>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 26 : >>SpeeD LovE!! :: Can't let you go... [25]<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,800
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 เม.ย. 51

== == == == == == == == ==


Chapter 25 :: Can't let you go...


DEADLY LOVER แผนรักมัดหัวใจของยัยยมทูตนะค้า
วางแผงเดือนพฤษภาค่า ^O^!!


== == == == == == == == ==


ปี๊บบ...ปี๊บบบ....


“จับชีพจรได้แล้ว!”


“รีบเข็นเข้าห้องฉุกเฉินด่วน!!” ประตูรถพยาบาลเปิดออก และโรงพยาบาลก็โดดเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงหน้าฉัน


ฉันวิ่งตามเวฟเข้าไปข้างในโรงพยาบาล... และเสียหลักล้มลงไปนั่งอยู่กับพื้น ไม่นะ...ฉันอยากจะเข้าไปอยู่กับเขา...


“รออยู่ตรงนี้นะคะ” พยาบาลออกมาห้ามฉันไว้เมื่อฉันพยายามจะเข้าไปข้างใน


ขอร้องละ...พระเจ้า ช่วยเขาด้วยเถอะนะ...


ช่วยให้เขากลับมาฟังคำตอบของฉันใหม่อีกทีเถอะ คราวนี้ฉันจะซื่อสัตย์ ฉันจะไม่โกหกอีกแล้ว ฉันจะ...ฉัน...


ฉันนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินนั่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ จนกระทั่งมีมือๆ หนึ่งแตะที่ไหล่ของฉันอย่างแผ่วเบา...


“เมเปิ้ล...” ฉันหันไปมองหน้าเขา โจ๊กเกอร์มองตอบมาด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย... และนั่นคือฟางเส้นสุดท้าย ฉันโผเข้ากอดเขาไว้แน่น...ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่คิดจะหยุดร้อง


“ฉันจะทำยังไงดี...โจ๊กเกอร์...ถ้าเขา...ถ้าเขาเป็นอะไรไป”


“หมอนั่นไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า ไอ้เวฟมันหนังหนาจะตาย...หมอนั่นไม่เป็นอะไรหรอก...” เขากอดฉันไว้หลวมๆ ราวกับจะปลอบประโลม


ทันใดนั้นเอง ที่ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก... หมอเดินออกมา ฉันรีบถลาเข้าไปหาเขาทันที


“หมอคะ...หมอ เวฟเป็นไง...เขาเป็นไงมั่งคะ...”


“คนไข้อาการทรุดลงเรื่อยๆ ขณะนี้ยังอยู่ในโคม่า และยังเสียเลือดมาก...เราต้องทำการผ่าตัดด่วน และ...เราต้องการเลือดกรุ๊ปบีเนกาทีฟอีกสี่ยูนิต...”

 
“อะไรนะคะ...”


“ไม่ทราบว่ามีใครเลือดกรุ๊ปบีมั่งมั้ยครับ?”


“ฉันเองค่ะ!!”


“คุณ?”


“ฉันเลือดกรุ๊ปบีค่ะ จะเอาไปเท่าไหร่ก็เอาไปเลยนะคะ!!”


“งั้นเชิญทางนี้เลยครับ” ฉันรีบเดินตามหมอเข้าไปในห้องๆ หนึ่งทันที ถ้าหากฉันจะช่วยชีวิตเขาได้...จะเอาอะไรไปก็ยอมทั้งนั้น


ถ้าเขาจะฟื้นขึ้นมาแล้วฟังคำว่ารักจากฉัน...

== == == == == == == == ==

สองสัปดาห์ผ่านไป


ฉันได้แต่นั่งมองดูร่างของเวฟที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาลอยู่อย่างนั้นราวกับคนบ้าก็ไม่ปาน วันแรกที่เขามาถึงก็อยู่แต่ในห้องผ่าตัดนานนับสิบชั่วโมง หมอออกมาบอกกับฉันเพียงแค่ว่า ที่เหลือขึ้นอยู่กับกำลังใจของคนไข้...


กำลังใจเหรอ... ฉันทำให้นายมีกำลังใจจะอยู่ต่อไปหรือเปล่า...


หรือเป็นเพราะฉันเองที่ทำให้นายหมดกำลังใจ...


แต่ฉันจะเป็นกำลังใจให้นายเสมอนะ ขอแค่นายฟื้นขึ้นมาแค่นั้นแหละ ได้โปรดเถอะ... ถึงฉันจะเป็นคนเลว คนใจร้าย คนใจดำขนาดไหนก็ตาม แต่อย่าทำโทษฉันด้วยวิธีนี้ได้ไหม อย่าลงโทษฉันด้วยการจากไปแบบนี้เลย ฉันขอโทษ... ขอโทษจริงๆ นะ...


