>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 21 : >>SpeeD LovE!! :: Chapter 20<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 เม.ย. 51


== == == == == == ==


Chapter 20 :: SpeeD!!


ฝากนิยายด้วยค่า






กับ DEADLY LOVER แผนรักมัดหัวใจของยัยยมทูต นะค้าาา >O<!!!!

== == == == == == ==



“นี่~ ให้ฉันนั่งไปด้วยได้จริงๆ น่ะเหรอ O_O”


“แน่นอนสิ เธอเป็นแฟนของฉันนี่นา” โจ๊กเกอร์หันมาส่งยิ้มให้ขณะที่เขากำลังเช็คโน่นเช็คนี่ที่ตรงเครื่องยนต์ เขาก็อธิบายให้ฟังแหละแต่ฉันโง่ ขอโทษด้วยที่ไม่เก็ต T^T


เขาพาฉันมาที่เธค Hell Boys นี่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมาที่นี่ แต่มันเป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้เสี่ยงตาย TOT ด้วยการขับรถไปทัวร์ขอบๆ โลกตรงเขตชายแดนโลกมนุษย์กับยมโลกง่ะ อ๊าา~ นี่ฉันจะต้องขึ้นไปซิ่งรถแข่งกับเขาจริงๆ เหรอเนี่ย


“อ้าว นี่ตุ๊กตาหน้ารถของคุณฟรีสเหรอครับ =O=!!” น้ำเสียงแสดงเครื่องหมายตกใจสองตัวไว้ข้างหลังนี่มันมาจากผู้ชายคนหนึ่งที่มีหน้าตาธรรมดาโอลัลล้ามากๆ แต่สีหน้าตกตะลึงแบบนั้นมันหมายความว่าไงยะ -*-


“แฟนว่ะ โทษที”


“อ้าว แหมๆ นึกว่าแค่ตุ๊กตา จะได้จีบซักหน่อย”


“ขอโทษทีนะ ถ้าหน้าตาไม่ถึงครึ่งของฟรีสฉันก็ไม่สนใจหรอก ^^”


“อะไรนะ? O_O”


“แน่ะ งงอีก สมองอย่าช้าดิ ตามให้ทันๆ ฉันบอกว่าหน้านายน่ะยังหล่อไม่เท่าเล็บขบของฟรีสเลย แล้วจะมาจีบคนสวยอย่างฉันได้ยังไง”


“OoO”


“ชาติที่แล้วเป็นไก่โดนชกเหรอ ตาถึงได้แตกเป็นไก่ตาแตก อย่างงดิ”


“-_-^^ เธอ...”


“ฟรีสช่วยด้วย~ หมอนี่เจตนาประทุษร้ายฉัน T^T” ฉันแกล้งร้องไห้โฮแล้วหันไปซบไหล่โจ๊กเกอร์ ซึ่งหันไปจ้องหน้านายไก่ด้วยสายตาเข้ม


“เฮ้ย”


“ขอโทษ...ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจครับ” เขารีบก้มหน้าแล้วเดินขุดดินหนีไปเป็นขอมดำดินทันที ฉันเดาอะไรเคยผิดที่ไหน หมอนี่ต้องเป็นไก่สัญชาติเขมรแน่ๆ ไอ้หน้าไก่!!


“เธอนี่ ไปด่ามันทำไมเนี่ย”


“ก็หมั่นไส้นี่นา ผิดเหรอ T^T”


“ไม่ผิด ฮ่าๆๆ ยัยเจ้าหญิงบ๊องเอ๊ย...”


“หวัดดีค่ะ...พี่ฟรีส” ทั้งฉันและโจ๊กเกอร์หันไปมองตามเสียงเรียกของผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าสวยใสที่แต้มเครื่องสำอางเข้มจัดและผมที่เซ็ตมาอย่างสวยงาม และเสื้อผ้าสุดแสนจะเซ็กซี่ที่เธอใส่ทำเอาฉันแทบจะจำเธอไม่ได้ โอ้มายก็อด...


“ว่าไงแวร์ซายล์ ^^” โจ๊กเกอร์ทักตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ฉันแอบเห็นรอยเศร้าในแววตาเธอนิดหนึ่งก่อนที่มันจะกลายเป็นรอยยิ้ม


“เมเปิ้ลไม่เป็นไรใช่มั้ย?” เธอหันมาถามฉัน และฉันก็พยักหน้าหงึกหงักให้


“ดีแล้ว...”


“ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ”


“ฮื่อ ไม่เป็นไร...”


