>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 23 : >>SpeeD LovE!! :: Chapter 22<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 เม.ย. 51

== == == == == == == == == ==


Chapter 22 :: SpeeD!!



== == == == == == == == == ==

“เฮ้ย...” เวฟชะงักขาที่กำลังก้าวฉับๆ ไปข้างหน้ากะทันหัน เขาหันไปมองตามเสียงเรียก และพบว่าฟรีสกำลังยืนกอดอกพิงประตูห้องจัดรายการอยู่ ริมฝีปากบางของเวฟแค่นยิ้มน้อยๆ


“มีอะไรวะ ฉันรีบ”


“ทำไมแกต้องมายุ่งกับเมเปิ้ลด้วย?”


“ว่าไงนะ?”


“ทำไมแกต้องมาวุ่นวายกับยัยนั่นด้วย!?” ร่างสูงสาวเท้าเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว แล้วกระชากคอเสื้อของเขาขึ้น “แกก็รู้ว่าฉันกับเมเปิ้ลเป็นแฟนกัน แล้วทำไมยังจะ...”


“แกกล้าพูดได้ยังไงว่าเป็นแฟนกัน!?”


“อะไรนะ”


“แกกล้าพูดมั้ยว่ายัยนั่นน่ะรักแก” นัยน์ตาสีฟ้าเบิกกว้าง... คำถามนั่นทำให้นัยน์ตาคู่สวยคู่นั้นสั่นระริก...มือที่กระชากคอเสื้อของเวฟอยู่ตกลงข้างตัว


“แกเองนั่นแหละที่ผูกมัดเค้าไว้ด้วยคำสัญญา รั้งเค้าไว้ด้วยความสงสารและเห็นใจ แกต้องการแบบนั้นเหรอ? ต้องการให้ยัยนั่นยิ้มให้แกด้วยความสงสารเหรอ!?”


“...”


“ปล่อยยัยนั่นไปเถอะ...”


“...”


“อย่าให้คำสัญญาทำให้ยัยนั่นต้องร้องไห้อีกเลยนะ? อย่าให้ยัยนั่นต้องฝืนใจตัวเอง...”


“...”


“ปล่อยเธอไปเถอะ แกเองก็ไม่ได้ต้องการความรักที่มาจากความเวทนาหรอกใช่มั้ยวะ...” เวฟพึมพำ...มือหนึ่งตบบ่าฟรีสเบาๆ เขารู้ดีว่าระหว่างเมเปิ้ลกับฟรีสมีเรื่องราวต่างๆ มากมาย แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะมาฉุดรั้งเธอไว้นี่นา ถ้ารักจริง...ก็ควรจะดีใจที่จะได้เห็นเธอมีความสุข ไม่ใช่เอาคำสัญญามาเป็นโซ่พันธนาการให้เธออยู่ข้างกายตัวเองตลอดไป ทั้งๆ ที่ทำแบบนั้นแล้วเธอจะไม่มีความสุข...

 
“แกไม่เข้าใจ...” และหลังจากปล่อยให้ความเงียบดำเนินไปโดยไม่สะดุด ฟรีสก็เปิดปากพูดขึ้น นัยน์ตาสีฟ้าสั่นระริก...


“อะไรนะ?”


“แกไม่รู้ว่าฉันปล่อยเมเปิ้ลไปไม่ได้...”


“...ทำไมแก”


“หุบปากซะ!! ไม่รู้อะไรแล้วอย่ามาพูดได้มั้ย!?” ฟรีสหยุดคำพูดของเวฟด้วยหมัด เขาชกหน้าเวฟอย่างแรงจนหน้าหัน...


“ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันมีแต่เมเปิ้ล จะทำยังไงก็ลืมไม่ได้ มีแค่เธอคนเดียว...”


“...”


“เข้าใจรึเปล่า? ผู้หญิงคนนั้นคือทุกสิ่งทุกอย่าง...ในชีวิตฉัน พ่อฉันไม่เคยอยู่บ้าน แม่ฉันไม่มีวันไหนเลยที่จะสุขภาพดีแข็งแรงเหมือนปกติ มีแต่เมเปิ้ลเท่านั้นที่ทำให้ชีวิตฉันมีรอยยิ้ม...”


“...”


“แกน่ะ ที่ผ่านมาไม่เคยมีเธออยู่ในชีวิต...” ฟรีสพึมพำเสียงแผ่ว เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสบกับตาสีดำสวยที่มองมา “...แต่ฉันไม่เคยมีซักวันที่ไม่มีเธอ”


“...”


