Vampire Wicked รักเกินพิกัดร้ายเจ้าชายแวมไพร์แสนกล

ตอนที่ 7 : บทที่ 5 อลิซาเบธในกองฝุ่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62

บทที่ 5 อลิซาเบธในกองฝุ่น

ไม่ใช่สาวใช้หรือ ถ้าอย่างนั้นคงจะเป็น...ผู้หญิงใหม่ของเขา” แววตาสดใสทะเล้นกลอกกลิ้งไปมามองฉันสลับกับพี่ชายจอมป่าเถื่อนของเขา

หนุ่มน้อยคนนี้คือดันแคน บุคคลที่ทั้งลูคัสและดีแลนหยิบยกขึ้นมาเป็นหัวข้อสนทนาตลอดเช้า เกี่ยวกับผู้หญิงที่เขาควรจะนำมาถวายลูคัสในฐานะสาวรับใช้

ผู้หญิงของท่านลูคัสหรือ” สาวน้อยผมสีแดงยาวไปจนถึงกลางหลังมองหน้าลูคัสตาละห้อย

ส่วนเขากลับหันมามองฉันหน้าบึ้งตึงแววตาแข็งกร้าวราวกับจะตักเตือนว่า ‘วันนี้คุณไม่รอดมือผมแน่’ ทั้งยังไม่สนใจจะตอบคำถามน้องชายหรือเด็กสาวนามว่าวาเลนเซีย แต่ไม่ว่าเขาจะคิดอะไรอยู่ก็ตาม ที่แน่ๆ ฉันคิดจะหนีไปวันนี้ละ

ทำไมพี่ถึงพาวาเลนเซียมาที่นี่” ดีแลนทักขึ้นหน้ามุ่ย

ฉันก็ทำตามคำขอร้องของลูคัสไง ตามหาเด็กสาวที่พร้อมจะถวายตัวเข้ามารับใช้ท่านลูคัสบนเกาะมหัศจรรย์แห่งนี้” ดันแคนอธิบายท่าทางสบายกึ่งทะเล้น ทว่าคนฟังที่ควรจะมีสีหน้าสงบไร้อารมณ์อย่างดีแลนกลับมีปฏิกิริยาผิดแผกแปลกออกไปจากเมื่อก่อนหน้านี้

แต่วาเลนเซีย” หนุ่มน้อยผู้อบอุ่นส่งถ่ายอารมณ์ผ่านสีหน้า

ฉันก็คือผู้สมัครใจมารับใช้ท่านลูคัสยังไงล่ะ” เด็กสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสบวกกับท่าทางรื่นเริงก่อนจะเอาหัวซุกต้นแขนชายหนุ่มข้างกาย “ท่านลูคัสที่รักของวาเลนเซีย”

ฉันไม่เข้าใจเลยว่าลูคัสน่าเข้าใกล้ตรงไหน เห็นทีท่าเด็กผู้หญิงคนนี้แล้วก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ส่วนดีแลนผู้ไม่เคยแสดงสีหน้าไร้ซึ่งความพึงพอใจถึงกับเบือนหน้าหนี สายตาหลุบต่ำมองบนพื้น ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง

พี่โชคดีนะที่มีวาเลนเซีย เพราะคนอื่นๆ พ่อแม่พวกเขาไม่ยอมปล่อยออกมาเลย ทั้งที่เด็กสาวเกือบครึ่งหมู่บ้านยอมถวายตัวถวายใจเพื่อมารับใช้พี่โดยเฉพาะ” ดันแคนอธิบายท่าทางภาคภูมิใจ แต่มิวายปลายหางตามาเหลือบมองดูขาอ่อนฉันอยู่บ่อยๆ

ก็ฉันกำพร้านี่คะ จะมีใครขัดขวางล่ะ” เด็กสาวตัดพ้อหน้าเศร้า “แต่ไม่เป็นไรหรอก แค่ครอบครัวท่านลูคัสอุปการะฉันเอาไว้ ฉันก็มีความสุขแล้ว”