คุณแม่ของเวฟเพิ่งจะออกไปเก็บเสื้อผ้าที่บ้านเพื่อจะมานอนเฝ้าที่นี่ เธอไว้ใจฝากให้ฉันคอยดูแลเขา ไม่สิ...ถึงจะไม่ให้อยู่ฉันก็จะอยู่ละ เพราะว่า...ฉันก็ไม่ได้ไปไหนมาตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมานี่อยู่แล้ว


เหลือแต่นายเท่านั้นที่เมื่อไหร่จะฟื้น...


== == == == == == == == == ==


ห้องพยาบาลที่เงียบสงัด แสงจากไฟนีออนดับลง...


นี่เขายืนอยู่ตรงนี้นานขนาดไหนกันนะ...


เพราะอะไรถึงไม่กล้าเข้าไปในห้องนั้น... ทำไมอยู่ดีๆ ถึงรู้สึกกลัวขึ้นมา...


นัยน์ตาสีฟ้าหลุบลงต่ำ ประกายใสๆ คลอหน่วย บ้าชะมัด...ทำไมเขาจะต้องคิดอะไรไร้สาระในเวลาแบบนี้ด้วย เวลาที่ชีวิตของเพื่อนสนิทที่สุดของเขากำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย... ความเห็นแก่ตัวนี่ก็ยังไม่จางหายไปไหน ใช่ เขารู้ว่าเห็นแก่ตัว... เพียงแต่เขาแค่ทำใจไม่ได้เท่านั้น...


เมื่อคิดว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องผู้ป่วยห้องนี้ไป สิ่งที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอดจนกระทั่งได้มันมา... จะจากไปอีกครั้ง...


เพียงแค่คิดว่าจะต้องปล่อยมือจากเธอ ให้เธอไปตามทางที่เธอหวัง... เขาก็รู้สึกกลัวจนอยากจะให้เวลามันหยุดนิ่งสักพักเพื่อจะยืดเวลาของเขาออกไปอีกสักหน่อย


บ้าจริงๆ...


มือเรียวค่อยๆ เอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูแล้วเปิดเข้าไปอย่างช้าๆ มองเห็นร่างของเวฟนอนนิ่งสนิท และข้างๆ นั้น คือสาวน้อยร่างเล็กผู้ที่เขารักสุดหัวใจ


มือเล็กๆ กุมมือใหญ่ของเวฟไว้แน่นราวกับไม่อยากจะปล่อยทั้งๆ ที่หลับไปแล้ว จริงสินะ ป่านนี้แล้วจะต้องตกใจอะไรอีก ยังไงเสียเขาก็รู้ดีอยู่แก่ใจมาตลอดไม่ใช่หรือ แล้วทำไม...หัวใจถึงต้องเจ็บปวดแบบนี้ด้วย ทำไมน้ำตาถึงต้องไหล...


‘ฉันจะไม่ปล่อยมือโจ๊กเกอร์หรอกน้า ^O^ มือนายใหญ่จังเลย~’


เขาหลับตาลงอีกครั้ง


คนที่เขารอมาตลอด คนที่เชื่อมั่นจะรอคอยถึงแม้จะรู้ว่าอาจโดนหลอก รู้ว่าเธออาจลืมเขาไปแล้ว จนบัดนี้ในที่สุดก็ได้เธอกลับมา ได้มือนุ่มนั้นกลับมา รอยยิ้มน่ารักที่เธฮมีให้เขา แต่ตอนนี้ก็จะต้องเสียมันไปอีก เขารู้แล้วว่าตอนนี้ควรจะทำอะไร รู้แล้วว่าฝ่ามือที่ยื้อยุดฉุดเธอไว้คือการทำร้ายคนที่เขารักที่สุด


ใช่แล้ว...


แค่ปล่อยมือนั้นไป...


โจ๊กเกอร์สืบเท้าเข้าไปหาเธออย่างเงียบเชียบ ก่อนที่มือเรียวของเขาจะค่อยๆ เอื้อมไปหาเธอ เพียงแค่ชั่วเอื้อมมือเท่านั้น...


ทว่ามือเขาชะงักกลางอากาศราวกับแตะโดนบาเรียร์ที่มองไม่เห็น


“...ฮืออ...หนาวจัง...”


เสียงเธอพึมพำพลางขยับไปมา ริมฝีปากของเขาขบเข้าหากันแน่น


จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่ปล่อยมือของเวฟ


ตาสีฟ้าทอดมองออกไปไกล


ถึงจะรู้ว่าควรทำอะไรแต่ก็ตัดใจไม่ได้ ไม่ว่ายังไงก็คงทำไม่ได้


“...ฉันจะปล่อยเธอไปได้ยังไง...”

