Vampire Wicked รักเกินพิกัดร้ายเจ้าชายแวมไพร์แสนกล

ตอนที่ 6 : บทที่ 4 แวมไพร์จิตเสื่อม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62


บทที่ 4 แวมไพร์จิตเสื่อม


ค่ำคืนของฉันคงไม่ได้ผ่านพ้นไปด้วยดีอย่างคืนก่อนๆ เพราะเช้านี้ฉันรู้สึกระบมไปทั้งเนื้อทั้งตัว จำไม่ได้ว่าเมื่อวานนี้ได้เล่นกีฬาอะไรมารึเปล่า นอนหลับตาคิดไปคิดมาก็สรุปได้ว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะฉันยังจำได้ว่าวันศุกร์ไม่มีเรียนชั่วโมงพละ อาจเป็นไปได้ว่าพ่อบ้านเปลี่ยนเตียงน้ำของฉันให้กลายเป็นเตียงไม้ ทว่าเมื่อฉันไล่มือไปตามผื่นผ้า ก็รู้สึกว่ามันอ่อนนุ่มให้ความรู้สึกไม่ต่างไปจากเตียงของฉันมากนัก ฉันเลิกคิดเรื่องนี้แล้วบิดขี้เกียจพลางส่งเสียงครางเพื่อความผ่อนคลาย แม้มันจะไม่ได้ลดความเจ็บปวดลงเลยก็ตามที แค่หวังว่ามันจะช่วยได้บ้างก็เท่านั้น

คุณนอนตัวแข็งทื่อไร้ชีวิตชีวามากเลยรู้ไหม ทำให้ผมเสียอารมณ์ตลอดคืนเลย”

หืม...เสียอารมณ์หรือ” ฉันครางหงุงหงิงยังนึกอะไรไม่ค่อยออก เสียงที่สะท้อนก้องอยู่ในหูก็ไม่คุ้นเคย นอนหลับไปทีไรจำเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นไม่ได้ทุกที ต้องนึกย้อนกลับไปอีกหลายนาทีกว่าจะนึกออก ซึ่งดูเหมือนว่าตอนนี้ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีอะไรผุดขึ้นมาในซอกความคิดฉันเลยสักนิด

เสียอารมณ์สร้างฉากพิศวาสใต้แสงจันทร์จนถึงขั้นสุดท้ายยังไงล่ะ” น้ำเสียงเรียบเอ่ยสบายๆ แต่คำพูดเหมือนแอบแฝงอะไรอยู่ แน่นอนว่ามันทำให้ฉันหูตาสว่างขึ้นมาทันทีทันใด จนต้องหันไปมองเจ้าของคำพูด

ลูคัสที่แทรกกายอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ห่างจากตัวฉันเพียงแค่คืบและกำลังจิบน้ำชาท่าทางสงบสุข ในมือถือหนังสือพิมพ์พลางอ่านด้วยสีหน้าวิเคราะห์พิจารณา ฉันกวาดตามองท่อนบนของเขาจึงรู้ว่ามันเปลือยเปล่า เผยให้แผ่นอกที่เล่นงานเด็กสาวผู้ยังไม่เคยผ่านมือผู้ชายมาก่อนอย่างฉันถึงกับหน้าแดง เพราะถูกบ่มไปด้วยความร้อนระอุที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้นมาเอง ก่อนความรู้สึกเหล่านั้นจะถูกทำลายลงเมื่อหนังสือพิมพ์ถูกใครบางคนโยนมันลงมาบนหน้าฉันเต็มๆ พฤติกรรมชั่วร้ายแบบนี้เรียกความทรงจำอันรางเลือนและความแค้นเคืองของฉันกลับมาได้

แวมไพร์ป่าเถื่อนโรคจิต คุณมานอนอยู่บนเตียงฉันได้ยังไง” ฉันโยนหนังสือพิมพ์ใส่หน้าเขา

ลูคัสหันกลับมามองฉันด้วยแววตาแน่นิ่ง

นี่เตียงผมนะ ไม่ใช่เตียงของคุณ” ว่าจบ เขาก็วางถ้วยชาไว้โต๊ะหัวเตียงแล้วดึงผ้าห่มไปพันรอบเอวก่อนจะลุกขึ้น

ฉันรู้สึกหวิวบริเวณต้นขา เกิดอาการหนาวสั่นขึ้นมาจนต้องรีบลุกขึ้นมานั่งกอดเข่า พอเห็นว่าห้องนอนดังกล่าวไม่ใช่ห้องของตัวเองแล้ว ก็ถึงกับพูดไม่ออก