จ้ะ” ดันแคนพยักหน้าเนิบๆ เชิงล้อเลียน สาวน้อยจ้องกลับด้วยสายตาอาฆาต

ดีแลนยังคงลอบมองดวงหน้าหวานท่าทางเอาเรื่องของวาเลนเซียด้วยแววตาอ่อนโยนระคนกังวลในเวลาเดียวกัน ไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าพี่ชายปีศาจนั้นลอบมองเขาอยู่เช่นกัน

เธอมาก็ดีแล้ว จะได้เป็นมือขวาให้ดีแลนเวลาเขาต้องการอะไร” ลูคัสเอ่ยขึ้นในที่สุด สีหน้า ‘ชิงชังอลิซาเบธ’ ลดลงบ้างแล้ว มันทำให้เขาดูสงบมากขึ้น

เอ้...ผมก็คิดว่าพี่ให้ผมพาเด็กสาวมารับใช้พี่นะเนี่ย” ดันแคนเลิกคิ้วสูง

นั่นสิคะ ฉันตั้งใจจะมาดูแลท่านลูคัสนี่นา” วาเลนเซีนทำหน้าผิดหวัง

ช่วงหลังนี้ดีแลนรับงานแทนฉันหนักหน่อย อยากให้มีคนช่วยเบาแรงเขาบ้าง”

ฉันรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนในน้ำเสียง และคำกล่าวของลูคัสก็ทำให้ฉันประหลาดใจ ในขณะที่ดวงตาสีฟ้าใสของหนุ่มน้อยนามว่าดีแลนเบิกกว้าง ความกลมโตของมันทำให้เขาดูไร้เดียงสาไปโดยปริยายขณะทอดมองมายังพี่ชาย

สิ่งที่ฉันจะขอให้วาเลนเซียดูแลก็มีแค่เรื่องห้องที่ฉันเคยบอกนายเอาไว้” ลูคัสหันไปบอกน้องชายท่าทางจริงจัง

ผมจะจัดการให้” ดีแลนรับปากด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ท่าทางผ่อนคลายกว่าเมื่อก่อนหน้าเลยทีเดียว

ถ้าอย่างนั้นเราก็ควรจะไปช่วยเหลือเขาเสียเดี๋ยวนี้เลย หลังจากนี้ดีแลนจะได้มีเวลาพัก” ลูคัสหันไปออกคำสั่งสาวน้อยผมสีน้ำตาลแดง

ค่ะท่านลูคัส” วาเลนเซียเดินคอตกตรงไปหาบุคคลที่เธอต้องช่วยงาน “ต้องมาเจอนายอีกแล้วหรือเนี่ย”

ฟังคำพูดและน้ำเสียงของเธอแล้วฉันแอบน้อยใจแทนดีแลนจริงๆ และก็ไม่เห็นด้วยเลยว่าตาลูคัสนี่จะมีอะไรน่าสนใจ เพราะดีแลนน่ารักกว่าเขาอีกหลายเท่าตัว

แสดงว่าพี่ไม่ต้องการคนรับใช้แล้วสินะ” ดันแคนเอ่ยท่าทางครุ่นคิดเมื่อวาเลนเซียและดีแลนจากไป ก่อนจะยิ้มอย่างเริงร่า “ผมอุตส่าห์เหนื่อยพาวาเลนเซียมาที่นี่ พี่ยกผู้หญิงคนนี้ให้มารับใช้ผมสักวันหน่อยสิ” เขาเริ่มลามปาม

ได้ไง ใครบอกนายว่าฉันไม่ต้องการคนใช้ ยัยขี้เหร่ที่นายกำลังเอ่ยปากขออยู่นี่ละคนรับใช้ฉัน”

