<ฆ่าควรค่า, 3> - ช่างชั่ว

ตอนที่ 14 : ตอนที่๑๒ ไม่ปกติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 มี.ค. 63

“พ่อคะ หนูรักพ่อค่ะ”

“พ่อก็รักลูก... รักแม่”

ชูชัยเอื้อมมือไปคว้าคนที่เขารักมากอด... ฉับพลัน ร่างนุ่มนิ่มของภรรยาก็กลายเป็นซากศพแข็งทื่อ เด็กหญิงตัวน้อยกลายเป็นเศษเนื้อทิ้งเลือดเละติดมือ บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนกลับมาเป็นบันไดไร้คุณภาพและเสียงร่ำไห้ของเขาในอดีตดังซ้ำแล้วซ้ำอีกราวกับไม่มีวันเงียบงัน

ชูชัยเศร้าโศก หวาดกลัว วิ่งหนีออกไปแต่ทุกครั้งที่เหยียบลงไปก็เห็นแต่บันได แน่นอนว่าบันไดหักทุกขั้นที่เหยียบ ชายหนุ่มทรุดลงไปบาดแผลเหวอะหวะ ปากก็ร้องหาผู้รับผิดชอบชีวิตที่พังทลาย ไม่นานต่อจากนั้นก็มีช่างเข้ามารุมกระทืบ เหยียบย่ำ ตามด้วยหัวเราะเยาะตอกย้ำความน่าสมเพช

“ไม่... ไอ้พวกช่าง... มึงตาย... มึงต้องตาย”

ชูชัยผวาตื่นขึ้นมากลางดึก เหงื่อผุดขึ้นมาจนหน้าเปียก

ฝันร้ายอีกแล้ว นับแต่ลูกเมียตาย ชูชัยก็ฝันร้ายอยู่บ่อยๆ วันไหนได้ฆ่าช่างจึงหลับสนิท เขาไม่ได้ออกไปล่าช่างมาหลายวันจึงเริ่มมีปัญหาการนอนหลับ บางวันคนอื่นตื่นเช้ามาเคารพธงชาติแล้วชูชัยยังไม่ได้เข้าไปนอน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านโพสต์ที่บรรดาผู้ประสบเคราะห์โดนช่างหลอกเขียนมาให้

“เพราะมึงอีกแล้ว เพราะกูคิดถึงงานห่วยๆ ของมึง กูถึงนอนไม่หลับ”

ชูชัยลูบหน้าคราหนึ่ง เหมือนความคาวของเลือดยังติดอยู่ที่นิ้วมือ ชูชัยเกลียดตัวเองที่จำได้ว่าก้อนเนื้อที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่ในท้องภรรยาคาวแค่ไหนและเละเทะเสียสภาพอย่างไร สะบันงาเป็นคนผิวขาว ลูกควรจะผิวขาวเหมือนแม่ ไม่ใช่เป็นแค่เนื้อเยื่อแดงๆ หน้าคว่ำยับแทบไม่เป็นหน้า

นึกไปถึงตอนนั้น หลังจากแต่งงานมาหลายปี สะบันงาไม่มีวี่แววว่าจะตั้งครรภ์ ชูชัยเริ่มสงสัยเพราะเธอมีสุขภาพแข็งแรง ไม่น่ามีปัญหาโรคประจำตัว หลังจากไปตรวจร่างกายกันหลายต่อหลายที่เธอถึงยอมรับว่าเคยทำแท้งเถื่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัย เพราะตั้งครรภ์กับแฟนเก่า

ชูชัยไม่แน่ใจว่าเขาโมโหเธอขนาดไหน พูดอะไร ทำอะไร ความผิดหวังเข้ามากัดกินหัวใจเมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่เขาแต่งงานด้วยเคยผ่านอะไรมาและเธอโกหกเขาตลอด แต่ด้วยความรัก ชูชัยจึงให้อภัยและพึ่งการแพทย์ช่วย ทุ่มเงินหลายแสนจนหญิงสาวตั้งครรภ์และเขาก็ตั้งใจว่าจะดูแลเธอกับลูกให้ดี

สะบันงาไม่ค่อยบอกว่าแฟนเก่าของเธอเป็นคนอย่างไร แต่ก็พอเดาได้ว่าไม่ใช่คนดีนัก มันสามารถมีอะไรกับเธอจนท้องได้แต่กลับไม่รับผิดชอบความใคร่ตัวเอง เขาล่ะ ทุ่มเททุกอย่างตามประเพณี ทำงานแลกเงินเพื่อนำเงินไปสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ แต่แล้วกลับสูญเสียลูกไปโดยทำอะไรไม่ได้

