เมียจำแลง (รีไรท์)

ตอนที่ 4 : ผู้ชายคุยกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

ตอนที่ 4

คุณผู้ชายคุยกัน

 

 

 

 

 

ใบหน้าคมคายของคนที่เอาแต่จ้องแก้วเหล้าที่หมุนไปมาในมือเงยขึ้นมามองเพื่อน

“แล้วตอนนี้แกเลี้ยงไว้กี่คนล่ะ?” พยักพเยิดหน้าถาม

“ไม่ล่ะ ฉันขี้เกียจปวดหัว อีกอย่างงานเยอะ งานยุ่ง ไม่ค่อยมีเวลาไปหา ไหนจะต้องมาคอยระแวงอีกว่า เราไม่มีเวลาให้เขาจะไปแอบกิ๊กกั๊กกับคนอื่นหรือเปล่า สู้ซื้อกินเอาเป็นครั้งคราวไม่ได้ สบายใจกว่ากันเยอะเลยว่ะ”

วาคิมหัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหัวไปมากับความคิดของเพื่อน

“แล้วมันจะหาถูกใจได้ง่ายๆ หรือ? เกิดนายว่าง แล้วฝั่งโน้นเขาไม่ว่างล่ะ?”

“เรื่องนั้นหมดห่วงไปได้เลย สเป็กของฉันไม่มากไม่มาย ขอแค่ขาวๆ หุ่นดีๆ หน้าตานี่พอโอเคก็ได้แล้ว มีเบอร์โทรเอเย่นต์อยู่หลายค่าย ก็คงจัดหามาให้ได้แก้ขัดสักคนหรอกน่าเวลาที่อยากได้ขึ้นมาจริงๆ นะ”

โลกสมัยนี้มันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ทั้งผู้หญิงผู้ชายต่างยึดติดแต่เรื่องวัตถุนิยม ไอ้ที่จะคบหาศึกษาเรียนรู้จักจริงจังเป็นเรื่องเป็นราวกลายเป็นเรื่องเสียเวลา เอาความรวดเร็วสะดวกสบายเข้าว่าไว้ก่อน

“นายสนใจหรือเปล่าล่ะ ฉันจะแนะนำให้ ใช้บริการผู้หญิงพวกนี้ดีกว่า ไม่เรื่องมาก ไม่ต้องยุ่งยากใจ เงินมา ผ้าหลุด ใช้ครั้งเดียวทิ้งได้ไม่เป็นภาระ ไม่ต้องมาคอยกังวลใจทีหลัง”  คนว่ายักไหล่อย่างไม่เห็นเป็นเรื่องยากจริงๆ

“นี่นายกำลังพูดถึง ผู้หญิงหรือคอนด้อมกันอยู่แน่เนี่ย?”

“ก็พูดถึงผู้หญิงนั่นแหละ แต่เป็นเรื่องของการแลกเปลี่ยนที่ลงตัว นายอยากได้เซ็กส์ พวกหล่อนก็อยากได้เงิน นายจ่ายเงิน นายได้สนุกกับหล่อน เสร็จกิจก็แยกย้าย วินวินทั้งสองฝ่าย มันยากตรงไหนล่ะ?”

“นายเปลี่ยนไปเยอะเลยนะเลื่องฤทธิ์” จำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน เขายังต้องมานั่งฟังหมอนี่เพ้อพร่ำคร่ำครวญเรื่องผู้หญิงอยู่เลย แต่ตอนนี้ดูเหมือนคนตรงหน้า จะเปลี่ยนไปเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสาวๆ ตัวพ่อเสียแล้ว

“สมัยนี้ขอให้มีเงินเถอะ อะไรๆ ก็ง่ายไปหมดแหละ” ยกแก้วเหล้าจิบไปด้วยเพื่อความคล่องคอ

“แล้วเคยมีอะไรยากสำหรับนายบ้างไหม?”

“มีสิ การจีบผู้หญิงดีๆ ที่เราถูกใจมาเป็นแฟนให้ได้ไง ยากที่สุด” คนว่ายกเหล้าขึ้นกระดกเกือบหมดแก้ว เพราะมีความหลังฝังใจไม่ค่อยดีเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน พูดถึงทีไรก็ดราม่าได้ทุกทีสิน่า

“นายก็รู้ว่า ฉันเคยจนมาก่อน ทีตอนนั้นยังไม่เห็นมีใครมายอมกัดก้อนเกลือกินด้วยกัน ตอนนี้มีเงินก็ต้องใช้เงินที่อุตส่าห์หามาได้ด้วยตัวเอง ซื้อความสุขเสียให้คุ้ม”

“นายเลยไม่คิดจะจริงจังกับใคร?”