นี่ฉัน...ยังไม่ตายใช่ไหม” ฉันสำรวจเนื้อตัวเพื่อหารอยขีดข่วนบนตัว มีรอยเจาะเล็กๆ ที่ปลายนิ้วนางข้างซ้าย เมื่อฉันลดมือและกำลังจะตะโกนด่าลูคัส ก็ดันเผลอเหลือบไปเห็นจุดสีแดงตรงบริเวณที่ฉันเคยนอนอยู่ เอื้อมมือไปแตะจึงรู้ว่ามันคือเลือด อาจจะเป็นเลือดจากบาดแผลแต่ไม่เห็นมีคราบเลือดติดอยู่ที่มือเลย พอมองดูชุดที่ตนสวมใส่ในตอนนี้กลับมีสีเดียวกันกับผ้าปูที่นอน ที่สำคัญ...มันไม่ใช่ชุดเดียวกันกับที่ฉันสวมเมื่อวานนี้ไม่ใช่หรือ

เสียอารมณ์สร้างฉากพิศวาสใต้แสงจันทร์จนถึงขั้นสุดท้ายยังไงล่ะ”

คำพูดเมื่อก่อนหน้านี้ย้อนกลับมาสะท้อนอยู่ในหัว คำว่า ‘ฉากพิศวาส’ อะไรนี่ก็ฟังดูคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ถ้าจำไม่ผิดฉันเคยฟังมาจากซาแมนทาที่ชอบเล่าเรื่องพี่สาวเธอกับแฟนหนุ่มของหล่อนว่าพวกเขาไปทำฉากพิศวาสมหัศจรรย์กันที่ไหนบ้าง  รวมทั้งเรื่องผลที่จะตามมาหลังทำเรื่องแบบนั้นครั้งแรก

ไม่จริง” ยกมือขึ้นมากุมหน้าสะบัดหัวอย่างบ้าคลั่ง

การทำเรื่องแบบนั้นครั้งแรกอาจจะทำให้ใครบางคนระบมไปทั้งตัวเลย” เสียงหัวเราะคิกของยัยซาแมนทาก้องอยู่ในโสตประสาท

อืม...ในวิชาเพศศึกษาเคยระบุด้วยว่าอาจจะมีเลือดออกมาด้วย” เสียงแนนซี่ลอยมาวนเวียนคอยเสริม

ร่างกายระบม คราบเลือดบนที่นอน หลักฐานทุกอย่างที่เคยได้ยินมาคร่าวๆ อยู่ครบ และสิ่งที่เห็นแทบทำให้ฉันกรีดร้อง เกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย อย่าบอกนะว่า....

คุณพรากความบริสุทธิ์จากฉันไปรึไง”

ผมพรากความบริสุทธิ์อย่างนั้นหรือ เห็นจากสภาพแล้วคุณไม่ดูบริสุทธิ์ในสายตาผมเลยสักนิด” หากไม่มีนัยน์ตาคู่สีทองประกายแฉกที่กำลังฉายแววขบขัน เขาเกือบจะดูเหมือนผู้ชายปรกติธรรมดาทั่วไปที่ดูแล้วน่าหลงใหลอยู่ไม่น้อย แต่นั่นไม่ใช่เวลาจะมาคิดเรื่องนี้เพราะฉันกำลังรู้สึกไม่พอใจมากๆ ด้วย

ตาแวมไพร์บ้านี่” ฉันกัดฟันกรอด กระโดดลงจากเตียง แล้วพุ่งเข้าใส่ตาแวมไพร์จอมวายร้าย ฉันโกรธจนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด ฉันเริ่มหายใจติดขัด ทั้งโมโหว่าทำไมถึงได้รนหาที่ทำให้ตัวเองตกเป็นเบี้ยล่างให้เขาเหยียบย่ำยังไงก็ได้ และที่สำคัญกว่านั้นคือ ตอนนี้ฉันคงไม่ใช่หญิงพรหมจรรย์อีกต่อไปแล้ว ฉันใช้มือบีบคอพร้อมจิกเล็บลงบนผิวหนังเย็นเฉียบนั่น ลูคัสจ้องตอบกลับมาตาขวางฉายแววดุร้าย

ปล่อยมือออกจากคอผมเดี๋ยวนี้” นัยน์ตาคู่สีทองเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างเด่นชัด ฉันเม้มริมฝีปากแน่นมองหน้าเขาตอบกลับไปอย่างจองหอง พลางจิกเล็บหนักกว่าเดิม

พรึบ หมับ ปัง เวลาเพียงชั่วพริบตาเปลี่ยนบุรุษตรงหน้าก็กลายเป็นผู้คุมเกมนี้ได้อย่างง่ายดาย เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้ด้วยมือเดียวก่อนดันตัวฉันติดข้างฝา ยกข้อมือไว้เหนือศีรษะพลางกดติดผนัง ใช้มืออีกข้างที่เหลือรวบคอฉันไว้แต่พอหลวม แต่กลับให้ความรู้สึกว่า หากเขาออกแรงขยับไปทิศใดทิศหนึ่ง หัวฉันอาจจะหลุดออกจากบ่าได้อย่างไม่ยาก

