Ultraviolet Love พี่เลี้ยงสุดซ่ากับแฝดห้าหน้าใส

ตอนที่ 2 : 2. +หายนะยังคงดำเนินต่อไป+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 620
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 พ.ค. 50







2.

ครับ น้องสาวคุณต้องมาดูแลลูกชายทั้งห้าคนของผม พวกเขากำลังอยู่ในช่วงเตรียมสอบจบการศึกษาระดับไฮสคูล...แท้จริงแล้ว ผมไม่อยากจะรับน้องคุณให้มาดูลูกชายผมเสียเท่าไหร่...

ไม่อยากรับเหรอ ฮื้อ...ดูแลเด็กห้าคนเหรอ โอ๊ยยยยย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉ้านนนนนนนนน พอๆ หยุดๆ หยุดพล่ามเดี๋ยวนี้ ฉันไม่อยากฟัง โอ้โน้ พลีสสต๊อป...

...แต่ผมเห็นคะแนนของน้องสาวคุณแล้ว เธอคงเป็นผู้หญิงที่ฉลาดมากจริงๆ ถึงสามารถจบไฮสคูลของที่นี่ได้ด้วยเกรดเฉลี่ยสูงสุดระดับโรงเรียน ซึ่งเหมือนกับเกรดของคุณ

กรี๊ดด...อ้า...อันนี้โดน ฮ่าๆ ...นอกจากเขาจะหล่อแล้วยังฉลาดอีก

ตอนนี้เราสองคนต้องอาศัยน้ำหนักของกันและกันเพื่อถ่วงตัวเอาไว้ไม่ให้ลอยหลุดไปจากบ้านของคุณซึกิโนะเพราะความปลื้มปิติ (เมื่อกี้สั่งห้ามไม่ให้เขาพูดต่อไม่ใช่เหรอ)

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ผมยอมรับพวกคุณทั้งสอง เออ...ลูกชายผมเพิ่งอายุสิบเจ็ดปี แต่ตอนนี้พวกเขากำลังเรียนอยู่เกรด 13 เพราะพวกเขาเข้าก่อนเกณฑ์ จึงมีปัญหาเกี่ยวกับการเรียนนิดหน่อย

อะไรนะคะ 17 ปี เหรอคะ

ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม เด็กพวกนี้เปลี่ยนจากห้าขวบเป็นหนุ่มน้อยวัยสิบเจ็ดเหรอ พวกเขาอ่อนกว่าฉันปีเดียวหรอกเหรอ ว๊ากกกกก ฉันอยากจะบ้าตาย ห้าคนแล้วยังไม่พอ ยังเป็นเด็กหนุ่มอีก ฉันจะสามารถควบคุมจิตใจตัวเองไม่ให้หลงทำมิดิมิร้ายกับเด็กได้อย่างไร (อันท้ายนี่ฉันล้อเล่นนะ อย่าถือเป็นจริงเป็นจัง)

ครับ! ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ คุณอาจจะต้องทำงานหนักพอควร

งานหนักพอควรเหรอคะ

ฉันพยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะมากองรวมกันเอาไว้ แต่จะช่วยได้มากน้อยแค่ไหนฉันไม่รู้จริงๆ

ตกลงว่า...คุณจะรับงานนี้รึเปล่าครับ

รับค่ะ คุณซึกิโนะไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ยัยคอนเน่น้องสาวฉันต้องรับงานนี้แน่นอน เห็นไหมคะ เธอเซ็นต์สัญญาแล้ว

เอ้ย พี่โปเต้

ยัยพี่บ้ามันทึกทักตอบคำถามปาดหน้าฉันไปแล้วยังไม่พอ ยังมีหน้ามาลากมือฉันไปเซ็นต์สัญญาเฉยตุ๋ย โอ๊ยยยยยย นังพี่เลว มันไม่ออกหน้าออกตามากไปหน่อยเร้ออออ นี่หล่อนกะจะไม่ให้เวลาฉันได้ตัดสินใจเลยเหรอยัยพี่บ้า ทำไมถึงได้เป็นคนเห็นแก่ผู้ชายเช่นนี้นะ ฉันไม่รู้กับคุณเธอมาก่อนเลย

งั้นผมค่อยโลงใจหน่อย ขอบคุณมากครับ

ด้วยความยินดีค่ะ

หล่อนยินดีอยู่คนเดียวละสิ คนที่น้ำตาตกในมันคือช้านนนน

เดี๋ยวผมจะแนะนำลูกชายทั้งห้าคนให้คุณปาริชาติได้รู้จัก ส่วนผมกับชลธิชาจะต้องรีบกลับไปที่บริษัท เพราะมีงานรอเราสองคนอยู่

