>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 24 : >>SpeeD LovE!! :: Chapter 23<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 เม.ย. 51

== == == == == == == == == ==


Chapter 23 :: SpeeD!!


ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์นะค้า YOY ซึ้งใจจนน้ำตาซึมเลยล่ะ แงๆๆๆ ดีใจที่ทุกคนอ่านแล้วถูกใจน้า >O< 


แต่ขอโทษจิงๆ ที่ให้ไฟล์ไม่ได้ง่ะ แงๆ ขอโทษจริงๆ น้า~ มันเป็นปัญหาทางลิขสิทธิ์น่ะคะ T_T 


ก็แบ่งปันให้อ่านกันในเว็บเด็กดีนี่แหละน้า จะไม่ลบทิ้งหรอกค่ะ ถ้าคิดถึงฟรีส เวฟ เมเปิ้ล หรือแวร์ซายล์ก็แวะมาอ่านกันได้ทุกเมื่อนะค้า


สุดท้ายนี้ก็ขอบอกว่ารักทุกคนเสมอ เรื่องนี้ก็ใกล้จะจบแล้ว รักใครชอบใครอย่าลืมโหวตเจ้าหญิงผู้เลอโฉม  ( แป่ววว ) ฮ่าๆๆๆ ก็ขอให้อ่านอยางมีความสุขน้า


ใกล้จะได้ฤกษ์เอาเรื่องใหม่มาลงแล้ว ถึงตอนนั้นก็ขอฝากด้วยนะค้า ^O^




== == == == == == == == == ==


เสียงที่ออกจากปากฉันฟังดูเหมือนเป็นเสียงของคนอื่น... เพราะกระทั่งตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองพูดไปแบบนั้น...


“ไปเรโทรการ์เด้น ริมสวนรีโทรเนียมค่ะ”


== == == == == == == == == ==

บรรยากาศของร้านดูสวยงามเหลือเกิน แสงไฟประดับส่องแสงวิบวับๆ ผู้คนเดินไปเดินมาขวักไขว่ ทว่าคนๆ เดียวที่สายตาฉันจับจ้องมองคือผู้ชายผมดำ ตาดำ ผิวขาว ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์ฟอกสีซีด ที่แสนจะดูดีและโดดเด่น เขายังคงนั่งอยู่บนก้าอี้ใต้ต้นไม้นั่น...


ทำไมถึงยังรออยู่อีกล่ะ?


“เวฟ” ฉันส่งเสียงเรียกเขา และเขาก็เงยหน้าขึ้นมาทันที...


นัยน์ตาสีดำส่องประกายตัดพ้อและต่อว่า แต่ที่มีมากกว่านั้นคือความยินดี เขาผุดลุกขึ้นยืนทันที


“เมเปิ้ล...เธอมาจริงๆ เหรอ”


“แน่นอนซิ ฉันมาแน่ๆ...” ฉันหยุดนิดหนึ่งเพื่อส่งยิ้มให้เขา “วันนี้วันเกิดนายโย่งปากหมานี่นา”


“ขอบคุณนะ...”


“ไม่เป็นไร ขอโทษที่ฉันมาสาย...”


“แค่เธอมาก็ดีแล้ว เอาล่ะ ไปกันเถอะ...”


“ไปไหน O_O~”


“วันเกิดฉัน ฉันอยากไปสวนสนุก” เขาจับมือฉันไว้แผ่วเบา แล้วเริ่มออกเดิน... ฉันมองดูมือของเขาที่จับมือฉันไว้ และไม่มีความคิดที่จะขัดขืนเลยแม้แต่น้อย...


ตรงกันข้าม ฉันกลับกระชับฝ่ามือของเขาให้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว...


“วันนี้ เธอช่วยยิ้มให้ฉันหน่อยแล้วกันนะ” เขาพูดขึ้นโดยที่ไม่ได้หันหน้ามาหาฉัน แต่ฉันก็ยังส่งยิ้มให้เขาอยู่ดี...