จบกันแล้วสำหรับยัยลิซซี่ ชีวิตนี้ไม่มีอะไรหลงเหลืออีกต่อไปแล้ว ความโง่เขลาเพียงครั้งเดียวเปลี่ยนฉันให้กลายเป็นหมาจนตรอก ความแค้นนี้ฉันคงไม่อาจลืมมันได้ไปจนวันตาย

ฆ่าฉันสิ ชีวิตของฉันมันสกปรกตั้งแต่คุณพรากความบริสุทธิ์ของฉันไปแล้ว ถ้าเกลียดฉันนักจะไว้ชีวิตฉันทำไม คุณน่าจะจับฉันโยนลงมาจากหอคอยให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย” ฉันมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาชิงชัง และไม่คิดจะพยายามต่อสู้อีกต่อไป

จำไว้นะ” แรงบีบบริเวณข้อมือเพิ่มขึ้นตามลำดับ “หากไม่ใช่เพราะคุณขอร้องผมด้วยสภาพน่าสมเพชเวทนาแบบเมื่อคืน อย่าคิดเลยว่าผมจะปล่อยให้คุณมีชีวิตอยู่เพื่อมาทำปากดีใส่ผมแบบนี้”

ตอนนี้ฉันไม่อยากอยู่แล้วเข้าใจไหม” ฉันแผดเสียงใส่ด้วยความยากลำบาก

เอี๊ยด บานประตูห้องนอนเปิดออก ร่างสูงของเด็กหนุ่มเรือนผมสีดำเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลลึกเดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบ ก่อนจะมายืนทิ้งระยะห่างจากพวกเราไปอีกเพียงสองสามก้าว เขามองดูฉันโดยไม่แสดงสีหน้าอะไร แล้วหันไปทางพี่ชายที่กำลังเดือดพล่าน

ดันแคนโทรมารายงานว่าเขาได้สาวใช้ให้พี่แล้ว พวกเขากำลังจะเดินทางมาถึงเร็วๆ นี้”

ลูคัสละสายตาจากฉันพลางหันไปทางน้องชาย

ขอบใจมากที่รายงาน” เขาพยักหน้ารับหน้าตาเฉยชาก่อนหันกลับมาทางฉันอีกครั้ง

ลูคัส ผมว่าพี่ควรปล่อยเธอเดี๋ยวนี้ ลืมไปแล้วหรือว่าพี่ต้องมาอยู่ที่นี่เพราะอะไร” ดีแลนเอ่ยเสียงนิ่ง

หึ...ฉันไม่ได้ลืม แต่ผู้หญิงคนนี้ชอบยั่วให้ฉันเกิดอารมณ์”

พูดจาชวนคิดลึกแบบนี้ อารมณ์ที่เขากำลังกล่าวถึงหมายความว่า ‘โมโห’ ใช่ไหม

ไม่ว่าเธอจะยั่วให้พี่เกิดอารมณ์ประเภทไหนก็ตาม รู้ใช่ไม่ว่าพี่ไม่มีสิทธิ์จะทำอะไรเธอได้เกินกว่าการแตะต้องและสัมผัส” คนน้องเสริมให้ฉันคิดลึกหนักกว่าเดิม

ให้ตายเถอะ...หากทำได้ฉันอยากจะระเบิดตัวเองให้เป็นจุณ

ลูคัสไม่พูดอะไรต่อ มองฉันหน้าตาขมึงทึงเพียงชั่วครู่ก่อนจะแสยะยิ้มใส่เชิงเย้ยหยัน

จำที่ผมพูดเอาไว้ด้วยล่ะ ผมไม่ได้เลวทรามถึงขั้นอยากทำเรื่องสกปรกเหมือนที่คุณเข้าใจผิดหรอกนะ เพราะแค่ให้คุณอาศัยเตียงผมหลับนอนในค่ำคืนที่ผ่านมา ผมก็รู้สึกขยะแขยงคุณจะแย่อยู่แล้ว”

พูดจบเขาก็ผลักฉันเข้าไปหาดีแลนจนสุดแรง หนุ่มน้อยรับร่างฉันเอาไว้อย่างทะนุถนอม รู้สึกได้ถึงความแตกต่างราวฟ้ากับดิน น้องชายเป็นเทพบุตรผู้มีจิตใจงดงามและอ่อนโยน ส่วนพี่ชายชั่วร้ายอย่างกับซาตาน พวกเขาเป็นพี่น้องท้องเดียวกันได้ยังไงเนี่ย

แล้วที่คุณพูดหมายความว่ายังไง ‘เสียอารมณ์สร้างฉากพิศวาสใต้แสงจันทร์จนถึงขั้นสุดท้าย’ คำพูดล่อแหลมแบบนั้น หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ คุณจะให้ฉันคิดเป็นอย่างอื่นได้อย่างไรกัน”

