เมียจำแลง (รีไรท์)

ตอนที่ 41 : หน้ามืด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 ก.พ. 62

ตอนที่ 41

หน้ามืด





 “ชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ คุณก็เห็นว่าเราไปวัดกัน ถ้าจะทำเรื่องเสื่อมเสียอย่างคุณว่า พากันไปที่อื่นที่ลับตาคนไม่ดีกว่าหรือ?” เธอพยายามใจเย็นที่จะอธิบาย เข้าใจว่าเป็นเพราะรัก เขาจึงหึงหวงเธอเช่นนี้

“อ้อ! ก็ลองว่าผมไปไม่ทันเห็นสิ ไม่ไปต่อกันถึงที่ไหนๆ หรือ ขนาดในวัดวาอารามก็เก็บอารมณ์รักล้นอกเอาไว้ไม่ได้ถึงทำประเจิดประเจ้อกอดกันขนาดนั้น ไม่เกรงใจพระเกรงใจเจ้า”

ลลัลดาอ้าปากค้าง วาคิมคนที่เคยอ่อนโยนและมีเหตุผลกับเธอเสมอ กลายเป็นคนปากร้ายและใช้อารมณ์ แถมคำพูดคำจาของเขายังดูถูกเหมือนกับเธอเป็นผู้หญิงใจง่าย

“พอเถอะค่ะ ตอนนี้เราคงพูดกันไม่รู้เรื่องแล้ว” ว่าแล้วก็สะบัดหน้าพรืดเดินหนีเข้าไปในห้องนอน

“อ้อ! จู่ๆ ผมก็กลายเป็นคนคุยไม่รู้เรื่องขึ้นมา ต้องฟังภาษาหมอนั่นสินะ ถึงจะรู้เรื่อง” เขาตามไปตะปบลงบนบ่าบอบบางของเธอ แล้วกระชากกลับให้หันมาคุยกัน ไม่ชอบที่ถูกหันหลังใส่ ไม่ชอบที่เธอเดินหนี ราวกับว่าต้องการจะปกปิดซ่อนเร้นความผิด ในนาทีนี้วาคิมลมเพชรหึงขึ้นหน้าจนไม่ฟังเหตุผลอะไรใดๆ ทั้งนั้น

ลลัลดาตกใจ ยิ่งเห็นดวงตาลุกวาวที่ดูน่ากลัวราวกับปีศาจ มือแข็งแรงสองข้างจับต้นแขนเธอเอาไว้แน่น แล้วผลักไปบนเตียงกว้าง ร่างใหญ่กระโจนตามลงมาโถมทับ

“ผมคงให้อิสระคุณมากเกินไป จนลืมแล้วกระมังว่าเรามีพันธะอะไรกันอยู่” คนว่าซุกไซ้ใบหน้าแดงก่ำร้อนฉ่าเข้าหา ลลัลดาพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดแรงเกิด

เธอไม่ชอบที่เขาใช้กำลังบังคับกัน วาคิมไม่เคยทำอย่างนี้กับเธอมาก่อน แม้การใช้ชีวิตคู่ผัวตัวเมียระหว่างกัน เขาจะสอนการร่วมรักรสชาติใหม่ๆ ให้เธอได้ลิ้มลองก็ตามเถอะ แต่ต้องไม่ใช่การบังคับขืนใจ หรือการใช้กำลังแบบนี้ เพราะมันกำลังพาเธอนั่งไทม์แมชชีน หวนย้อนกลับไปนึกถึงความป่าเถื่อนของผู้ชายคนนั้น ในค่ำคืนเลวร้ายอีกครั้ง

“คุณวาคิม อย่านะ ปล่อยฉัน” ใบหน้าตื่นกลัวสะบัดขัดขืน หนีใบหน้าที่ไล่ไซ้ซุกอย่างหื่นกระหายด้วยความโกรธจัด ชนิดที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมโกรธได้ถึงขนาดนี้

ในเวลานี้จึงอย่าถามถึงความรัก อ่อนโยน ใส่ใจอย่างที่เขาเคยทำ มีแต่ความโกรธ อยากเอาชนะ ประกาศความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทั้งที่เขาเองก็ให้สถานะที่ชัดเจน และยกย่องให้เกียรติเธอไม่ได้

“อย่าคิดไปจากผมด้า อย่าคิดหักหลังผม” มือหนาดึงทึ้งเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่จนกระดุมขาดกระเด็น

“อย่านะคุณวาคิม...อย่า...วี้ด....” 

ลลัลดากรีดร้องออกมาอย่างตกใจจนตัวสั่นงันงก เมื่อภาพของผู้ชายหื่นในคืนวันนั้นกำลังเข้ามาครอบงำวาคิม จนเธอกลัวแทบหมดสติ



**** ตอนนี้ เข้าไปอ่านได้ที่เว็บ ธัญวลัย นะค๊า...****


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น