...

            ฉันกำลังคิด...

            ...

            คิดว่าควรจะอยู่อย่างนี้กับนายหรือจะกลับไปดี ^_^” ฉันฉีกยิ้มป้นให้ซารัง ขอเข้าหมวดเฮฮ่าฮ่าเฮมั้งดีกว่า ฉันไม่อยากจะร้องไห้แล้ว ฉันเหนื่อยที่ต้องมาร้องไห้แล้วล่ะ

            ซารังเมื่อให้ว่าฉันยิ้มแป้นออกมา ก็ทำให้เขาอมยิ้มใหญ่ๆ ไว้ก่อนที่จะเคร่นเสียงหัวเราะออกมา

            ฮ่ะๆ

            นายหัวเราะอะไรอ่ะ ‘_’?” ฉันถามซารังอย่างงงๆ จู่ๆ เขาก็หัวเราะออกมาอย่างหน้าตาเฉย -_-

            ยัยตัวยุ่ง~”

            ซารังย่นหน้าพร้อมทั้งยื่นมือมาหยิกแก้มทั้งสองของฉันอย่างเมามันส์ ไม่เกรงใจเจ้าของแก้มนุ่มนิ่มนี้เลย -_-^^

            ฉันยู่ปากขึ้นงอนซารังที่หยิกแก้มฉันซะชาไปหมด นี่ถ้าเป็นตอนเช้าคงจะเห็นได้ชัดเลยว่าแก้มฉันเต็มไปด้วยรอยนิ้วของซารัง -_-^

            ฉันเกลียดนาย –O-“ ฉันตอบหน้านิ่งพร้อมทั้งเชิดหน้าขึ้นไปด้านอื่นอย่างงอนๆ พร้อมทั้งเหล่ตามองซารังเพื่อดูปฏิกิริยาของเขา นับในใจตั้งแต่สิบเรื่อยจนมาถึงหนึ่งเท่านั้นแหละฉันก็รุ้สึกเหมือนว่าใบหน้าของคนข้างๆ กำลังยื่นเข้ามาใกล้ใบหน้าของฉันก่อนจะวางไว้ที่บ่าของฉัน

            เกลียดจริงๆ หรอ นี่เราเพิ่งจะปรับความเข้าใจเลยกันเองนะ

            ชิส์!”

            เฌอแตมป์...

            ซารังเรียกเสียงยาวทำให้ฉันต้องหันกลับมามองใบหน้าของเขาที่วางอยู่ที่คางของฉันพร้อมทั้งเบ้ปากอ้อนฉันเต็มที่ -_- ฉันว่าฉันงอนเขาอยู่นะ

            ฉันกลับบ้านดีกว่า นายเองก็สบายดีนี่นาไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ฉันพูดเสร็จก็ลุกขึ้นปัดทรายที่ติดเต็มก้นออกให้หมด แต่เมื่อกำลังจะก้าวขาเดินซารังก็คว้าข้อมือของฉันเอาไว้อย่างที่ชอบทำ ฉันก้มลงมองซารังที่นั่งอยู่บนทรายอย่างเดิม จ้องมองฉันด้วยแววตาออดอ้อนเต็มที่ -_-;;

            “เธอมาเจอฉันแค่นี้จริงๆ หรอ *__*”

            ก็นายไม่ได้เป็นอะไรแล้ว แล้วตอนนี้ฉันก็ง่วงมากๆ ด้วย –O-;” ฉันตอบหน้านิ่งสุดๆ แต่ใจของฉันกลับไม่นิ่งอย่างหน้าเลยมันเต้นตึกตึกจนจะเป็นเพลงแร๊พอยู่แล้ว โย้วๆ -__-/

            “อยู่ที่นี่ไม่ได้หรอ นอนห้องเดียวกันเดิมเหมือนอ่ะ

            ทะลึ่ง!”

