>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 25 : >>SpeeD LovE!! :: เจ้าหญิงกับอัศวิน... [24]<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 เม.ย. 51


== == == == == == == == == ==


Chapter 24 :: เจ้าหญิงกับอัศวิน...

ฝากนิยายนะค้า 


DEADLY LOVER แผนรักมัดหัวใจของยัยยมทูต ค่า วางแผงเดือนพฤษภาคมนะคะ ! ^O^


== == == == == == == == == ==


ฉันค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น...


เลือดสีแดงสด...ที่มีจำนวนมากราวกับเป็นทะเลเลือดรอบตัวทำให้ฉันหายใจไม่ออก...หัวสมองขาวโพลน คิดอะไรไม่ออกเลย...มือที่สั่นระริกของฉันค่อยๆ เอื้อมไปข้างหน้า และแตะไปที่ทะเลเลือดนั้น ความรู้สึกนั้นทำให้ฉันแน่ใจว่ามันคือเลือด เลือดจำนวนมากเสียด้วย...


นี่เลือดใครกัน? เลือดฉันงั้นเหรอ...


ถ้าเลือดออกมากขนาดนี้แล้วทำไมฉันถึงไม่ตาย...ทำไม...


ทำไม...


“ยัย...โง่...กลัวเลือดแล้วทำไม...ทำไมไม่รีบหลับตา...”













..

....

......

........

..........

.............























คำตอบนั้นถูกเฉลย เมื่อฉันแตะเจอร่างของใครคนหนึ่งนอนอยู่ตรงนั้น... เขาคือเจ้าของเลือดจำนวนมากนั่น ทว่าบนหน้าเขามีรอยยิ้ม... หน้าที่มีเลือดอาบอยู่นั่น...


“นาย...นาย...”


“รีบหลับตาสิ...ฉันไม่เป็นไรหรอก...ไม่เป็นไร...”


“ทำไมทำโง่ๆ แบบนี้!!” ฉันร้องตะโกนทั้งน้ำตาที่ไหลพรากลงมาอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีแดงเปื้อนไปทั้งตัวขณะที่ฉันตรงเข้าไปหาเขา


“เธอไม่เป็นไร...นะ?”


“ฉันไม่เป็นไร...นายนั่นแหละ...นาย...” ม่านน้ำตาทำให้ฉันมองเห็นหน้าเขาไม่ถนัดนัก แต่ฉันยังคงเห็นลักยิ้มที่สองข้างแก้มนั่นได้ชัดเจน รวมถึงตาสีดำคู่สวยที่มองมา... เขานั่นเองเป็นคนผลักฉันออกไป เขานั่นเองที่ช่วยฉันไว้ และบาดเจ็บไปเสียเอง เขา...


เขาช่วยชีวิตของฉันไว้...


โง่...ที่สุด...


“แค่เธอไม่เป็นไรก็พอแล้ว...”


“พูดอะไรโง่ๆ!! นายหยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ!!” ฉันร้องตะโกน...ขณะที่ไทยมุงจำนวนมากรายล้อมเราสองคนอยู่ หนึ่งในนั้นกดโทรศัพท์เรียกรถพยาบาลกับตำรวจมา


“รีบไปซะ...อย่ามอง...เธอกลัวเลือด...เดี๋ยวจะ...” จู่ๆ เขาก็หยุดพูดราวกับหมดแรง...


ไม่นะ...ไม่...


นายจะตายไม่ได้...


“ตื่นซิ!! อย่าหลับไปนะ!!”


“ฉัน...ไม่หลับ...”


“พูดกับฉันซิ พูดมานะ!!”


“ก็เธอ...บอกให้ฉันเงียบ...”


“ฉันล้อเล่น ฉันขอโทษ พูดกับฉันนะ...”


“...”


“ทำไมนายถึงทำอะไรบ้าๆ แบบนี้น่ะ? ทำไม...ทำไมต้อง...”


“ฉันเคยบอกเธอไว้...ว่าฉันจะไม่ยอมให้เธอเป็นอันตราย...ว่าจะไม่ยอมให้เธอบาดเจ็บ...ว่าฉันจะปกป้องเธอเอง...จำได้ไหม...”


“...”


“...ฉันอยากเป็นเป็นคนแรกที่เธอนึกถึง เวลาที่เธอต้องการใครซักคน...เป็นคนแรกที่เธอจะเรียกหา และเป็นคนแรกที่จะคอยปกป้องเธอ...”  คำพูดของเขาซ้อนทับกับคำพูดที่เขาเคยพูดไว้ ตอนเขาช่วยฉันที่กำลังหลงอยู่ในป่า...รอยยิ้มของเขาตอนนี้ดูอ่อนแรงเต็มที...


“เมเปิ้ล!!~” เสียงของโจ๊กเกอร์ดังขึ้น เขาแทรกตัวผ่านฝูงคนเข้ามา แล้วดึงแขนฉัน


ฉันปัดมือเขาออกแล้วยื่นมืออันสั่นเทาไปแตะใบหน้าเวฟไว้...เขาดูเหมือนจะไม่มีสติอีกแล้ว ไม่นะ...ไม่ๆ อย่าหลับไปแบบนี้ อย่านะ...