 
เสียงพึมพำของเขาแทรกผ่านความมืด เขาแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของเธอ “ทั้งที่ฉันรักเธอมากขนาดนี้ แต่ทำไมเธอถึงกลับไปมองหมอนั่นได้นะ...”

 
เขาค่อยๆ ดึงมือเวฟออกจากมือเธออย่างแผ่วเบา แล้วช้อนร่างผอมบางของเธอขึ้นในอ้อมแขน ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ...

== == == == == == == == == ==

ฉันกะพริบตาสองสามครั้งหลังจากที่ตื่นขึ้นมาและพบกับสภาพแวดล้อมไม่คุ้นตาเลยสักนิด ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย? O_O?


“ตื่นแล้วเหรอ...”


อ๊ะ นี่มัน...


“โจ๊กเกอร์!”


“ฮะๆ...ยังตื่นสายไม่เปลี่ยนเลยนะ”


“ฉัน...นี่ฉันอยู่ที่ไหนเหรอ?” บรรยากาศเรียบง่ายของห้องมันให้ความรู้สึกคุ้นๆ อย่างบอกไม่ถูก โจ๊กเกอร์เดินเข้ามาพร้อมกับน้ำแก้วหนึ่งยื่นให้ฉันที่รับไปอย่างงงๆ ก่อนจะเฉลยคำตอบนั้น


“ห้องของฉันเอง”


“อะ...อะไรนะ!?”


ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องตกใจขนาดนั้น แต่ว่า...ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนนี้ฉันอยู่เฝ้าเวฟที่โรงพยาบาลนี่นา แล้วทำไมอยู่ดีๆ ฉันถึงมาตื่นที่ห้องของโจ๊กเกอร์ได้เล่า!?


“แต่เมื่อคืน...”


“ฉันอุ้มเธอกลับมาเอง” เขาตอบหน้าตาเฉย พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ ฉันที่ผุดลุกขึ้นนั่งหน้าตาตื่นบนเตียงเรียบร้อยแล้ว “ถ้าไม่ทำแบบนั้นเธอก็คงจะไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องใช่ไหมล่ะ?”


“ถ้าเวฟตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอฉันล่ะ!? จะทำยังไง” ฉันถลาลุกขึ้นทันทีเพื่อจะไปโรงพยาบาล ทว่า...


“ขอโทษนะ...แต่ฉันคงให้เธอไปไม่ได้...” น้ำเสียงเรียบเฉยของโจ๊กเกอร์ดังขึ้นจังหวะเดียวกับที่เขาคว้าร่างฉันเอาไว้แล้วประกบปากจูบอย่างแรงและเร็วจนฉันไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่สิ...นี่มันไม่ใช่...ไม่ใช่โจ๊กเกอร์แล้ว


“นายจะทำ...อุ๊บ...” เขาไม่ปล่อยให้ฉันมีโอกาสแม้แต่จะหายใจ อย่าว่าแต่เอ่ยปากถามอะไร ทันใดนั้นเองเขาก็ดันให้ฉันล้มลงไปนอนอยู่บนเตียงแล้วก็ยึดมือสองข้างของฉันไว้แน่น!


“เดี๋ยวสิโจ๊กเกอร์ อยู่ดีๆ เป็นอะไรน่ะ!?”


“ฉันว่าเวฟมันคงไม่ตายหรอกถึงไม่มีเธออยู่ด้วย”


“กะ...ก็ใช่! แต่ว่า...”


“เป็นห่วงมันมากงั้นเหรอ?” น้ำเสียงเย็นๆ ทำให้ฉันชะงัก... สายตาที่มองมาทำให้ฉันตัวชา วันนี้เขาไม่ได้ใส่คอนแทคเลนส์... สีของตาเขาเลยเป็นเหมือนเดิม มองสบตาฉันราวกับจะมองให้ทะลุลงไปถึงข้างใน


“ก็...เพราะฉันเองที่ทำให้เขาบาดเจ็บ”


“ช่วยไม่ได้นี่...มันอยากวิ่งเข้ามาช่วยเธอเอง”


“นี่! เขาก็เป็นเพื่อนนายนะ!”


“ใช่...และเธอก็เป็นแฟนฉัน”


“โจ๊กเกอร์! ทำไมนาย...”


"ฉันอยากจะเป็นคนที่ช่วยเธอเมื่อวันนั้น..."


"..."