“ฉันต้องยิ้มให้นายอยู่แล้ว”


== == == == == == == == == ==


สวนสนุกวันเดอร์แลนด์ที่เปิดถึงเที่ยงคืนตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าฉัน แสงไฟมากมายส่องมาแยงตา โหย...เปลืองค่าไฟเท่าไหร่กันนะ? - -‘’


มีคนมาเที่ยวสวนสนุกนี่นับร้อยๆ คนเลยได้มั้ง เพราะเดินชนกันยังกะมดเลย ฉันได้แต่อ้าปากค้าง ขณะที่เวฟหัวเราะหึๆ


“สวนสนุกเปิดใหม่ก็ยังงี้แหละ เอาล่ะ ไปเล่นรถไฟเหาะกัน”


“เอ่อ ฉัน...” ฉันตั้งใจจะมาที่นี่เพื่อจะบอกคำตอบของฉัน แต่เขากลับขัดคำพูดฉันด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ


“ไม่ว่าคำตอบของเธอจะเป็นอะไร ช่วยเก็บไว้ก่อนได้มั้ย...วันนี้ลืมคนอื่นไปให้หมดเถอะนะ แค่มองฉันคนเดียวก็พอ ได้มั้ย...”


น้ำเสียงของเขาทำให้ฉันปฏิเสธไม่ลง...


แค่วันนี้วันเดียว ให้เราสนุกกันให้เต็มที่เถอะนะ ฉันขอผิดสัญญากับโจ๊กเกอร์สักวันเถอะ ขอฉันทำตามใจตัวเองหน่อย...


ฉันฉีกยิ้มกว้างให้เวฟ แล้ววิ่งไปเกาะแขนเขาไว้แน่น


“ไปกันเถอะ ^^”


== == == == == == == == == ==


“ให้ตายเถอะยัยบ้า เล่นไวกิ้งสามรอบเนี่ยนะ =_=^^^”


“ก็ฉันไม่ได้เล่นตั้งนานแล้วนี่นา เลยอยากเล่น TTOTT” ฉันพยายามพูดออกไปให้เสียงมันดูดีที่สุด แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าโลกกำลังหมุนติ้วๆ และอะไรๆ ในท้องฉันก็อยากจะกลับออกมาชมโลกอีกครั้ง อ๊ากก...


“เอ้า น้ำ” เขายื่นขวดน้ำส่งให้ฉัน ซึ่งอาการเริ่มดีขึ้นหลังจากได้นั่งพัก แฮ่กๆ...เกือบตายแล้วมั้ยล่ะฉัน สาบานเลยว่าต่อจากนี้ไปไอ้เครื่องเล่นบ้าๆ นั่นฉันจะไม่ขึ้นอีกแล้ว T^T


“ยัยจิ๋วเอ๊ย...ไม่ไหวก็ยังจะดันทุรัง”


“ตอนนั้นมันไหวนี่นา T^T”


“เอาเถอะ...ดื่มน้ำเข้าไปซะ” ฉันทำตามที่เขาบอก ซดน้ำเข้าไปอั้กๆๆๆ ยังกะไปหลงทางอยู่ในทะเลทรายมาซักสี่ชาติ เวฟหัวเราะร่าออกมาเป็นครั้งที่ร้อย


หนอยแน่ะ!! เพราะนายนั่นแหละไม่ยอมขึ้นไปพร้อมกับฉัน ถึงยังยิ้มอยู่ได้นี่ =_=^^!!


“เอ้าๆ น้ำหกหมดแล้ว” เขาเอาทิชชู่เช็ดเสื้อฉันบริเวณที่น้ำมันหกลงไปเปื้อน


“ขอบใจ...”


“เช็ดหน้าเช็ดตาซะหน่อยสิ” เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาจากกระเป๋า ชุบน้ำบิดหมาดๆ แล้วค่อยๆ บรรจงเช็ดหน้าฉันเบาๆ


...นายอย่าทำแบบนี้สิ ทำให้ฉันใจเต้นแรงเกินควรอีกแล้วนะ แบบนี้ฉันจะทำยังไงล่ะ T^T ฉันจะบอกคำตอบของฉันให้นายได้ยังไง ทำไมฉันต้องอยู่ในสถานการณ์น่าลำบากใจแบบนี้ด้วย?


“กลับกันได้แล้วมั้ง”


ฉันยังไม่อยากกลับเลย...


แต่อยู่ต่อไปก็รังแต่จะยิ่งสับสนหวั่นไหวไปเปล่าๆ ฉันเลยลุกขึ้นจากม้านั่งแล้วออกเดินไปตามทางพร้อมๆ กับเขา...


...และไม่ได้พูดอะไรกันเลยแม้สักคำเดียว

== == == == == == == == == ==


วันนี้ดูเหมือนความเร็วรถ Skyline สีดำคันสวยจะลดลงไปกว่าครึ่ง เขาขับไม่เกิน 80 เสียด้วยซ้ำ ผิดกับทุกทีที่ไม่เคยต่ำกว่าร้อย... ซึ่งก็ตรงใจฉันจริงๆ เพราะฉันยังไม่อยากให้ถึงบ้านเลยซักนิด ยังอยากอยู่อย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ


ในที่สุด...เขาจอดรถที่ริมสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง...