เรื่องที่ชูชัยไม่เข้าใจคือ เขาอาจเคยโกรธแค้นเสียใจคนรอบข้าง ตั้งแต่พ่อแม่ที่ทำให้เขามีปมชีวิต เพื่อนที่กลั่นแกล้ง ผู้หญิงที่เอาเขาไปล้อเลียน หรือแฟนเก่าภรรยาที่ให้เธอไปทำแท้ง แต่ชูชัยก็ไม่รู้ทำไมว่า เขาไม่เคยคิดอยากฆ่าคนพวกนั้น ทั้งที่ถ้าจะฆ่าก็ไม่ใช่เรื่องยากเกินความสามารถ

ชูชัยอยากฆ่าช่างที่ทำงานไม่ดีเท่านั้น อาจเป็นเพราะพ่อแม่ตายไปหมดแล้ว ส่วนพวกคนไม่ดีอื่นๆ มันทำร้ายเสร็จก็ไป ไม่ต้องมายุ่งกันอีก ความโกรธแค้นจึงพอทุเลาลงไปเองบ้าง ต่างจากช่างที่ทิ้งผลงานชั่วๆ ไว้ให้ดูต่างหน้า เคยหันไปเจอก็เหมือนโดนตะโกนใส่หน้าว่าไอ้โง่ ที่เสียรู้ไปจ้างมันแต่ได้ความฉิบหายเป็นการตอบแทน

ชูชัยหลับตา สูดลมหายใจลึก ปวดประสาทเกินจะเอ่ย แม้ไม่รู้ว่าทีมเร้าเตอร์เป็นใคร รู้แค่ผู้ลงมือต้องถูกกระทำให้เจ็บแค้นแสนสาหัส แต่เมื่อแก้แค้นเสร็จหายไปไหนหรือ ในเมื่อไม่มีข่าวใหม่ก็อาจแปลได้ว่ากลับไปใช้ชีวิตปกติ ทำงานทำการตามประสา แต่เขาล่ะ ทั้งที่แก้แค้นพวกช่างชั่วที่ทำเมียตาย เขากลับไม่สามารถใช้ชีวิตปกติได้

มือที่แข็งด้วยหนังด้านจับใบหน้ากร้านหยาบ ชูชัยรู้ว่าสิ่งที่เขาอยู่มันผิดปกติ แต่การกลับไปปกตินั้นยากกว่าอะไรทั้งปวง เขาจะยิ้มอย่างไรเมื่อไม่มีสตรีที่รักอยู่ข้างกาย จะมีความหวังใดเหลืออีกเมื่อไม่ได้ดูการเติบโตของลูก จะหาเงินไปทำไมเมื่อไม่มีครอบครัว ชูชัยไม่สามารถกลับไปปกติ แม้รู้ว่าควรจะเป็นก็ตาม

......................................................................................................................................................

“น้าครับ”

“เอ้า มาสักที เอ๊ย มีอะไรเหรอครับ?

“น้าหน้าโทรมจัง เป็นอะไรหรือเปล่า?

“เป็นมะเร็งน่ะ” ชายผู้เคราะห์ร้ายเอ่ยอย่างแค้นใจ “ตอนแรกหมอบอกผมอยู่ได้สองปี แต่เพราะไอ้ช่างเหี้ยนี่ ผมให้มันมาทำทางลาดไว้ใช้เพราะผมต้องนั่งรถเข็น แต่มันเอาเงินผมไปแล้วไปซื้อของผิดสเปกมา โครงไม่แข็งแรง รถเข็นผมคว่ำ แล้วผมล้มลงไป... มะเร็งกระจายขึ้นสมอง”

“แล้วแบบนี้...”

“หมอบอกผมอยู่ได้อีกสองเดือน”

“ไอ้ช่างชั่วเอ๊ย... พวกมันรับผิดชอบไหม?

“คุณว่ามันจะรับผิดชอบไหม มันบอกผมว่า ผมเป็นมะเร็ง ยังไงก็ต้องตายอยู่แล้ว แต่ถึงผมจะตายหรือไม่ตาย มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่ผมต้องตายเร็วขึ้นเพราะมัน ผมควรจะอยู่ได้อีกสองปี รอไปงานรับปริญญาลูกที่ไปเรียนต่างประเทศ แต่นี่ผมกำลังจะตาย ช่วงนี้ลูกผมก็สอบอยู่ด้วย”

“คุณอยู่ได้อีกสองเดือน แต่มันอยู่ไม่ถึงหรอก”

“อะไรนะครับ?

“อ่อ เปล่าครับ ผมขอเบอร์มันหน่อยสิ”

“คนเรา... ตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ จริงไหมครับ?

......................................................................................................................................................

“คุณครับ ทำไมทำท่าทางเครียดจัง?

