มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 9 : หนุ่มชาวไร่หน้าบูด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    12 เม.ย. 63

 

เสียงต่ำทุ้มของผู้ชายดังมาจากข้างหลัง หญิงสาวหมุนตัวกลับหลังไปตามเสียง สิ่งที่ปรากฎตรงหน้าในระดับสายตาคือเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีน้ำเงินไม่ติดกระดุมสองเม็ดบน เผยกล้ามอกคล้ำแดดเป็นสีน้ำตาลแทนอย่างสีน้ำผึ้ง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นแล้วไล่ระดับการมองขึ้นเรื่อยๆ ผ่านลำคอหนาและลูกกระเดือกจนถึงคางบึกบึนมีตอหนวดขึ้นรำไร แล้วตอนนั้นเธอถึงได้รู้ตัวว่ากำลังแหงนหน้าจนศีรษะเกือบตั้งฉากกับพื้น

ผู้ชายคนนี้ตัวสูงมาก...

พระพายถอยออกมาก้าวหนึ่งเพื่อจะได้มองเห็นใบหน้าของเขาชัดๆ ใบหน้าคมคายของชายที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างหน้าเป็นสีแทนเช่นเดียวกับแผ่นอกและลำคอ เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกเผยลำแขนกำยำและเส้นเอ็นขึ้นเป็นแนวไปตามแขน ไหล่บึกหนาและกว้างจนเสื้อเชิ้ตตึงที่ไหล่ เขาสวมหมวกสานอย่างชาวไร่ แต่กลับดูคล้ายคาวบอยหนุ่มในไร่แถบตะวันตกมากกว่า ปีกหมวกหรุบต่ำซ่อนดวงตาเหนือริมฝีปากบูดบึ้งเหมือนไม่สบอารมณ์ เขายกนิ้วชี้ดันปลายหมวกขึ้น เผยดวงตาเข้มแฝงแววดุดันและหงุดหงิด เจือด้วยประกายวาบจนรู้สึกร้อนวูบ

แม้ว่าใบหน้าคมเข้มนั้นบึ้งตึงราวกับพร้อมขับไล่ทุกคนที่เข้ามารัศมีหนึ่งเมตร แต่แรงดึงดูดทางเพศของเขากลับส่งผลตรงกันข้าม มันแผ่ซ่านกำจายออกมาจนฉกฉวยลมหายใจจากพระพายจนหายใจสะดุด ความเป็นผู้ชายเต็มเปี่ยมเกินพิกัดจนดูดุดันและดิบเถื่อน ไม่ใช่แค่จากรูปร่างกำยำและท่อนขายาวคู่นั้น แต่รวมไปถึงดวงตาร้อนแรงและไรหนวดรอบริมฝีปากบึกบึนนั่นด้วย

เขาไล่สายตาไปริมฝีปากแดงสดของพระพายที่กำลังเผยอขึ้นด้วยความประหลาดใจเหมือนกุหลาบแย้มกลีบบาน สายตาคู่นั้นหรี่ลงเมื่อหยุดนิ่งที่ริมฝีปากแดงฉ่ำและแช่อยู่อย่างนั้นนานเกินควร ลูกกระเดือกที่ลำคอขยับเหมือนกลืนน้ำลาย ก่อนเบนสายตากลับขึ้นมาอย่างรวดเร็วที่ใบหน้าของเธอ

“น้องพระพายใช่ไหมครับ” เขาถามย้ำอีกครั้ง

“อ้า....เอ้อ ใช่ค่ะ”

พระพายพยายามประเมินชายหนุ่มตรงหน้าแล้วนึกถึงที่พ่อบอกว่าพสุธาจะส่ง ‘เด็กในไร่’ มารับ แต่บุคลิกผู้ชายคนนี้ห่างไกลเกินกว่าจะใช้คำว่า ‘เด็ก’ ได้ ซึ่งไม่ได้หมายถึงแค่อายุ เพราะดูจากริ้วรอยที่หางตาแล้วน่าจะเข้าวัยเลขสาม แต่สีหน้ามาดมั่นดูหยิ่งยโสทำให้หญิงสาวไม่กล้าด่วนสรุปว่าเขาเป็นเพียงเด็กในไร่ที่คอยวิ่งงานเล็กงานงานน้อยหรือแค่ทำหน้าที่ขับรถ แต่เพื่อความมั่นใจเธอจึงถามว่า

“ใช่มาจากไร่พะ...??”

แต่เขาไม่สนใจคำถามของพระพาย ร่างสูงใหญ่ก้าวไปที่รถเข็นแล้วฉวยกระเป๋าใบใหญ่แขวนไว้บนไหล่บึกบึน ก่อนพยักพเยิดออกไปทางลานจอดรถ

“รถจอดอยู่ตรงโน้น”

ชายหนุ่มหันหลังพร้อมกับเดินก้าวยาวๆ นำไปก่อน หญิงสาวมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินแทรกผ่านผู้คนที่กำลังเดินเข้าออกประตูของสนามบินโดยไม่เหลียวหลังมามองว่าเธอเดินตามมาหรือไม่ พระพายรีบฉวยหมวกปีกกว้างที่วางบนรถเข็นแล้วแทบต้องออกวิ่งตาม ขายาวๆ ในกางเกงยีนคู่นั้นก้าวทีเดียวเท่ากับเธอเดินสองก้าว ขนาดไม่มีสัมภาระยังเดินตามแทบไม่ทัน

ชายหนุ่มคนนั้นเดินนำพระพายออกไปจนถึงรถจี๊ป เชอโรกีสีน้ำเงินเข้มฝุ่นจับเขรอะ ข้างประตูมีสติกเกอร์ติดว่า “ไร่พสุธา” จากนั้นก็ยกกระเป๋าเก็บด้านหลังรถ ปิดประตูหลังรถอย่างแรงจนฝุ่นสีแดงร่วงกราวแล้วเดินมาที่ประตูฝั่งคนขับ รถเอียงเล็กน้อยเมื่อร่างสูงใหญ่ขยับเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัย เขาส่งสายตาคมมองผ่านกระจกรถมายังหญิงสาวที่ยังรีรออยู่นอกรถอีกฟากหนึ่ง

พระพายลังเลว่าควรนั่งหน้าดีไหม เด็กในไร่คนนี้อาจเป็นพนักงานของอาพสุที่ทำหน้าที่ต้อนรับลูกค้าของรีสอร์ตก็เป็นไอ้ ถ้าเป็นอย่างนั้นคงไม่ดีแน่ถ้าหากก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลังราวกับเขาเป็นคนขับรถ หญิงสาวพับหมวกปีกกว้างในมือ ก่อนตัดสินใจเปิดประตูข้างคนขับแล้วก้าวขึ้นรถ

ทันทีที่ปิดประตู ‘เด็กในไร่’ คนนั้นก็ออกรถทันที สายตาเข้มคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่ถนนตรงหน้าราวกับไม่มีมนุษย์โดยสารอยู่ในรถ ไม่มีการพูดจาทักทายกล่าวต้อนรับ เอ่ยแนะนำตัว หรือพูดเกี่ยวกับไร่พสุธาเลยสักคำ

*********************

ใครหว่า... เด็กในไร่แต่ตัวโต๊โต 555

 

สนใจสั่งซื้อเล่มได้ที่เพจศิวารินทร์

https://www.facebook.com/lovenovel.writer/

นิยายเรื่องนี้มีโปรร่วมกับสัปดาห์หนังสือที่บ้านของ MEB ด้วยนะคะ

ดาวน์โหลด ebook ในราคาพิเศษได้เลยค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น