"ถึงจะโดนรถชนตายก็ช่าง...ถ้าทำแบบนั้นเธอจะได้หันกลับมามองฉันบ้าง..."


"..."


"หัน..กลับมารักฉันบ้าง..."


"นายพูดอะไรของนาย!?"


“ตอบมาสิ...รักฉันหรือเปล่า”  เขาไม่ตอบ ทว่ากลับไพล่ไปพูดอย่างอื่น


“...”


“แค่สักนิดนึง ตั้งแต่ตอนที่เธอบอกว่าเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม”


“...”


“เธอรักฉันบ้างมั้ย”


“...”


“หรือว่าความจริงตั้งแต่ตอนนั้นแล้วที่เธอรักไอ้เวฟ”


“...”


“เป็นอย่างนั้นสินะ”


“...”


“ฉันมันเป็นคนโง่มากสินะ”


“...”


“เพราะความจริงฉันก็รู้แต่แรกแล้ว...”


“...”


“...ฉันก็แค่หวังว่าเธอจะหันมามองฉันบ้างเท่านั้นแหละ”


“...”


“แค่หวังว่าเธอจะจำฉันได้”


“...”


“ฉันก็รู้ว่าแค่คำสัญญามันไม่พอจะทำให้เธอกลับมารักฉันเหมือนเดิม”


“...”


“รู้ว่าจริงๆ แล้วมันก็เป็นแค่ความทรงจำ...ในอดีต”


น้ำเสียงที่เจ็บปวด...


สายตาที่เศร้าจนทำให้ฉันรู้สึกจุกในหัวใจ...


น้ำใสๆ ที่ขอบตาของเขา...


อีกแล้ว...ฉันทำให้เขาเสียใจอีกแล้ว


ทำไมฉันถึงทำร้ายเขาอยู่เรื่อยเลยนะ


“ฉันรักเธอ...ได้ยินหรือเปล่า”


“...ฉันขอโทษนะ”


“ฉันไม่อยากได้ยินคำขอโทษ!!!”


พลันน้ำเสียงเศร้าสร้อยกลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงตะโกน โจ๊กเกอร์หลุบตาลงต่ำราวกับกำลังหักห้ามใจจากอะไรบางอย่าง ฉันค่อยๆ ดึงมือที่ถูกยึดไว้ออกแล้วแตะใบหน้าเขาแผ่วเบา...


“...ทีนี้...ตอบฉันมา”


“...”


“เธอรักฉันมั้ย”


“...”


คำถามที่คล้ายกับจะสิ้นหวังและอ้อนวอน แต่จะให้ฉันทำยังไงล่ะ โกหกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลอกลวงตัวเองซ้ำไปซ้ำมาต่อไปน่ะหรือ สิ่งที่เขาทำให้ฉันมันมีมากมายเกินกว่าจะจบลงด้วยคำว่าขอโทษแล้วเลิกแล้วต่อกันไปได้ ฉันเองที่ทำให้เขาต้องทรมานใจ แต่ว่า...เขาอีกคนหนึ่งที่บัดนี้กำลังนอนอยู่ที่โรงพยาบาล...


ฉันหลอกตัวเองไม่ได้ ฉันขอโทษ...


“...ฉันรักเวฟ”


วูบหนึ่งที่ดูคล้ายกับโจ๊กเกอร์จะตายไปต่อหน้าฉันเลย แววตาเจ็บปวดคล้ายกับถูกหักหลังอย่างร้ายกาจของเขามองมาที่ฉัน.... ไม่นะ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ถ้าเลือกได้...ฉันก็จะรักนาย ฉันจะรักนายที่สุด เพราะตั้งแต่แรกคนที่ฉันรักก็คือนาย...


แต่ว่า...ฉันน่ะ...


หยุดหลอกตัวเองกันเสียทีเถอะนะ...


“...อย่างนั้นเหรอ...”


เสียงของโจ๊กเกอร์พึมพำคล้ายกับจะพูดกับตัวเอง


เขาก้มหน้าหลบสายตาฉัน มือสองข้างกำแน่น...


“ขอโทษจริงๆ นะ...ฉัน... คงพูดอะไรมากกว่านี้ไม่ได้...”


“...เธออยากให้ฉันปล่อยเธอไปใช่ไหม?”


“....”


“ฉัน...ก็รู้ว่าจริงๆ แล้วควรปล่อยเธอไป...”


น้ำตาของฉันไหลอาบแก้มลงมาราวกับสายน้ำตก และฉันก็ไม่คิดจะปาดมันทิ้ง เพราะฉันจะร้องไห้แทนโจ๊กเกอร์ เพราะฉันรู้ว่าจริงๆ แล้วข้างในเขากำลังร้องไห้... แต่สิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บปวดที่สุดคือแววตาเจ็บช้ำของเขา และใบหน้าที่ไร้รอยยิ้ม...


