>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 13 : >>SpeeD LovE!! :: Chapter 12<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 เม.ย. 51

== == == == == == ==


Chapter 12 :: SpeeD!!



เปิดรับผลโหวตอยู่เสมอ ระหวางสองหนุ่ม ฟรีสกับเวฟ เชียร์ใครมากกว่ากันนะเคอะ


เท่าที่ดูทำไมฟรีสมาแรง อาฮะ อาฮะ 55555


ทุกคนคิดว่าใครเป็นพระเอกกันหนอ... เอ...อิอิ


คราวนี้อัพเร็วสะใจชิมิ ชิม >O<


ขอแรงเมนท์และแรงโหวตกันหน่อยเน้ออออ~ สุดท้ายขอฝากไว้อย่างหนึ่ง


"พระเกี้ยวน้อยยิ่งใหญ่ตลอดกาล"

 

== == == == == == ==

 


“เย็นนี้เจอกันนะ?” โจ๊กเกอร์...หรือฟรีสที่ทุกคนรู้จักหันกลับมาถามฉัน และฉันก็พยักหน้ายิ้มๆ รับคำเขา


“ฮื่อ”


“ฮะๆ แล้วเจอกัน”


“เลี้ยงตลอดรายการนะ”


“คร้าบๆ ยัยเจ้าหญิงจอมแสบ” เขาเอื้อมมือมาขยี้หัวฉันเบาๆ พอให้ผมที่ฉันอุตส่าห์เซ็ตมาซะตรงแน่วสวยสดงดงามยุ่งนิดนึง เชอะ >O<


“อยากกินอะไรก็จัดไป”


“ไม่รู้เหรอว่าฉันกินเยอะกว่ามนุษย์ปกติเท่านึง *-*”


“อยู่กันมาตั้งนานฉันจะไม่รู้ได้ไงล่ะยัยบ๊อง เอ้า เข้าห้องเรียนได้แล้ว” เขาผลักหัวฉันเบาๆ แบบหยอกเล่น ก่อนจะเดินไปห้องเรียนของเขาเองที่อยู่ห่างไปประมาณสองสามห้องได้ ส่วนฉันก็เดินก้าวผ่านประตูเข้ามาในห้องเรียน สิ่งแรกที่เห็นคือนังชะนีสามตัว เพื่อนของฉันที่กำลังนั่งซุบซิบนินทากันอย่างสนุกปาก สาบานได้นะว่านินทา ทำไมฉันได้ยินชื่อตัวเองกับชื่อโจ๊กเกอร์เต็มๆ สองรูหูเลยวะ


จะนินทาระยะประชิดก็ช่วยหรี่วอลุ่มหน่อยก็ได้ -*-


“อ้าว เมเปิ้ล มาแล้วเหรอ ยินดีต้อนรับๆๆ!!” เมื่อยัยอีกาเอมมี่หันมาเจอฉันเข้าก็รีบสะกิดยัยสองตัวนั่นแล้วทักทายเสียงดัง


เนียนซะ =___=’’’’


“อือ ก็เห็นอยู่เนี่ย”


“นี่...เมื่อกี๊น่ะ เห็นนะๆๆ >_<”


“ตาก็ไม่ได้บอด จะเห็นก็ไม่แปลกนี่” ฉันตอบเนือยๆ พลางลากเก้าอี้มานั่งที่โต๊ะตัวเอง ซึ่งบัดนี้ถูกจับจองโดยยัยสามตัวนี่ไปหมดแล้ว


“เกิดอะไรขึ้นกับเธอกับฟรีส”


“ไม่นี่ ยังเป็นคน อยู่ดีครบ 32”


“ช่วยตอบดีๆ มั่งเหอะ มั่งเหอะ -_-^” ยัยอีฟเสริมขึ้นด้วยสีหน้าหมั่นไส้ และฉันที่หมั่นไส้ยิ่งกว่าก็เพิกเฉยสีหน้านั่น แล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะ


“ก็ไม่มีอะไรให้ตอบนี่ แค่เราคบกันเอง”


“คบกับตั้งแต่เมื่อไหร่ O_O!!”