เขากล่าวแล้วหายไปอีกรอบ

พี่ได้ยินไหม เด็กหนุ่มอายุ 17 ปี 5 คน ที่ฉันต้องแดลู

ดูแล ไม่ใช่ แดลู ถ้าเจ้านายฉันได้ยิน แกคงถูกเลิกจ้างไปกับภาษาวิบัติของแกแน่ๆ เลย

เออ ช่างมันเถอะ ฉันจะทำได้เหรอพี่ โอ๊ย ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันทำไม่ได้ ฉันจะไปสอนลูกชายเขาได้ยังไง มิน่าล่ะ ฉันก็ว่าแล้วว่าหน้าที่ๆ ฉันต้องทำมันแปลกๆ ใครจะมายอมควัก 2000 ยูโรออกจากกระเป๋าง่ายๆ ถ้ามันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น

แกลองทำแล้วเหรอ งานยังไม่ได้เริ่มก็บ่นกระปอดกระแปดเสียแล้ว แล้วนี่จะไปทำอะไรกิน อย่าลืมนะว่าแกเพิ่งเรียนจบไฮสคูลมา ไม่ใช่ปริญญาโท ทางที่ดีควรจะนึกถึงเงินเข้าไว้ 2000 ยูโร 2000 ยูโร จงท่องไว้ให้ขึ้นใจ เข้าใจไหมยัยคอนเน่

2000 ยูโร ร้องไห้ไว้จนขึ้นใจ ห้าคนนะพี่ ฉันจะไม่เหนื่อยตายเหรอ

เขาโตๆ กันแล้ว แกจะไปกังวลอะไร ถึงจะเป็นแฝดห้า เขาก็สิบเจ็ดกันหมดแล้ว ไม่ใช่ห้าขวบ

พี่สาวฉันพูดออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วเสียงที่ดังกังวาลก็เบี่ยงเบนความสนใจของเราสองคนให้หันไปมองตาม

พี่เลี้ยงคนใหม่ของพวกเธอ เป็นคนไทยและมีอายุห่างจากพวกเธอเพียงปีเดียว แต่พ่ออยากให้พวกเธอให้ความเคารพเธอให้สมฐานะของเธอ

ครับ

เสียงห้าหนุ่มประสานกัน พร้อมกับฝีเท้าที่ย่างก้าวเข้ามาในห้อง โดยมีคุณซึกิโนะเดินนำหน้า

เด็กหนุ่ม 5 คน ร่างสูงยาวเข่าดี วัย 17 หน้าตาถอดกันมาหมด จมูกพวกเขาโด่งคมเป็นสัน ตาสวย คิ้วดก ซึ่งฉันคาดว่าจะถอดมาจากพ่อ ตาและผมของพวกเขาออกสีน้ำตาลแก่ และที่แน่ๆ เห็นแล้วกรี๊ดสลบ หล่อเหมือนพ่อเลย อ๊ากกกกกก

นี่คือลูกชายของผมครับ

เขาผายมือไปทางหนุ่มๆ สุดหล่อทั้ง 5 ที่ยืนทำหน้าแป้นแล้นและน่ารักใส่ฉัน

และนี่คือคุณปาริชาติ พี่เลี้ยงคนใหม่ของพวกเธอ ต่อแต่นี้ไปเธอจะมาดูแลพวกเธอแทนมิสซิสวากเนอร์ที่เพิ่งลาออกไป

เอ้

ฟังดูเหมือนเด็กพวกนี้มีพี่เลี้ยงมาก่อนเลย แต่ที่เขาต้องเปลี่ยนพี่เลี้ยงกระทันหันนี่มันเป็นลางไม่ดีเลยนะเนี่ย

คุณปาริชาติจะมาช่วยดูแลความสะอาดและจัดระเบียบภายในบ้าน นอกจากนั้นยังช่วยทำอาหารเที่ยงและมื้อเย็นให้พวกเธอ หลังจากนั้นก็ หากใครสงสัยเกี่ยวกับการเรียนใดๆ ให้มาถามเธอได้ เพราะเธอเพิ่งจบมาจากไฮสคูล

