มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 28 : น้ำใจของน้องเจ่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    2 พ.ค. 63



สองวันต่อมา รถบรรทุกขนาดเล็กติดโลโกสีน้ำเงินแดงของบริษัทส่งพัสดุด่วนทั่วประเทศก็แล่นฝุ่นตลบเข้ามาในไร่พสุธา ก่อนจอดเอี๊ยดที่หน้าเรือนรับรองตอนเที่ยงตรงพอดี ชายคนขับรถสวมเครื่องแบบสีเดียวกับตัวรถก้าวลงมาอย่างว่องไวแล้วเดินขึ้นเรือนรับรอง

     “มาส่งของครับ จากบริษัทฟิวเจอร์เอกซ์เพรส”

     พสุธาเดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมาพลางชะโงกหน้ามองรถบรรทุกที่หน้าตาผิดจากรถบรรทุกที่มารับส่งพืชผลการเกษตรที่แล่นเข้ามาในไร่เกือบทุกวัน
     
     “ไม่เคยติดต่อกับบริษัทนี้ครับ มาผิดที่รึเปล่า”

     คนส่งของหยิบเอกสารที่พับใส่กระเป๋าเสื้อออกมาอ่าน “ส่งของให้คุณพระพาย ประพันธสิริ ที่ไร่พสุธา ที่นี่ไร่พสุธาใช่ไหมละครับ”

     พสุธารับเอกสารจากคนส่งของมาดูย้ำอีกครั้ง เป็นชื่อของพระพายจริงๆ ด้วย

     “ผมเป็นคนดูแลที่นี่ คุณส่งอะไรมา ขอดูก่อนได้ไหม”

     คนส่งของพาไปที่ท้ายรถ เมื่อเปิดประตูออกก็เห็นลังบรรจุของประมาณห้าลังอยู่ในนั้น
          
     “หา ทั้งหมดนี่เลยเหรอ”

     “ครับ”

     บ้าไปแล้ว! อย่าบอกนะว่าเธอจะเอาของทั้งหมดนี่ไปยัดใส่เข้าไปในบ้านหลังนั้นของเขาล่ะ!





พระพายยิ้มอย่างมีความสุขเป็นครั้งแรกตั้งแต่มาที่ไร่พสุธา เมื่อสิ่งของที่จำเป็นกับชีวิตประจำวัน ถูกลำเลียงออกจากลังใบโตทั้งห้าใบ สามลังใหญ่เป็นเสื้อผ้า รองเท้าและเครื่องประดับ ส่วนที่เหลือของเป็นใช้จิปาถะ อาทิ เครื่องประทินผิว ชุดแต่งเล็บ ชุดทำผม ถ้วยชา หนังสือ ตุ๊กตา กรอบรูป ฯลฯ

     “ขนของมาขนาดนี้ กะจะตั้งรกรากที่นี่เลยหรือไง” พสุธากอดอกยืนพิงกรอบประตูพร้อมกับทำสีหน้าเบื่อหน่าย ระหว่างมองหญิงสาวเดินวุ่นไปทั่วห้องเพื่อหยิบของออกมาจัดวางตามจุดต่างๆ ในบ้าน

     “ฉันไม่กล้ารบกวนอาพสุนานขนาดนั้นหรอกน่า อย่างมากก็คงไม่เกินหนึ่งเดือน แต่ฉันต้องการของใช้ในชีวิตประจำวันเพื่อจะได้อยู่อย่างมีความสุขจนถึงวันกลับ อาพสุจะได้ไม่ต้องคอยกังวลว่าดูแลฉันไม่ดี แค่นี้ก็เกรงใจอาจะแย่อยู่แล้ว”

     นี่ขนาดเกรงใจจะแย่แล้วนะ พสุธาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า มองบรรดาชุดที่ถูกยกออกมาแขวนใส่ตู้บางส่วนแล้วไม่เข้าใจเอาเลย เธอจะแต่งตัวให้ใครดูในไร่ต่างจังหวัดกลางป่ากลางเขาแบบนี้ เขาแหวกดูเสื้อผ้าที่เพิ่งแขวนเต็มราว เห็นเสื้อผ้าทุกสีทุกแบบละลานตาไปหมด และถ้าตาไม่ฝาดเหมือนจะเห็นชุดราตรีด้วยชุดหนึ่ง ขนาดเขาเป็นเจ้าของตู้ใบนี้ยังไม่เคยมีเสื้อแขวนแน่นขนัดเท่านี้มาก่อน...

