>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 22 : >>SpeeD LovE!! :: Chapter 21<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 เม.ย. 51


== == == == == == ==

Chapter 21 :: SpeeD!!


ยะโฮ่ววว~ ในที่สุดก็พ้นช่วงสอบไป วันนี้วันแม่ คุณทำอะไรให้แม่หรือยัง???


>O< รักนักอ่านทุกคนเลย แต่หมู่นี้คอมเมนท์กับโหวตเริ่มร่อยหรอ TTOTT แงๆๆๆ รู้สึกเศร้าเล็กน้อย แต่ก็ขอบคุณสำหรับทุกเม้นท์ที่ติดตามกันมาอย่างเหนียวแน่นน้าาา~


ซึ้งใจจริงๆๆๆ >O<


ช่วงนี้ก็รักษาสุขภาพกันด้วยน้า อย่าเดินตากฝนทุกวันแบบเจ้าหญิง 55 แล้วจะไม่สบายไข้ขึ้นฉะนี้ TOT


ขอให้ทุกคนมีความสุขค่ะ ^^

Full Of Happiness~


ป.ล. สำหรับคนที่สอบถามกันเข้ามามากทางข้อความลับ ขอโทษจริงๆ ที่ไม่ได้ตอบเลย T^T คือแบบไม่ค่อยมีเวลาว่างมาเช็คอ่า รู้สึกผิดมาก แง้ๆๆๆๆๆ ก็ขอตอบในนี้แล้วกันน้าาา


ทั้งเรื่องสปีดเลิฟ และสาวแก้มแดงนั้นไม่ตีพิมพ์นะคะ ^^

== == == == == == ==


“เฮ้ๆๆ ไปกินก๋วยเตี๋ยวกัน >O< อยากกินๆๆ” นี่คือเสียงง้องแง้งของยัยบ้าตัวหนึ่งที่มีใบหน้าแสนน่ารักไม่สมกับนิสัยและระดับสมองเลยแม้แต่น้อย =__=’’’ ยัยอีฟนั่นเอง


“ช่วยหุบปากซักห้านาทีนะ ณิชาต์” ฉันเรียกชื่อจริงเต็มยศ และนั่นทำให้ยัยอีฟเงียบไปถนัดตา ฮ่าๆๆ


ฉันซื้อก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋นแบบไร้ผักแล้วก็ไปนั่งรับประทานกับนังติงต๊องสามตัวที่บังเอิญว่าเป็นเพื่อนฉันที่โต๊ะประจำของเรา ตอนแรกโจ๊กเกอร์บอกจะกินด้วย แต่อาจารย์ทัศน์สมรแห่งภาคภาษาไทยมาเรียกไปซะก่อน (เพราะเขาลืมส่งงานชิ้นนึงง่ะ น่าสงสาร T^T) ตอนนี้ก็เลยมีแต่สาว สาว สาว และสาวอยู่บนโต๊ะ


“อีกไม่กี่เดือนก็จะปิดเทอมแล้วเนอะ”


“ช่าย และก็จะสอบไฟนอลแล้ว”


“และก็สอบเอ็นทรานซ์ด้วยนะเพื่อนๆ” ฉันเสริมขึ้น และเมื่อมองดูสีหน้ายัยสามคนนี่แล้วตลกชะมัด ยังกะตุ๊กตาแรดหมดลาน ลงไปนอนฟุบอยู่บนโต๊ะกันหมด


“แง...ทำไมชีวิตเด็กม.6 ถึงยากลำบากยังงี้ฟะ”


“เอาน่า หรือแกอยากอยู่ม.5 ตลอดชีวิต?”


“งั้นม.6 ดีกว่า ^^”


ยัยบ๊องเอ๊ย... ฉันเขกหัวมันไปทีนึงก่อนจะก้มลงไปลิ้มรสบะหมี่ไก่ตุ๋นแสนอร่อยของฉันต่อ... หากว่าเสียงนุ่มๆ ที่แสนจะคุ้นเคยไม่ดังขึ้นมาเสียก่อน ฉันหันไปมองที่ลำโพงทันทีด้วยความตกใจ


‘เคยมีความรู้สึกเสียดายกับอะไรซักอย่างมากๆ รึเปล่าครับ? อย่างเช่นมองเห็นคนที่รักอยู่ตรงหน้า แต่ไม่สามารถรักเธอได้...’


เสียงนั้น...ไม่ผิดแน่...


ฉันลืมเวรจัดรายการวิทยุตอนเที่ยงอีกแล้ว...