หึหึ” เขาหันมายิ้มให้อย่างมีเลศนัย คงจะสมน้ำหน้าฉันอยู่ในใจล่ะสิ

พูดออกมาสิ คุณต้องการอะไร” ฉันฮึดฮัดขึ้นมาอีกรอบ แต่ไม่ยอมออกห่างดีแลนเพราะยังกลัวอยู่ และแค่รู้สึกปลอดภัยมากกว่าที่มีดีแลนยืนอยู่ข้างๆ

แค่อยากรู้ว่าคุณจะมีปฏิกิริยายังไง เห็นคุณหัวเสียแล้วสนุกดี” ลูคัสหัวเราะเยาะเสียงดัง

คุณนี่มัน...สุดจะบรรยายเลยจริงๆ” ฉันกัดฟันกรอด มองหน้าเขาตาเขม็ง

ไม่ได้จะให้คุณมาบรรยายอะไรเกี่ยวกับผมนี่ เฮ้อ ขี้เกียจเล่นละครแล้ว” เขาว่าแล้วก็โยนผ้าห่มลงบนพื้น เผยให้เห็นกางเกงบ็อกเซอร์ลายสก๊อตสีฟ้าขาว ไอ้ตอนแรกฉันก็จินตนาการไปไกล คิดว่าใต้ผ้าห่มผืนนั้นปิดบังท่อนล่างที่เปลือยเปล่าอยู่เสียอีก ที่ไหนได้เขาไม่ได้นอนเปลือยอยู่บนเตียงเดียวกันกับฉันนี่นา เขามันบ้าสุดๆ ไปเลย เล่นเอาฉันเครียดขนาดนี้เขายังมานึกถึงเรื่องสนุกอีกหรือ ฉันไม่ได้รู้สึกสนุกด้วยเลยสักนิด แต่อย่างน้อย ฉันก็รู้สึกโล่งใจที่ได้รับรู้ว่าเลือดดังกล่าว ไม่ได้เกิดจากการสูญเสียความบริสุทธิ์

หรือว่า...แท้จริงแล้ววันนี้ถึงกำหนดวันนั้นของเดือนด้วยเหมือนกัน แต่ใครมันจะไปคิดออกล่ะ ในเมื่อตื่นขึ้นมาเห็นว่าคนข้างกายแต่งตัวได้ส่อขนาดนั้น แต่ต่อให้ฉันได้รับรู้ว่าตัวเองยังบริสุทธิ์อยู่นั้น ก็ไม่ได้ทำให้ความหมั่นไส้ในตัวลูคัสลดลงเลยสักนิดเดียว ฉันจึงปารองเท้าสำหรับสวมในบ้านใส่เขาที่กำลังตั้งท่าจะเดินหนี แต่เพราะมือฉันมันแม่นยำมากรองเท้าเลยบินไปแปะอยู่ที่หน้าตาแวมไพร์จอมวายร้ายนั่นพอดิบพอดี

เราออกไปจากที่นี่กันเถอะ” ดีแลนลากฉันออกมาแล้วรีบปิดประตูลง เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เสียงที่ดังโครมครามที่มาจากในห้อง ช่วยไขข้อข้องใจที่เคยสงสัยว่าทำไมดีแลนถึงดูโล่งอกนักเมื่อเราออกมาอยู่ข้างนอกได้ทันการพอดี

ขอโทษแทนเขาด้วยนะ ส่วนอาการเลือดไหลไม่หยุดของคุณ ผมไม่รู้จะช่วยเหลือได้ยังไง แต่รู้สึกโล่งใจที่เขาไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่าตามที่สัญญากับผมเอาไว้จริงๆ” ดีแลนชี้มาที่ขาฉันหน้าตาซีดเซียว

ฉันเลิกคิ้วสูง อย่าบอกนะว่าเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันมันคืออะไร เด็กหนุ่มวัยสิบหกคนนี้เข้าเรียนที่ไหนกันแน่ ถึงได้ทำหน้าอย่างกับว่าฉันเป็นโรคประหลาด

หวังว่าสาวใช้ที่ดันแคนพามาจะช่วยเหลือคุณได้มากกว่าผม”

ฉันจัดการเองได้ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ”

ผมแค่ทำตามหน้าที่” เขาสบตาฉันแน่นิ่งก่อนจะหรี่เล็กลง “ผมไม่สงสัยแล้วว่าทำไมเขาถึงพาคุณมาที่นี่” รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสุขุมทำให้ฉันอดขมวดคิ้วมองไม่ได้ จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบชุดอะไรสักอย่างที่พาดอยู่บนราวกั้นข้างทางเดินมาส่งให้พร้อมบอกว่า

มีชุดที่ลิลี่พี่สาวผมลืมทิ้งไว้เพียงไม่กี่ชุด แต่เท่าที่ดูสัดส่วนคุณแล้วน่าจะสวมได้ คุณใส่แก้ขัดไปก่อนแล้วกัน”