“แวร์ซายล์ลงแข่งด้วยเหรอ?” ฉันถามต่อ เพราะเห็นเธอหยิบๆ จับๆ อะไรต่อมิอะไรแถวๆ รถปอร์เช่สีเหลืองคันเฉี่ยวนั่นอยู่นาน เธอยิ้มน้อยๆ แล้วพยักหน้า


“อื้อ แต่ฉันคงไม่ชนะพี่ฟรีสกับพี่เวฟหรอก จริงมั้ยคะพี่เวฟ ^^” ประโยคหลังเธอหันไปพูดกับคนที่เพิ่งจะเดินเข้ามาเสริมทีหลัง ใบหน้าขาวซีดตัดกับตาสีดำที่มีเสน่ห์เหลือร้ายราวกับยมทูตที่เหี้ยมโหดทว่ารูปงาม แม้บนใบหน้าจะมีผ้าพันแผล ผ้ากอซ และพลาสเตอร์แปะอยู่ แต่มันก็ไม่ได้บดบังรัศมีความหล่อของเขาเลยแม้แต่นิด เวฟยิ้มน้อยๆ แล้วหันมาผงกหัวทักทายฉัน


“หวัดดี ยัยจิ๋ว ไอ้ฟรีส ยัยแวร์ซายล์”


“งวดนี้พี่กะรวบหมดเลยใช่มั้ยเนี่ย”


“แขนฉันพิการยังงี้แล้วจะให้ฉันชนะได้ยังไงวะเนี่ย” เขาพูดกลั้วหัวเราะ ทั้งเขาและโจ๊กเกอร์ต่างทำตัวเหมือนเดิม เก่งกันเหลือเกิน ทำไมมีแต่ฉันที่รู้สึกกระอักกระอ่วน...


ฉันเบือนหน้าหนีจากคนตรงหน้า เพราะฉันทนมองดูเขาไม่ได้ ไม่ใช่ฉันกลัวเขาหันมางับหัวฉันแต่อย่างใด แต่ฉันกลัวใจตัวเองต่างหาก ฉันตกลงใจและให้คำสัญญากับโจ๊กเกอร์ไปแล้วว่าจะไม่ทำให้เขาเสียใจอีก อีกไม่นานฉันก็จะลืมเวฟ เขาก็แค่คนที่ผ่านเข้ามาป่วนหัวใจฉันให้มันหวั่นไหวเล่นเท่านั้น ไม่เหมือนโจ๊กเกอร์ที่ผูกพันกับฉันมาตั้งแต่เด็กๆ หรอก ฉันจะลืมเขาในไม่ช้า ถ้าหากฉันไม่มองดูเขา ไม่พูดกับเขา ไม่คิดถึงเขา...


แต่มันยากจริงๆ ในเมื่อตัวฉันยังอยากจะเจอแต่เขาอยู่อย่างนี้...


“เป็นอะไรเหรอ? ทำไมสีหน้าแปลกๆ” โจ๊กเกอร์ถามน้ำเสียงเป็นห่วง ฉันหันไปส่ายหน้าปฏิเสธ


“ไม่เป็นไร แค่มึนหัวนิดหน่อย”


“ปวดหัวเหรอ? ไข้ขึ้นรึเปล่า ช่วงนี้อากาศยิ่งหนาวๆ อยู่”


“ฮัดชิ่ว! เปล่า แค่มึนๆ”


“เข้าไปนั่งพักใน...”


พั่บบ~


เสื้อแจ็คเก็ตสีดำตัวใหญ่ลอยมาคลุมไหล่ฉันไว้เหมือนห่มผ้าห่ม แต่ช่วยให้ฉันอุ่นขึ้นได้ตั้งเยอะ ฉันไม่รู้ว่าวันนี้อากาศมันจะเย็น ก็เลยใส่มาแค่เสื้อยืดบางๆ กับกางเกงยีนส์ตัวเดียวเท่านั้น


“ใส่ซะ อากาศมันเย็น” น้ำเสียงที่ยังคงยียวนเหมือนเดิม แต่ฟังแล้วกลับให้ความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ไม่สิ...ฉันจะเผลอไม่ได้ ฉันต้องหักห้ามใจ


“ไม่เป็นไร นายใส่เถอะ” ฉันถอดเสื้อออกแล้วส่งคืนให้เขาอย่างสุภาพ แต่เขากลับไม่รับคืน หากผลักกลับมาให้ฉันซะอย่างงั้น


“อย่าดื้อน่ายัยจิ๋ว”


“ไม่เอา นายเอาคืนไป ฉันจะเข้าไปนั่งในผับเอง” ฉันยัดเสื้อเขากลับคืนใส่มือ แล้วเดินผละจากทั้งสามคนนั่นเข้าไปข้างในตามที่พูด เสียงเพลงมันดังกึกก้องมากๆ ฉันนี่บ้ารึเปล่าที่คิดจะหาที่เงียบๆ นั่งพักสบายๆ จากในเธค เฮ้อ...