     “นายดินจ๊ะ ช่วยฉันยกนี่ออกมาให้หน่อยสิ ขอบคุณมากนะ”

     เสียงหวานออดอ้อนดังมาจากพระพาย เขาหันไปมองเธอพยายามดึงผ้านวมออกมาจากกล่องอย่างทุลักทุเล เจ้าของไร่ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนเดินไปช่วยเธอแบกทั้งผ้านวม ผ้าปู ผ้าห่มออกมาจากกล่องแล้วยกไปวางไว้บนเตียง

     “มีอะไรให้ช่วยยกอีกไหม”

     “ไม่มีแล้วจ้ะ ขอบคุณมากนะ”

     “ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวไปดูไร่ก่อน เชิญจัดห้องตามสบาย”

     เขาหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง เธอบอกว่าอยู่ที่นี่แค่เดือนเดียว แต่ภาวนาขอให้อย่านานขนาดนั้นเลย แค่นี้ก็รบกวนความสงบสุขของเขาจะแย่แล้ว ทั้งต้องยกบ้านให้อยู่ เป็นภาระหุงหาอาหารให้ แล้วนี่ขนอะไรไม่รู้มาเต็มบ้าน จะกลายเป็นธุระในการเก็บกวาดหรือเปล่าก็ไม่รู้

     ท่อนขายาวๆ กำลังจะก้าวไปถึงประตู เสียงของพระพายก็เรียกเขาไว้อีกครั้ง

     “เอ้อ เดี๋ยวก่อนนายดิน อย่าเพิ่งไป...”

     เขาแอบกลอกตาเบื่อๆ กับตัวเอง เห็นทีต้องรีบออกจากห้องก่อนที่จะถูกเรียกใช้ให้ยกโน่นขนนี่อีก พสุธาแกล้งประวิงเวลาอีกพักก่อนหันหลังกลับไป เห็นพระพายก้มตัวลงหยิบของบางอย่างจากลังแล้วเดินซอยเท้ายิกถือตรงเข้ามาหา

     “ฉันไม่รู้ว่าอาพสุจะเข้ามาที่ไร่เมื่อไหร่ ถ้าเกิดฉันต้องกลับบ้านก่อนที่จะได้เจอเขา ฝากนี่ให้อาหน่อยนะ บอกว่าเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ เพื่อขอบคุณอาพสุที่มีน้ำใจกับฉัน”

     กล่องใบย่อมยื่นส่งให้จากหญิงสาวที่กำลังเงยหน้าจากความสูงแค่ลำคอของเขา พสุธาก้มลงมองดวงตาใสซื่อจริงจังคู่นั้นแล้วรู้สึกผิดขึ้นมาตะหงิดๆ ที่นึกรำคาญเธอเมื่อสักครู่ เขาเอื้อมมือออกไปรับ เกือบพลั้งปากพูดขอบคุณเธออยู่แล้ว แต่นึกได้ว่าตอนนี้เขาไม่ใช่อาพสุ

     “ฝากบอกอาพสุด้วยว่าฉันขอบคุณมากๆ ที่เมตตาฉัน หวังว่าอาพสุจะชอบของฝากนี้ ปกติพวกสถาปนิกจะขาดมันไม่ได้เลย”

     อะไรคือของที่พวกสถาปนิกขาดไม่ได้ ได้ยินแล้วอยากเปิดออกดูเดี๋ยวนั้นว่ามันคืออะไร

     “เอ่อ ครับ ผมจะบอกคุณพสุธาให้...”

     เขาหมุนตัวหันหลังกลับเตรียมเดินออกจากห้อง แต่มือเล็กๆ ของพระพายดึงเสื้อเขาไว้ “เดี๋ยวสิ! นายดินจะรีบไปไหนเล่า ของฝากยังไม่หมด”

     โอ้ย ฝากอะไรนักหนา... ผู้หญิงนี่ช่างซื้อช่างฝากกันจังวุ้ย!

     “...อันนี้ฉันซื้อมาฝากนายดินนะ”     
    ********************

อ้าว อาพสุมีของฝา นายดินก็มีของฝากด้วย!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น