Finding Prince หนึ่งคนที่ใช่ หัวใจบอกว่ารัก

ตอนที่ 5 : บทที่ 4 เซอร์ไพรส์ ゙♥゙ Bigbang - Always

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 พ.ย. 52





Bigbang - Always [English Version] : http://www.freewebs.com/diana13carmen/Big%20Bang%20%2D%20Always%20%28English%20version%29.mp3

พ่อมดช่างเพ้อ
:::

 

ไม่มีลอนดอนจะให้มอง เอารูปนครมิวนิคไปชื่นชมต่างหน้าก่อนแล้วกันนะคะ ^^ คนแต่งชอบถ่ายภาพค่ะ (ใครอยากรู้เหรอ --- ไม่มีค่ะแต่อยากบอก ^O^)

 

 

 

 

บทที่ 4 เซอร์ไพรส์

เมื่อวานฉันกลับมาที่ห้องอย่างปลอดภัย ตอนเช้าก็ออกจากที่พักอย่างปลอดภัยเช่นกันพร้อมกับตัดสินใจได้อีกว่าจะไปขอพักอาศัยอยู่กับเมย์และพี่เมษ แต่ก่อนที่ฉันจะจากที่นี่ไปฉันก็อยากจะเดินย้อนกลับไปดูขอทานคนนั้นเสียก่อน เหมือนมีแรงดึงดูดให้ฉันอยากพบเจอเขาขึ้นมาดื้อๆ

ฉันนั่งเล่นอยู่ในสวนแล้วเขียนรายละเอียดเกี่ยวกับสถานที่ๆ ฉันไปเจอมาย่อยๆ ลงในสมุดจดพล๊อต บางทีก็หยิบหนังสืออ่านเล่นขึ้นมาเปิดอ่านพลางๆ รอดูว่าเมื่อไหร่ขอทานคนนั้นจะมาสักที ตอนนี้เวลาเที่ยวช่วงเช้าของฉันถูกเผาพลาญไปกับการรอคอยคนแปลกหน้า เห็นทีจะต้องโทรหาเมย์เสียแล้ว

สวัสดีครับ ผมอเลน แม็คคาร์ทนี...

เอ๊ะ!”

ฉันรีบก้มลงมองดูบัตรในมือ นี่ฉันเผลอหยิบเบอร์ของเขาออกมาโทรเหรอ

สวัสดีค่ะ ฉันพิชฎา ต้องขอโทษที่โทรมารบกวนคุณ พอดีฉันกดเบอร์ผิดน่ะค่ะ รีบล้วงมือลงไปในกระเป๋าขณะบอกและเตรียมวางสาย แต่เขาสวนขึ้นมาเสียก่อน

เปล่าเลย ผมดีใจเสียอีกที่คุณโทรมา ผมคิดว่าคุณจะไม่โทรหากันเสียแล้ว ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนครับ

หน้าศูนย์บริการนักท่องเที่ยวติดสวนเลสเตอร์สแควร์น่ะค่ะ ฉันยิ้ม ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อาจจะเป็นเพราะน้ำเสียงของอเลนที่ฟังดูเหมือนยินดีเสียเหลือเกิน บ้าแล้ว...ทำไมต้องดีใจเพราะเขาขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้หรอก

คุณไปทำอะไรที่นั่นเหรอครับ

ก็... ...มาดูว่าขอทานจะมาอีกรึเปล่า ฉันมาเดินเล่นน่ะค่ะ แล้วก็กำลังจะโทรหาเพื่อน

อ้อ แล้วตอนนี้คุณมีที่พักแล้วใช่ไหมครับ สองคืนก่อนไม่ได้เข้าไปพักที่ไอริสผับใช่ไหม

ไม่แล้วค่ะ คราวนี้ต้องปล่อยเสียงหัวเราะออกมา ฉันไปเช้าห้องถูกๆ แถวพิคคาดิลลี่อยู่