แต่ฉันกลับนั่งนิ่งด้วยความลืมตัว เพราะอะไรน่ะเหรอ? ไม่รู้เหมือนกัน...เพียงแต่ฉันอยากจะฟังคำพูดของเขาให้จบ...


‘...รักไม่ได้เพราะ...เธอมีคนอื่นอยู่ข้างกายแล้ว... ถ้าเพียงแต่เราจะเจอเธอเร็วกว่านี้ ถ้าเพียงแต่เราจะเจอเธอก่อน...’


“เวฟเป็นอะไรไปอ่ะเมเปิ้ล? ทำไมเสียงเศร้าๆ แบบนั้น” เอมถามขึ้น และไม่ใช่เพียงแต่เธอที่สงสัย เพราะทั้งนัท อีฟ...และคนอื่นๆ ต่างก็เงยหน้ามองดูลำโพงกระจายเสียงด้วยสีหน้าสงสัย หลายคนซุบซิบกันราวกับนักข่าวนิตยสารกอซซิป...คงมีแต่ฉันที่รู้... ว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น


คงมีแต่ฉันที่เสียใจ... จนน้ำตาไหลอาบแก้ม...


‘คนที่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้คงจะเข้าใจ แต่คนที่ไม่เคยเจอ ผมมีเพลงๆ หนึ่งที่จะช่วยให้คุณเข้าใจความรู้สึกแบบนั้น... เพลง...ปาฏิหาริย์ครับ’


“เฮ้ย! เมเปิ้ล...ร้องไห้ทำไม O_O เป็นอะไร?” เอมร้องโวยวายเมื่อเห็นฉันร้องไห้เงียบๆ แต่ฉันพูดอะไรไม่ออก ยิ่งโดยเฉพาะเมื่อเสียงเพลงนั้นดังขึ้น...


‘ขอมอบให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง...ที่ผมรัก...’


เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกระลอก...เมื่อทุกคนต้องการจะรู้ว่าหนึ่งในหนุ่มฮอตของโรงเรียนรักใครกันถึงขนาดต้องมาออกรายการสดๆ แบบนี้...


บ้าที่สุด...ทำไมนายต้องทำแบบนี้


ทำไมนายถึงรักฉัน...


และทำไม...


...ทำไมฉันถึงรักนาย...?


‘น่าจะเจอกันมาตั้งนาน ก่อนที่เธอจะเป็นของใคร อยากให้มันมีปาฏิหาริย์ให้ตัวฉันย้อนเวลากลับไป จะไม่ยอมให้เราพรากกันฉันคงจะพบรักเธอก่อนใคร... พบกันสายไป...มันน่าเสียดาย...ปาฏิหาริย์...ไม่มีจริง~’

== == == == == == == == == ==

ฉันเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องจัดรายการที่ฝ่ายโสตฯ แล้ว แต่กลับได้แต่ยืนพิงประตูอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าเปิดประตูเข้าไปเลยอ่ะ ทำไมเนี่ย T^T


“อ้าว มายืนทำอะไร ทำไมไม่เข้าไป?” อ๊ะ อาจารย์โย โฮมรูมห้องฉันนี่นา O_O


“ค่ะๆ กำลังจะเข้าไปค่ะ”


“พอดีเหมือนกัน ครูก็ว่าจะเข้าไปดูเจ้าธนัชมันซะหน่อย ทำไมเสียงซึมๆ แบบนั้น”


“อ๊า...อย่าค่ะ อย่าเพิ่งเข้าไป”


“ทำไม O_O”


“หมอนั่นกำลัง เอ่อ...กำลัง...” จะกำลังทำอะไรดีวะเนี่ย ฉันเค้นสมองคิดแทบตายแต่กลับคิดอะไรไม่ออก อาจารย์มองหน้าฉันงงๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง


“เอาล่ะเข้าใจแล้ว สู้ๆ ละกันนะ แต่อย่าให้โดนอาจารย์รสสุคนธ์จับโทษฐานชู้สาวล่ะ” อาจารย์โยยิ้มพลางขยิบตาให้ฉันก่อนจะเดินต๊อกๆๆ จากไป ทิ้งให้ฉันยืนงงเป็นไก่ตาแตก...


เข้าใจไปไหนวะเจ๊ -*-


แต่มันก็ทำให้ฉันกล้าเปิดประตูเข้าไปจนได้... ภาพแรกที่เห็นคือเก้าอี้ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่วี่แววของเวฟเลย อะไรกัน O_O~ เพลงปาฏิหาริย์เพิ่งจะจบลงไปตะกี้ แล้วหมอนั่นหายไปไหน?


“มาสายอีกแล้วนะยัยจิ๋ว”


“ว้ายยย!!”