“แกขาดเธอได้ แต่ฉันน่ะ...”


“...”


“ไม่มีเธอแล้วฉันจะตาย...เข้าใจมั้ย ฉันจะตาย...ฉันรักยัยนั่นมากเกินไป”


“แกก็รู้นี่ รักมากเกินไป...มากจนแกกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ไงล่ะ”


“อะไรนะ!?”


“คิดเอาเองแล้วกัน ว่าแกมันเห็นแก่ตัวแค่ไหน เพื่อความสุขของแกเอง แกถึงกับฝืนใจยัยนั่นเลยงั้นเหรอ ไหนแกบอกว่ารักไง ทำไมไม่ดีใจที่จะเห็นยัยนั่นมีความสุขวะ...”

 
“...”


เวฟเดินจากไป เหลือเพียงฟรีสที่ทิ้งตัวพิงประตูห้องอย่างอ่อนแรง...


เขารู้ว่าในตอนนี้เธอไม่ได้รักเขาอีกต่อไปแล้ว แต่เขาไม่อยากปล่อยเธอไป พอเห็นหน้าเธอ คำพูดที่ตั้งใจว่าจะปล่อยเธอไปก็เลือนหายไปจนหมด จะเรียกว่าหลอกตัวเองก็ได้ แต่เมื่อเธอส่งยิ้มให้ เขาก็อยากจะคิดว่าเธอยังคงรักเขาอยู่ แค่หวั่นไหวไปชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น... แต่เมื่อเห็นสายตาที่เธอมองดูเวฟ เขาก็รู้ว่าเธอคิดยังไงแล้ว เธอแสดงความรู้สึกผ่านทางดวงตาทั้งหมดนี่นะ ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว...


ทำไมเขาต้องเป็นคนที่เสียใจด้วย... ทำไมเขาถึงต้องเสียใจอยู่คนเดียว


เขาไม่อยากปล่อยเธอไปเลย....แต่เขาจะรั้งเธอไว้อย่างนี้น่ะเหรอ? จะฝืนใจเธอต่อไปยังงี้น่ะเหรอ?

‘คิดเอาเองแล้วกัน ว่าแกมันเห็นแก่ตัวแค่ไหน เพื่อความสุขของแกเอง แกถึงกับฝืนใจยัยนั่นเลยงั้นเหรอ’





















‘ฉันรักนาย...’
























ทันใดนั้นเอง คำพูดอีกคำหนึ่งก็แว่วอยู่ข้างหู คำพูดที่เขาอยากปฏิเสธมัน...ไม่อยากได้ยินเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อเขาเดินมาถึงหน้าห้องนี้ครั้งแรก เขากลับได้ยินมันอย่างชัดเจนราวกับพระเจ้าต้องการให้เขารับรู้ความเป็นจริงเสียที... นั่นเป็นเสียงของเมเปิ้ลไม่ผิดแน่...


เสียแต่ว่ามันเป็นคำที่เธอตั้งใจจะให้เวฟ...


...ไม่ใช่เขา

== == == == == == ==



“ที่นี่มัน...O_O” ฉันอ้าปากค้างทันทีที่ก้าวลงจาก ‘เจ้าหญิง’ จากัวร์สีแดงแสนสง่างามของฟรีส เพราะเขาพาฉันมาที่... สนามเด็กเล่นที่โรงเรียนอนุบาลอาโบเดเบ (จะกี่ครั้งฉันก็ขมวดคิ้วทุกครั้งที่ได้ยินชื่อโรงเรียนอนุบาลที่ฉันจบมา)


 “ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ”


“ฮื่อ ^^ ฉันไม่ได้แวะมาที่นี่ตั้งนานแล้วเลยอยากมาอ่ะ” ฟรีสยิ้มน้อยๆ แล้วกวักมือเรียกให้ฉันเดินเข้าไปข้างใน...


“กระดานหกนี่ไง เจ้าหญิงชอบเล่นไม่ใช่เหรอ?”


“นี่ เข้ามายังงี้ไม่มีใครว่าเหรอ?”


“วันนี้วันเสาร์นะ ไม่มีใครมาหรอก”


วันเสาร์...วันเกิดของหมอนั่น



‘วันเสาร์หน้าวันเกิดฉัน...ฉันจะรอที่ร้านเรโทรการ์เด้นที่ริมสวนรีโทรเนียมตอนบ่ายโมงนะ...แค่ครั้งสุดท้าย...’