คุณทานมื้อเที่ยงรึยัง

ยังค่ะ แต่ฉันกำลังจะไปหาซื้อขนมปังมาทาน

เดี๋ยวนะ... ฉันได้ยินเสียงกุกกักเหมือนเขาใช้มือปิดโทรศัพท์ไม่ให้เสียงลอดผ่านเข้ามาได้ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ได้ยินเสียงคนเรียกตัวเขาอยู่ดี ส่วนอเลนนั้นกลับปฏิเสธไปแถมบอกว่าจะออกไปข้างนอก ...ขอโทษครับ มีคนเรียกผมน่ะ คุณคิดยังไงหากผมจะชวนคุณไปทานมื้อเที่ยงด้วยกัน ผมกำลังหิวจนตาลายเลยตอนนี้

ฉัน... ถ้าออกไปกินอาหารเที่ยงกับเขาก็หมายความว่าต้องจ่ายเงินแพงๆ น่ะดิ ...คือ

รอผมอยู่ที่นั่นแล้วกัน เดี๋ยวผมออกไปหา

อ้าว! เมื่อกี้ว่าจะโทรหาเมย์เพื่อขอไปอยู่ด้วย ตอนนี้ฉันกลับต้องมายืนรอเขาเพราะจะออกไปเสียเงินอีกแล้วน่ะสิ เป็นเรื่องดีหรือซวยนะ อืม...เอาเถอะ จะได้ฝึกพูดภาษาอังกฤษกับเขาได้ไง เป็นการเรียนรู้ไปในตัว

 

ระหว่างรออเลนฉันก็เดินดูร้านข้างทางไปเรื่อยเปื่อย แล้วจู่ๆ ก็นึกถึงหนุ่มตาเขียวที่ร้านขายน้ำหอมขึ้นมา ฉันจึงลากสังขารไปที่นั่น พอมองจากฝั่งตรงข้ามฉันเห็นว่าภาพโดนเปลี่ยนไปแล้ว คราวนี้ไม่ใช่โทนขาวดำแต่เป็นโทนสดใสดูแล้วชุ่มชื่นใจ ด้วยความสงสัยว่ายังเป็นพ่อหนุ่มตาเขียวอยู่รึเปล่าฉันจึงวิ่งรี่เข้าไปเอาหน้าแปะกระจกมอง

ถูกต้องเลย เขาจริงๆ ด้วย แต่คราวนี้เขายิ้มเริงร่ากว่ารูปก่อน ชนิดมองแล้วต้องยอมรับอย่างจริงใจว่าหัวใจพองโตได้เพราะรอยยิ้มเขาจริงๆ แต่เฮ้ย! นี่มัน...

หมับ!

ฉันสะดุ้งเฮื้อกเมื่อใครบางคนวางมือลงบนไหล่

อเลน

ผมไปหาคุณที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวแต่ไม่เห็น เลยเดินมาที่นี่

คะ คะคุณ แล้วฉันก็พูดไม่ออกเมื่อมองดูชุดที่เขาสวมใส่อยู่ มันเป็นชุดๆ เดียวกันกับขอทานที่ฉันให้เงินไปเมื่อวันแรกที่มาถึง

เซอร์ไพรส์ หน้าตาเขาไม่ได้เซอร์ไพรส์สักเท่าไหร่ตอนพยายามทำหน้าให้เข้ากับคำพูด แต่สำหรับฉันน่ะเซอร์ไพรส์มากๆ เลย

คุณเป็น...

ขอทาน! ขอโทษด้วยที่มาชุดที่ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ผมต้องการจะบอกคุณว่า...ขอบคุณมากๆ นะครับที่มีจิตใจเมตตาต่อผมในวันนั้น

ไม่ใช่ค่ะ คุณเป็นขอทาน และในขณะเดียวกันคุณก็เป็น... ฉันชี้ไปยังรูปที่อยู่หลังกระจกใสนั่น ...นายแบบโฆษณา

อเลนชะโงกคอมองตามเลิกคิ้วสูงกระชับเสื้อคลุมเก่าๆ เข้าติดตัวแล้วขยีหัวให้ยุ่งเหยิงกว่าเดิม ดึงแว่นตาดำขึ้นมาสวม ฉันก้มมองดูกางเกงตัวโคร่งๆ ของเขาแล้วแทบกระอักจนใจ