ครับ

หนุ่มๆ น่ารักมากเลย ท่าทางเป็นเด็กดี น่ารักกันทุกคน จริงไหมพี่โปเต้ เฮ้อ ว่าจะถามสักหน่อย พี่ฉันหายไปไหนแล้วนะ พี่หายไปแบบนี้ก็ไม่ได้ยลโฉมหนุ่มๆ น่ะสิ ว้า...ฉันเสียดายแทนพี่จริงๆ นะเนี่ย แต่เอาเถอะ พี่ฉันมันชอบพ่อเด็กอยู่แล้วนี่ คงไม่สนที่จะมองเด็กน้อยเท่าไหร่หรอก

ชลธิชาหายไปไหนแล้วครับคุณปาริชาติ

อะ...เออ สงสัยออกไปรอด้านนอกมั้งคะ

โอ้ แย่จัง ผมต้องไปแล้ว ฝากคุณดูแลพวกเขาด้วยนะครับ ดูเหมือนชลธิชาจะรู้เวลาอยู่แล้ว

คุณซึกิโนะส่งยิ้มให้ฉัน ก่อนจะหันหน้าไปทางลูกๆ

พ่อต้องไปแล้ว สามทุ่มตรงเจอกัน

สวัสดีค่ะ ฉันปาริชาติ แต่จะเรียกสั้นๆ ว่าคอนเน่ก็ได้นะคะ ถ้าพวกคุณไม่รังเกียจ ช่วยแนะนำชื่อให้ฉันรู้จักหน่อยได้ไหมคะ

ฉันหันหน้ากลับมาทักทายหลังจากคุณซึกิโนะออกจากประตูบ้านไป แหม พอดูดีๆ แล้วเด็กๆ นี่มันหน้าตาดีจริงๆ

คอนเน่หรอ...

หนุ่มคนแรกยกหัวคิ้วหรี่ตา เดินตรงเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าเรียบเย็น

ค่ะ คอนเน่ คุณคือ...

ซันไรส์... ส่วนพวกนั้นคือน้องชายฉัน คนที่ถัดจากฉันไปชื่อซันไชน์ ซันนี่ ซันเดย์ และคนสุดที่เธอเห็นยืนพิงขอบประตูอยู่นั่น ชื่อว่าซันเซ็ต

เขาชี้มือไล่ไปทีละคนๆ จนฉันรู้สึกตาลาย แถมหนุ่มๆ ยังส่งสายตาเพชรฆาตมาให้ฉันอีกด้วย ทำไมบรรยากาศหอมหวานเมื่อครู่มันถึงได้กลายเป็นอึมครึมแบบนี้นะ แล้วหน้าตาเหมือนกันหมดแบบนี้ ฉันต้องใช้เวลาจำอีกนานไหมเนี่ยถึงจะบันทึกชื่อและลักษณะของหนุ่มๆ จนสามารถเรียกชื่อเขาถูกได้ แสดงว่าบัญชีหนังหมาของฉันจะถูกดึงออกมาใช้งานอีกละสินะ

ยินดีที่ได้รู้จักนะคะทุกคน 

ยัยคอนเน่ เธออายุยังน้อย มาทำงานที่นี่ หวังอะไรจากพ่อพวกเรารึเปล่า...

อุ้ยตาย ว้ายกรี๊ดดด...รับไม่ได้เลยที่จู่ๆ ก็โดนถามมาแบบนี้

ซันเดย์...หุบปาก อย่าเสียมารยาท ฉันจัดการเรื่องนี้เอง

ซันไรส์ออกคำสั่งอย่างน่ากลัว คนที่ชื่อว่าซันเดย์ก็หุบปากลงอย่างว่าง่าย แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเขาสองคนช่างน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก

ได้ยินที่น้องฉันถามไหม

ฉันก็มาเป็นพี่เลี้ยงพวกเธอไง มาทำอาหาร ทำความสะอาด สอนการบ้าน

แค่นั้นจริงๆ นะ

อืม

ทำไมต้องยืนหน้าเข้ามาใกล้ด้วยนะ ขนตาหมอนี่สวยชะมัด (เอ้ย เริ่มนอกเรื่องแล้วเธอ)

เธอมาเพื่อทำอาหาร ทำความสะอาด และสอนการบ้านใช่ไหม

ซันไรส์ถามอีกรอบ

ใช่

ฝืนยิ้มเข้าไป หมอนี่พูดจาซ้ำซากจริงแฮะ หน้าตาก็ไม่ได้เหมือนเด็กโง่สักหน่อย ฉันก็คิดว่าเขาจะเข้าใจที่ฉันบอกไปแล้วเสียอีก

