มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 29 : ของขวัญของนายดิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    3 พ.ค. 63

      เมื่อหันกลับมา เขาก็เห็นหญิงสาวเหยียดมือออกมาทั้งสองข้าง ในมือเล็กๆ ยื่นกล่องอีกใบที่ใหญ่กว่ากล่องแรก พร้อมรอยยิ้มสดใสอย่างดวงตะวัน

     “เอ่อ... ฉันเห็นว่าของเก่าของนายดินขาดแล้ว ก็เลยซื้ออันใหม่ให้ ไม่รู้ถูกใจหรือเปล่า”

     ริมฝีปากอิ่มคู่นั้นแย้มเป็นรอยยิ้มหวานฉ่ำจนเขาลืมหายใจ ชายหนุ่มพึมพำขอบคุณก่อนหันหลังเดินออกจากเรือนต้นสน ตอนที่กลับขึ้นมาที่กระท่อมของตัวเองแล้วนึกได้ว่าเขาคนเดียวได้ของฝากจากเธอถึงสองอย่าง

     กล่องของฝากของพสุธาถูกเปิดออกเป็นรายการแรก เขาอยากรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่พวกสถาปนิกขาดไม่ได้ในความคิดของพระพาย หวังว่าเธอจะไม่ซื้ออุปกรณ์เขียนแบบให้เขาล่ะ

     มันคือเครื่องชงกาแฟแบบสุญญากาศดีไซน์คลาสิก กระเปาะแก้วทรงกลมตั้งบนคานโลหะสีเงินดีไซน์เก๋ไก๋แบบที่พวกสถาปนิกนิยม จริงสินะ พระพายยังคงมีภาพของอาพสุเป็นสถาปนิกหนุ่มในบริษัทบ้านปู ในความทรงจำของเธอคงเห็นว่าสถาปิกเกือบทุกคนจะต้องออกมาชงกาแฟดื่มกันคนละหลายถ้วยที่หน้าบริษัท หารู้ไม่ว่าไอ้หนุ่มพวกนั้นบางคนก็แค่หาเรื่องเดินวนออกมาชงกาแฟ เพื่อจะได้แวะคุยกับน้องเจ่อเท่านั้น

     เขาเองก็ติดกาแฟหนักมากตอนสมัยทำงาน ถ้าได้เครื่องชงกาแฟชิ้นนี้ในตอนนั้น คงตั้งไว้ที่โต๊ะเลยทีเดียว

     เป็นของฝากที่เหมาะกับพสุธาคนที่เป็นหนุ่มสถาปนิกในเมือง แต่มันไม่เหมาะกับในไร่นี้เลย เขานึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเครื่องชงกาแฟรูปทรงเก๋ๆ เครื่องนี้ควรตั้งอยู่ที่ไหนในไร่นี้ มันดูดีเกินไป กระทั่งห้องทำงานที่เรือนรับรองก็ยังไม่เหมาะ

     เขาวางเครื่องชงกาแฟลงแล้วหันไปมองของฝากของนายดินบ้าง เมื่อหยิบของออกมาจากกล่อง ไม่รู้ทำไมถึงกลับชอบของฝากชิ้นนี้มากกว่า

     หมวกทรงคาวบอยไม่มีอะไรโดดเด่น สานด้วยวัสดุธรรมชาติสีน้ำตาลอ่อน แต่ฝีมือละเอียดและแข็งแรง คาดรอบหมวกด้วยสายหนังเรียบๆ ไม่ได้มีดีไซน์เก๋ไก๋สวยงาม เหมาะกับเจ้าของไร่ผู้ติดดินและใช้ชีวิตกลางแจ้งอย่างสมบุกสมบัน

     แต่เหนืออื่นใด เขาชอบเหตุผลที่เธอซื้อมาให้เขา

     “ของเก่าของนายดินขาดแล้ว ก็เลยซื้ออันใหม่มาให้ เอาไปใช้ด้วยนะ”

     พสุธาเดินไปหยิบหมวกคาวบอยคู่ใจใบเก่าที่เขาสวมใส่ไปทำงานที่ไร่ทุกวัน เมื่อสำรวจดูรอบๆ ก็เห็นว่าตรงส่วนที่ต่อกับปีกหมวกเริ่มแยกขาดจากกันและปลายปีกหมวกก็ลุ่ยจนเส้นด้ายหลุด ขนาดเขาเองยังไม่สังเกตเลยว่ามันเยินแล้ว ตอนเช้าหยิบจับอะไรได้ก็โปะลงบนตัวแล้วออกไปทำงานเลย