เมื่อรับชุดเก่าแก่สไตล์โกธิควิกตอเรียนมาจากดีแลนแล้วลมแทบจับ ฉันก็ยอมรับอยู่นะว่ามันค่อนข้างสวยสำหรับใส่ในงานประเพณีสำคัญๆ อะไรสักอย่าง แต่จะให้ฉันสวมมันแบบคุณป้าในสมัยก่อนมันค่อนข้างขัดกับบุคลิกของอลิซาเบธโดยสิ้นเชิง

ฉันไม่ชอบสวมกระโปรงยาว” ฉันทำหน้าแหยๆ

ลิลี่มีเสื้อผ้าเยอะ เธอคงจำไม่ได้หรอกหากผมจะบอกเธอว่านี่เป็นชุดของคุณหลังจากที่มันถูกดัดแปลงแล้ว คุณสามารถทำอะไรกับมันก็ได้ ตามใจคุณเลย”

ฉันชอบฟังคำนี้จัง เพราะเรื่องดัดแปลงเสื้อผ้านี่ฉันทำประจำเลย

 

หลังจากสงบสติลงมานิดหน่อย และได้คำตอบแล้วว่าแท้จริงแล้วคราบเลือดบนที่นอนนั้นคือประจำเดือนของฉันนั่นเอง ส่วนอาการระบมที่เกิดขึ้นนั้นคงมาจากลูคัส เพราะดีแลนเล่าให้ฟังว่า พี่ชายเขาเป็นคนอุ้มฉันลงมาจากหอคอยเองกับมือ จึงไม่น่าแปลกใจเท่าไรหากหมอนั่นจะไม่ถนอมเรือนร่างอันบอบบางของฉัน อีกทั้งดีแลนยังไม่ค่อยแน่ใจเลยว่าลูคัสแค่วางฉันลงบนเตียงหรือว่าจับฉันโยนอย่างกับหมูกับหมากันแน่ ส่วนเรื่องที่ยังเป็นปริศนาในตอนนี้มีเพียงแค่ว่า...

ใครเป็นคนเปลี่ยนชุดให้ฉัน!

เอาเถอะ เรื่องนั้นฉันไม่อยากรู้หรอก แค่การที่ฉันต่อว่าลูคัสเพราะเข้าใจผิดไปว่าเขาทำมิดีมิร้ายกับตัวเองมันก็เป็นเรื่องน่าอายเกินจะทนอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ถามหรอกว่าใครกันที่ถือวิสาสะถอดเสื้อผ้าฉันออกแล้วเอาผ้าขี้ริ้วมาสวมให้ ทำได้อย่างมากก็แค่บอกตัวเองว่าควรจะเลิกคิดเรื่องนี้ได้แล้ว เพราะนึกถึงตรงนี้ทีไรฉันก็อยากจะล้มโต๊ะอาหารทุกที

ดูเหมือนอาหารเช้าจะไม่ค่อยถูกปากใครบางคน” ตาปีศาจร้ายเอ่ยขึ้นกวนๆ “คุณจะไปขุดไส้เดือนมากินผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ”

ขอบคุณที่ช่วยชี้แนะค่ะท่านลูคัส แต่ฉันไม่อยากแย่งอาหารคุณหรอก สิ่งที่ฉันต้องการในตอนนี้มีเพียงแค่ขนมปังสองแผ่นทาเนยกับแยมสำหรับทานแก้ขัด ขอแค่กาแฟไว้ดื่มแทนน้ำแก้ติดคอสักถ้วยก็พอ หลังจากนี้ฉันจะไม่มานั่งขวางหูขวางตาคุณต่อไปอีก”

เขากระแทกถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังปัง ดีแลนที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่หยุดภารกิจส่วนตัวชั่วครู่เพื่อมองดูพี่ชายจอมแปรปรวนของเขา

จะไปไหน” เขาเอ่ยเสียงเย็น

ฉันจะกลับบ้าน”

คุณไม่มีทางทำแบบนั้นได้หรอก รู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน” รอยยิ้มที่มุมปากแอบแฝงไปด้วยเล่ห์กล

ฉันไม่อยากรู้หรอกว่าที่นี่มันที่ไหน เอาเป็นว่าเมื่อฉันกินอาหารเสร็จแล้วก็จะไป คุณมีปัญหารึไง”

ผมจะบอกให้รู้เอาไว้นะคุณผู้หญิง สถานที่ที่คุณอยู่ในตอนนี้คือเกาะ เป็นเกาะส่วนตัวประจำตระกูลคลีฟ ซึ่งไม่ได้มีเรือขันอาสารับส่งผู้โดยสารเหมือนที่อื่นทั่วไป แต่หากคุณคิดว่าตัวเองมีปัญญาว่ายน้ำข้ามทะเลไปถึงแผ่นดินใหญ่ได้ ก็ตามสบายเลย”