“แหกปากหาป๊าเธอเหรอ -*-“


“ไม่หรอก พ่อฉันอยู่จีน ไปทำงาน จะแหกปากดังแค่ไหนก็คงไม่ได้ยินอยู่ดี” อีฟตอบหน้าตาย ก่อนจะเขย่าหัวฉันจนโคลงเคลงยังกะเรือใบที่โดนสึนามิถล่ม ให้ตายเถอะ!!


“มีอะไรอีกล่ะ!”


“ก็ตอบมาสิ คบกันตั้งแต่เมื่อไหร่”


ฉันตอบไปโดยไม่ทันคิด “ตั้งแต่เกิด”


“ว่าไงนะ O_O~”


“ก็ว่าอย่างที่ได้ยินนั่นแหละ” จริงสินะ ถ้าจะถามแบบนี้ก็คงต้องตอบแบบนี้ ก็เราสองคนคบกันมาตั้งแต่เกิดจริงๆ นี่นา เพื่อนคนแรกของฉันก็โจ๊กเกอร์ รักแรกของฉันก็คือเขา


“แล้วทำไมฉันไม่เห็นพวกเธอสองคนคุยกันเท่าไหร่เลยล่ะ ฉันนึกว่าเธอกิ๊กกับเวฟซะอีก =O=” เอมยังคงอ้าปากค้างไม่เลิก อ้าจนแมลงวันบินเข้าไปกลายเป็นกบเรียบร้อยแล้ว -*-


และชื่อของเขาอีกคนหนึ่งก็ทำให้ฉันเผลอคิดถึงหน้าเขาขึ้นมาอีกจนได้...


“เรื่องมันยาว”


“ฉันชอบฟังเรื่องยาวๆ ^^”


“โทษที แต่ฉันไม่ชอบเล่าเรื่องยาวๆ” ฉันตัดบทอย่างไร้เยื่อไย แล้วฟุบหน้าลงนอนบนกระเป๋านุ่มนิ่ม (ข้างในมีหมอนใบเล็ก) ของฉันโดยไม่สนใจจะตอบคำถามของใครอีก


“ธนัช...นายธนัชอยู่ไหนเนี่ย? มารึเปล่า? อย่าบอกฉันนะว่าเด็กบ้านั่นมันโดดอีกแล้ว -*-“ อาจารย์ชบาแก้วบ่นงึมงำงุมงำอยู่ในลำคอ ก่อนจะเช็คขาดที่ชื่อของนายธนัช....


สงสัยละสิว่าอีตานี่มันเป็นใครกันวะ เฉลย...เขาคือนายเวฟนั่นเอง


หมอนั่นไม่มาเหรอเนี่ย... ทำไมฉันถึงรู้สึกแปลกๆ นะเวลาที่ที่นั่งข้างๆ ตัวมันว่างลง ทั้งที่เมื่อตอนเปิดเทอมแรกๆ ฉันภาวนาขอให้ไอ้บ้านั่นมันโดดทุกคาบไปเลยยิ่งดีมากแท้ๆ ทำไมตอนนี้ถึงอยากให้นายจอมกวนที่คอยกวนประสาทฉันตลอดเวลาที่เรียนอยู่ในห้องนั่นกลับมานะ? ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ


ฉันได้ยินจากเพื่อนๆ ในห้องว่าหมอนั่น ปกติไม่เคยเข้าเรียนเป็นกิจวัตรประจำวันอยู่แล้ว จะเข้าก็ต่อเมื่อง่วงและอยากจะหลับในห้องแอร์เท่านั้น ช่างเป็นนักเรียนตัวอย่างเสียนี่กระไร... แต่ฉันไม่ค่อยเชื่อคำพูดนั่นเท่าไหร่นัก เพราะเวลาที่ฉันอยู่ ฉันยังไม่ค่อยเห็นเขาจะโดดเท่าไหร่เลย (ไม่นับคาบศิลปะนะ หมอนั่นไม่เคยเข้าเลยซักครั้ง)