เธอรู้ใช่ไหมว่าพวกเรามีเชื้อชาติญี่ปุ่น

อืม

ถ้างั้นเธอก็ไปทำซูชิให้พวกฉันกินด้วย อย่าช้าล่ะ ฉันกับน้องจะไปรออยู่ห้องนั่งเล่น ถ้าทำเสร็จแล้วเธอก็จัดโต๊ะสวยๆ แล้วค่อยมาเรียกพวกฉัน เข้าใจไหม...ยัยเฉิ่ม

ยัยเฉิ่ม

อ๊ากกกกกกกก มันด่าฉันหรอ ไอ้เวรซันไรส์ ทั้งด่าทั้งใช้ ฉันไม่ได้เฉิ่มนะเว้ย หน่อยแน่ ไม่เรียกคุณเรียกเธอแล้ว ไอ้เด็กเปรต ไอ้เด็กนรก ฉันไม่ยอมนะยะ

 

ในครัว

ฉันเดินอ่านหนังสือวิธีทำซูชิพร้อมกับค้นหาส่วนประกอบและอุปกรณ์การทำภายในครัว ซึ่งกินเวลาไปได้ชั่วโมงกว่าๆ แล้ว แต่ฉันยังหาอะไรได้ไม่ครบเสียที

สาหร่าย ขาดแค่แผ่นสาหร่าย

ปัง!

เสียงประตูดัง ทำเอาฉันตกอกตกใจ หันไปมองแล้วเกือบหงายหลังตึง

นี่เธอ ฉันบอกว่าอย่าช้าไง เธอฟังฉันไม่รู้เรื่องรึยังไง นี่ปาเข้าไปสองชั่วโมงแล้วพวกเรายังไม่ได้อาหารมื้อเที่ยงมายัดใส่ท้องเลย

1 ชั่วโมงกับอีก 45 นาทีต่างหากล่ะ ยังไม่ถึงสองชั่วโมงเลย พูดอะไรเกินจริงไปได้

นี่เธอเถียงฉันหรอยัยเตี้ย เธอรีบทำหน้าที่ของเธอไปเลยนะ ภายใน 15 นาที อาหารจะต้องตั้งโต๊ะ

นายหาว่าฉันเตี้ยหรอตาโย่ง นายจะมาสั่งให้ฉันทำอาหารให้เสร็จภายในเวลา 15 นาที นายไปกินอยู่กับผีโน่นไป ก็ฉันหาส่าหร่ายไม่เจอ แล้วจะให้ฉันทำซูชิได้ยังไง ก็ในเมื่อหนังสือมันบอกว่าต้องการสาหร่ายเพื่อมาพันรอบข้าวอะไรของพวกนายนั่นน่ะ ถ้านายทำเป็นก็มาทำเอาเองเลยสิซันไรส์

ฉันชื่อซันเดย์ยัยบื้อ แค่นี้ยังดูฉันไม่ออกอีกหรอ

ก็พวกนายถอดโครงหน้ามนุษย์ต่างดาวมาเหมือนกันหมดทั้ง 5 คน ฉันจะไปรู้เหรอว่าใครเป็นใคร

เธอ...

อ๊ากกกก ถอนคำพูด ถอนคำพูด มันมาแต่ไหนอีก 4 ตัว เอ้ย อีก 4 คน ช่างน่ากลัวเสียนี่กระไร

ไม่พูดเกินไปหน่อยเหรอคอนเน่ ถึงเปรียบพวกเรากับมนุษย์ต่างดาว

หนึ่งหนุ่มรูปหล่อที่กำลังยืนเต๊ะท่าพิงขอบประตูถามขึ้นเสียงเรียบ ตีหน้าขรึมเอาจริงเอาจังจนฉันมองแล้วรู้สึกสั่น

อะ...เออ

ฉันเข้าใจว่าหน้าตาที่เหมือนกันทุกระเบียบนิ้วของพวกเราอาจจะทำให้เธอแยกออกยาก แต่เธอก็น่าจะเข้าใจว่าเราไม่ใช่มนุษย์ต่างดาว

หนุ่มหน้าแว่นกล่าว แต่นำเสียงเขาช่างสุภาพแถมยังมีท่าทางเรียบร้อยเสียเหลือเกิน

พอๆ อย่ามาเจรจาให้เสียเวลาอยู่เลย ว่าแต่...ไหนละซูชิของพวกเรายัยเฉิ่ม

ถ้าเดาไม่ผิด ตานี่ต้องชื่อว่าซันไรส์แน่ๆ เพราะก่อนหน้านี้เขาเรียกฉันว่ายัยเฉิ่ม

ไม่มี ยังไม่ทำ มีแต่ข้าวที่เพิ่งหุงเสร็จ ไม่มีสาหร่ายฉันทำไม่ได้

ไม่มีสาหร่าย! ทำไมไม่ไปซื้อ มายืนบื้ออะไรอยู่ในครัว ฉันหิวจนไส้จะขาดแล้วนะยัยบ้า รีบไปซื้อสาหร่ายมาทำซูชิสะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจมากินเธอเป็นอาหารเที่ยงแทน

กินฉันเป็นอาหารเที่ยง?”