อยากพูดอะไรก็พูดไป คิดหรือไงว่าฉันจะฟัง เขาคงจะพูดให้ฉันกลัวไว้ก่อนจนไม่กล้าโผล่หน้าออกจากปราสาทหลังนี้ อยู่ให้เขากดขี่ข่มเหงได้อย่างสบาย

ครืด...ฉันเลื่อนเก้าอี้พร้อมลุกขึ้นยืน ลูคัสกระโดดข้ามฟากมายืนขวางทางฉันไว้

คิดว่าใครที่มาถึงถิ่นผมแล้วนึกอยากจะออกไปเมื่อไรก็ได้อย่างนั้นหรือ” เขารวบต้นแขนฉันเอาไว้แล้วเบียดร่างฉันติดกับเก้าอี้ พฤติกรรมแบบนี้ทำให้ฉันอดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้ว่าเขาเป็นผู้ชายประเภทชอบใช้ความรุนแรงรึเปล่า

ลูคัส” ดีแลนเรียกชื่อเขาเสียงเรียบเชิงเตือน

คุณนี่เป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงจริงๆ เลย” ฉันคราง ตวัดสายตาขึ้นมองหน้าเขาอย่างไม่เป็นมิตร “ตอนเด็กขาดความอบอุ่นรึยังไง หัดทำตัวอ่อนโยนเหมือนน้องชายบ้างก็ได้ แค่นั้นมันก็ไม่ได้ทำให้โลกนี้มีคนป่าเถื่อนน้อยลงหรอก คุณไม่ต้องช่วยเขาส่งเสริมความป่าเถื่อนให้โลกมันหนักไปกว่าเดิมก็ได้”

ขาดความอบอุ่นหรือ” เขาเอียงหัวเล็กน้อยพลางหรี่ตามอง มือใหญ่ออกแรงกดราวกับจะบีบให้เนื้อหนังฉันเละภายในวินาทีนั้น ฉันข่มความเจ็บปวดเอาไว้ข้างใน แล้วพูดออกมาอย่างไม่เกรงกลัวว่า

แต่ไม่น่าจะใช่ อย่างคุณน่าจะเป็นพวกขาดความรักเสียมากกว่า”

ลูคัสขยับเข้าใกล้ฉันกว่าเดิม มือเลื่อนสูงมาตามลำคอ วินาทีนั้นฉันคิดว่าเขาต้องบีบคอฉันแน่ๆ หากไม่มีใครมาขวางเอาไว้ก่อน

ลูคัส” ดีแลนปัดมือพี่ชายเขาออก ฉันสามารถสูดอากาศหายใจเข้าเต็มปอดได้อีกครั้ง การต้องเผชิญหน้ากับเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเพิ่งไปออกรบมาทุกทีเลย

หลีกไป...ฉันจะฆ่าผู้หญิงคนนี้” นัยน์ตาแข็งกร้าว ความกระด้างของมันบ่งบอกว่าฉันไม่ได้เป็นที่รักของบุรุษตรงหน้าอย่างโจ่งแจ้งไปอีกหลายเท่าตัว ก่อนที่เสียงทะเล้นดังขึ้นขัดจังหวะที่ลูคัสจะผลักดีแลนพอดี

โธ่พี่ชาย ผมอุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกล ไม่ได้จะมาดูพี่ฆ่าคนนะ” เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลคล้ายคาราเมลเรืองแสงได้เดินตรงเข้ามาท่าทางมั่นอกมั่นใจ โดยมีเด็กสาววัยใกล้เคียงกับเขาผมสีน้ำตาลแดงเหมือนเปลือกฮาเซลเดินตามมาด้วยท่าทางตื่นตาตื่นใจกับสถานที่แห่งนี้

ดันแคน” ลูคัสพูดขึ้น หันกลับไปมองเด็กหนุ่มที่เรียกเขาว่าพี่ชายด้วยสีหน้า ‘ชิงชังอลิซาเบธ’ ซึ่งเขายังไม่สามารถปรับเปลี่ยนให้เป็นอื่นได้ขณะทักทายน้องชาย ส่วนดีแลนนั้นกลับชักสีหน้าประหลาดใจมองไปยังเด็กสาวผมสีน้ำตาลแดง

วาเลนเซีย เธอมาที่นี่ได้ยังไง” ดีแลนมองเธออย่างหวงแหน แต่สาวน้อยกลับโผกอดลูคัส ไม่สนใจดีแลนที่ทอดสายตาตามเธออย่างอาทร

ท่านลูคัส” เจ้าของเสียงใสเอ่ยกระตือรือร้น

ฉันแอบมองเห็นสายใยบางๆ จากดวงตาคู่สีฟ้าน้ำทะเลนั่น และกำลังหวาดระแวงดวงตาคู่สีม่วงอ่อนอมชมพูของเด็กหนุ่มนามว่าดันแคนที่กำลังกวาดมองไปทั่วทั้งตัวฉัน

ดูเหมือนว่าพี่ชายฉันจะหาสาวใช้ได้แล้วนะเนี่ย”

สาวใช้หรือ ไอ้สิ่งที่เขาพูดพลางมองมาที่ฉันแบบนี้...

