<ฆ่าควรค่า, 3> - ช่างชั่ว

ตอนที่ 13 : ตอนที่๑๑ ถ้าตอนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 มี.ค. 63

เหยื่อไม่มีทางเลือกนอกจากกล้ำกลืนกินของเสียลงท้อง

ชูชัยมองอย่างพึงพอใจ

“มึงจะรังเกียจทำไม นี่ของมึงเองทั้งนั้น ถ้าแค่นี้มึงยังรังเกียจ แล้วตอนที่มึงไปขี้ห้องน้ำบ้านเขาทั้งที่เขาก็ห้ามแล้ว มึงยังทำเลอะเทอะ ขี้เยี่ยวเรี่ยราดไม่กดน้ำทิ้งเนี่ย มึงไม่คิดว่าเขาจะรังเกียจขี้มึง ขยะแขยงสันดานมักง่ายของมึงเหรอ?” ชูชัยกดศีรษะช่างให้กลืนอาเจียนลงไปอีกหลายครั้ง

“อ่อก!

ช่างสำรอกออกมาตามพื้น ชูชัยเหยียบหน้าทันที

“มึงกล้าอ้วกใส่ตีนกูเหรอ?” ชูชัยกระชากหัวมาโขกใส่ผนัง “ในเมื่อกูให้มึงแก้งานแต่มึงไม่แก้ งั้นกูฆ่ามึงเลยแล้วกัน ช่างอย่างพวกมึงนะ ดีแต่ทำบ้านเขาเละเทะ สีแบบที่มึงทาน่ะ อย่าว่าแต่จ้างหลักพัน มึงทาให้ฟรีกูยังโมโห เพราะต้องทาใหม่เลย กูจะเอาเลือดมึงมาทาสีบ้านกู”

“โอ๊ย...”

เสียงศีรษะช่างกระแทกผนังดังเป็นจังหวะ ชูชัยจัดการจนมันตายคาผนังเลือดไหลหลั่งลงมาดั่งงานศิลปะชั้นเลิศ แต่ไม่พอแค่นั้น ยังเหลือช่างอีกคนที่เลวพอกัน ชูชัยโยนศพทิ้งลงกลางกองอาเจียนและเริ่มโขกคนใหม่ ลากเลือดเป็นคำว่าช่างชั่วและโขกซ้ำๆ ตรงตัวอักษรสุดท้าย

“อย่าไปทำอย่างนี้อีก อย่าทำบ้านใครอย่างนี้อีก มึงอย่าทำบ้านกูอย่างนี้!

ชูชัยปล่อยให้สองศพจมกองอาเจียน เดินเข้าไปหาช่างที่เหลืออีกสองคน ซึ่งได้แต่ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว เพราะเห็นฉากฆาตกรรมสยองต่อหน้า และตอนนี้พวกมันก็เรี่ยวแรงน้อยลงจนไม่สามารถขัดขืนกำลังได้ การอ้อนวอนน่าจะเป็นหนทางเดียวที่เหลืออยู่เท่านั้น

“ชูชัย มึงปล่อยกูไปเถอะ กูสำนึกผิดแล้ว กูกลัวมึงแล้ว”

“มึงเอาบันไดเก่ามาทำให้เขา บันไดสั้นเกินมึงก็ยังจะเอาให้ได้ใช่ไหม สันดานอย่างมึงยังไงก็ต้องโกงใช่ไหม?” ชูชัยเหยียบลงไปที่ขาช่าง “แค่ทำบ้านดีๆ มีมาตรฐาน มันยากลำบากมากเลยเหรอ ประตูที่มึงทำ แค่กูเห็นกูก็ร้องไห้แล้ว ไอ้ประตูเชี่ยนี่ ทำให้เด็กตาย มึงรู้ไหม?

“มึงจะว่ากูโกงแล้วมันทำไมวะ ประเทศไทยใครก็โกงกันทั้งนั้นแหละ ถ้ามึงจะฆ่าคนโกง ทำไมมึงไม่ไปฆ่าพวกนักการเมืองให้มันตายให้หมดวะ กูโกงยังไงก็ไม่กี่หมื่น นักการเมืองมันโกงกันเป็นร้อยล้าน กูต้องโกงเพราะกูไม่มีจะแดก” ช่างพยายามเถียงให้เห็นถึงคนที่ทำการคอรัปชันไม่ต่างจากตัวเองแต่ส่งผลในวงกว้าง