เปลี่ยนภาพเร็วกว่าที่คิด วันก่อนผมยังขอบตาดำอยู่เลย ว่าแล้วเจ้าตัวก็ยักไหล่ ไปกันเถอะครับ ผมซักเสื้อผ้ามาสะอาดมาก คงดูไม่เหมือนขอทานเท่าไหร่ใช่ไหม เหมือนพูดขึ้นลอยๆ แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนต้องการจะขอความเห็น

พวกเราเดินผ่านฝูงชนอย่างหน้าตาย หรือจะว่าไปแล้วเขาต่างหากที่เดินได้หน้าตายมาก ส่วนฉันน่ะเหรอ? ยังแปลกใจไม่หาย และไม่คิดว่าจะหายภายในเร็วๆ นี้ จะให้ฉันไม่แปลกใจได้ยังไง ก็ในเมื่อผู้ชายที่เข้ามาแนะนำตัวกับฉันเมื่อวันก่อนและกำลังยืนอยู่ข้างฉันในตอนนี้ เป็นคนๆ เดียวกันกับขอทานที่ฉันไปนั่งจ้องในวันแรกที่มาถึงลอนดอน และที่สำคัญ...เขาเป็นคนเดียวกันกับผู้ชายตาเขียวบนแผ่นโฆษณาน้ำหอมของร้านน้ำหอมสวนหรูที่หัวมุมนี่เอง แต่เป็นเพราะว่าฉันไม่เคยสบตากับอเลนอย่างจริงจังสักที เลยไม่คิดว่าจะเป็นคนๆ เดียวกันทั้งที่รู้สึกอยู่เสมอว่าเหมือนเคยเจอกับเขาที่ไหนมาก่อน

เราเดินไปหิ้วกล่องพิซซ่ามาคนละกล่อง ขอทานรูปหล่อตรงหน้าเป็นเจ้ามือก่อนจะถือมันให้ฉันเดินตามต้อยๆ เข้ามาในสวนเพราะความหิว เรานั่งลงบนม้านั่งหันมามองหน้ากันก่อนเขาจะเริ่มพูด

ผมคืนเงินให้คุณแล้วนะ คุณคงไม่ได้จะทวงเงินคืนใช่ไหมที่มองหน้าผมแบบนี้

ไม่ค่ะ ฉันส่ายหน้ารัวบ่งบอกว่าอาการซ็อคยังไม่จางหาย คุณแค่... หน้าตาดีเท่านั้นเอง

อุ๊บ! ก็นอกจากจะหน้าตาดีแล้ว เขายังทำให้ฉันนึกขึ้นมาได้อีกว่าเหรียญสองยูโรนั้นฉันเป็นคนให้เขาไป เธอทำดีจริงๆ เลยยัยขิม หากเป็นขอทานอังกฤษจริงเขาคงไม่รู้จะเอาไปทำอะไร สองยูโรเดินเข้าไปแลกเป็นเงินปอนด์ในแบงค์เหรอ คงโดนไล่ตะเพิดออกมา

ผมทำไมครับ

ทำไมคุณถึงได้ทำแบบนั้นคะ

เป็นนายแบบน่ะเหรอ เขาเลิกคิ้วสูงแล้วเคี้ยวพิซซ่ากรวมๆ ก่อนบอก มันเป็นงานครับ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องที่ฉันถามเลยสักนิด

ไม่ใช่ค่ะ ฉันหมายความว่าทำไมคุณ...ที่เป็นนายแบบถึงไปนั่งขอทานแบบนั้น

คุณอยากรู้จริงๆ เหรอ

ฉันรีบพยักหน้าทันที แน่นอนสิฉันอยากรู้มันเป็นเรื่องที่น่าสนใจไม่ใช่เหรอ

เอาไว้เราสนิทกันมากกว่านี้ ผมจะบอกคุณก็แล้วกันว่าทำไปเพราะอะไร เขาขยิบตาแล้วหันไปกินพิซซ่าต่อ ฉันมีคำถามอยากจะซักไซ้ แต่พอท้องเริ่มร้องฉันเลยตัดสินใจนั่งกินดีกว่าตั้งคำถาม