“ไอ้คิดมันก็คิดไว้บ้างแหละ ฉันเองก็เป็นมนุษย์ปกติธรรมดาอยากมีลูก มีเมีย มีครอบครัวที่พร้อมหน้ากันอบอุ่น กลับถึงบ้านก็อยากมีคนเอาน้ำเย็นมาเสิร์ฟ มีคนมานวดหลังนวดไหล่เอาใจ มีคนมานั่งซบไหล่ดูทีวีด้วยกันวันหยุด แต่การมีแฟนสักคน มันต้องรับผิดชอบเยอะเกินไปสำหรับฉัน ไหนจะต้องดูแล คอยเทคแคร์เอาใจ มีเวลาให้ จำวันสำคัญสาระพัดสารเพที่เจ้าหล่อนจำได้ แต่เราไม่เคยสนใจให้ได้ มันปวดกบาลฉิบเลย ตั้งแต่ฉันเลิกกับยัยจิ๊บมา บอกตรงๆ ว่าเข็ดผู้หญิง” ว่าแล้วเลื่องฤทธิ์ก็กระดกอีกหมดแก้ว ชนิดเด็กเสิร์ฟบริการชงให้แทบไม่ทัน

“ฉันไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากนายว่ะ...เข็ดผู้หญิง”

“เข็ดในที่นี้หมายถึงเข็ดแล้วที่จะจีบว่ะ หาที่มันได้ง่ายๆ ดีกว่า ประเภทเงินมาผ้าหลุด เอาที่สบายใจ ไม่ต้องปวดหัว”

“แล้วนายจะมั่นใจได้แค่ไหนกัน เรื่องความปลอดภัย”

“ความหื่นมันมีอยู่ในมนุษย์ทุกคน ยังไงก็หลีกเลี่ยงไม่พ้นอยู่แล้ว ไม่ใช่แค่ผู้หญิงอาชีพอย่างว่า หรือผู้หญิงไซด์ไลน์เท่านั้นหรอกที่มีความเสี่ยง ต่อให้เป็นผู้หญิงดีๆ ในแวดวงที่แกรู้จัก ก็ไว้ใจไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ เราก็ต้องป้องกันตัวเองสิ คอนด้อมหาซื้อออกจะง่าย มีขายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง กลัวอะไร? และจะว่าไปแล้ว ผู้หญิงอาชีพพิเศษพวกนี้ เขายิ่งต้องดูแลตัวเอง ระมัดระวังตัว ไม่มีใครเอาชีวิตทั้งชีวิตมาเสี่ยงแลกกับเงินครั้งละพันครั้งละหมื่นหรอก”

ผู้เชี่ยวชาญและช่ำชองเป็นอย่างดีพูดคล่องปากชนิดน้ำไหลไฟดับเลยทีเดียว

หลังจากฟังเลื่องฤทธิ์พล่ามเรื่องนี้มานาน วาคิมก็ชักเริ่มสนใจ ปฏิเสธไม่ได้ว่าผู้ชายวัยสามสิบต้นๆ อย่างเขาก็มีความต้องการตามธรรมชาติอยู่ ยิ่งเข้าฟิตเนสออกกำลังกายอยู่เป็นประจำสุขภาพร่างกายแข็งแรง เรื่องความต้องการปลดปล่อยฮอร์โมนเพศตามธรรมชาติ ตามวัย โดยเฉพาะในวันที่เคร่งเครียด เซ็กส์คือทางออกที่วิเศษที่สุด

แต่ถ้าจะให้ต้องไปเลือกใช้บริการของผู้หญิงไซด์ไลน์ ที่นอนกับผู้ชายมาไม่รู้ต่อกี่คน เขายังเป็นมนุษย์เพศผู้ที่ใจไม่กว้างพอ และครั้นจะให้ไปจีบผู้หญิงสักคนเป็นเรื่องเป็นราว เขาก็ยังไม่อยากมีภาระหรือพันธะต้องรับผิดชอบขนาดนั้นเหมือนอย่างที่เลื่องฤทธิ์ว่า