“เออ กูรู้ว่านักการเมืองมันโกง แต่กูไม่ได้แค้นนักการเมือง กูแค้นช่างที่ทำงานแย่ๆ แล้วมึงไม่ต้องมาอ้างว่ามึงไม่มีจะแดก อย่าเอาความจนมาเป็นข้ออ้างในการเอาเปรียบคนอื่น เพราะเจ้าของบ้านที่โดนมึงโกงเขาก็ต้องแดกเหมือนกัน มึงไปเอาเงินแดกข้าวเขามาแดกเอง มึงทำหลานเขาตาย”

“เด็กนั่นมันซวยเอง งูกัดมันแล้วเกี่ยวอะไรกับกู”

“ดี งูกัดเขาไม่เกี่ยวอะไรกับมึง” ชูชัยแสยะยิ้มร้าย “มึงรู้อะไรไหม ตาหลานคู่นั้นเขามีกันแค่สองคน กว่าตาจะเลี้ยงหลานมา กว่าหลานจะสอบติด หลานเขาน่ะ เป็นคนมีอนาคต ไม่ใช่พวกขี้โกงขี้เกียจเดนตายอย่างมึง เขาจะทำงานสร้างบ้านให้ตาอยู่ แต่มึงฆ่าหลานเขาตาย มึงฆ่าเขาทั้งเป็น”

“”แต่งู...”

พูดไม่ทันขาดคำ ชูชัยก็หยิบกระสอบผ้าบนโต๊ะมาเทลงพื้น เผยงูกะปะตัวอ้วนเลื้อยไปมา ส่วนหัวรูปสามเหลี่ยมเลือกทิศอย่างรู้งาน ลายตามตัวของงูมีอิทธิพลราวสะกดจิตช่างทั้งสองให้อยู่ในฝันร้าย งูกะปะตัวนั้นกัดช่างคนแรกแล้วสักพักก็ไปกดคนที่สอง ชูชัยหยิบไม้มากดงูและเก็บเข้าไปในกระสอบ

“ชูชัย มึงมันบ้าไปแล้ว”

“เออ กูไม่เถียง กูน่ะ เดินหางูตามแหล่งบ้านคุณตาเขาเลยนะ ก็น่าจะไอ้งูตัวนี้แหละที่กัดหลานเขาตาย แต่วันนี้กูให้มันมากัดมึง ภายในสิบนาทีแผลมึงจะบวม ปวด เขียวคล้ำ มีเลือดไหลออกมา แล้วมึงก็จะต้องตายเพราะไม่มีใครพามึงไปรักษา เพราะกูจะจ้องมองความตายของมึงอยู่ตรงนี้”

“โอ๊ย...”

“ไปตายซะเถอะไอ้ช่างชั่ว”

ชูชัยพูดและจ้องมองช่างที่ร่างกายอ่อนแอจากการอดอาหารร้องโหยหวนเรื่อยๆ จนขาดใจตายจากพิษงู ศพของช่างเกลื่อนบ้านและเลือดของมันก็เปื้อนผนังเต็มไปหมด ชูชัยบิดขี้เกียจมองผลงานอย่างพึงพอใจ ในเมื่อเมียเขามีแค่คนเดียวแต่พวกมันมีไม่มีหมดสิ้นเขาก็ต้องฆ่าต่อไป

......................................................................................................................................................

รถกระบะขับออกมาถึงลำคลอง

ชูชัยโยนศพช่างที่บรรจุในถุงดำลงน้ำ ซับเหงื่อที่ผุดตามหน้าผากและบิดกายแก้ปวดเมื่อยหลายที ชาวบ้านแถวนั้นเป็นต้นว่าเจ้าของบ้านที่โดนผสมปูนผิดสูตรพากันยืนมองนิ่งๆ แบบไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีใครเข้ามาดูจับผิดด้วย อย่างมากก็ยิ้มให้อย่างจริงใจ และชูชัยก็ยิ้มตอบเช่นกัน

“พ่อคะ คุณลุงเขาทิ้งอะไร?

เด็กหญิงถามด้วยแววตาใสซื่อ

“ขยะน่ะลูก อย่าไปสนใจเลย”

“แล้วทำไม คุณลุงเขาเลือดเต็มตัวเลยคะ”

“โถ เลือดที่ไหนกัน นั่นซอสมะเขือเทศ คุณลุงเขาคงทำครัวแล้วเลอะเทอะนิดหน่อยน่ะ เอ้า คุณลุงเดินมานู่นแล้ว สวัสดีคุณลุงเขาหน่อยสิลูก” เจ้าของบ้านผู้เจ็บช้ำตอบพร้อมสั่งให้ลูกทำความเคารพ ชูชัยรับไหว้ ยิ้มให้เด็กหญิง พลันนึกถึงลูกสาวตัวเองด้วยแววตาเศร้าหมอง