ฉันผลักเรื่องของหมอนั่นไปจนลึกที่สุดของหัวใจ ก่อนหันไปยิ้มให้ฟรีส รอยยิ้มที่ฉันพยายามจะใช้มันกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง


“งั้นไปเล่นกัน ^O^” ฉันรีบจูงมือเขาเข้าไปในสนามเด็กเล่นทันที รู้น่าว่าแก่จะขึ้นมหา’ลัยอยู่แล้ว แต่ไม่เคยได้ยินเหรอ? มนุษย์ทุกคนมีความเป็นเด็กอยู่ในตัวเสมอ


ฉันเล่นเครื่องเล่นอันโน้นอันนี้จนเกือบครบด้วยความสนุกสนาน นานแล้วนะที่ไม่ได้เล่นสนุกแบบเด็กๆ ยังงี้ ^O^


“เหนื่อยยัง?”


“อื๋อ? ก็นิดหน่อย”


“ไปนั่งรอที่ชิงช้านะ เดี๋ยวฉันจะไปซื้อน้ำมาให้” เขาชี้มือไปที่ชิงช้า แล้วจึงวิ่งออกจากรั้วโรงเรียนไปที่ร้านขายน้ำข้างนอก...


ชิงช้าตัวนี้ ฉันจำได้แม่นเลย... ฉันเคยมานั่งเล่นบ่อยๆ สมัยเป็นเด็กๆ โดยมีโจ๊กเกอร์ไกวชิงช้าให้...


ว้าวว~ มันยังอยู่อีกเหรอเนี่ย >_< ฉันรีบขึ้นไปยืนบนที่นั่งเล็กๆ นั่น แล้วโยกตัวไปมา...


‘ระวังนะ เดี๋ยวจะหล่น~’ โจ๊กเกอร์ชอบพูดแบบนี้ตอนที่ฉันยืนบนชิงช้ายังงี้ คิกๆ...ถ้าตอนนี้เขามาเจอฉันแล้วจะพูดว่ายังไงนะ...


“ระวังหล่นนะ!” นั่นปะไร ฉันคิดอะไรไม่เคยผิดหรอก โจ๊กเกอร์วิ่งเข้ามาพร้อมกับถุงใส่ขวดน้ำที่สองมือ ฉันกระโดดลงจากชิงช้ามายืนอยู่บนพื้นอย่างสวยงาม


“ไม่หล่นหรอกน่า ไหนน้ำ ^^”


“หึๆ ยัยเจ้าหญิงจอมแสบ ใครที่บอกว่าไม่ตกๆ แล้วดันร่วงลงมานอนแอ้งแม้งบนพื้นตอนอนุบาลสามน่ะหา?”


“นั่นมันอดีตน่า -///-“ ฉันเฉไฉแล้วเปิดขวดน้ำส้มดื่ม เฮ้อ...ได้กลับมาอยู่ที่เก่าๆ บรรยากาศเก่าๆ แล้วก็อดคิดถึงเรื่องเก่าๆ ไม่ได้ นี่ฉันแก่แล้วเหรอเนี่ย =O=!!


“คิดยังไงถึงพาฉันมาที่นี่?” ฉันถามโจ๊กเกอร์ที่นั่งลงบนชิงช้าอีกตัวข้างๆ ฉัน เขาหันมายิ้มน้อยๆ แล้วเบนสายตากลับไปมองดูพุ่มดอกมะลิข้างหน้า


“ฉันอยากจะกลับไปวันเวลาเดิมๆ ที่เรามีด้วยกันน่ะ”


“...” ฉันก้มหน้ามองดูเท้าตัวเองที่กำลังเขี่ยทรายเล่น ทรายพวกนี้เอาไว้กันเด็กที่ตกลงมาเจ็บสินะ ใช่ เพราะมันช่วยให้ฉันไม่ขาหักคอหักหรือบาดเจ็บอะไรมากมายตอนที่ฉันหล่นลงไปตอนนั้นน่ะ แหะๆ...


