มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 8 : ออกเดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    11 เม.ย. 63

 

สายการบินภายในประเทศพาพระพายไปถึงที่หมายปลายทาง ท่าอากาศยานนานาชาติแม่ฟ้าหลวงตอนเที่ยงตรง ท้องฟ้าสีฟ้าใสโล่งโปร่งปราศจากปุยเมฆ อาทิตย์ยามเที่ยงวันสาดแสงแดดร้อนแรงชวนให้แสบผิว ทิวเขาที่เห็นอยู่ไกลลิบเห็นเป็นสีน้ำตาลแซมด้วยสีเขียวเป็นหย่อมๆ บ่งบอกถึงความแล้งของอากาศกลางฤดูร้อน

พระพายเข็นรถเข็นใส่กระเป๋าเดินผ่านอาคารผู้โดยสารขาออกพลางกวาดตามองหาผู้คนที่ยืนโบกมือให้คนรู้จัก บ้างก็ถือป้ายเขียนชื่อของบุคคลที่นัดหมาย แต่กวาดตามองไปทั่วแล้วก็ยังไม่เห็นผู้ชายที่มีลักษณะเหมือนพสุธาเลยสักคน ผู้ชายสวมแว่นกรอบบาง ผิวขาว ร่างสูงโปร่งสะโอดสะองและใบหน้าหล่อคมคายเหมือนคุณชาย น่าจะโดดเด่นสะดุดตาพอที่จะสังเกตได้ท่ามกลางผู้คนที่ไม่ได้หนาตามากนัก ทว่าผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีแล้ว ยังไม่เห็นมีใครออกมาแสดงตัวสักที

หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายไปที่ไร่พสุธาตามหมายเลขที่วสันต์ให้มา แต่เสียงสัญญาณดังถี่ๆ บอกให้รู้ว่าปลายทางสายไม่ว่างหรือไม่ก็โทรศัพท์ขัดข้อง เธอจึงต่อสายโทร.หาพ่อแทน

“พ่อ นี่หนูเองนะคะ”

“หนูพาย! ถึงเชียงรายแล้วเหรอ” เสียงกระซิบกระซาบของพ่อเหมือนพูดอยู่ในที่แคบ

“ถึงสักพักแล้วค่ะ แล้วเกิดอะไรขึ้น ทำไมพ่อต้องพูดเสียงกระซิบแบบนี้ด้วย”

“พ่อหนีเข้ามาในห้องน้ำน่ะสิ ตอนนี้แม่กับพ่อแม่ของไอ้เอ็ดดี้พากันแห่มาที่บ้านพ่อหมดเลย แล้วช่วยกันค้นบ้านอย่างกับตรวจหายาเสพติดแน่ะ”

พระพายรู้สึกสั่นจากข้างในออกมาจนถึงฝ่ามือ โทรศัพท์แทบถือไม่ติดเมื่อนึกถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ฟากฝั่งโน้น

“พวกเขาสงสัยกันแล้วเหรอคะว่าพ่อวางแผนให้หนูหนีมาที่นี่”

“พวกนั้นมันง้างปากพ่อไม่สำเร็จหรอก ไม่ต้องเป็นห่วงพ่อ เดี๋ยวอีกสองวันพ่อก็บินไปญี่ปุ่นแล้ว พวกนั้นตามไปรังควาญไม่ได้อยู่ดี แล้ว...” จู่ๆ วสันต์ก็เปลี่ยนน้ำเสียง “เฮ้ย! หนูพาย เท่านี้ก่อน พ่อว่าพ่อได้ยินเสียงเรียก...”

“เดี๋ยวค่ะพ่อ หนูโทร.มาจะบอกว่ายังไม่เจออาพสุเลย”

“โอย ตายจริง พ่อลืมบอก” พระพายได้ยินเสียงเหมือนตบหน้าผาก “พสุโทร.มาตอนที่ลูกยังไม่ลงจากเครื่อง บอกว่ามีมีธุระด่วนมารับลูกที่สนามบินไม่ทัน เขาจะส่งเด็กในไร่ให้ไปรับลูกแทน”

“เด็กในไร่? แล้วหนูจะรู้ได้ยังไงล่ะว่าคนไหน!”

“พสุบอกให้ลูกไปยืนรอที่หน้าประตูผู้โดยสารขาออก เด็กในไร่จะขับรถติดโลโก้ไร่พสุธา แต่ถ้าภายในครึ่งชั่วโมงไม่มาล่ะก็...”

วสันต์ยังพูดไม่ทันพูดจบประโยค พระพายก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังรัวๆ เข้ามา

ในโทรศัพท์พร้อมกับแว่วได้ยินเสียงแม่ตะโกนเรียก วสันต์ตะโกนตอบกลับไปว่าจะออกมาแล้วพร้อมกับเสียงโทรศัพท์ดับวูบ

หญิงสาวมองโทรศัพท์ที่ตัดไปแล้วด้วยความสับสนว่าจะเอาอย่างไรดี กำลังชั่งใจอยู่ว่าจะโทร.กลับไปดีไหม แต่นึกดูอีกทีแล้วตัดสินใจไม่ทำอะไรที่อาจสุ่มเสี่ยงต่อการถูกจับจะดีกว่า

เรียวขาเพรียวในกางเกงยีนตัดขาแค่เข่าสวมกับรองเท้าผ้าใบ เดินเชื่องช้าพร้อมกับเข็นรถบรรจุสัมภาระไปที่ประตูทางออกตามที่วสันต์บอก แม้ภายในท่าอากาศยานเปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นฉ่ำ แต่ทันทีที่เข็นรถออกมาข้างนอกก็สัมผัสไอร้อนระอุได้ทันที พระพายกวาดตามองผู้คนที่เดินเข้าออกประตู สบตาแทบทุกคนด้วยความหวังว่าจะเป็นคนจากไร่พสุธามาแสดงตัวเพื่อรับเธอไปสักที

ความร้อนอบอ้าวตอนเที่ยงวันเริ่มทำให้พระพายเหงื่อตก เธอจับคอเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวตัวโคร่งปักลายดอกสีสดสไตล์โบฮีเมียนแล้วเขย่าขึ้นๆ ลงๆ เพื่อระบายอากาศ หลังจากยืนรออยู่อีกห้านาที เธอก็เข็นรถกลับเข้าไปในท่าอากาศยานอีกครั้งเพราะทนร้อนไม่ไหว

ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเชียงรายจะร้อนตับแตกขนาดนี้ ไปถึงที่รีสอร์ตแล้วต้องอาบน้ำเสียหน่อยล่ะ ว่าแต่เด็กในไร่พสุธาเมื่อไหร่จะมาถึงสักที...

“น้องพระพายใช่ไหมครับ”

**************************

ว้าว ใครเอ่ย... พรุ่งนี้ติดตามต่อจ้า

 

สนใจสั่งซื้อเล่มได้ที่เพจศิวารินทร์

https://www.facebook.com/lovenovel.writer/

นิยายเรื่องนี้มีโปรร่วมกับสัปดาห์หนังสือที่บ้านของ MEB ด้วยนะคะ

ดาวน์โหลด ebook ในราคาพิเศษได้เลยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น