ฉันไม่ใช่สาวใช้” ฉันยืนยันเสียงแข็ง เด็กหนุ่มคนนั้นทำให้ฉันควันออกหูจนอยากจะกระโดดใส่แล้วฟัดให้กระจุย มีอย่างที่ไหนมากล่าวหาว่าฉันเป็นสาวใช้

 


 

:::Miss Glamour เจ้าชายอัศวิน เจ้าหุ่นกระบอก

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,375 ความคิดเห็น

  1. #3362 >iolet eyez (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 23:39
    สนุกค่ะ อ่านทุกตอนเลย+โหวต 100 % ให้แล้วค่า

    สู้ ๆ ค่า ^0^
    #3,362
    0
  2. #3350 Elnin-Yimm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 09:35
     สวดยอดดดด พี่นาต >//<
    #3,350
    0
  3. #3136 Love Actually (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 01:08



    ให้มันได้อย่างนี้สิ อีตาลูค

    ทำร้าย "ว่าที่เมีย และว่าที่แม่ของลูก ๆ นรกทั้งสาม" เนี่ย มันไม่ใช่เรื่องดีเลยรู้ไหม

    นายอาจจะไม่ได้คิดอะไรในตอนนี้ แต่วันหน้า คงรู้สึกผิดอยู่เต็มหัวใจ

    ยัยวาเลนซ์ หัดอ่อนโยนอ่อนหวานกับว่าที่สามีในอนาคตหน่อยสิยะ มาถึงก็แว้ด ๆ ๆ ใส่เลยนะ

    น้องดั้นขาาา ~~~ เจ้คาเมรอนให้มาตามกลับไปช่วยเลี้ยงลูกค่าาา

    กร๊ากกกกก

    #3,136
    0
  4. #3115 rabpig (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2553 / 14:14
    หนุกๆ ><

    จะรออ่านค่า ^^
    #3,115
    0
  5. #3110 สาวน้อยฤดูร้อน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2553 / 22:42

    เฮ้อโหดร้ายได้อีกนะลูคัสเอ้ย

    บอกลิซซี่ได้คำเดียว

    สู้โว้ย!!!!!(สู้ได้ไหมเนี่ย555)

    หนูวาเลนเซียจ้า อ่อนโยนกับดีเเลนหน่อยสิ^^

    อิตาขี้กะล่อนดันแคน รักเธอเหมือนเดิมน้า>____________________<

    #3,110
    0
  6. #3033 คิราริ คิยะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2552 / 19:36
    ลูคัสแกมันบ้าได้อีก





    โหดไปแล้วสงสารนางเอกแทนเลยจริงๆ
    #3,033
    0
  7. #3026 Kiss_So_Sweet♀ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 14:20

    =[]=ลูคัสเอ้ยย

    โหดไปถึงไหนลูกกก

    นางเอกโกธหมด

    น่าสงสารลิซซี่-..-

    อ่านอีกก้อสงสารอีก เอิ้กๆ

    สู้นะค๊าพี่นาต

    จ๊วบๆ

    #3,026
    0
  8. #3021 Chon'Ley (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2552 / 21:15

    อิๆ

    อัพแล้ว

    เย่ๆ

    บ๊องแบ๊ว-- น่าจะเป็นบ้องเเบ๊ว นะคะ ประมาณบรรทัดที่ 31

    หนวงเหนี่ยว-- ชลว่าพี่นาตพิมพ์ตก ไม่ใช่พิมพ์ผิดหรอก หน่วงเหนี่ยว --บรรทัดที่ 77

    เรอเนสซองส์ ก็พิมพ์ตกค่ะ พี่พิมพ์ เรอเนซองส์ 

    ^^

    ปล. ตอนที่แล้วไม่ได้อ่านเลยไม่ได้เม้นนะคะ

    #3,021
    0
  9. #3018 กาแฟ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2552 / 11:35
    TT  สงสารลิซซี่ค่ะ ลูคัสโหดได้ใจเกินไปค่ะ  แต่ไม่เป็นไรค่ะ ถึงร้ายก็รัก TT  ( วันนี้รักหุ้มน้ำตาค่ะ น่ากลัว ฮึกๆ ๆ TT )
    #3,018
    0
  10. #2231 ~panhoo32~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2552 / 12:03
    ขนลุกเรย...