“มีอะไร จอดตรงนี้ทำไมเหรอ หรือจะให้ฉันเดินไป...”


“ลงไปนั่งคุยกันหน่อยได้มั้ย...” เวฟถามขึ้นโดยไม่ได้หันมามองหน้าฉัน... 

























เขาทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นจำปาต้นใหญ่ที่ฉันเห็นมันมาตั้งแต่มันเล็กกว่านี้เท่านึง ฉันค่อยๆ เดินไปนั่งข้างๆ เขา


“วันนี้ขอบคุณมากนะ เป็นวันเกิดที่สนุกมากเลย” เขาพูดยิ้มๆ และฉันก็ได้แต่ยิ้มตอบ...


“ฉันมีของขวัญจะให้นาย”


“หา? ของขวัญเหรอ? อย่างยัยจิ๋วจะซื้ออะไร...โอ๊ย!!”


“หยุดเรียกฉันว่ายัยจิ๋วซักทีได้มั้ย -_-^”


“ไม่ได้หรอก เพราะเรียกแบบนี้แล้วมันทำให้ฉันรู้สึกว่าเราสนิทกันน่ะ” เวฟยิ้มน้อยๆ และฉันก็หลบตาเขา เสมองไปทางอื่นแทน


“ของขวัญล่ะ”


“ไม่รู้ว่านายจะถูกใจรึเปล่า แต่ก็...นะ” ฉันหยิบกล่องของขวัญใบเล็กๆ ที่ฉันเตรียมไว้ให้ตั้งแต่วันที่เขาบอกฉันเรื่องวันเกิดเขาออกมาจากกระเป๋า


“ถูกใจสิ เธอให้อะไรมาฉันก็ถูกใจหมด...” เขายิ้มกว้าง และยิ่งกว้างขึ้นไปใหญ่เมื่อเขาแกะกล่องนั่นออกสำเร็จ


“ฉันตั้งใจเลือกมาเพื่อนายโดยเฉพาะเลยนะ”


ใช่ เห็นมันครั้งแรกฉันก็หยิบมาทันที...


Music box รูปรถเฟอรารีสีดำ ขับโดยยมทูตในชุดสีดำสนิท หน้าเหี้ยมๆ ถือสามง่ามอันโตๆ เปิดออกมาเป็นเพลงบรรเลงเปียโนเพราะๆ


“ถูกใจรึเปล่า? ขอโทษนะ ฉันไม่มีเซนส์ในการเลือกของขวัญเลย...”


“ไม่...ขอบคุณมากนะ ฉันดีใจจริงๆ...”


เวฟหันมามองตาฉัน...และเราก็สบตากันอย่างนั้นนานมากจนฉันแทบลืมหายใจ ทันใดนั้นเอง เขาก็ค่อยๆ โอบร่างฉันเข้าหาเขาช้าๆ ทำไมฉันไม่ปฏิเสธ ทำไมฉันไม่ผลักเขาออกไป ทำไมฉันไม่พูดสิ่งที่ตั้งใจจะพูดออกไปเสียที ทำไมยังยึกยักอยู่ได้...


ทำไมถึงยอมให้เขากอดอย่างง่ายดาย


“ฉันรักเธอ...”


ทำไมนายถึงทำให้หัวใจฉันสั่นไหวได้ขนาดนี้


“ฉันรักเธอมากเลยนะ ถึงฉันจะไม่ได้มีความทรงจำร่วมกับเธอมาตลอดชีวิตแบบฟรีส แต่ฉันก็ยังรักเธอ ถึงช่วงเวลาที่ฉันเจอเธอมันจะสั้นนิดเดียวก็เถอะ”


ทำไมฉันถึงไม่อยากจากอ้อมกอดนี้เลย


“เอาล่ะ...คำตอบของเธอคืออะไร...” เขาถอยออกไปเล็กน้อย แล้วมองหน้าฉันผ่านความมืด


ในหัวฉันมีภาพของเขาอยู่เต็มไปหมด


ตอนแรกที่เจอกัน หมอนี่ก็กวนประสาทฉันเข้าให้แล้ว แต่เขากลับเป็นคนที่มาช่วยฉันไว้ได้ทุกครั้งที่ฉันเจอกับอันตราย...