 

คุณพักที่นี่เหรอ อเลนมุ่นคิ้วเข้าหากัน มือล้วงกระเป๋า สายตาจับจ้องมองดูโฮสเทลที่ฉันพักอยู่

ค่ะ ฉันตอบเนือยๆ เพราะรู้สึกเหนื่อย พวกเราเล่นเดินและคุยกันตลอดบ่ายจนกระทั่งมาถึงที่พักฉันขนาดนี้ ไม่ให้ฉันเหนื่อยก็ไม่ใช่คนแล้ว แล้ว...เจอกันนะคะ

เดี๋ยว น้ำเสียงราวกับจะออกคำสั่งให้หยุดแหนะ คุณจะไม่เชิญผมเข้าไปข้างในเหรอ

ข้างในนี่นะ ฉันเอียงคอถาม แต่ว่า...

รังเกียจผมเหรอ

ฉันเปล่านะคะ แต่ว่า...

งั้นก็เชิญผมเข้าไปข้างในด้วยสิ ห้องคุณหมายเลขอะไร เขาเดินดุ่มๆ นำหน้าฉันไปเฉยตุ่ย รู้สึกว่าเขาจะเป็นคนที่ไม่รู้จักเกรงใจคนที่สองที่ฉันเจอในลอนดอน และฉันก็ดันเซ่อบอกหมายเลขห้องเขาไป แถมยังต้องวิ่งตามเขาอีกต่างหาก

คุณคะ

คุณพักอยู่คนเดียวเหรอ เขาผลักประตูห้องออก

เปล่าค่ะ ที่จริงจะมีคนมาพักอยู่กับฉันด้วยแต่เขายังไม่มาค่ะ ฉันจึงต้องรีบวิ่งเข้าไปเก็บเสื้อผ้าที่วางระเกะระกะยัดใส่เป้

คุณจะพักอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่

ตอนนี้ฉันว่าจะอยู่ที่นี่สักเจ็ดวัน แต่ฉัน...

คุณเก็บของเสร็จแล้วใช่ไหม

อะไรของเขาเนี่ย ไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้พูดต่อเลยรึไง เขากำลังจะรีบไปไหน

คุณเก็บของเสร็จแล้วรึยัง

เสร็จแล้วค่ะ ตอนนี้ห้องเป็นระเบียบแล้ว

ไม่มีอะไรอีกแล้วใช่ไหมนอกจากเป้นั่น

ไม่มีค่ะ ทุกอย่างอยู่ในนั้นหมดแล้ว... ชุดเน่าๆ กางเกงในเน่าๆ ฉันก็ยัดลงในกระเป๋าหมดแล้วเพราะคุณเล่นเดินเข้ามาไม่บอกไม่กล่าวนั่นแหละ

ผมไม่เห็นด้วยที่จะให้คุณพักที่นี่ ตามผมมาเถอะผมจะหาที่พักอื่นที่ดีกว่านี้ให้คุณ

แล้วเขาก็ฉุดกระชากลากถูกฉันออกจากที่พักราคาถูก พวกเราเดินย้อนกลับไปทางเดิมที่เดินผ่านมาเมื่อก่อนหน้านี้ได้ครึ่งทางแล้วเขาก็พาฉันเลี้ยวไปนั่นทีนี่ทีจนฉันตาลายไปหมด เส้นทางที่มืดมิดขมุกขมัวทำให้ฉันไม่สามารถอ่านป้ายถนนได้

ตายล่ะสิ! ถึงแม้ว่าเขาจะหน้าตาเหมือนนายแบบ แต่เขาอาจจะไม่ใช่ก็ได้ เขาเล่นฉุดกระชากลากถูฉันมาในที่ลับตาผู้คนแบบนี้ ฉันจะไม่โดนลากไปข่มขืนแล้วฆ่าเหรอ เราเพิ่งรู้จักกันไม่นานเองนะ แล้วฉันปล่อยให้เขาลากราวกับสัตว์เลี้ยงเชื่องๆ ตัวหนึ่งได้ยังไง