“เอ้านี่ ฉันให้” กล่องกำมะหยี่กล่องหนึ่งยื่นมาตรงหน้าฉัน ฉันรับมันมาแล้วมองหน้าเขางงๆ


“เห็นเธอมองด้วยสายตาเหมือนลูกหมาอยากได้ขนม ฉันเลยซื้อมาให้” เขาหัวเราะน้อยๆ หนอย...บังอาจเปรียบฉันกับหมาเรอะ -_-^


ฉันแกะมันออกอย่างประณีต และก็ต้องตกใจจนตาค้าง เมื่อฉันพบว่าของในกล่องนั่นคือ...


ตุ๊กตาคริสตัล รูปเจ้าหญิงในชุดราตรีสวย ที่วันนั้นฉันเจอตอนไปเลือกซื้อของขวัญให้แวร์ซายล์... นี่เขาซื้อมันมาให้ฉันงั้นเหรอ?


“ฉันซื้อให้นะ”


“นี่!! ของแพงแบบนื้ทำไม...”


“ฉันอยากให้เธอ แพงแค่ไหนมันก็ไม่เป็นไรหรอก” เขายิ้มขัดคำพูดฉัน... ฉันเลยทำอะไรอื่นไม่ได้นอกจากยิ้มขอบคุณ


“ไม่รู้ว่าเธอจะยังจำได้รึเปล่า แต่ตอนป.1 ฉันสามารถเก็บเงินซื้อของแพงๆ ให้เธอเป็นของขวัญเป็นครั้งแรกน่ะ”


“จำได้ซิ...ตอนนั้นนายซื้อพวงกุญแจเจ้าหญิงมาให้ฉัน”


“และเธอก็ทำมันหาย”


“ขอโทษนะ T^T ฉันไม่ได้...”


“ไม่เป็นไรหรอกน่า เธอร้องไห้...นั่นแหละที่ทำให้ฉันเสียใจที่สุด วันต่อมาฉันเลยไปซื้อพวงกุญแจแบบเดียวกันมาให้เธอใหม่”


“น...นายซื้อใหม่เหรอ =O= ฉันนึกว่าฉันหาเจอ...”


“ฮะๆๆ ฉันกลัวเธอจะร้องไห้เสียใจน่ะ” เขายิ้มน้อยๆ แล้วพูดต่อ “แล้วสร้อยคอเส้นนี้...” มือขาวเนียนเรียวยาวเอื้อมมาแตะสร้อยล็อคเก็ตที่ห้อยคอฉันอยู่เบาๆ เขาเป็นคนเอามาสวมคืนให้ฉันเอง ตอนนั้นมันหายไปเพราะไอ้เวรตัวหนึ่งกระชากหลุดติดมือไป...


“...ฉันน่ะ ตั้งใจเลือกมาให้เธอโดยเฉพาะ รูปนี่ฉันก็เลือกแทบตาย แค่อยากจะให้เธอดีใจตอนที่ได้เห็นมัน และเธอก็ดีใจจริงๆ ขอบคุณมากนะ...” มือเขาไล่ระมาเรื่อยๆ จนถึงต้นคอขาวเนียนของฉัน...


“...” ฉันเริ่มจะพูดอะไรไม่ออกแล้ว...


คำพูดของเขาราวกับโซ่พันธนาการฉันเอาไว้... จนฉันไม่สามารถบอกเรื่องที่ตั้งใจจะบอกเขาในวันนี้ออกไปได้... และเมื่อเขาโน้มตัวลงมาจะจูบฉัน...







































จู่ๆ อะไรบางอย่างก็สั่งให้ฉันผลักเขาออกไป...


“อ๊ะ ขอโทษนะ ฉัน...”


“...” แต่สีหน้าของโจ๊กเกอร์ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขามองฉันด้วยแววตาเศร้าสร้อย... “ขอบคุณสำหรับความทรงจำทุกอย่างที่เธอมอบให้ฉัน...”


“...โจ๊กเกอร์ นายตั้งใจจะ...”


“เธอน่ะ...แค่รักฉันซักนิดก็พอแล้ว...” เขาขัดขึ้น แล้วเงยหน้าจากทรายที่พื้นขึ้นมามองหน้าฉันแทน... วันนี้เขาไม่ได้ใส่คอนแทคเลนส์ ใบหน้าของเขาจึงดูเหมือนก่อนที่เราจะจากกันเมื่อห้าปีก่อนเหลือเกิน...


“แค่นั้นก็พอแล้ว สำหรับฉันที่รักเธอมากกว่าใคร...” เขาหลุบตาลงต่ำ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองสบตาฉันอีกครั้ง นัยน์ตาเขามีน้ำใสๆ คลอหน่วย... มองฉันราวกับต้องการจะขอร้อง...