ทำไมหัวใจถึงต้องเต้นแรงแบบนี้ด้วย ไม่เข้าใจจริงๆ เลย

== == == == == == == == ==

“พี่รู้รึเปล่าคะ...” เสียงเล็กเปิดบทสนทนาขึ้นก่อน เรียกสติของชายนัยน์ตาฟ้าให้กลับมาอยู่ที่ปัจจุบัน เขานิ่งเงียบ สายตาเหม่อมองออกไปไกล...


“อะไร...”


“พี่ก็เห็นไม่ใช่เหรอ? สายตาของพี่เวฟน่ะ”


“ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น” เขาปฏิเสธ ทว่ามันเป็นการปฏิเสธสายตาตัวเองด้วย เขาเห็น...เขารู้ดี ทั้งอาการแปลกไปของเมเปิ้ล และสีหน้าอาวรณ์ของเวฟที่มองไป


แต่เธอสัญญากับเขาแล้ว และเขามั่นใจว่าเธอจะไม่ผิดสัญญา... อย่างไรเสียเขาก็จะรั้งเธอไว้ จะไม่ยอมให้เธอจากไปไหนทั้งนั้น


“พี่ฟรีส...”


“...”


“พี่จะหาว่าฉันยุ่งก็ได้ แต่...”


“...”


“ยิ่งทำแบบนี้...พี่จะไม่ยิ่งเจ็บเหรอ? ทุกคนจะไม่ยิ่งเจ็บกันไปหมดเหรอคะ...”


“...” ฟรีสได้แต่เงียบ...


เขารู้ว่าหัวใจของเธอไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไปแล้ว เขารู้ว่าเธอชอบคนอื่นแล้ว แต่เขายังอยากจะหนีความจริง อยากจะคิดว่าเธอยังเหมือนเดิม


“พี่อย่าลืมนะ...ว่าฉันรักพี่”


“ยัยบ๊อง...ฉันน่ะไม่ดีพอสำหรับเธอหรอก” ฟรีสยิ้มน้อยๆ นัยน์ตาสีฟ้าทอดมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนโยน “ขอโทษด้วยที่ฉันรักเธอไม่ได้”


“ไม่เป็นไรค่ะ...”


“ถ้าฉันไม่เคยเจอกับเมเปิ้ลมาก่อน ฉันก็คงจะรักเธอ...”


“ขอบคุณนะคะ ฉันดีใจจริงๆ ที่ได้เจอกับพี่ พี่น่ะเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดเลย”


“ขอบใจนะ”


“แต่ฉันมีคำถามอยู่คำถามนึงค่ะ...” เด็กสาวพูดต่อพร้อมรอยยิ้มบางบนใบหน้า ฟรีสเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงถาม


“ว่าไง?”


“ถ้าเป็นฉันที่โดนจับไป...ไม่ใช่เมเปิ้ล” แวร์ซายล์เว้นวรรคครู่หนึ่ง “พี่จะยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างแบบเดียวกับที่พี่ทำให้เมเปิ้ลมั้ยคะ...”


คำถามนี้ทำให้ฟรีสชะงักงันไปครู่ใหญ่ๆ


เธอไม่น่าหวังเลย...อย่างเธอจะไปสลักสำคัญอะไรกับเขานักหนา กะอีแค่น้องสาวทางกฏหมาย ไม่ได้เกี่ยวดองอะไรทางสายเลือดเลยแม้แต่...


“แน่นอนสิ” คำตอบของเขาทำให้ความคิดเธอสะดุดลง ตาสีดำเบิกกว้างด้วยความตกใจ


“อะ...อะไรนะคะ”


“ถามอะไรงี่เง่าอีกแล้วนะยัยบ๊อง สมบัติอะไรฉันไม่สนใจหรอกน่า แค่เธอปลอดภัยก็พอ” เขายิ้มน้อยๆ แล้วโยกหัวเธอไปมาราวกับกำลังเล่นตุ๊กตาล้มลุก


แค่นี้ก็พอแล้ว...