“ไม่เครียดได้ยังไง ก็ช่างน่ะสิ!

“ช่าง? มีปัญหาอะไรเหรอครับ?

“คุณเข้ามาในบ้านก่อนค่ะ เดี๋ยวหนูมีอะไรให้ดู” หญิงสาวต่างจังหวัดเรียกชายหนุ่มปริศนาเข้าบ้านโดยไม่มีเศษเสี้ยวความกังวลใดๆ “คุณดูฝ้าที่บ้านหนูสิคะ หนูจ้างช่างมาซ่อมฝ้า แต่มันทำไม่เรียบ ถึงเวลามีฝน น้ำก็รั่วลงมา ที่เจ็บใจกว่านั้นคือมันไม่ปิดรู ก็มีหนูเข้าไปอยู่ในฝ้า แล้วย่าก็ติดโรคฉี่หนู”

“เอ้า แล้วย่าเป็นยังไงล่ะครับ?

“เข้าโรงพยาบาลค่ะ อาการไม่ดีขึ้น เพราะแกแก่มากแล้ว ติดโรคครั้งนี้เข้าไป” พูดเท่านั้นน้ำตาก็เอ่อคลอ “หนูก็ไม่รู้ว่าย่าจะฟื้นขึ้นมาอีกไหม แต่ตั้งแต่ย่าเป็นแบบนี้ ปู่ก็ไม่ยอมพูดจากับใคร ข้าวปลาก็กินไม่ลง ปู่กับย่ารักกันมาก อยู่กินกันมาหกสิบกว่าปี ถ้าย่าเป็นอะไร หนูว่าปู่ก็คงจะตามย่าไป”

“แล้วช่างคนนี้...”

“ที่หนูแค้นมันมาก เพราะมันยังมีหน้ามาบอกว่า ของอยู่บนฝ้า ปิดไปก็ไม่มีใครเห็น แต่มันไม่ปิด ทำงานอะไรก็ไม่เรียบร้อยสักอย่าง มันในหมู่บ้านนี่แหละค่ะ ทำบ้านใครก็ทำแบบลวกๆ แต่หมู่บ้านเรามันกันดาร จะไปหาช่างคนอื่นก็ไม่มี แค่เข้าตัวจังหวัดไปทำอะไรก็ยาก ถนนมันไม่ดี”

“ใช่ๆ ไอ้ช่างนี่มันมาทำบ้านป้าด้วย” คนข้างบ้านถึงกับเดินตามเข้ามา แน่นอนว่าทุกคนล้วนเข้าไปบ่นในเว็บช่างชั่วของชูชัยมาหมดทั้งสิ้น “มันมาซ่อมท่อน้ำ แต่เสือกทำท่อน้ำรั่วตรงแถวปลั๊กไฟ พี่ชายป้าเข้ามาคุมงานก็เลยโดนไฟช็อตตาย ลูกเมียร้องไห้กันระงม ศพเก็บไว้ยังไม่ได้เผา”

“แล้วไอ้ช่างนั่น มันขอโทษป้าไหมครับ?

“เหอะ มันจะขอโทษอะไร พวกมันน่ะ แต่ละคนหนุ่มๆ บางคนก็ติดยา ป้าเห็นหน้ามันก็กลัวแล้ว คนพวกนี้มันคิดว่ามันตัวใหญ่กว่า พวกเยอะกว่า กฎหมายก็อ่อน มันถึงไม่กลัวใคร ทำงานชุ่ยๆ ออกมา ขนาดมีคนตายป้าไม่เห็นมันสำนึก ป้าเห็นมันนั่งดมกาวแซวสาวอยู่ พี่ชายป้าน่ะ ตายตาไม่หลับ”

“แต่ไหนมามันก็ทำงานแย่ แต่ไม่เคยมีคนตาย หนูล่ะแค้น อยากจะฆ่ามันแต่สู้ไม่ได้”

“เอาเบอร์มันมาครับ ผมอยากจะซ่อมท่อน้ำแล้วสิ”

......................................................................................................................................................

บ้านที่ชูชัยมองสภาพเป็นแค่ขี้เถ้า

สองผัวเมียกอดกันร้องไห้ ครึ่งหน้าของหญิงสาวมีร่องรอยถูกไฟคลอก ทว่าเมื่อชูชัยมายืนอยู่ พวกเขาก็กลับมามีรอยยิ้มแห่งความหวัง ดีใจเหลือเกินที่ใช้เงินก้อนสุดท้ายเติมค่าอินเทอร์เน็ตเพื่อโพสต์ความฉิบหายเกิดขึ้นกับชีวิต ชูชัยเห็นแล้วน้ำตารื้น รีบทำตัวเหมือนแค่เรื่องบังเอิญ

“คุณสองคน ร้องไห้ทำไมเหรอ?