ลำคอฉันตีบตันไปหมด ไม่อาจเอ่ยคำพูดใดๆ ออกไปได้...


“ฉัน...รู้ดีว่าเห็นแก่ตัว รู้ดีว่ากำลังเอาคำสัญญาโง่ๆ มาฝืนใจเธอ...”


“...”


“แต่ฉันรักเธอ”


“...”


“ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้”


“...”


“ช่วยลืมเขาไปได้ไหม? ช่วยลืม...เวฟไปจากใจเธอได้มั้ย”


“...”


“ขอร้องล่ะนะ...” เขาดึงตัวฉันเข้าไปกอดไว้ช้าๆ และแม้เขาจะไม่ได้ร้องไห้ออกมา ฉันก็รู้ว่าเขากำลังร้องไห้จากข้างใน... ฉันทำให้ทั้งตัวเอง และคนที่รักฉันมากต้องร้องไห้...


“ฉันขอโทษนะโจ๊กเกอร์ ขอโทษที่ทำให้นายเสียใจ ฉันจะไม่ทำให้นายเสียใจอีกแล้วนะ อย่าเสียใจอีกเลยนะ ฉันจะไม่ไปไหน...” ฉันดันตัวเขาออก แล้วส่งยิ้มกว้างให้เขา


“ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น”

== == == == == == == == == ==

“ทำไมวันนี้ถึงอยากกลับบ้านแต่หัววัน?”


“ฉันปวดหัวนิดหน่อยน่ะ อยากนอนพัก”


“งั้นเหรอ งั้นก็กินยาแล้วก็นอนพักซะนะ” เขาโยกหัวฉันเบาๆ แล้วขับตรงไปที่บ้านฉันอย่างรวดเร็ว สมราคาคุยที่ว่าเป็นรองหัวหน้า หรือเดวิลแห่ง Hell Boys จริงๆ แฮะ...


ฉันมองดูนาฬิกาข้อมือ นี่ก็ห้าโมงเข้าไปแล้ว เขาบอกว่าจะไปรอฉันตั้งแต่บ่ายโมง เพราะฉะนั้นตอนนี้เขาก็คงจะกลับไปแล้วสินะ...


เขาคงจะรู้ว่านี่คือคำตอบของฉัน... ฉันทำถูกแล้วแหละ ผู้ชายที่นั่งจับมือฉันอยู่ตอนนี้คือคนที่ฉันสมควรจะอยู่เคียงข้างแล้ว


แต่ทำไมฉันถึงยังรู้สึกเสียใจอยู่แบบนี้


“ฉันไปล่ะนะ บ๊ายบาย ^^”


“อื้อ บ๊ายบาย...” ฉันยืนมองดูรถจากัวร์สีแดงค่อยๆ หายไปจากสายตา และแทนที่จะเข้าบ้านอย่างที่ควร ฉันกลับยืนนิ่งอยู่หน้าประตูรั้วบ้านตัวเอง ทำไมไม่เข้าไปล่ะ ทำไมขาฉันถึงยังอยากจะเดินออกไป ไปเรียกแท็กซี่ที่หน้าปากซอย ทำไมฉันถึงยังอยากจะไปที่นั่น...อยากจะไปเจอหน้าหมอนั่นอีก


ในที่สุด กว่าจะรู้ตัวอีกครั้ง ฉันก็พบว่าแท็กซี่เหลืองเขียวคันหนึ่งจอดอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว


“ว่าไง จะไปรึเปล่าครับ?” ลุงโชเฟอร์ถามด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญหน่อยๆ ฉันเงียบไปอึดใจหนึ่ง... 


ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่อาจทำให้ฉันเสียใจไปตลอดชีวิต...

== == == == == == == == == ==


[[To Be Continued]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

[20 AUG 07]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #945 saiji (@saraharu) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 14:33

    เมเปิ้ลทำไมไม่บอกออกไปเลยว่ารักเวฟ

    #945
    0
  2. #912 ~•มuต์llห่Jสาexมoก•~ (@poraround) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 20:58

    เเงะแบบนี้ก็หนักใจใหญ่สิค๊าTT^TT    

    #912
    0
  3. #893 ooyza123 (@ooyza123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 20:09
    นางเอกไม่เด็ดขาด สงสาร 
    และความผูกพัน กับ คำสัญญา
    #893
    0