จะมองเห็นเธอเป็นน้องสาว หรืออะไรก็ช่าง... เธอแค่ต้องการได้ยินคำตอบแบบนี้ แค่อยากรู้ว่าเธอสำคัญสำหรับเขา เท่านั้น...


แค่นั้นก็พอแล้ว...


 
== == == == == == ==

“Ready…”


“Go!” เสียงให้สัญญาณเริ่มเป็นเสียงของสาวสวยในชุดที่ละม้ายกับการเอาใบตองมาพันปิดเฉพาะส่วนสงวนไว้เท่านั้น จะอะไรกันนักกันหนาเนี่ย โชว์ซะจนมองเห็นถึงซี่โครงแล้ว


แต่ทันทีที่เสียงเธอดังขึ้น ฉันรู้สึกราวกับมีใครบางคนกระชากตัวฉันออกไป แล้วทิ้งเครื่องในทั้งหมดไว้ที่เดิม ว้ากกกกกกกก!! ทำไมต้องขับเร็วขนาดนี้ TTOTT


“ไม่ต้องกลัวนะ” โจ๊กเกอร์พูดโดยไม่ได้หันมามอง บนหน้าของเขามีรอยยิ้ม ขณะที่สายตายังคงมองตรงไปข้างหน้า ดูดีจัง... สีหน้าเขาตอนนี้ดูดีจริงๆ


“ไม่กลัวหรอกน่า”


“ฉันจะเอาชัยชนะมาให้เธอ” ฉันยิ้มน้อยๆ แล้วหันสายตาไปจ้องมองดูเบื้องหน้าบ้าง ทิวทัศน์รอบตัวพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนกับฉายภาพด้วยความเร็วสูงและเราหยุดนิ่งอยู่กับที่ ว้าวว...สวยจัง O_O


แสงไฟประดับที่สองข้างทางทำให้ฉันเผลอลืมไอ้ความเร็วท้านรกนี่ไปชั่วขณะ


รถปอร์เช่สีเหลืองอยู่ไกลลิบๆ สุดสายตานั่น และฉันก็เพิ่งจะรู้ตัวว่ารถหลากสีหลากสไตล์ที่เคยขับมาคู่คี่กันบัดนี้กลับถูกทิ้งห่างไปไกลแล้ว ฉันเคยได้ยินมาเหมือนกัน ว่าฟรีสเป็นหนึ่งในนักซิ่งที่ฝีไม้ลายมือโด่งดังพอสมควร...


‘ถ้าให้เทียบ ฉันกับไอ้ฟรีสก็คงเหมือน มิเกล ชูมัคเกอร์ กับเฟร์นานโด อลอนโซล่ะมั้ง ฮ่าๆๆ แน่นอน ฉันชูมัคเกอร์นะ มันน่ะ อลอนโซ’


ฉันจำได้ว่าเวฟเคยโม้สะบัดสะบั้นหั่นแหลกไว้...


ที่เขาพูดมาคือสองนักแข่งรถชื่อดังของโลก คนหนึ่งมาจากเฟอร์รารี ส่วนอีกคน ฉันจำไม่ได้ แหะๆ ก็ไม่ได้สนใจพวกรถแข่งอะไรนี่เลยนี่นา


“บัดซบ...” ฉันหันไปมองหน้าโจ๊กเกอร์ที่เพิ่งจะพ่นคำสบถออกมาอย่างตกใจ จะชนะอยู่แล้วนี่นา ทำไมจะต้อง...


ฉันได้คำตอบในทันที เมื่อ Skyline สีดำที่แสนจะปราดเปรียวโฉบเข้ามาประชิดติดกับจากัวร์สีแดงของเขา นั่นมัน... นั่นมันยมทูตแห่ง Hell Boys นี่นา... ฉันอ้าปากค้าง ก็ไหนเขาบอกว่าแขนพิการอย่างนั้นลงแข่งไม่ไหวไง แล้วทำไมถึงมาอยู่นี่ได้


“ให้ตายเถอะ...” โจ๊กเกอร์พึมพำอีกครั้งขณะที่พยายามบังคับพวงมาลัยให้เลี้ยวโค้งอย่างสวยงามโดยแทบไม่ต้องแตะเบรค ทว่าฉันรู้...ทางโค้งคือของโปรดของไอ้ยมทูตนั่น


‘ฉันชนะทุกคันเพราะทางโค้ง’


“เฮ้ย...” Skyline สีดำแซงขึ้นหน้าเขาไปแล้ว นั่นแสดงว่าหมอนั่นไม่ได้โม้


ขนาดมือพิการแบบนั้น... ยังสามารถแซงโจ๊กเกอร์ได้อีกงั้นเหรอ?