“ตกใจอะไรนักหนา? แค่เห็นคนหล่อแค่เนี้ย =_=”


“มาถึงก็หลงตัวเองเลยนะ!” ฉันตะโกนกลบเกลื่อนความรู้สึก แล้วเดินท่อมๆ ไปนั่งบนเก้าอี้ตัวที่ว่างอยู่ “นั่งสิ จัดรายการสิยะ เพลงจบแล้วเห็นมั้ย?”


“ฮื่อ” เขารับคำอย่างว่าง่าย ขณะที่เดินไปเลือกเพลง...


ฉันได้แต่นั่งก้มหน้ามองดูมือตัวเองเพราะไม่รู้จะพูดว่าไง... จนกระทั่งเขาเป็นผู้พูดทำลายความเงียบขึ้นก่อน


“เมเปิ้ล”


“อ...อะไร O_O”


“เธอยิ้มให้ฉันเหมือนเดิมไม่ได้เหรอ” น้ำเสียงตัดพ้อ รวมถึงแววตานั่นทำให้ฉันหายใจไม่ค่อยออก... ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากยิ้มให้นาย แต่ฉันกลัวใจตัวเองต่างหากล่ะ


“ฉัน...ทำไม่ได้ เวฟ เข้าใจหน่อยสิ ฉันทำร้ายจิตใจโจ๊กเกอร์ไม่ได้...”


“แต่มันง่ายที่จะทำร้ายจิตใจฉันใช่มั้ย”


“ไม่ใช่นะ! แต่...ฉันสัญญากับโจ๊กเกอร์ไว้แล้วว่าฉันจะไม่ทำให้เขาเสียใจอีก” เวฟจ้องหน้าฉันนิ่ง ก่อนมองเลยไปที่ภาพน้ำตกที่แขวนอยู่ด้านหลังฉันแทน


“คำสัญญา...เธอเอาแต่พูดว่าคำสัญญา...”


“...”


“ทำไมเธอไม่พูดออกมาเลยว่าเธอรักหมอนั่น?” คำถามของเขาเหมือนมีน้ำมาสาดหน้าฉัน... จริงสิ ฉันไม่เคยพูดออกไปตรงๆ เสียทีว่าฉันรักโจ๊กเกอร์


“เธอเอาแต่พูดแบบนี้ แล้วฉันจะตัดใจจากเธอได้ยังไง...”


“...”


“ทำไมเธอ...ถึงยอมให้คำสัญญามาบอกเธอว่าเธอควรจะอยู่กับใคร? เธอรู้มั้ย...ความรักไม่ใช่เรื่องของคำสัญญาหรือความสงสาร แต่มันเป็นเรื่องของความรู้สึกที่หัวใจบอกว่า ‘รัก’ ต่างหาก เข้าใจรึเปล่า...แบบที่ฉันรู้สึกกับเธอ นั่นต่างหากเรียกว่าความรัก...”


“...”


“ทำไมหมอนั่นมันถึงต้องรั้งเธอไว้ด้วยคำสัญญาบ้าๆ นั่นด้วย แล้วทำไมเธอถึงต้องฝืนใจตัวเองอยู่กับคนที่เธอไม่ได้รักด้วยล่ะ? เมเปิ้ล...”


“...”


“ลองถามใจตัวเองหน่อย เชื่อความรู้สึกตัวเอง อย่าหลอกตัวเอง อย่าฝืนตัวเองได้มั้ย...”


ฉันได้แต่เงียบ...


เพราะฉันตอบคำถามของเขาไม่ได้


น้ำตาที่แห้งไปแล้วกลับไหลออกมาอีกครั้ง


“ฉันรักเธอ...” เขาพูด...พร้อมกับสบตาฉันด้วยสายตาจริงจัง มือเรียวยื่นมาเช็ดน้ำตาให้ฉันอย่างแผ่วเบา...


“เธอตอบฉันมาซักนิดได้มั้ย...ว่าเธอ...”

“...”


“รักใครกันแน่...?”


รักใครกันแน่น่ะหรือ... ภาพของนายลอยอยู่เต็มหัวฉันขณะคิดถึงคำถามนี้ ซ้ำเสียงหัวใจยังร้องเรียกหาแต่ชื่อนาย แบบนี้ใช่ไหมที่เรียกว่ารัก ไม่ใช่ความสงสาร หรือความเห็นใจใดๆ...