ฉันมองดูมือของเขา... ที่เป็นแผลเพราะถูกบุหรี่ของยัยบ้านั่นจี้ ที่เขามาช่วยฉันเอาไว้


อ้อมกอดของเขาอบอุ่น และทำให้ฉันไม่กลัวอันตรายใดๆ ทั้งสิ้นเวลาที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ เขาทำให้ฉันตกหลุมรักได้โดยไม่รู้ตัว หัวใจฉันเต้นแรงเสมอเวลาเขายิ้มให้


ฉันรักเขา ฉันรักผู้ชายคนนี้โดยไม่รู้ตัวเลย...


แต่ตอนนี้ฉันรู้ตัวแล้วว่ารักเขา...


“คำตอบของฉันคือ...”


ฉันหันสายตากลับไปมองหน้าเขา ซึ่งกำลังรอคอยคำตอบของฉันอยู่... ส่งยิ้มหวานให้กับเขา... แล้วโน้มเข้าไปจูบเขาที่แก้มเบาๆ...


“...”


“...”


“...”


“...”


“ฉัน...”


“...”


“ฉันขอโทษนะ”


































“อะไร...นะ”


“แต่ฉันทิ้งโจ๊กเกอร์ไปไม่ได้”


“...”


“นายจะคิดว่าฉันอยู่กับเขาเพราะคำสัญญา หรือความสงสาร ก็ตามแต่...แต่ว่า ถึงจะเป็นยังงั้น ฉันก็ต้องอยู่กับเขา...”

“ทำไม...” เสียงแหบแห้งของเขาตอนที่ฉันตอบออกไป ทำให้น้ำตาของฉันหยดลงกระทบฝ่ามือ ฉันรีบกล้ำกลืนน้ำตาที่กำลังรื้นจนขอบตาร้อน แล้วยิ้มให้เขา...


...ทั้งน้ำตา


“นายเคยได้ยินมั้ย ว่ารักกันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกัน...นายน่ะ...อยู่ได้โดยไม่มีฉัน แต่เขาอยู่โดยไม่มีฉันไม่ได้...”


“เธอตัดสินใจเองคนเดียวงั้นเหรอ!?~ เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ได้โดยไม่มีเธอ เธอรู้ได้ไงว่าฉันจะไม่เจ็บปวดไม่เสียใจ เวลาที่เห็นเธออยู่กับหมอนั่นน่ะ เธอคิดได้ยังไง ยัยผู้หญิงใจร้าย!!”


“เพราะว่าฉันอยู่กับโจ๊กเกอร์มาทั้งชีวิตยังไงล่ะ!! มันเป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องรับผิดชอบ ฉันต้องอยู่กับโจ๊กเกอร์...”


“แค่หน้าที่สินะ...”


“...”


“ถ้าฉันบอกว่าฉันจะตายถ้าไม่มีเธอ เธอจะหันกลับมามองฉันบ้างมั้ย? แค่สงสารก็ช่าง แค่เธออยู่กับฉัน...”


“ฉันทำไม่ได้”


“เธอไม่ได้รักฉันเหรอ”


”...”


“แค่รักฉัน เธอก็ไม่ได้รักฉันเลยใช่มั้ย วันนั้นที่เธอบอกว่ารักฉัน นั่นก็แค่ความสงสารใช่มั้ย?”


“นาย...จะว่าอย่างนั้นก็ได้...” ฉันตัดสินใจโกหกออกไป...


ที่ทำก็เพื่อให้เขาตัดใจจากฉันได้ง่ายขึ้น...


“อย่างนั้นเหรอ...”


“...”


“แต่ทำไมฉันไม่เชื่อเธอนะ...”


“...” ฉันสะกดกลั้นน้ำตาไว้อย่างยากลำบาก...


“มองตาฉันสิ...”


“...”


“มองตาฉัน...แล้วตอบคำถามฉัน...”


“...” ฉันค่อยๆ เงยหน้ามองตาเขาอย่างที่เขาร้องขอ... แววตานั่นแทบทำให้ฉันพูดออกไปว่าฉันโกหก ว่าฉันรักเขา...จนฉันต้องรีบกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้...


“รักฉันบ้างรึเปล่า...”