ดันแคนทำหน้าเสียดาย ยิ้มให้ฉันแห้งๆ ผิดจากฉันที่ยืนกัดฟันแน่นจนปวดกามก่อนจะทนมองไม่ไหวอีกต่อไปเลยพึมพำออกมาว่า

ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่คนรับใช้ใคร” ว่าแล้วฉันรีบหันหลังให้สองพี่น้องสติแตก ก่อนจะจ้ำอ้าวมุ่งหน้าไปยังประตู ไม่ทันไรมือใหญ่ก็มาถึงตัวฉัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันควรจะคาดการได้ล่วงหน้าอยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเลือกอื่น ฉันยอมหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาแล้วไม่เอะอะโดยวายอย่างที่เคยทำเหมือนทุกครั้ง แต่ออกแรงที่ต้นขาและหน้าแข้ง เล็งไปยังจุดยุทธศาสตร์ และก็ต้องรู้สึกหัวเสียเป็นอย่างมากเมื่อมือใหญ่รวบขาฉันไว้ได้ทัน ความมีไหวพริบดีของเขานั้นมีมากจนน่าหมั่นไส้ ฉันคงต้องคิดหาวิธีจัดการกับเขาที่แยบยลกว่านี้

ฉันยืนนิ่งเหมือนจำยอมอยู่ชั่วครู่ ปล่อยให้เขามองดูฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจเด่นชัด ก่อนฉันจะถือโอกาสที่เขากำลังจะปล่อยตัวฉันซัดหน้าเขาด้วยหมัดจนสุดแรง ลูคัสกุมจมูกเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด โดยมีดันแคนยืนหัวเราะเยาะเสียงดังลั่นบ้าน ที่สำคัญตอนนี้ฉันเป็นอิสระแล้ว จึงได้รีบเผ่นทันที

ฉันปิดประตูตามหลังแล้ววิ่งลัดเลาะไปตามทุ่งหญ้ากว้าง การสูดอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนเข้าเต็มปอดพอจะช่วยลดความร้อนรุ่มในใจไปได้บ้าง ไม่ไกลออกไปเบื้องหน้าฉันคือป่า ฉันชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะวิ่งเข้าไปในนั้นดีไหม ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ดูน่าปลอดภัยสักเท่าไร แต่ก็ดีกว่าจะไปวิ่งอยู่กลางแจ้งที่เขาสามารถมองเห็นฉันได้ง่ายๆ

เฟี้ยว...ฉึก ธนูแหลมที่ลอยเฉียดปลายจมูกฉันไปเมื่อครู่นี้ปักฉึกอยู่บนต้นไม้ หากฉันวิ่งเร็วกว่านี้อีกนิดเดียวมันคงเสียบอยู่บนหัวฉันแน่ๆ

นี่มัน...” เสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากปาก เข่าเริ่มอ่อนแรงจนแทบทรุด แต่ฉันยังฝืนยืนด้วยลำแข้งต่อไป หลับหูหลับตาเตรียมวิ่งแต่แล้วก็ต้องชะงักทันควันด้วยคำขู่ที่ว่า...

หากคุณขยับอีกเพียงแค่คืบเดียว เป้าหมายต่อไปของลูกดอกคือหัวคุณแน่” น้ำเสียงราบเรียบแอบแฝงไปด้วยความแค้นหยุดฉันเอาไว้ ร่างสูงใหญ่เดินตรงเข้ามาหาสีหน้าบึ้งตึงพร้อมธนูที่อยู่ในมือ ฉันชักสีหน้าไม่พอใจใส่เขา แต่เจ้าตัวกลับยิ้มที่มุมปากเชิงเย้ยหยัน เมื่อร่างสูงเดินมาจนถึงจุดที่ฉันยืนอยู่ มือใหญ่ก็กระชากแขนฉันก่อนจะออกแรงดันไปข้างหน้า