ฉันในตอนนี้ไม่สามารถโกหกผู้ชายตรงหน้าได้อีกแล้ว


“ฉัน...รักนาย”

“ถ้าอย่างนั้นฉันคงมีสิทธิ์...ที่จะจูบเธออีกครั้ง...” ฉันไม่ได้ขัดขืน ตอนที่เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้... ริมฝีปากคู่สวย และรสหวานติดลิ้นที่เขามอบให้ฉันยังคงจำได้ไม่ลืม...

เพียงแต่... ความรู้สึกผิดที่จู่ๆ ก็ตรงเข้าเล่นงานฉัน รวมถึงภาพของโจ๊กเกอร์ที่โรงพยาบาลวันนั้น ตอนที่เขาเห็นฉันจูบกับเวฟ...


ฉันก้มหน้าลงก่อนที่ปากเขาจะสัมผัสปากฉัน... เวฟก้มหน้ามองดูหน้าฉันด้วยความประหลาดใจ


“เมเปิ้ล?”


“ฉัน...ขอเวลาให้ฉันอีกซักนิดได้มั้ย...”


“...” เขาเงียบไปราวกับกำลังผิดหวัง ฉันรีบเงยหน้าแล้วมองตาเขาด้วยนัยน์ตาที่ชุ่มไปด้วยน้ำตา


“ฉันรักนาย...แต่ว่าฉันอยากจะคิดอะไรซักหน่อย...”


“อย่างนั้นเหรอ...”


“...ขอร้องล่ะ”


“ฮื่อ...ฉันรักเธอนะ” เขาพูดพร้อมด้วยรอยยิ้มอบอุ่น...แล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนหนึ่งให้กับฉัน ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปข้างนอก ทิ้งให้ฉันนั่งอยู่กับคำพูดของเขา...

‘ทำไมเธอไม่พูดออกมาเลยว่าเธอรักหมอนั่น’


‘ทำไมเธอ...ถึงยอมให้คำสัญญามาบอกเธอว่าเธอควรจะอยู่กับใคร?’

‘...ความรักไม่ใช่เรื่องของคำสัญญาหรือความสงสาร แต่มันเป็นเรื่องของความรู้สึกที่หัวใจบอกว่า ‘รัก’ ต่างหาก เข้าใจรึเปล่า...แบบที่ฉันรู้สึกกับเธอ นั่นต่างหากเรียกว่าความรัก…’


‘ทำไมเธอถึงต้องฝืนใจตัวเองอยู่กับคนที่เธอไม่ได้รักด้วยล่ะ?’

คำถามมากมายเวียนวนอยู่ในหัว หัวใจฉันกำลังต่อสู้กับความรู้สึกผิดและความรับผิดชอบต่อคนที่รักฉัน ขณะที่อีกมือหนึ่งก็กดเลือกเพลงในคอมพิวเตอร์...


‘And I know he knows I’m unfaithful and it kills him inside…to know that I’m happy with some other guy. I can see him dying…(ฉันไม่ซื่อสัตย์ต่อเขา ฉันรู้ว่าเขารู้...และมันกำลังทำร้ายเขาที่หัวใจ ที่รับรู้ว่าฉันมีความสุขกับคนอื่นมากกว่าเขา ฉันมองเห็นเขาค่อยๆ ตายไปอย่างช้าๆ...)’


โจ๊กเกอร์จะรู้สึกยังไงนะ ถ้าหากฉันทรยศเขาซ้ำอีกครั้ง ทำร้ายเขาที่เดิม...


แต่ฉันไม่อยากโกหกใจตัวเอง และไม่อยากทำให้เขาเสียใจไปพร้อมๆ กัน ฉันนี่เป็นคนที่แย่จริงๆ... ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ คนที่จะต้องเสียใจ ก็คือเราทั้งสามคน... ทางออกที่ดีที่สุดของเรื่องนี้คืออะไรกันนะ?

== == == == == == == == ==


[[To Be Continued]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม


[12 สิงหาคม 2007]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #976 Givro aterna amicizia (@ploy53844) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2553 / 01:27
    รู้สึกสงสารเวฟขึ้นมานิสๆๆๆ
    #976
    0
  2. #944 saiji (@saraharu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 14:15
    เจ้าหญิงทำหนูร้องไห้มาหลายตอนแล้วนะคะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 พฤษภาคม 2553 / 14:17
    #944
    0
  3. #911 ~•มuต์llห่Jสาexมoก•~ (@poraround) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 20:43

    เลือกไม่ถูกเลยอ่ะถ้าเราเป็นเมเปิ้ลคงคิดมากเหมือนกันเพราะทั้งสองคนดีกับเราหมดเลยT-T

    #911
    0
  4. #892 ooyza123 (@ooyza123) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 20:03
    ซึม เศร้า  น้ำตาร่วง
    #892
    0