    แต่งสนุกดีอ่ะ..
    #2,231
    0
  11. #2041 lover (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2552 / 16:27
    O_O  ลูคัสชอบนิชาจริงๆด้วย

    คงไม่ใช่เพราะผมพิศวาทคุณหรอก - พิศวาส

    ทำไมไม่เอาซื่อกินเองล่ะ  - ซื้อ

    สู้ สู้นะคะ
    #2,041
    0
  12. #1141 Al-les (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2552 / 12:49
    ไม่ไหวเเล้วววว อ่านเเล้วสยิวอ่า





    พระเอก ฟีโรโมนนนน ไม่ไหวเเล้ว

    ชอบบบบๆๆๆๆ
    #1,141
    0
  13. #988 OUMMAKEY! (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2552 / 17:11
    น่ากลัวววว
    T^T
    #988
    0
  14. #588 เมทัล (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 เมษายน 2552 / 04:06
    รักฝังลึกมากๆ เลย
    พี่นาตเขียนลอยแพร คิดว่าแพ แบบนี้มากกว่านะ
    #588
    0
  15. #241 โนเนม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2552 / 01:11
    ง่ะ ลูคัสชอบนิชาจริงๆด้วย



    แล้วนางเอก(คนนี้)ของเราจะเป็นยังไงละทีนี้
    #241
    0
  16. #176 sialy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2552 / 17:48
    ตกลงลูคัสชอบนิชาจริงเหรอ  
    นึกว่าทำไปเพื่อแย่งมาจากพี่ชาย
    #176
    0
  17. #154 Survivor (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2552 / 12:29
    อัพเลยน่า

    หนุกมากเลยรู้มั้ย

    ลูคัสเถื่อนมากเลย

    #154
    0
  18. #153 sweetest (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2552 / 23:25
    ไม่น่าเชื่อว่าลูคัสจะชอบหมูน้อยจริงๆ







    ลูคัส หล่อโหด
    #153
    0
  19. #150 อ้วนกลมขาว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2552 / 20:13
    ลูน่ากลัวจัง แต่ก็ น่ากรี๊ดดดดดดดดดดดเหมือนกัน ก๊ากๆๆ
    มันช่างต่างกันสุดขั้วกับเซอร์อย่างสิ้นเชิงจริงๆ
    แงๆลูชอบหมูน้อยจริงๆหรอ ไม่อยากเลยอ่ะ นางเอกของเอ็งอยู่นี่ ลิซซี่ต่างหากโว้ยยยยย
    อย่าไปแย่งท่านเซอร์
    ปล.อินจัดเกินเหตุ ข้าน้อยขออภัย =_________=
    #150
    0
  20. #149 boongkee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2552 / 19:42

    เฮือกกกก เถื่อนกว่าเก่า มันจะมีเถื่อนกว่านี้อีกมั้ยเนี่ย โอยยย
    ลูคัสน่ากลัวแต่ก็น่ารัก (ยังไงกันแน่) จริงๆนะ
    แต่ทำไมต้องพูดถึงนิชาด้วย อยู่กับอลิซาเบธนะยะ ชิชิ
    จะเป็นไงต่อเนี่ย ลุ้นอีกแล้ว รออ่านตอนต่อไปนะจ๊ะ

    สู้ๆค่ะพี่นาต

    #149
    0
  21. #145 toey (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2552 / 16:40
    จา...........รอดไหมเนี้ย........ตื่นเต้นนะคะเป็นอย่างไรต่อไป...อยากรุ้แล้วววววววววววววววววว
    #145
    0
  22. #144 จันทราส่องประกาย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2552 / 15:09
    ลูคัสชอบนิชาจริงๆด้วยย ยย


    ม่ายยยย ย

    ลูคัสใจร้ายย ยย


    ><
    #144
    0
  23. #143 begod (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2552 / 14:23
    -0- เบื้องหลังฉากนี้ถ่ายหลายเทคมาก...แชยืนยันได้เพราะวิ่งซับเหงื่อมา...

    เจ๊นาตสั่งคัทบ่อยเพราะซีนมันสะเทือนความรู้สึกสาวๆ +555

    เจ๊นั่งกัดฟันตอนลูคัสนัวเนีย กร๊ากๆๆๆ

    เพื่อนๆแชบ่นกันใหญ่ว่าอยากเป็นลิซซี่

    เด็กสมัยนี้ชอบแบบนี้เร๊อะ -___-++
    #143
    0
  24. #142 pukkey (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2552 / 14:19
    ซาหนูกกกกม๊ากกกกมากกก



    ชอบตอนนี้จางเรย



    รออ่านอยู่นะค่ะ



    ลุ้นๆ ^^
    #142
    0
  25. #141 มินากะจัง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2552 / 12:57
    ลูค้สชอบนิชาจริงๆหรอเนี่ย โห นึกว่าแค่อยากแย่งของของพี่ซะอีก

    แต่ลูคัสใจร้าย ฆ่าคนไปกี่คนแล้วล่ะเนี่ย

    ชิๆ เกลียดมานนนน ร๊ากกกกกกกกดีแลนมากกกกก 55

    อัพๆจ้า
    #141
    0