เดิน กลับไปที่ปราสาท” เขาไม่ว่าเปล่าก็เอาลูกดอกจี้หลังฉันไว้ด้วย

ฉันไม่อยากเดิน คุณมีปัญหาไหม”

โอ้...แน่ล่ะคุณผู้หญิง ผมมีปัญหาแน่” เขาคว้าข้อมือฉันไว้แล้วเดินนำหน้าด้วยความเร็วสูงจนแข้งขาฉันพันกันเพราะก้าวเท้าตามไม่ทัน

แวมไพร์ป่าเถื่อน ฉันทำผิดอะไรคุณถึงได้ทำแบบนี้กับฉันนะ กับแค่ฉันโยนเงินใส่หน้าคุณ เกิดมาหน้าตาน่าเกลียดในสายตาคุณ มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรสักหน่อย ดูที่คุณทำกับฉันสิ ไร้คุณสมบัติผู้ดี แล้วยังเลวร้ายอีกด้วย หากฉันกลับไปได้เมื่อไร ฉันจะแจ้งตำรวจมาจับคุณข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวและทำร้ายร่างกาย” ฉันเริ่มหงุดหงิดแต่ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากงอแงใส่เขา อย่างที่ไม่เคยทำต่อหน้าใครมาก่อน เพราะฉันแทบจะหมดความอดทนแล้วจริงๆ จากนั้นก็เกิดเสียงดังแปะบริเวณหน้าผาก เมื่อเขาฟาดลูกดอกขนนกลงมาบนนั้น แต่ไม่รุนแรงมากนัก ราวกับว่าเจ้าตัวต้องการจะหยอกล้อเพียงเท่านั้น

อย่าโง่หน่อยเลย ผมอุตส่าห์ดีใจที่คุณฉลาดขึ้นที่รู้ตัวว่าขี้เหร่” เขาหัวเราะสนุกสนาน

ฉันกะพริบตามองเขาอย่างงุนงง รู้สึกสับสนกับแวมไพร์ตรงหน้า ไม่รู้ว่าอารมณ์เขามันจะเป็นแบบไหนได้บ้าง เพราะบางครั้งเขาก็ดูโหดร้ายเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้ ทว่าบางทีก็ดูอ่อนโยนโดยเฉพาะกับน้องชาย และก่อนหน้านี้เขาดูเป็นคนมีอารมณ์ขันอยู่ไม่มากก็น้อยตามลำดับ

หยุดมองผมแบบนั้นได้แล้ว” ว่าจบเขาก็ลากฉันเหมือนลากหมูลากหมา ขณะที่เขาก้าวขาเดินแต่ฉันกลับต้องออกแรงวิ่ง คฤหาสน์ของเขาก็ใช่ว่าอยู่ใกล้ วิ่งหนีมาก็แทบจะหมดแรงแล้ว ยังถูกบีบบังคับให้กลับไปที่นั่นอีก

ไม่เป็นไร...วันนี้เขาจับฉันได้แต่วันหน้าฉันจะหาทางหนีแบบที่เขาไม่รู้ตัวเลย

ไม่ฉลาดเลยนะ ที่คิดจะหนีคนอย่างลูคัส” เขาหยุดอยู่หน้าห้องที่อยู่ลึกสุดและห่างไกลจากบันไดบนชั้นสี่ของคฤหาสน์ “ถึงแม้ว่าเมื่อเช้านี้คุณจะยั่วอารมณ์ผมมามากแล้วก็ตาม แต่ตอนนี้ผมอารมณ์ดี จะเปิดโอกาสให้คุณได้พักผ่อนอย่างสบาย เพื่อที่เช้าวันรุ่งขึ้นคุณจะได้มีแรงมารับใช้ผมได้อย่างเต็มที่”

แกร็ก เพียงเขายกมือไว้เหนือลูกบิดสีทอง บานประตูก็เปิดออกราวกับเวทมนตร์

ขอให้มีความสุขกับการอยู่กับตัวเองนะ อลิซาเบธ” เขากล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำชวนเคลิบเคลิ้ม

ฉันรู้สึกชาไปทั้งตัวเมื่อได้อ่านริมฝีปากคู่นั้นไปพร้อมๆ กับการรับฟังเขาเรียกชื่อฉัน แต่ความรู้สึกนั้นถูกทำลายลงด้วยแรงบีบที่ต้นแขน เมื่อเขาเหวี่ยงฉันจนเสียการทรงตัว ปล่อยให้ล้มลงไปกองอยู่บนพื้นห้อง ฉันกำหมัดแน่นพลางหันขวับกลับไปมองหมอนั่นอย่างอาฆาต

คุณไม่ต้องมองผมด้วยแววตาซาบซึ้งความมีน้ำใจของผมขนาดนั้น เดี๋ยวผมจะใจอ่อนรู้ไหม”

ไม่ได้หรอกค่ะ เพราะตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นใครมีน้ำใจและอ่อนโยนจนน่าหลงใหลได้เท่าคุณมาก่อนเลยในชีวิต แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ฉันมองคุณด้วยแววตาซาบซึ้งได้อย่างไรกันคะ”

อาจจะเหมือนว่าเราสองคนกำลังพูดกันอย่างอ่อนหวาน แต่เปล่าเลย เพราะฉันต้องกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงฉ่ำหวานแต่สายตากลายเป็นนางยักษ์ ส่วนเขาที่เอ่ยด้วยถ้อยคำอ่อนโยนแต่แววตาแหลมคมจนแทบจะกรีดหัวใจใครได้ รอยยิ้มที่มุมปากนั้นบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเย้ยหยันอย่างแจ่มแจ้ง

ปัง ใบหน้าคมคายโมโหร้ายหายไปเบื้องหลังบานประตูที่ถูกปิดลง ฉันมองดูสภาพห้องที่ควรจะสวยได้อย่างสมบูรณ์แบบแต่กลับเต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะ ทั้งเครื่องเรือนสมัยเรอเนสซองซ์ และเตียงนอนที่ควรจะเป็นสีขาวถูกคลุมไปด้วยฝุ่นจนกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อน หากจะพูดให้ดูน่านอนก็คงต้องกัดฟันบอกว่ามันคือสีครีม

หน้าต่างทรงสูงมีแสงสาดส่องเข้ามาในห้องได้อย่างเต็มที่ หากมองดีๆ แล้วจะรู้ว่าด้านนอกถูกปิดตายไว้ด้วยลูกกรงรูปดอกกุหลาบเกือบจะทุกบาน มีเพียงบานหนึ่งที่อยู่กึ่งกลางห้องเท่านั้นไม่มีลูกกรงปิดกั้นไว้อยู่ ฉันมองออกไปไกลเห็นพื้นผิวน้ำทะเลอันกว้างใหญ่อย่างหาที่สิ้นสุดไม่ได้ เช่นเดียวกันกับความคิดของฉันในตอนนี้

ให้มันได้อย่างนี้สิ...อลิซาเบธ” ฉันนั่งลงเอาหลังพิงผนังไว้พลางกอดเข่าแน่น มองไปยังบานประตูอย่างแน่นิ่งอารมณ์เดียวกันกับนกที่ถูกกักขังจนเฉาและใกล้ตรอมใจตาย แต่เลวร้ายยิ่งกว่าเพราะฉันไม่ได้ถูกขังในกรงทองแต่กลับเป็นกองฝุ่น



 

:::Miss Glamour เจ้าชายอัศวิน เจ้าหุ่นกระบอก

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,375 ความคิดเห็น

  1. #3138 Love Actually (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 01:35