            ทะลึ่งอะไร ก็เราไม่ได้นอนข้างกันตั้งเป็นอาทิตย์ๆ แล้วนี่นา -3-“

            ไม่เอาฉันมากับพี่โซเฟียแล้วก็เฮลเลน ฉันต้องกลับไปสิ ไม่งั้นเดี๋ยวจะทำให้ทางนู้นเขาเป็นห่วงกัน ฉันบอกซารังพร้อมทั้งแงะมือของเขาออก ก่อนจะเดินออกไปให้ห่างจากเขาสามก้าวใหญ่ๆ แล้วก็หันกลับมาก็ยังคงเห็นซารังนั่งเบ้ปากงอนอยู่ที่เดิม

            ระวังไอ้เฮลเลนด้วย -_-“

            ทำไม เฮลเลนเค้าดีกับฉันมากๆ เลยแหละ ฉันรู้สึกชอบเค้ามากๆ เลยด้วย

            อะไรนะ! ไม่ได้นะเฌอแตมป์ เธอจะชอบมันไม่ได้

            ทำไม... ฉันถามเสียงแผ่ว เขากำลังหึงฉันอยู่หรือเปล่า นี่คืออาการของคนที่กำลังหึงอีกฝ่ายใช่มั้ย คิคิ

            ก็ฉัน...ฉัน...ฉันกับมันเป็นศัตรูกัน

            แต่ดูเหมือนว่าเฮลเลนจะไม่อยากเป็นศัตรูกับนายเท่าไหร่นะ

            นี่เธอชอบมันจริงๆ หรอ ชอบมันแบบไหน

            แบบ... เพื่อน ฉันตอบผ่านๆ ก่อนจะอมยิ้มเมื่อเห็นซารังที่ตอนแรกลุ้นแถบขาดใจมาถอนหายใจเฮือกออกอย่างโล่งอก นี่มันคืออาการหึงจริงๆ ด้วยสินะ

            ฉันทิ้งคำพูดไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะเดินออกห่างจากเขามากขึ้น เมื่อหันกลับไปก็ยังเห็นร่างนั้นนั่งชักกำปั้นเข้าสีข้างตัวเอง เหมือนคนกำลังดีใจแบบสุดขีดอะไรประมาณนั้น แบบ... เยส! ฉันเป็นผู้ชนะ อะไรประมาณนี้แหละ -_-;; ถามว่าฉันรู้ได้ยังไง ก็ต้องตอบได้เลยว่าฉันเดาเอาน่ะ ก็เห็นในละครมันชอบทำท่าอย่างนี้แบบดีใจสุดขีดหรือสะใจอะไรประมาณนี้แหละ อิอิ แต่ว่า...มันช่างเป็นการปรับความเข้าใจที่โรแมนติก (เหลือน้อย) เหมือนกันนะ >_<~

 

            ฉันเดินกลับมาที่บ้านพักตากอากาศของเฮลเลนด้วยอารมณ์ที่ลันล้าเป็นพิเศษ ฉันนั่งถอดรองเท้าพลางฮัมเพลงอย่างมีความสุข จะว่างั้นก็ได้นะเพราะฉันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ สิ่งที่หนักอึ้งอยู่ในสมองของฉันตอนนี้มันทำให้ฉันโล่งสมองลงไปตั้งครึ่งนึง ^__^

            “มีความสุขจังนะ

            ...!” ฉันลุกขึ้นจากพื้นหลังจากถอดรองเท้าเสร็จก่อนจะหันไปมองต้นเสียง ร่างนั้นค่อยๆ เดินออกมาจากมุมคับและมืดก่อนจะปรากฏเจ้าของร่างนั้น เฮลเลนเดินเข้ามาหาฉันทำให้ฉันเลิกลันล้าลงทันทีเพราะสีหน้าของเขาที่ไม่มีรอยยิ้มเลยแล้วมันก็ทำให้ฉันเริ่มรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของเขา

            ไปเจอซารังมา เป็นยังไงบ้าง แต่ฉันรู้สึกเหมือนเธอจะดูสดใสมากขึ้นกว่าเดิมนะ

            ... ฉันได้แต่นิ่งมองเฮลเลนที่กำลังยิ้มบางๆ ให้ฉัน

            ทำไมไม่ตอบอะไรฉันเลยล่ะ สงสัยคงจะมีความสุขจนตอบไม่ถูกเชียวใช่มั้ยล่ะ

            นายดื่มมาหรือไง ฉันถามเฮลเลนเสียงนิ่ง เมื่อเขาเข้ามาใกล้ฉันแล้วกลิ่นแอลกอฮอล์ก็ลอยฟุ้งเต็มไปหมด แล้วยิ่งใกล้มากเท่าไหร่มันก็ทำให้ฉันเห็นรอยแดงระเรื่อที่บริเวณแก้มทั้งสองข้างของเขา

            หน้าอิจฉาซารังเนอะ มีผู้หญิงน่ารักๆ และพร้อมที่จะมอบความรักให้อย่างนี้น่ะ นี่ถ้ามันคิดจะทิ้งจริงๆ ฉันเสียดายแทนมันเชียว...

            ...

            ฉันอยากจะเป็นซารังมั้งจังเฌอแตมป์...

            เฮลเลนยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าของฉันจนทำให้ฉันขนลุกขึ้นซู่ การกระทำของเขาที่กำลังทำต่อฉันอยู่มันทำให้ฉันรู้สึกผวาและกำลังถอยกรูดไปข้างหลัง

            อย่าทำแบบนี้!” ฉันปรามเฮลเลนแล้วมันก็ได้ผลเขาหยุดมือของเขาแล้วดึงมือกลับไป เขาก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดกับการกระทำเมื่อครู่

            ขอโทษ...

            ไม่เป็นอะไรหรอก ฉันว่านายขึ้นไปอาบน้ำเข้านอนดีกว่านะ ดื่มมาขนาดนี้แล้วเดี๋ยวพรุ่งตื่นขึ้นมาจะปวดหัวเอา ฉันเตือนเขาอย่างเป็นห่วง

            อย่าพูดอย่างนั้น...

            ...

            อย่ามาเป็นห่วงฉัน

            ...

            มันทำให้ฉันตัดใจจากเธอลำบาก...

            สิ้นสุดคำพูดเฮลเลนก็เดินกลับขึ้นไปบนห้องทันที ฉันหันไปมองตามหลังเฮลเลนคำพูดทุกคำที่เขาพูดออกมาทำให้สมองของฉันเริ่มทำงาน ฉันกำลังคิดอยู่ว่าสิ่งีท่เฮลเลนพูดออกมานั้นมันมีความหมายจริงๆ ว่าอะไร เจ็บหรือ... โกธรหรือ... หรือว่าน้อยใจ... แต่ฉันคิดว่าเขาคงจะกำลังอ่อนแอ

ฉันกำลังทำผิดใช่มั้ยที่เป็นห่วงเขาอย่างนั้นน่ะ...

 

เช้านี้ฉันตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ครึ่งๆ กลางๆ เพราะมันมีอยู่สองเรื่องที่ทำให้ฉันมีความสุขและทุกข์ใจ ทุกคนคงจะรู้ว่ามันเป็นเรื่องและเรื่องอะไร -_-

ฉันออกมาเดินเล่นรับลมทะเล ที่มีทั้งเสียงเกวียนคลื่นทะเลกระทบเข้ากับฝั่งและเสียงขับขานของต้นไม้ที่พลิ้วไหวไปตามแรงลม แหงนหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าก็เห็นฝูงนกตัวเล็กตัวน้อยบินลอยอย่างอิสระบ้างก็ส่งเสียงแจ้วๆ ใส่กัน มันช่างเป็นธรรมชาติที่ธรรมชิที่สุดเลย ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังดูดซับความเป็นธรรมชาติเข้าไป -..-

โอ้ยๆ

ฉันสะดุ้งพร้อมถึงเด้งตัวกลับไปด้านหลังอย่างเร็วเมื่อส่งร้องที่แสดงถึงความเจ็บปวดดังขึ้น ฉันมองต้นเสียงนั้นก่อนจะเบิกตาโพลงมองเจ้าของใบหน้าสดใสตลอดเวลาของเขา

จีนัส!