วันนี้วันพุธซะด้วย ถ้าหมอนั่นไม่มาฉันจะต้องจัดรายการคนเดียวเหรอ TOT ไม่ถูกต้องเลยนะ แงๆ


ในที่สุดหลังจากรอให้หมอนั่นกลับมาจนกระทั่งออดพักเที่ยงมันดังสั่นสะเทือนประสาทฉัน เขาก็ไม่มาซักที สรุปฉันต้องพูดออกอากาศเองคนเดียวใช่ม้ายยย ไม่นะๆ TOT


ตื่นเต้นชะมัด ทุกทีก็ให้หมอนั่นพูด แปลกเนอะ ตอนแรกงี้เน่าไม่มีชิ้นดี หลังๆ ยิ่งพูดเหมือนพี่แบงค์ ดีเจซื้ด 97.555 เข้าไปทุกที >_<~ แถมยังหล่อกว่าอีกตะหาก


ให้ฉันไปพูดจะเหมือนใครล่ะ? จะเป็นปู หน้าเบี้ยวกับเทพธิดาพยากรณ์รึเปล่าวะเนี่ย T_T


ในที่สุดหลังจากทำใจกล้าอยู่นาน ฉันก็หยิบเฮดโฟนขึ้นมาสวมแล้วเปิดไมค์


“สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ชาวอัครโยธินทุกคน นี่ดีเจเมเปิ้ล จากห้องม.6/2 นะคะ ^^ วันนี้เมเปิ้ลมีดวงรายปักษ์มาบอกเพื่อนๆ นะคะ...” โชคดีจังที่หยิบหนังสือไอเลิฟติดมือมาด้วย ไม่งั้นล่ะแย่เลย ฉันไม่รู้จะพูดอะไรนี่นา TOT เอาเป็นอ่านดวงให้ฟังนี่แหละ


โชคดีอีกครั้งที่ฉันต้องฝึกการ Speech หน้าชั้นเรียนบ่อยมากสมัยอยู่อเมริกา เพราะที่โน่นเค้าเน้นให้เด็กมีความกล้าแสดงออก กล้าที่จะคิด กล้าที่จะทำน่ะ ไม่เหมือนเมืองไทยหรอก สอนให้เด็กท่องจำเป็นนกแก้วนกขุนทองอย่างเดียว แต่เอาเข้าจริงก็ใช้ในชีวิตจริงไม่ได้...


ฉันนอกเรื่องไปถึงไหนวะ -*-


เอาล่ะ กลับมาเรื่องจัดรายการ เพราะฉันหัดพูดบ่อยๆ ก็เลยรู้จักวิธีพูดให้มันฟังดูไพเราะเสนาะต้องโสต โฮะๆ ได้ประโยชน์จริงๆ แฮะ


“วันนี้เพลงแรกที่เมเปิ้ลจะเปิดให้ฟัง ก็คือเพลง...” ฉันนึกชื่อเพลงไม่ออกแฮะ เอาเพลงอะไรดีหว่า... เอาเพลงนี้ละกัน ชื่อเพลงมันท่าทางจะเพราะ >.<


“เพลงฉันดีใจที่มีเธอค่ะ ^^”


แอ๊ดด...


หลังจากกดเลือกเพลงไปแค่สองวิ ประตูก็เปิดออก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเดินเข้ามา


ไอ้ความรู้สึกดีใจลึกๆ นี่มันอะไรกันนะ?