    อีตาลูคป่าเถื่อนตกหลุมรักลิซซี่แล้วล่ะสิ

    ทำเป็นเกลียดและใจรายกับเธอสารพัด แต่สุดท้ายก็ เหอ ๆ ๆ ๆ

    หรือว่า รักเพราะอีตานี่กินเลือดลิซซี่ไปแล้วหว่า

    แต่ไม่ใช่หรอก รักเพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนต่อต้านและต่อปากต่อคำกับมันได้มากเท่านี้ มากกว่า

    #3,138
    0
  2. #3120 ~L'obscurit~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2553 / 23:48
    สนุมากค่ะพี่นาต  >O<
    #3,120
    0
  3. #3119 สาวน้อยฤดูร้อน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2553 / 20:18
    แหมจะสงสารลูคัสดีไหมหนอ^^



    เอาการ์ดค่ะ
    ที่คั่นเอาไว้แจกคนอื่นเถอะค่ะ

    ชอบการ์ด
    #3,119
    0
  4. #3118 Vampire Girl (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2553 / 15:48
    คราวนู้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ที่พี่เอามาลงหนูยังอ่านไม่ค่อยจะรู้ครบ ตอนนี้จะอ่านมันทุกตอนเลย เหมือนกับทบทวนเนื้อเรื่องไปในตัว(เหมือนเรียนเลยอ่ะ) ตอนนี้ชักลืมๆไปละ 555 หวังว่าพี่คงไม่โกรธหนูนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะพี่นาต
    #3,118
    0
  5. #3117 rabpig (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2553 / 10:38
    พี่นาต>< หนุกโคดๆ

    เคยอ่านไปเคยครั้งหนึ่งแล้วแต่ตอนนั้นไม่ได้เม้น หนูขอโทษTT

    แต่ยังไม่จบน้า พี่นาตลบไปแย้ว

    พอรู้ว่าจะเอามาลงอีก ดีใจมาก ^O^
    #3,117
    0
  6. #3106 PIZZIO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กันยายน 2553 / 23:26
    อยากอ่านจัง



    เคยอ่านแล้วยังอ่านไม่จบ เข้ามาอีกทีลบไปซะก่อน



    จะลงอีกมั๊ยอ่ะคะ
    #3,106
    0
  7. #3027 Chon'Ley (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 19:12

    พี่น่าจะเปลี่ยนคำว่า

    รั้งมือ

    เป็นยั้งมือ

    จะให้ประโยคที่สวยกว่าค่ะ

    เฝ้าวาเลนเซียแน่นอน

    (ก็เคยอ่านแล้วนี่หว่า 55+)

    #3,027
    0
  8. #3024 nugea (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2552 / 14:06
    สงสารพระเอกจัง
    แต่แอบหมั่นไส้นิดๆ 
    #3,024
    0
  9. #3023 กาแฟ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2552 / 12:52
    กริ๊ดๆ >///////////<  ลูคัสอีกแล้วค่ะ ดีแลนด้วยค่ะ นิ่งมากๆเลย >< ดันแคนกับลิซซี่ก็ไม่ต้องน้อยใจนะค่ะ ><~ รักเหมือนกันค่ะ  ตื่นเต้นจังเลยนะค่ะ >< ตอนต่อไปจะเป็นยังไงนะ ^?^ ดีแลนกำลังเฝ้าใครอยู่ ถ้าลิซซี่เรายังอยู่ในห้องชั้นเดิม ><~ ผีอำแน่ๆเลยค่ะ (เชื่อได้ไหมเนี่ย =0=)
    #3,023
    0
  10. #2232 ~panhoo32~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2552 / 12:10
    โหดมากกกกกกก...
    #2,232
    0
  11. #2043 lover (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2552 / 16:43
    ลูคัสโหดร้ายอ่ะ  ดีแลนนิ่งได้ใจมากเลยค่ะ

    แต่ว่าลูคัสต้องมาอยู่ที่หอคอยเพราะอะไรกัน

    ฉันนอนหลับไปทีไรจะเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นไม่ได้ทุกที  -  ตกคำว่า"จำ"ไปค่ะพี่นาต