นะ...นาย

เฌอแตมป์นี่เธอเองหรอ โหย~ เหยียบขาฉันเต็มๆ เลยนะเธอเนี่ย –O-“

...

เธอมองอะไรอ่ะ ไม่คิดจะขอโทษฉันสักนิดหน่อยเหรอ

เอ่อ... ฉันครางเสียงอย่างประหลาดใจตัวเอง ทำไมจีนัสเขาถึงมาทำอะไรอย่างนี้กับชายหาดล่ะเนี่ย ดูเขาสิตอนนี้เขากำลังหมักตัวเองอยู่ภายใต้ทรายสีน้ำตาลอ่อน โผ่แค่ใบหน้าหล่อๆ ของเขาขึ้นมาส่วนที่เหลือตั้งแต่ท่อนบนจรดท่อนล่างของเขานั้นถูกทรายทะเลกลืนกินไปหมดแล้ว -_-;;

อ๋อ...หรือว่าอยากจะนอนกลบทรายอย่างฉันใช่มั้ย ^_^”

จีนัสยิ้มแป้นเมื่อเขาคิดไปเอง -_-

ไม่ใช่หรอก แล้วนี่นายจะนอนให้ผิวไหม้หรือไง –O-“

ยังไม่ไหม้สักหน่อย ฉันจะให้มันเป็นสีแทนอ่ะ ^O^” หมอนี่เพี้ยนไปหรือเปล่าเนี่ย ผิวขาวดีๆ ไม่ชอบ ชอบผิวแทน -_-

นายอยากจะดำอย่างนั้นเหรอ

ไม่ได้ดำแต่แทนต่างหากเล่า ไปๆ เธอจะไปหาซารังก็ไปเลยไป จีนัสพะโงกหน้าไปด้านหลังถูกับทรายไล่ฉัน

ฉันไม่ได้มาหาซารังสักหน่อย

ฉันไม่เชื่อหรอก ไปๆ เธอทำให้ฉันเสียเวลานอน -_-“

“-__-;;” ฉันมองจีนัสอย่างเอือมๆ ก่อนที่ดวงตาสีดำของเขาจะปิดลงเป็นเจ้าชายนินทาโดยทรายทะเลกลืนกินอย่างน่าสมเพช -_-;;

เหอะๆ ว่าแต่ฉันเดินมาถึงสปาคิส รีสอร์ทได้ยังไงเนี่ย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาหาซารังหรอกนะ ไม่ได้คิดไว้เลยแหละก็แค่จะมาเดินเล่นสูดอากาศบริสุทธิ์แล้วก็คิดอะไรไปพลางๆ ฉันว่าฉันกลับไปนี้กว่าเดี๋ยวพี่โซเฟียจะพาออกไปกินข้าวข้างนอกอีก

คิดได้ดังนั้นฉันก็กลับหลังหันเพื่อจะเดินกลับไปที่บ้านพักตากอากาศของเฮลเลน แต่เมื่อหันกลับไปฉันก็พบว่าเฮลเลนยืนอยู่ข้างหลังฉันอยู่แล้ว เขาค่อยๆ คลียิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน
            เขาตามฉันมางั้นหรอ...


 
โย่วๆๆ เย่ๆๆ แย่ๆๆ TT^TT ตาลมาอัพนิยายแล้วนะคะ ตาลไม่โกธรทุกคนหรอกที่หายไปเป็นเพราะตาลเองที่หาย
ไปก่อน ทำให้ทุกคนหายไปจากนิยายตาลลลลลลล ฮื่อออออ
!!
ตาลยังรอทุกคนอยู่นะจ๊ะ :D กลับมาหาเค้าหน่อยนะตะเองง >3<~

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

591 ความคิดเห็น

  1. #567 รักยัยรั่ว (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2554 / 09:02
    เฮเลน

    นายเป็นนินจาหรอ

    เฌอแตอมป์หัวใจพาไปหาซารังไงถึงได้ไปถึงรีสอร์ทหน่ะ

    จีนัส

    เสียดายผิวๆๆๆๆ
    #567
    0