ถ้าไม่ใช่เพราะช่าง ป่านนี้เขาคงได้มีเธอในอ้อมกอด  

ชูชัยขับรถเล่นในตัวจังหวัด เมื่อหลายปีก่อนเขาเคยพาสะบันงามาที่นี่ครั้งแรก เธอชอบและสัญญาว่าในบั้นปลายจะออกจากกรุงเทพมาใช้ชีวิตที่นี่ด้วยกันอย่างสงบ แต่ทุกอย่างก็กลายเป็นความว่างเปล่า ที่นั่งข้างคนขับไม่มีอะไรนอกจากสมุดบันทึกคดีช่างที่น่าสนใจและน่าตามไปแก้แค้น

ตึกตรงนั้นเป็นสำนักงานมาเปิดใหม่ ชูชัยเห็นช่างตอกเสาเข็มอยู่หลายคนและก็มีชายร่างสูงโปร่งยืนคุม ชายคนนั้นใส่แว่นตาดำและดูมีอำนาจอยู่ในตัวแม้จะยังไม่ทำอะไร ทั้งที่ใส่เสื้อยืดแขนสั้นเก่าๆ แต่กลับเหมือนเป็นชุดขุนศึกก็ไม่ปาน ชูชัยรู้สึกถูกชะตาขึ้นมาบอกไม่ถูก จึงจอดรถไว้ข้างถนนและเดินลงไปคุย

“สวัสดีครับ”

“มีอะไรหรือเปล่าครับ?

“คุณคือคุณเจษฐภพใช่ไหม?” ชูชัยแน่ใจว่านี่คือชายหนุ่มตาเดียวที่ใครก็รู้จัก เจษฐภพนั่นเอง รายนั้นมีประวัติชีวิตที่โหดร้ายแต่สามารถเอาชนะคนที่รุมด่าได้ด้วยความสามารถ ปัจจุบันเป็นวิศวกรคอมพิวเตอร์ฝีมือดีที่ใครก็อยากได้ตัว เจษฐภพเป็นคนที่มีอำนาจบางอย่าง ใครอยู่ใกล้ก็สัมผัสได้

“ครับ ผมกะจะเปิดสาขามูลนิธิผมที่ใต้น่ะ ถ้าเข้าท่าเดี๋ยวจะไปเปิดที่เหนือเพิ่ม”

“ดีจริงครับ สังคมต้องการคนดีๆ กล้าหาญอย่างคุณ”

“ขอบคุณที่ชมครับ” เจษฐภพยิ้มละไม มองคราบเลือดที่เปื้อนเต็มขาของชายวัยกลางคนด้วยสายตาราบเรียบ เขาก็เคยอยู่ในจุดนั้นมาก่อน จุดที่ถูกกระทำให้เจ็บใจจนต้องจัดการด้วยการฆ่าพวกชั่วให้ตายคามือ เหตุใดจะไม่รู้ว่าชายคนนี้กำลังจะทำอะไร เหตุใดจะไม่รู้ว่าชายคนนี้เพิ่งไปฆ่าคนและจะฆ่าอีก

“ว่าแต่... ช่างพวกนี้ ทำงานไม่มีปัญหานะครับ?

“อ่อ ไม่มี... ผมหมายถึง ไม่กล้ามีหรอกครับ ทำงานดีทุกคนครับ” เจษฐภพหัวเราะ รังสีเพชฌฆาตแผ่ซ่านออกจากทุกอณูรูขุมขนจึงไม่มีช่างคนไหนกล้าทำอะไรผิดมาตรฐาน ต้องก้มหน้าก้มตาทำอย่างเรียบร้อยทุกคน ทั้งที่ตัวเจษฐภพเองก็ยังไม่ได้ด่าทอหรือข่มขู่อะไรแม้แต่คำเดียว

“ถ้ามีเมื่อไร บอกได้นะครับ”

“ไม่ต้องห่วงครับ”

“ยังไงผมก็ขอเป็นกำลังใจให้การทำความดีของคุณเจษฐ์ด้วย เดี๋ยวผมจะโอนเงินไปบริจาค” ชูชัยเอ่ยอย่างจริงใจ ความจริงเขาก็เคยได้ยินมาบ้างว่าเจษฐภพเป็นคนน่ากลัว เคยมีคนลือกันว่ามีโจรอยากปีนเข้าไปขโมยของในบ้าน แต่บังเอิญเจษฐภพออกมารดน้ำต้นไม้ โจรถึงกับปัสสาวะราดหัวใจวายตรงนั้น