นายอย่าถามฉันแบบนั้น อย่าถามฉันแล้วมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นได้มั้ย ฉันทนมองดูสายตาเจ็บปวดของเขาต่อไปไม่ได้แล้ว ฉันเลยต้องหลบตาเขา ด้วยการหันไปมองทางอื่น... ทว่า... เมื่อสายตาฉันสะดุดเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่มีผมสีทองเป็นประกาย ที่กำลังมองตรงมาที่ฉันด้วยสายตาเจ็บปวดไม่ต่างอะไรกับเวฟเท่าไหร่นัก ฉันก็ลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความตกใจ


“โจ๊กเกอร์!!” ฉันร้องตะโกน พร้อมๆ กับที่เวฟลุกขึ้นยืนมองตามสายตาฉันไป...


“...เมเปิ้ล...” น้ำเสียงของโจ๊กเกอร์สั่นเครือ... รถยนต์ยังคงวิ่งผ่านไปผ่านมา คั่นกลางระหว่างฉันกับเวฟ และโจ๊กเกอร์... สายตาเจ็บปวดนั่นทิ่มแทงฉันราวกับมีด...


เขามาอยู่ที่นี่ตอนนี้ได้ยังไง เขาได้ยินอะไรไปบ้าง...


“...” หลังจากมองฉันอยู่แบบนั้นนานหลายนาที ที่สุด...เขาหันหลังให้ฉัน แล้วค่อยๆ ก้าวเดินจากไป...


แผ่นหลังของเขาดูเศร้าสร้อย เดียวดาย และเจ็บปวดเหลือเกิน...


ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดไหล ก่อนค่อยๆ ออกวิ่งตามเขาไป สัญญาณไฟจราจรยังเป็นสีเขียวสำหรับรถยนต์ เป็นสีแดงสำหรับคนข้ามถนน แต่ฉันต้องรีบไปอธิบายให้เขาฟัง ว่ามันไม่ใช่อย่างที่เขาคิด ว่าฉันแค่จะมาบอกลาเวฟเท่านั้น แค่นั้น แล้วฉันก็จะกลับไปหาเขา ฉัน...


“ระวัง!!~” เสียงใครคนหนึ่งร้องตะโกนขึ้น และฉันก็รู้สึกราวกับทั้งร่างถูกตรึงอยู่กับพื้น...


เมื่อแสงไฟจากรถยนต์สว่างจ้าจนทำให้ฉันมองอะไรไม่เห็นไปชั่วขณะหนึ่ง... เสียงผู้คนร้องตะโกน เสียงผู้หญิงกรีดร้อง และเสียงเรียกชื่อฉันจากคนๆ หนึ่ง...น้ำเสียงของเค้าดูตื่นตระหนกมากเหลือเกิน... แต่ฉันกลับไม่อาจขยับเขยื้อนไปไหนได้ มันเหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด ที่ฉันถูกรถชน แล้วก็หมดสติไปอาทิตย์กว่าๆ...


ทันใดนั้นเอง ร่างฉันรู้สึกราวกับถูกกระแทกอย่างแรง วินาทีเดียว ก่อนที่รถนั่นจะพุ่งเข้าชนฉัน...


“กรี๊ดดด!!!!”


เสียงกรีดร้อง และเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น รถคันนั่งวิ่งไปไหนไกลแล้วไม่รู้ แต่ร่างของฉันที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นกลับไม่มีความรู้สึกเจ็บเลย หรือว่าร่างฉันกำลังชาอยู่นะ?


ฉันค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น...


เลือดสีแดงสด...ที่มีจำนวนมากราวกับเป็นทะเลเลือดรอบตัวทำให้ฉันหายใจไม่ออก...หัวสมองขาวโพลน คิดอะไรไม่ออกเลย...มือที่สั่นระริกของฉันค่อยๆ เอื้อมไปข้างหน้า และแตะไปที่ทะเลเลือดนั้น ความรู้สึกนั้นทำให้ฉันแน่ใจว่ามันคือเลือด เลือดจำนวนมากเสียด้วย...


นี่เลือดใครกัน? เลือดฉันงั้นเหรอ...


ถ้าเลือดออกมากขนาดนี้แล้วทำไมฉันถึงไม่ตาย...ทำไม...


ทำไม...


“ยัย...โง่...กลัวเลือดแล้วทำไม...ทำไมไม่รีบหลับตาเล่า...”

































== == == == == == == == == == 


[[To Be Continued]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม



[29 Aug 07]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #913 ~•มuต์llห่Jสาexมoก•~ (@poraround) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 09:59
    O_o"โดนชนไหมไม่โดนใช่ไหมมม~ม~ม......
    #913
    0
  2. #894 ooyza123 (@ooyza123) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 20:14
    เวฟหลบได้ไม่เป็นไรใช่ไหม
    #894
    0