คุณคะ คุณจะพาฉันไปไหนคะ ฉันใช้สองเท้ายันพื้นเอาไว้ไม่ยอมเดินต่อ

ที่พักของผม

ที่พักของเขา? นั่นไง ได้เรื่องแล้วยัยขิม ยัยคนไม่มีหัวคิด นี่เธอเห็นว่าเขาหล่อก็ใจอ่อนหลงเชื่อเขาง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ

...สำหรับคืนนี้นะ แค่คืนเดียว แต่คืนพรุ่งนี้ผมจะต้องไปพักที่อื่น ถึงเวลานั้นผมจะรบกวนผู้จัดส่วนตัวให้หาที่พักที่อื่นให้คุณแล้วกัน

อือ เขาอุตว่าห์ลงทุนจะให้ผู้จัดการส่วนตัวหาที่พักให้ฉันเลยเหรอเนี่ย ทำไมใจดีจัง แต่เดี๋ยวนะ! คุณคงไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องพักอยู่กับคุณหรอกใช่ไหม

ชะงัก!

แน่นอนสิว่าคุณต้องพักกับผม เขาตีสีหน้าจริงจัง คุณคิดว่าผมจะจ่ายค่าเช่าห้องให้คุณอยู่เหรอ

แล้วฉันก็หยุดหายใจไปเสียดื้อๆ มองไปทางซ้ายทางขวาหาลู่ทางปลดปล่อยตัวเอง

ฉันว่า... กำลังจะค้าน

ถึงแล้ว เมื่อกี้ผมล้อเล่นน่ะ เดี๋ยวผมจะไปพักกับผู้จัดการส่วนตัว และเขาก็ชิ่งพูดก่อนฉันทุกที ความไวของฝีปากฉันมันลดลงตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ หรูไปหน่อยนะ คุณอาจจะไม่ชอบ เพราะเท่าที่ผมดูจากรสนิยมการเลือกที่พักของคุณแล้ว...

ไอ้รสนิยมบ้าบออะไรนั่น ฉันเลือกไปเพราะมันถูกต่างหาก อุ๊บ!”

หมายความว่าถ้ามีโอกาสคุณก็คงเลือกที่อื่นที่ดีกว่านั้นใช่ไหม ผมหมายถึงอะไรประมาณนี้

เขาชี้ไปยังโรงแรมสวยหรูที่ตั้งอยู่ตรงหน้า เมื่อครู่ฉันยังไม่เห็นเลยแล้วมันมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ผมไม่ได้รับอนุญาตให้หาที่พักราคาถูก เพราะผมกำลังจะเป็นคนดัง เขาว่า! จะทำอะไรต้องรู้จักระมัดระวังตัว

เหมือนประชดนะนั่น ฉันเองก็ไม่ได้รับอนุญาตเหมือนกันนั่นแหละ แต่เรื่องอะไรเราจะต้องรายงานคนที่จะมาอนุญาตเราด้วยเล่า (ลูกสาวแอบแก่นตอนไม่มีแม่ควบคุบนะเนี่ย แม่ฉันคงกุมขมับแน่ถ้ารู้เรื่องนี้)

ถ้าเป็นไปได้ผมคงอยากพักที่เดียวกันกับคุณ หากเราจะลืมเรื่องความปลอดภัยของสุภาพสตรีไปสักนิด เขาหันมายิ้มให้ดวงตาเป็นประกายเพราะแสงจากเสาไฟที่อยู่ข้างฉัน เข้าไปข้างในกันเถอะ

 

อันที่จริงคุณไม่เห็นต้องสละห้องนี้ให้ฉันเลย ฉันว่าขณะนั่งขย่มโซฟาอย่างเมามัน หลงลืมไปสนิทว่าตัวเองอายุยี่สิบสามแล้ว เมื่อสายตาคมกริปมองมาพร้อมกับร่างสูงที่ย่างก้าวเข้ามาใกล้ฉันก็รีบเคลียร์ร่องคอพูดต่อ แล้วคุณจะไปห้องไหนคะ