ชูชัยเองไม่รู้ว่าเจษฐภพเคยอยู่ในทีมฆาตกรสุดโหดที่เคยก่อคดีอุกอาจเมื่อนานมาแล้ว

เดอะ เร้าเตอร์คือชื่อทีมฆาตกร ตอนนั้นไม่มีใครไม่รู้จัก เพราะทีมเร้าเตอร์ลงมือได้โหดเหี้ยมและทิ้งสัญลักษณ์เป็นเครื่องเร้าเตอร์หนึ่งเครื่องเมื่อลงมือ ปัจจุบันก็ไม่เคยมีใครจับผู้ลงมือได้ แต่เร้าเตอร์ลงมือเพียงสี่ครั้งแล้วก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ซึ่งเจ้าหน้าที่ก็พากันเงียบงันไร้คำตอบ

เจษฐภพรู้ว่าชูชัยเป็นฆาตกรโรคจิตฆ่าช่าง แต่ชูชัยไม่รู้ว่าเจษฐภพเป็นหัวหน้าทีมเร้าเตอร์

แต่มันจะสำคัญหรือ?

แม้ไม่รู้ ชูชัยก็ถูกชะตากับเจษฐภพ เขารู้สึกดีว่าตัวเองได้ทำคดีฆาตกรรมต่อเนื่องให้เป็นข่าวสะเทือนขวัญขึ้นหน้าหนึ่ง ชูชัยเพียงสงสัยว่าคดีที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้อีกคดีเป็นใครและต้องการอะไร เพราะก็มีการฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมในระดับที่สยดสยองกว่าเขามาก แต่ก็ไม่มีใครจับได้

แต่คนนั้นไม่ได้ฆ่าช่าง

ชูชัยสนใจแค่ช่าง เขาขับรถต่อไปอีกจนเจอบ้านเรียบง่ายหลังหนึ่ง ชูชัยเห็นช่างกำลังทำงานอย่างขยันขันแข็ง ไม่มีการอู้งานหรือทำอะไรสกปรก ช่างวัยเก๋าออกคำสั่งกับลูกชายและลูกน้องทุกคน กำกับให้ทำงานเต็มที่ ชูชัยเห็นแล้วเผลอระบายยิ้มออกมา เขาจอดรถเดินลงไปคุย

“ทำงานขยันเนอะพี่”

“ก็ต้องขยันสิครับ เจ้าของบ้านเขาจ้างเรามา จะทำทุเรศๆ ได้ยังไง?

“ดีจริงครับ เจ้าของบ้านต้องการช่างดีๆ ซื่อสัตย์อย่างคุณ”

“ขอบคุณที่ชมครับ” ก่อเกริกยังคงคุมบรรดาคนงานให้ทำงานต่อไป ไม่ทันสังเกตคราบเลือดแห้งกรังแม้แต่น้อย ชูชัยมองพวกช่างทั้งน้ำตาคลอหน่วย ซาบซึ้งที่ยังมีช่างดีๆ อยู่บนโลก แม้จะเสียดายและเสียใจที่ตอนนั้นเขาไม่ได้จ้างช่างก่อเกริก ไม่เช่นนั้นลูกเมียก็คงไม่ต้องมาตายอนาถ

“ผมประทับใจงานคุณนะ คุณทำออกมาโคตรรดี”

“มันเป็นหน้าที่ของช่างอย่างพวกเราอยู่แล้วครับ ที่ต้องทำบ้านลูกค้าให้มีคุณภาพ” พอบอกเสร็จก็กลับไปทำงานอีก ชูชัยยืนมองอยู่นานจนผู้กองโต้ที่อยู่ในบ้านมองออกมา คิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากัน เขาแอบถ่ายรูปชูชัยเก็บไว้ในโทรศัพท์มือถือ เอะใจนักกับหยดสีเลือดตามกางเกง

ชายตัวสูงใหญ่... ให้ความสนใจกับช่าง?

“ว่าไงนะหมู่? มีคนพบศพถูกทิ้งในคลองเหรอ?

ผู้กองโต้ถามซ้ำ ไม่อยากเชื่อว่าคนร้ายจะกล้าลงมือติดกันขนาดนี้ ทำเหมือนประเทศชาติไม่มีกฎหมายและตำรวจอย่างเขาไม่มีตัวตน ผู้กองโต้อ่านข้อมูลที่ถูกส่งมา เมื่อเงยหน้าอีกครั้งชายปริศนาก็หายไป เขารีบกดเข้าไปที่คลังรูปภาพก่อนจะเสยหน้าผากอย่างหงุดหงิดเจ็บใจ

เขาถ่ายภาพไม่ติด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น