“ที่ฟังฉันพล่ามให้ฟังมาตั้งนานนี่ นายสนใจบ้างไหม? ฉันแนะนำให้ได้นะ” เลื่องฤทธิ์พยักพเยิดหน้าถามเมื่อเห็นเพื่อนนิ่งคิดอยู่นาน

“ฉันคงทำใจไม่ได้ที่จะไปมีอะไรกับผู้หญิงที่มีอะไรกับผู้ชายมาแล้วหลายคน โดยเฉพาะเธอต้องการแค่เงินจากเรา”

“เจอเต่าอีกแล้วไง” เลื่องฤทธิ์ว่าพร้อมกับหัวเราะในลำคอ 

“นายเองก็เป็นนักเรียนนอกแท้ๆ เซ็กส์เป็นเรื่องอิสระ อย่าบอกนะว่าผ่านมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำแล้วนายเคยได้แต่ผู้หญิงซิงแล้วมีนายแค่คนเดียว” ถามอย่างไม่อยากเชื่อ

จริงอยู่ที่เขาไม่เคยมองเรื่องผู้หญิงซิงหรือไม่ซิงเป็นเรื่องใหญ่ แล้วเอามาตัดสินใจ แต่ถ้าจะคบหากันจริงจัง ก็แค่วันบายวัน ไม่เคยมั่ว คบทีละคนไม่ได้คบเผื่อเลือก ประสบการณ์จากครอบครัวเป็นสิ่งหนึ่งที่หล่อหลอมให้เขาโตขึ้นมาด้วยความคิดแบบนี้

“ จะต้องคิดมากอะไร ท่องเอาไว้ว่าเราต้องการแค่เซ็กส์ ได้ปลดปล่อย คลายเครียด หัวโล่งๆ สบายตัว”

เขาเองก็อยากใจกว้างและคิดง่ายๆ ตื้นเขินให้ได้อย่างนั้นเหมือนกัน แต่ประสบการณ์การเป็นลูกเมียน้อย ทำให้ได้ตระหนักดีว่ามนุษย์ทุกคน ทุกชีวิต ล้วนมีหัวจิตหัวใจ และเขาก็คงทำอะไรแบบนั้นไม่ได้แน่ๆ

“แล้วมีไหม? ถ้าฉันอยากได้ผู้หญิงที่ไม่ต้องประสบการณ์โชกโชนนัก คบกันแบบคนต่อคน”

“ถ้าลองมายึดอาชีพอย่างนี้คงไม่มีหรอก ต่อให้ปากบอกว่าไม่เคย เชื่อสิ ว่าย้อมแมวขายทั้งนั้นแหละ” เลื่องฤทธิ์กระดกเหล้าอีกกรึ๊บใหญ่

“และถ้าฉันสนใจจริง แต่ไม่อยากผ่านเอเย่นต์ ยังมีแหล่งไหนให้หาอีก” เพราะมั่นใจเสียว่า ยังไงถ้ามีเอเย่นต์จัดหาคือพวกที่ยึดเป็นอาชีพแน่ๆ และคงไม่รับแขกแค่คนเดียวครั้งเดียว ยอมรับว่าเขาใจแคบ ทำใจลำบาก

“อื้ม.....” เลื่องฤทธิ์เกาคางทำท่าคิด

“มันมีเว็บไซต์พวกรับจ้างเที่ยว รับจ้างเป็นกิ๊ก รับจ้างเอนเตอร์เทน ก็อาจจะพอหาได้ ส่วนมากพวกนี้จะรับงานเอง ไม่มีนายหน้า ราคาก็แล้วแต่ตกลง ส่วนเรื่องรายละเอียดก็ต้องคุยกันเอง แต่ก็อย่าไปเชื่ออะไรนัก ผู้หญิงเดี๋ยวนี้โกหกคล่องปากเป็นไฟ ขอให้ได้มาแค่ผลประโยชน์ที่พวกหล่อนอยากได้เถอะ บอกเลยว่าร้อยไม่เชื่อ พันไม่เชื่อว่ะ”

วาคิมพยักหน้ารับฟัง เรื่องที่เลื่องฤทธิ์พูดมาเป็นความรู้ใหม่ จากเจ้าของประสบการณ์จริง ที่ผ่านมาเขาอาจจะเคยได้ยินได้ฟังมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยสนใจ เพราะไม่คิดว่าจะเปลี่ยวเหงาขนาดว่าหาทางออกเองไม่ได้ แต่การกลับมาเมืองไทย หนนี้ ครั้งนี้ และดูทีว่าจะต้องอยู่ยาว เขาเองก็อยากมีเพื่อนเที่ยวเพื่อนคุยที่รู้ใจ และอยากระบายประสาผู้ชายวัยฮอร์โมนพุ่งพล่าน เรื่องที่จะจิกเลื่องฤทธิ์ออกมาเอนเตอร์เทนทุกครั้งยามว่างหรือต้องการ คงเป็นไปไม่ได้ แต่เขาก็ยังไม่กระสันหาห่วงมาผูกคอตัวเองในตอนนี้