ห้องถัดไป ผู้จัดการส่วนตัวผมพักอยู่ เขาโยกหัวชี้ไปเพราะมือไม่ว่าง แล้วก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ

นายแบบจำเป็นต้องมีผู้จัดการส่วนตัวด้วยเหรอคะ ฉันสงสัย

ผมเพิ่งมีได้สามเดือนนี้แหละ ตั้งแต่โฆษณาเกี่ยวกับเสื้อผ้ายี่ห้อ L.O.V.E. & K.I.S.S. บังเอิญดังตูมตามตอนที่ผมไปเป็นฟรีเซ็นเตอร์ให้ จากนั้นเป็นต้นมาผมก็เป็นที่สนใจของพวกวงการบันเทิงทั้งหลายแหล งานไหลเข้ามามากจนบริหารกันเองไม่ทัน

เขายกนิ้วขึ้นมาแล้วชูนิ้วขึ้นเหนือหัวเหมือนมันเป็นเขา แล้วหักมันลงสลับยืดตรงชี้ฟ้าอยู่หลายรอบก่อนบอก

แต่ยังถือว่าไม่มากนัก โชคดีที่ตอนนี้ผมยังพอมีอิสระอยู่

ค่อนข้างเปิดเผยดี ไม่เลวเลยนะคนๆ นี้ ห้องพักเขาก็ด้วย กว้างขวางและโอ่อ่าจริงๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเงินสองยูโรสามารถพลิกผลันชะตาชีวิตคนถูกทอดทิ้งให้กลายเป็นเจ้าหญิงได้

ผมว่าคุณคงจะเพลีย เดี๋ยวผมขอตัวไปกวนผู้จัดการก่อนแล้วกัน ราตรีสวัสดิ์นะครับ

เพียงชั่ววินาทีเขาก็หายตัวออกจากห้องไป ฉันจึงนั่งอยู่คนเดียวภายในห้องกว้างขวาง เอนตัวลงนอนเอาหลังสัมผัสความนุ่มสบายของโซฟาจนกระทั่งรู้สึกหนักหนังตาขึ้นมาดื้อ ก่อนจะหลับไปทั้งที่ไม่ได้อาบน้ำ

 

รู้สึกว่าขิมจะเป็นหญิงสาวที่ไม่ถืออะไรเอาเสียเลย เคยระวังตัวบ้างไหม เธอ 23 แล้วนะคะ TOT เป็นแม่ขิมคงอกแตกตายไปก่อน (ความเห็นคนแต่งหรือนี่ 5555)

 

:::พ่อมดช่างเพ้อ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

142 ความคิดเห็น

  1. #119 พันดารา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2552 / 16:16
    อะโห โชคดีจริงๆ

    คราวหลังจะหาขอทานหน้าเลสเตอร์อินฟอเมชั่นให้เงินมั่ง555 เผื่อเจอเจ้าชายอย่างนางเอก(บ้าแล้ว ^^)
    #119
    0
  2. #38 >>Khwanana<< (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2552 / 22:13
    มันคือเรื่องมหัศจรรย์  ที่เราได้พบกัน~~~~

    55++คราวนี้มาเป็นเพลง

    (ว่าแต่พี่นาตฟังเพลงไทยบ้างหรือเปล่า??)

    แต่แบบว่า  อเลน=นายแบบ=ขอทาน

    อ๊ากกกกก มนไม่น่าเจื้อเยยยยยยย
    #38
    0
  3. #37 เมเวล (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2552 / 02:20
    โอ้โห ถ้าเราเป็นขิมนี่คงระแวงตายเลย
    ว่า...อีตานี่มีจุดประสงค์อะไรนะ  อีตานี่ทำแบบนี้ทำไม
    ตายๆๆ หวังว่าคงไม่มีอะไรไม่ดีกับนางเอกเราหรอกนะ!!!
    #37
    0