“พี่ ผมกับเมียให้ช่างมาทำสายไฟ แต่มันทำงานเร่งเกินไป ใช้สายไฟเปลือย มักง่ายเอาโคมไฟมาปิดต่อ ถึงเวลาไฟไหม้บ้าน หึ วอดวายอย่างที่พี่เห็นทั้งหลัง ผมกับเมียหมดเนื้อหมดตัว ไม่มีอะไรจะกิน เพราะทรัพย์สินที่พอสร้างอาชีพได้ก็ถูกเผาไปกับบ้านหมด ผมควรทำยังไงดี?

“หนูต้องมาเสียโฉมเพราะไฟไหม้ หนูเป็นผู้หญิงนะพี่ แค่สิวขึ้นหน้าเม็ดเดียวยังเครียด แต่นี่หน้าหนูต้องมีแผลเป็นไปตลอดชีวิต ในขณะที่ไอ้ช่างพวกนั้นมันบอกว่ามันไม่รู้ มันแค่มาเดินไฟ” หญิงสาวพูดเท่านั้นก็ปล่อยโฮโผเข้าหาสามี ชูชัยสะเทือนใจหนัก ตรงเข้าไปกอดสองผัวเมียอย่างสงสาร

“ผมจะให้เงินคุณไปตั้งตัว แต่คุณต้อง...”

“ผมจดเบอร์มันให้คุณแล้ว”

......................................................................................................................................................

“คุณครับ นี่มันอะไรกันเนี่ย?

ชูชัยเดินมามองบ้านหนึ่งหลังกับเสาเข็มหนึ่งต้น

“ทั้งปี มันทำได้เท่านี้แหละครับ” เจ้าของหน้าที่ยืนรออยู่นานแล้ว ระบายยิ้มออกมาเหมือนคนได้ที่พึ่งในชีวิตที่ไม่สามารถไปหาได้จากไหนอีก “ผมให้มันปลูกบ้านอีกหลังในเนื้อที่บ้านผม แต่ทั้งปี มันทำได้แค่เสาเข็มต้นเดียว ทำแล้วทุบๆ มันบอกว่าให้มันทำบ้านก็ต้องตามใจมัน ถ้าอยากตามใจตัวเองก็ต้องทำเอง”

“แย่จังนะครับ ช่างแบบนี้”

“แย่กว่านั้นอีกครับ มันเบิกเงินแล้วเบิกเงินอีก เบิกจนบอกว่างวดสุดท้าย แต่สุดท้ายมันก็หนีไป มันเป็นช่างต่างด้าว ผมก็ไม่รู้จะไปตามมันที่ไหน แล้วคุณรู้ไหมว่าผมต้องสูญเสียอะไรบ้าง?” ชายเคราะห์ร้ายพูดเสียงสั่นเครือ “ผมเป็นโรคเบาหวาน แต่เพราะเสียเงินไปกับช่างมาก ผมกังวลเรื่องค่ารักษาตัว กลัวครอบครัวลำบาก”

“แล้วยังไงต่อครับ?

“กว่าจะไปรักษา ผมต้องตัดขาทิ้ง”

“อีกแล้วเหรอ?

“เรื่องเงินไม่ต้องนะครับ ผมตั้งใจว่าถึงผมขาขาด ผมก็จะหาทางเลี้ยงลูกเลี้ยงเมีย ถึงมีขาเดียวผมก็ต้องยืนได้” แม้การเสียอวัยวะจะเจ็บปวด แต่เขาก็กัดฟันกล้ำกลืน “ผมขอแค่คุณช่วยไปจ้างช่างคนนั้นต่อก็พอ ผมมีเบอร์มัน ผมรอตามข่าวอยู่นะครับ ขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ ครับ”

......................................................................................................................................................

กลางดึก ช่างต่างด้าวกลุ่มนั้นกำลังจะหนีออกจากช่องทางธรรมชาติ

แต่ชูชัยหรือจะรอช้า เขาไปดักรอมันหลายชั่วโมงแล้ว ขณะที่มันลักลอบออกนอกประเทศนั้น ชูชัยก็ใช้เชือกเส้นหนึ่งเข้าไปรัดคอลากตัวผู้รับเหมาออกมาก่อนจะยิงช่างที่เหลือบริเวณไม่สำคัญคนละนัด เสียงปืนดังไม่รู้กี่จังหวะ ก่อนที่พวกมันจะถูกลากขึ้นรถและนำไปโรงเชือด พร้อมเสียงกระซิบชวนขนลุก

“พวกมึงต้องรับกรรมที่ทำงานเฮงซวย”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น