“ฉันขอโทษนะ...ฉันรักนาย ฉันจะไม่โกหกตัวเองอีกแล้ว แต่นายต้องอยู่กับฉันนะ? อย่าไปไหนนะ...อย่า...ทิ้งฉันไปแบบนี้” ฉันพูด แต่เวฟกลับไม่ตอบอะไรใดๆ ทั้งสิ้น...เขาไม่ได้ยินฉันแล้ว ฉันรู้...แต่ฉันก็ยังอยากจะพูด


“เมเปิ้ล...ลุกขึ้นเถอะ เลือดนี่มัน...” โจ๊กเกอร์พูด แต่ฉันกลับไม่ใส่ใจจะพูด กลับตะโกนขึ้น


“ขอร้องละ อย่าตายนะ!!” รถพยาบาลมาถึงพอดี เสียงไซเรนของรถพยาบาลทำให้ฉันรู้สึกหายใจไม่ออก น่าแปลกที่ความรู้สึกกลัวเลือดมันเลือนหายไป มีแต่ความหวาดกลัวสิ่งที่เรียกว่า ‘ความตาย’ เข้ามาแทนที่ ฉันกระโดดขึ้นรถพยาบาลตามเขาไปด้วย...


ฉันไม่สนใจอะไรอีกแล้ว...


ฉันสนใจแค่ผู้ชายตรงหน้าคนนี้...


คนที่ยินดีที่จะเสี่ยงชีวิต เพื่อจะช่วยฉัน...


เป็นเพราะฉันคนเดียวที่ทำอะไรโง่ๆ แบบนั้น ถ้าหากเขาจะเป็นอะไรไป มันก็เพราะฉันเองคนเดียว...ฉันมันบ้าที่สุด...


“ร้อง...ไห้ทำไม...ยัยจิ๋ว...”


“นายฟื้นแล้วเหรอ!?”


“ฉัน...ยังไม่ตายซักหน่อย...”


“ฉันขอโทษ...ฮึก...ฉันขอโทษนะ...”


“ไม่ต้อง...ขอโทษ...ฉันเต็มใจจะช่วย...เธอเอง”


“เวฟ ฉันจะอยู่กับนายนะ เพราะงั้นนายอย่าไปไหนนะ” ฉันดึงมือเขามากุมไว้... ขณะที่เจ้าหน้าที่ในรถพยาบาลกำลังวิ่งวุ่นกับการช่วยชีวิตเขา...


“ฉันรักเธอ...”


“ฉันก็รักนายนะ ต่อจากนี้ไปฉันจะอยู่กับนายนะ?” ฉันบีบมือเขาแน่นขึ้น และมือนั้นก็บีบตอบกลับมาราวกับต้องการจะให้กำลังใจฉัน... แม้ว่าแรงบีบจะเบาบางเต็มทีจนดูคล้ายกับแค่แรงกระตุกก่อนที่สติทิ้งหมดจะดับวูบไป คล้ายกับเป็นเพียงความต้องการของจิตใต้สำนึก...


"เวฟ...?"


















...

.....

.......

..........

.............

.................

ฉันส่งเสียงเรียกอีกครั้ง


“...” แต่เขากลับไม่ได้ตอบฉัน ฉันเงยหน้าจากมือของเขาขึ้นมอง...


..................................................และมือโชกเลือดของเขาที่กำลังกุมมือฉันอยู่ ก็ร่วงลงไป...


ร่างของเวฟแน่นิ่งราวกับไร้วิญญาณ


“ว...เวฟ...?”


“...”


“ไม่ตลกเลยนะ!! ลืมตาขึ้นมาสิ!!”


“เฮ้ย...คนไข้หัวใจหยุดเต้น ปั๊มหัวใจเร็ว!!” เสียงของเจ้าหน้าที่ดังผ่านหูฉัน ขณะที่ดูเหมือนเสียงรอบตัวค่อยๆ เลือนรางและจางหายไปช้าๆ...ผู้คนที่อยู่รอบๆ ฉันหายไป เหลือเพียงร่างโชกเลือดของเวฟที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย...


นายจะตายไปแบบนี้ไม่ได้... ไม่ได้นะ...


ไม่ได้เด็ดขาด...


ไม่ได้...ในขณะที่ฉันยังไม่ได้บอกชัดๆ ว่ารักนาย


ฟื้นขึ้นมาสิ!!


ก่อนที่ฉันจะโกรธนาย...ฟื้นขึ้นมาเร็วๆ นายโย่ง! นายเป็นยมทูตเชียวนะ... จะตายไปแบบนี้ไม่ได้ ยมทูตต้องเป็นอมตะสิ ยมทูตตายไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? ไหนนายบอกจะเป็นอัศวินที่คอยปกป้องฉันไง อัศวินจะตายง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ ถ้าไม่มีอัศวินแล้วฉันที่เป็นเจ้าหญิงจะอยู่ยังไง... ฟื้นขึ้นมา...


ลืมตาเถอะนะ...ฉันขอร้อง...


อย่าทิ้งฉันไปแบบนี้เลย...อภัยให้กับความโง่ของฉันด้วย...


พระเจ้า...ฟังคำขอร้องของฉันด้วยเถอะ...


== == == == == == == == == ==


[[To Be Continued]] 
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

[8 SEP 07]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #993 เจ้าหญิง (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 20:13
    อ่านแล้วน้ำตาไหล T^T
    #993
    0
  2. #946 saraharu (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 15:12

    น้ำตาไหลไม่หยุดเลย

    #946
    0
  3. #914 poraround (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 10:06

    อ๊าก~~น้ำตาจาไหลเเล้วT^T......

    #914
    0
  4. #895 ooyza123 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 20:16

    น้ำตาคลอเบ้ามาตลอดหลายที่อ่านมา

    #895
    0
  5. #827 gannee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2552 / 16:20

    หนุกๆ


    เปนกำลังจัยหั้ยเสมอค่ะ

    #827
    0