สีหน้าสบายๆ ของโจ๊กเกอร์แปรเปลี่ยนเป็นเครียดขึ้นมาทันที ขณะที่ Skyline สีดำกลับยิ่งทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ และฉันก็รู้สึกเวียนหัวมากขึ้นเรื่อยๆ น่ากลัวชะมัด ความเร็วของรถที่ฉันนั่งอยู่ในตอนนี้มันเท่าไหร่แล้วฉันไม่อยากดูก็เลยได้แต่มองไปข้างหน้า และเห็นรถสีดำทะมึนตัดกับตรายมทูตสีขาวที่กระจกรถกำลังวิ่งฉวัดเฉวียนราวกับเป็นเจ้าของถนนแต่เพียงผู้เดียวข้างหน้านั่น...

== == == == == == == == == ==

“เฮ้ย มือพิการขนาดนั้นแล้วทำไมยังซิ่งได้วะ ไอ้ห่าเอ๊ย แกล้งพันมือไว้เล่นๆ รึเปล่าวะ” เสียงของจิมมี่ดังขึ้นขณะที่ทุกคนกำลังทึ่งกับความสามารถของยมทูตรุ่นที่ 11 แห่ง Hell Boys


คนพิการยิ้มน้อยๆ แล้วยักคิ้วให้คนถาม


“เออสิวะ กูเก่ง”


ผัวะ...คนเก่งถูกซัดกลางหัวด้วยมือของคนไม่เก่ง


“ไอ้หน้าหมาเอ๊ย...เอ้า เงินๆๆ” เงินสดปึกใหญ่ถูกยื่นมาตรงหน้าเขา แต่เวฟกลับไม่รู้สึกดีใจเท่าไหร่นัก เพราะคนคู่หนึ่งเดินเคียงคู่กันเข้ามาในวงพอดี เด็กสาวร่างเล็กมีสีหน้าไม่ค่อยสบายใจนัก ส่วนผู้ชายร่างสูงนัยน์ตาฟ้าที่เดินมาข้างๆ เธอกลับมีสีหน้าเรียบเฉย


หมอนั่นเพิ่งจะแพ้เขา... ทั้งที่มือเขาเดี้ยงไปข้างหนึ่ง


เวฟไม่รู้ว่าทำไมถึงชนะมาได้ รู้แต่เพียงว่าพอเห็นภาพสองคนนั้นอยู่ในหัว... พอเห็นภาพของฟรีสที่กำลังยิ้มและหัวเราะกับยัยตัวเล็กนั่นแล้วความรู้สึกโกรธที่ไหนไม่รู้ก็พุ่งขึ้นมา... ทันใดนั้นเอง แรงฮึดจากส่วนไหนซักแห่งของร่างกายก็ทำให้เขาบ้าเลือด เร่งความเร็วสูงขึ้น และกระทั่งทางโค้งสุดท้าย เขาก็ไม่ได้ชะลอความเร็วลงเลยแม้แต่นิด...


แต่เขากลับไม่ดีใจ...


เพราะถึงชนะการแข่งไป แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะได้เธอมาอยู่ข้างๆ เขา...

== == == == == == ==

[[To Be Continued]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม


[5 สิงหาคม 2007]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #983 ่ำืjena (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 03:20
    ฟรีสเค้าจะเปนแฟนฟรีสเอง ปล่อยเมเปิ็้ลไปเหอะ
    #983
    0
  2. #980 รักนิยาย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มีนาคม 2554 / 16:53
    เศร้าสุดๆ เลย
    #980
    0
  3. #975 ploy53844 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2553 / 01:23
    ฟรีส...ปล่อยเมเปิ้ลแล้วหันมาหาเค้าเถอะนะ
    #975
    0
  4. #943 saraharu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 14:02

    ใช่สิ่งที่ฟรีสทำมันทำให้ทุกคนเจ็บ

    #943
    0
  5. #910 poraround (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 20:29

    เราอ่านไปด้วยนึกภาพไปด้วยพอเก็บไปนึกทีไรเห็นภาพจริงขึ้นมาทุกทีเลย^o^มหัศจรรย์มาก~+

    #910
    0
  6. #891 ooyza123 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 19:58

    รู้ไหม คนอ่าน เจ็บ เศร้า 
    แต่ ก็ สนุกสุดๆ

    #891
    0