“กว่าจะมานะยะ -*-“ ฉันเหน็บโดยไม่เงยหน้ามอง มองเห็นจากหางตาว่าร่างสูงๆ แบบเปรตๆ ของนายยมทูตทรุดตัวลงนั่งแผ่บนเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์


“โทษที ซิ่งเพลินไปหน่อย”


“ไปถึงไหนละ”


“ฟินแลนด์”


ให้ตายเถอะ -*-


“เหรอยะ แล้วจะกลับมาทำไม”


“กลับมาจัดรายการให้เธอนี่ไงยัยบ๊อง พูดออกมาได้ไง น้ำเสียงยังกะจะไปเป็นผู้ประกาศข่าว”


“เชอะ! นายพูดดีตายเลย” ปากบ่น แต่มือกลับถอดเฮดโฟนให้เขาโดยไม่เกี่ยงงอนแม้แต่น้อย ฮ่าๆๆ ฉันชอบหน้าที่เลือกเพลงที่สุดแล้ว ไม่ต้องทำอะไรเลย ^O^


“ทำไมมาเอาป่านนี้ยะ”


“ก็บอกแล้วไง”


“ดีๆ ดิ”


“ฉันไปขับรถเล่นนิดหน่อย มีเรื่องที่ต้องคิด”


“เรื่องอะไรเหรอ? O_O” ฉันเอียงคอมองเขาด้วยดวงตาโต เวลามีเรื่องสงสัยอะไรฉันชอบทำท่าแบบนี้ง่ะ ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ไม่รู้ติดมาจากใคร


เวฟนิ่งไปพักใหญ่ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้หัวฉันแรงๆ หนึ่งที


ย้ากกก!! ผมช้านนน TOT


“ตายย!!”


“เฮ้ย อย่าดิ ฉันตายแล้วใครจะจัดรายการ”


“ไม่สน!” ฉันประกาศ แล้วโดดเข้าไปขยี้หัวนายเวฟที่ยุ่งกำลังพอดูดีเป็นทรงสวย ให้เละยับเยินไม่มีชิ้นดี จนตอนนี้หัวเขาดูฟูคล้ายมีนกทั้งฝูงพร้อมใจกันอพยพหนีหนาวมาทำรังบนหัวเขา ก๊ากๆๆๆๆ


“หนอยแน่ะยัยจิ๋ว บังอาจ -_-^^”


“โฮะๆๆ”


“เฮ้อ...ให้ตายเหอะ” เขาถอนหายใจยาวแล้วทิ้งตัวลงจมเบาะ แทนที่จะตรงเข้ามาบีบคอฉันอย่างที่ฉันคาดไว้ โอ้ แปลกแฮะ ทุกทีจะเดือดกว่านี้นี่นา O_O


“นายเป็นอะไรไปเหรอ”


“เป็นคน”


“ขอบใจนะ -*- เสียแรงที่เป็นห่วงจริงๆ” เวฟเงยหน้าขึ้น แล้วมองหน้าฉันนิ่งด้วยตาสีดำที่แสนจะมีเสน่ห์คู่นั้น ฉันเคยบอกนาย (ในใจ) ไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น มันอาจจะทำให้ฉันหัวใจวายตายได้น่ะ T_T


“มองหน้าหาเรื่องเหรอ”


“เธอคบกับไอ้ฟรีสมันแล้วเหรอ” เขาไม่ตอบคำถามฉัน แต่กลับไพล่ไปพูดเรื่องอื่นแทน...


ฉันเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร


“ฮะๆ งั้นเหรอ...หมอนั่นคือรักแรกของเธอสินะ”


“นายรู้ได้ไง O_O~”


“ไอ้ฟรีสมันบอกฉัน...” เขาเว้นวรรค “เมื่อวาน”


“งั้นเหรอ นี่พวกนายเอาฉันไปนินทาเหรอเนี่ย -_-^”


“บ้า เปล่าซักหน่อย - -* แค่เล่าสู่กันฟังเฉยๆ” เวฟโยกหัวฉันเบาๆ พร้อมรอยยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก “มีความสุขแย่เลยสิยัยจิ๋ว”


ฉันตอบไม่ได้ว่ามีความสุขรึเปล่า ทำไมถึงไม่ได้ก็ไม่รู้ ถึงได้แต่นั่งนิ่งเงียบ และแล้วบรรยากาศรอบตัวก็เริ่มมาคุขึ้นมาอย่างไม่มีเตือนล่วงหน้า ไอ้ความเงียบน่าอึดอัดใจนี่มันอะไรกัน...