เขาไม่เคยสูญเสียรอยยิ้มไป


เพราะฉันอีกแล้ว...


“...แต่รู้อะไรไหม”


“...โจ๊กเกอร์” ฉันกำลังจะพูดตอบเขา ทว่า...ทุกคำพูดต้องถูกกลืนกลับเข้าไปเพราะริมฝีปากของโจ๊กเกอร์ที่จูบฉันอย่างรุนแรง พร้อมกับรั้งมือทั้งสองของฉันไปไว้เหนือหัว...


“นะ...นายทำอะ...ว้าย!”


“ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้” เขาพูดเสียงสั่น “ฉันรักเธอ...”


โจ๊กเกอร์จูบไล้ไปตามใบหน้าและลำคอลงมาเรื่อยๆ ขณะที่ฉันได้แต่ดิ้น


“หยุดนะ! นายทำอะไรน่ะ...”


“ฉันปล่อยให้เธอไปไม่ได้...”


“เดี๋ยวก่อนโจ๊กเกอร์!! อุ๊บบ...” เขาปิดปากฉันที่กำลังจะร้องขึ้นด้วยริมฝีปากของตัวเอง ก่อนจะกระชากเสื้อฉันจนขาดหลุดออกด้วยมือข้างเดียว!


ไม่นะ...นี่มันไม่ใช่โจ๊กเกอร์ เขาไม่รุนแรงป่าเถื่อนแบบนี้!


“ขอร้องละ หยุดนะโจ๊กเกอร์...”


“...แค่อย่าไปจากฉัน...แค่อยู่กับฉันแค่นั้นพอ...” เขาพึมพำ มือเขาแตะไปตามร่างกายฉัน ทุกสัมผัสทำให้ร่างฉันแทบจะร้อนเป็นไฟ แต่มันไม่ควรจะเป็นอย่างนี้! มันไม่...


“...ฉันรักเธอ...ทั้งที่ฉันรักเธอ...” น้ำเสียงสั่นเครือ...


และในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสีดำมีน้ำใสๆ เอ่อคลอ แฝงแววเศร้าไว้อย่างลึกล้ำ...


“ได้โปรดอย่าไปไหนนะ...”


ฉันทำร้ายเขามาตลอด


“...จะเกลียดฉันก็ได้ แต่แค่เธอเท่านั้นที่ฉันยอมเสียไปไม่ได้...”


“ฉัน....ทำไม่ได้โจ๊กเกอร์...” เสียงที่เอ่ยออกมาของฉันสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ฉันมันคนผิด ฉันมันคนเลว ฉันมันแย่ที่สุด แต่แค่เรื่องนี้เท่านั้นที่ฉันก็ทำไม่ได้เหมือนกัน ฉันรักเวฟ ทุกอย่างของฉันบอกว่าฉันรักผู้ชายคนนั้น


“ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะไม่ปล่อยเธอไป!! จะไม่มีทางปล่อยเธอไป!!!”


จบเสียงตะโกนเขาก็คร่อมร่างฉันไว้แล้วพรมจูบไปทั่วร่าง กระชากเสื้อแจ็กเก็ตของตัวเองหลุดแล้วโยนไปข้างเตียง


แต่คราวนี้ฉันนิ่งเฉยไม่แม้แต่จะขยับ... แม้จะรู้ว่าต่อจากนี้มันอาจจะเลยเถิด... แม้จะรู้ว่าตอนนี้โจ๊กเกอร์ไม่มีสติพอจะห้ามใจตัวเองได้อีกแล้ว...


ถ้าหากว่า...เขาทำแบบนี้แล้วจะทำให้ความเศร้าของเขาหายไปบ้าง... ก็ไม่เป็นไร...


ถ้ามันจะชดเชยความเจ็บปวดที่ฉันสร้างให้เขาได้... ก็ไม่เป็นไร...

== == == == == == == == == ==


[[To Be Continued]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม


[16 SEP 07]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #947 saraharu (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 15:27

    ฟรีสกำลังทำให้เมเปิ้ลหมดความรู้สึกดีๆที่มีให้กับนายนะ

    #947
    0
  2. #915 poraround (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 10:18

    ถึงจะอย่างงั้นก็เหอะมันไม่เกินไปหน่อยหรอTT^TT

    #915
    0
  3. #896 ooyza123 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 20:22

    ฟรีสทำอะไรนะ
    วิธีนี้จะทำให้เค้าหมดความรู้สึกดีๆนะ

    #896
    0