บางทีนี่อาจจะเป็นอีกหนึ่งทางเลือก ทางออกดีๆ ให้กับหนุ่มโสดไลฟ์สไตล์เช่นเขาก็เป็นได้

 

 

ทุกวันพฤหัสบดี ทางโรงพยาบาลกำหนดนัดเพื่อเคลียร์ค่าใช้จ่าย และบิลค่ารักษาที่มีมาอย่างต่อเนื่อง ก็ทำเอาเงินออมที่ตั้งใจเก็บไว้เป็นค่าเล่าเรียนศึกษาของปาณัสม์ ลดฮวบฮาบลงไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย

ตอนนี้ลลัลดากำลังลุ้นตัวเลขสุดท้ายที่กำลังจะออกมา หลังนายแพทย์เชาวนนท์ ได้เซ็นอนุญาตให้ลูกชายเธอออกจากโรงพยาบาลได้แล้วในวันนี้

“เด็กชายปาณัสม์ อาจโอภาสค่ะ”  เสียงเรียกชื่อจากเจ้าหน้าที่

ร่างโปร่งเปรียวที่นั่งรอคอยอย่างกระวนกระวายด้วยใจระทึกลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปรับบิลค่ารักษาจากเจ้าหน้าที่ มือเรียวกำกระดาษแผ่นสีขาวไว้ในมือที่เย็นเฉียบ ก่อนจะเพ่งพิศมองตัวเลขที่พิมพ์ด้วยหมึกสีดำ

’77,210.00 บาท

เจ็ดหมื่นเจ็ดพันสองร้อยสิบบาทถ้วน

หากไม่มีตัวหนังสือในวงเล็บช่วยกำกับท้ายตัวเลขเอาไว้ ลลัลดาอาจจะคิดว่าเธอตาลายมองผิดไปก็ได้

ตัวเลขที่สูงลิบ ทั้งที่สองครั้งก่อนก็จ่ายรวมกันไปกว่าแสนบาท ทำให้เธอรู้สึกเหมือนจะหน้ามืดขึ้นมาฉับพลันทันที

“เชิญชำระที่ฝ่ายการเงินได้เลยนะคะ” รอยยิ้มหวานหยด พร้อมถ้อยคำระรื่นหูของเจ้าหน้าที่ว่า

ดวงตาเบิกโต สีหน้าตื่นตะลึงเงยขึ้นมองคนที่กำลังสนทนาด้วย

“ทำไมค่ารักษาถึงได้แพงนักล่ะคะ ในเมื่ออาการของลูกชายดิฉันก็ดีขึ้นมากแล้ว”

“อ๋อ! ยาที่ใช้รักษาน้องเป็นยาเฉพาะที่ต้องสั่งมาจากต่างประเทศ และก็ต้องใช้ให้ครบโดสค่ะ อันนี้ทางคุณหมอได้แจ้งกับทางคุณแม่แล้วไม่ใช่หรือคะ?” เจ้าหน้าที่ถามย้ำ

ใช่...หมอได้บอกกับเธอแล้ว

แต่ลลัลดาก็คิดว่าได้จ่ายไปตั้งแต่ครั้งก่อนจนครบไปแล้ว ในนาทีนั้น ความเป็นความตาย ชีวิตของลูกชายคนเดียว เธอไม่มีทางเลือกอย่างอื่น นอกจากทำทุกวิถีทางที่จะให้ปาณัสม์หายจากอาการเจ็บป่วยที่เป็นอยู่

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองหน้ามืดขึ้นมา ดวงตาลายพร่าคล้ายว่าจะเป็นลม และเธอก็คงไม่ได้แค่รู้สึกเฉยๆ เพราะสตินึกรู้ดับวูบลงพร้อมความรู้สึกว่าตัวเองเป็นดั่งขนนกบางเบาที่กำลังลอยคว้างในอากาศ ก่อนร่างจะกระแทกลงสู่พื้นไป


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น