    เมื่อฉันลดมือแลกำลังจะตะโกนด่าลูคัส - และตกสระ -ะ คะ

    สู้ สู้นะคะ  จะคอยเป็นกำลังใจให้ค่ะ


    #2,043
    0
  12. #243 โนเนม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2552 / 01:19
    ดีแลนนิ่งได้อีก 55+ น่ารักจัง
    #243
    0
  13. #180 fene_sun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2552 / 22:25

    โหดได้อีก... สู้ๆนะจ๊ะพี่นาต ^^

    #180
    0
  14. #178 อ้วนกลมขาว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2552 / 18:26
    ทำไมเจ้าลูถึงชั่วร้ายได้อีกกกกก  อ๊ากกกกกกกก

    แต่อย่างงี้ก็เร้าใจดี หุหุ -.,- เริ่มหื่นละฉัน พอๆ

    อัพต่อโลดดดดดดดดดค่ะพี่นาต
    #178
    0
  15. #177 sialy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2552 / 17:52
    อีตาลูคัสป่าเถื่อนมาก
    #177
    0
  16. #169 Survivor (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2552 / 12:31
    อัพพพพพพพพพพ

    ลูคัสมาทำไรที่หอคอยหรอ
    #169
    0
  17. #164 boongkee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2552 / 22:30

    พี่นาตคะ เพลงที่ประกอบตอนนี้ชื่อเพลงอะไรคะ
    เพราะมากๆเลย

    #164
    0
  18. #163 boongkee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2552 / 22:21

    เกลียดลูคัส!!!
    บังอาจมาว่าอลิซาเบธอย่างนี้ได้ยังไง ฮึ่มมม
    โกรธนะยะ ชิ เชอะ
    สู้เซอร์คัสไม่ได้ น่ารักซะไม่มี(ตกลงน่ารักไหม)
    แหะๆ แต่ก็ไม่เถียงนะว่าไม่ชอบพระเอกอย่างลูคัส
    เถื่อนดี แต่ลูคัสพูดจาเจ็บแสบมาก

    จะว่าเกลียดก็เกลียดแต่ถามว่ารักมั้ยรักสิ
    เฮ้อออ สับสน

    #163
    0
  19. #162 pungcoung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2552 / 19:47

    กรี๊ดมากลูคัสโดนอะไรถึงอยู่บนหอคอย T^T

    สงสารลิซซี่จัง TOT 


    อัพๆนะพี่นาตสู้ๆ ถึงเน็ตจะเต่าก็ต้องสู้ฮ่าๆๆ ^^

    #162
    0
  20. #161 @_sassygirl_@ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2552 / 18:05
    ลูคัสโดนอะไรอ่ะ

    ทำไมถึงไปอยู่ที่หอคอย
    #161
    0
  21. #159 จันทราส่องประกาย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2552 / 14:16
    ปล.ชื่อตอนเจ๋งมากเลยค่ะ แวมไพร์จิตเสื่อม 55
    #159
    0
  22. #158 จันทราส่องประกาย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2552 / 14:15
    ง่ะ


    สรุปนางเอกเราเสียเวอร์จิ่้นแน่อ่ะเปล่าอ่า


    งงงง


    อิอิ


    แต่ไม่เป็นไร


    ลูคัสเถื่อนได้ใจจริงๆ


    ^^



    หึหึ



    คนอ่านหื่นอีกแว้ววว



    -.,-
    #158
    0
  23. #157 Kim Seeda (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2552 / 14:14

    เพิ่งมาอ่านครั้งแรกค่ะ สนุกดีๆ

    #157
    0
  24. #156 sweetest (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2552 / 13:46
    พูดจาทำร้ายจิตใจอีกแล้ว





    ใจร้ายๆๆๆ แต่น่ารักดี 555







    ติดตามนะคะ







    #156
    0
  25. #155 realovekill (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2552 / 13:20

    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ

    #155
    0