“งั้นฉันก็คงต้องบอกว่าดีใจด้วยสินะ ในที่สุดก็ได้กลับมารักกันเหมือนเดิมใช่ปะ”


“...ฮื่อ ขอบใจ”


“...” เขาไม่พูดอะไรต่อ แต่หันไปเปิดไมค์และพูดๆๆๆ จัดรายการต่อไปโดยที่ฉันไม่ได้ตั้งใจฟัง เพราะความรู้สึกปั่นป่วนในหัวใจอย่างประหลาดมันกำลังรบกวนฉันอยู่ นี่ฉันจะทำยังไงดี กับความรู้สึกแบบนี้


ก๊อกๆๆ เสียงคนเคาะประตูดังขึ้น และตามมาด้วยคนตัวสูงๆ ผู้มีผมสีทอง ตาสีฟ้า และอยู่ในฐานะแฟนของฉันในตอนนี้ เขาหันมาส่งยิ้มกว้างให้ฉันแล้วค่อยหันไปทักเวฟ


“ไงวะ คุณดีเจเวฟ”


“เออ หวัดดี” เวฟตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์


“ว่าไงเจ้าหญิง ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงใช่มั้ย ฉันซื้อเสบียงมาฝาก” เขาชูถุงขนมจากร้านเบเกอรี่ในโรงอาหารให้ โจ๊กเกอรก็ยังเป็นโจ๊กเกอร์ล่ะนะ ใส่ใจทุกรายละเอียด รอบคอบและเอาใจใส่ฉันเสมอ


“ขอบคุณนะ ^^”


“เอ้า เฮ้ย ไอ้เวฟ ซื้อมาฝากแกด้วย” เขาหยิบแซนด์วิชมาชิ้นนึง และกาแฟมิลค์กี้โยนให้เวฟไป ซึ่งหมอนั่นก็รับไว้ได้อย่างแม่นยำ


“ขอบใจว่ะ”


“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เลี้ยงข้าวฉันด้วยนะ”


“-_-++”


“คิดไว้ยังว่าจะดูหนังเรื่องอะไร” โจ๊กเกอร์หันมาถามฉัน ที่เผลอเหม่อไปแวบหนึ่ง


“หืม? อ๊ะ! หนังเหรอ...”


“^^”


“ฉันอยากดูเรื่อง Spider – Man 3 อะ”


“งั้นก็ได้ ^^ ไปรอที่หน้าโรงจอดรถนะ ถ้าเธอเลิกก่อนฉัน”


“ค่าา” ฉันลากเสียงยาวพร้อมกับยิ้มหวาน


และหลังปิดท้ายรายการด้วยเพลง ‘Zoom’ ของทาทายังแล้ว ฉันกับโจ๊กเกอร์ และเวฟก็เดินไปขึ้นลิฟต์พร้อมกัน มองดูจากข้างหลังคงดูเป็น ‘เราสามคน’ มากเลย...


แต่ไม่รู้ทำไม พอมองหน้าเวฟแล้วฉันถึงรู้สึกแปลกๆ ในใจก็ไม่รู้...

 

== == == == == == ==

 

[[To Be Continued]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #967 ploy53844 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2553 / 00:38
    แน่ะๆ  อย่าทิ้งฟรีสของเค้าน้า
    #967
    0
  2. #935 saraharu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 20:49
    เวฟสู้ๆ
    #935
    0
  3. #883 ooyza123 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 19:07

    เมื่อไรรัก3 โอ้ ไม่ 4เศร้า จะจบ (แวร์ซายน์)

    #883
    0
  4. #850 amphet@mines (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2552 / 19:14
    ดี หนุก ลุ้น มันส์ ชอบเวฟง่ะ แต่ปลื้มฟรีส
    #850
    0