บนเตียงนะ ไม่ใช่ในห้องอาหาร

ตาบ้าจิตทรามโรคจิต คำก็บื้อ สองคำก็บ้า ชอบเร่งก็เท่านั้น คำพูดก็ไม่สมเป็นเด็ก นายใช้สมองหรือหัวแม่เท้าคิดกันแน่ฮะ

เธอว่าอะไรนะยัยเฉิ่ม อยากขึ้นเตียงกับฉันรึยังไงถึงได้ปากกล้าเหยียดหยามฉันต่อหน้าน้องชายทั้ง 4 คนของฉันน่ะ

ซัน... เออ ถ้าจำไม่ผิด หรือเขาไม่ได้สลับที่ยืนละก็ ฉันคาดว่าคนที่ยืนตีหน้ายักษ์เฉียงฉันฉอดๆ นี่คือซันไร์ เขาเดินตรงเข้ามาหาฉัน ก่อนจะใช้มืออันแข็งแกร่งกำเข้าที่ต้นแขนฉัน

โอ๊ย! ปล่อยแขนฉันเดียวนี้นะตาบ้ากาม

นึกว่าอยากจับนักรึยังไง ไปซื้อแผ่นสาหร่ายมาได้แล้ว ไป๊!”

ไปก็ได้

ยังมาตะคอกใส่เราอีก ฉันละอยากกระโดดถีบนายจริงๆ เลยซันไรส์ ชื่อก็เพราะ หน้าก็หล่อ แต่จิตทรามปากสุนัขจริงๆ แล้วทำไมฉันตกระกำละบากถึงขึ้นกลายเป็นทาสคนพันธุ์นี้ด้วยนะ โชคชะตาช่างไม่ยุติธรรมกับหญิงสาวผู้น่ารักแบบฉันเสียเลย

 

ตกเย็น

ฮ่าๆ

เสียงหัวเราะเฮฮาน่าหมั่นไส้ดังมาจากห้องนังเล่น ในขณะที่ฉันต้องทำความสะอาดครัว จัดเก็บถาดอาหารของห้าซาตานรูปงาม

เฮ้อ... กว่าจะเสร็จ

ฉันหมุนคอไปจนรอบทิศ แล้วเดินตรงไปที่ห้องนั่งเล่น จึงเห็นว่าที่พวกหัวเราะกันนั้น เพราะหนังเรื่องมาดากัสก้า เหมือนเด็กเลย เห็นแล้วปลงจิตไม่ตกจริงๆ แต่แล้วฉันก็ต้องเดือดพล่านเมื่อเห็นห่อขนมกระจัดกระจายเต็มพื้น 

พวกนาย เก็บห่อขนมที่กองอยู่กับพื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ

เธอกล้าดียังไงมาส่งเสียงก่อกวนเวลาจินตนาการอันมีค่าของฉัน

นายอย่ามาตั้งคำถามนะซันไรส์ นายควรจะสั่งน้องๆ ของนายให้เก็บขยะพวกนี้เดี๋ยวนี้

ฉันดึงแม็กกาซีนมาจากมือเขา เดาสุ่มไปว่าเป็นซันไรส์ ก็ท่าทางเขากวน Teen ดี

เฮ้! เอาแม็กกาซีนฉันคืนมานะยัยเฉิ่ม

ตาบ้านั่นกระโดดข้ามโซฟามายืนอยู่ตรงหน้าฉัน

ไม่ให้ จนกว่านายจะทำความสะอาดห้องนี้ หรือบอกให้น้องๆ ของนายเก็บขยะ

ฉันบอกให้เธอส่งแม็กกาซีนกลับมา! เดี๋ยวนี้

เขากัดฟันดังกรอดๆ เมื่อฉันพูดไปแบบนั้น

ไม่ เรื่องอะไร ฉันยืนยันคำเดิม นายต้องทำความสะอาด

ส่งแม๊กกาซีนมา

ไม่

++++++++++++++++++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

473 ความคิดเห็น