     แล้วเขาก็ตระหนักว่านี่ล่ะ สิ่งที่ขาดหายไปจากชีวิตที่เกือบสมบูรณ์ในไร่แห่งนี้ มันคือใครสักคนที่มองดูเขาด้วยความใส่ใจ ใครสักคนที่เฝ้าสังเกตว่าสิ่งเล็กๆ น้อยๆ บนตัวเขาว่ามีอะไรผิดปกติ... เขากินอิ่มนอนหลับไหม ใบหน้ามีแววกังวลนั้น มีสาเหตุมาจากอะไรหรือเปล่า...

     พสุธามองหมวกใบใหม่ในมือก่อนหยิบมันขึ้นสวมบนศีรษะ รอยยิ้มจางๆ คลี่ที่มุมปาก เวลามีคนคอยสังเกตบางอย่างเกี่ยวกับตัวเขา มันรู้สึกดีอย่างนี้เอง

     เย็นนี้จะทำอะไรให้น้องเจ่อกินดีนะ เขาครุ่นคิดอย่างอารมณ์ดี


ราวหกโมงเย็น พสุธาลงมือทำไก่ผัดกะเพราแบบไม่ใส่พริกและทอดไข่ดาวสวยๆ น้ำมันไม่เยิ้มอีกหนึ่งฟองโปะลงไป ป้ารุ้งชะเง้อมองกะเพราปราศจากสีแดงของพริกด้วยความสนเท่ห์

     “ปกติผัดกะเพราของพ่อดินจะต้องใส่พริกขี้หนูหมดสวน นึกยังไงถึงกินจืดๆ แบบนี้ล่ะ ท้องไม่ดีหรือเปล่า”

     “เอ้อ ผมไม่ได้กินเองหรอกป้ารุ้ง ของแขกจากกรุงเทพฯ” ว่าแล้วก็รีบตักแกงจืดต้มมะระที่ป้ารุ้งต้มไว้ใส่ชามอีกใบ แล้วเดินออกจากกระท่อมก่อนที่จะถูกซักว่าแขกจากกรุงเทพฯ คนไหน

     ระหว่างที่เดินถือจานอาหารไปเรือนต้นสน พสุธาก็นึกสงสัยว่ารับปากกับตัวเองมากี่วันแล้วว่ามื้อนี้จะเป็นมื้อสุดท้ายที่จะทำอาหารให้พระพาย ปกติเขาไม่เคยโอนอ่อนกติกาในไร่นี้กับใคร แต่ที่ยอมผิดกติกาเพราะเห็นแก่ลูกสาวของอดีตหัวหน้าเท่านั้นแหละ อ้อ และเพื่อตอบแทนน้ำใจของเธอที่มีของฝากให้ทั้งพสุธาและนายดิน จะได้ไม่รู้สึกผิดที่เป็นฝ่ายรับอยู่ฝ่ายเดียว

     เมื่อเดินขึ้นเรือนไปที่นอกชานริมน้ำ เขาไม่เห็นพระพายอยู่ที่นั่น ชายหนุ่มวางจานข้าวลงแล้วชะโงกหน้าไปที่หน้าต่างห้อง ไม่พบใครในนั้นอีกเช่นกัน

     สงสัยไปเดินเล่นกระมัง เขาคิดแล้วตัดสินใจทิ้งอาหารเย็นไว้ที่โต๊ะพร้อมจานปิดกันแมลงวัน จากนั้นก็เดินลงเรือนไปเพื่อกลับเข้ากระท่อมของตน ตั้งใจว่าจะอาบน้ำให้สบายตัวก่อนแล้วค่อยรับประทานอาหารเย็น

     พอกลับเข้ากระท่อม ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าออกจากกายที่เหนียวหนับ ฉวยผ้าขาวม้าพันต่ำๆ รอบสะโพกแล้วเดินลงจากเรือนอีกครั้ง ใต้ต้นมะม่วงข้างกระท่อมมีตุ่มใบใหญ่ที่รองน้ำไว้จนเต็ม น้ำใสเย็นฉ่ำจากขันเทโครมลงบนศีรษะ เขาปล่อยให้น้ำเย็นชื่นใจไหลลงมาตามแผงกล้ามอกและลอนหน้าท้องหกแพ็กที่คล้ำแดดเป็นสีเข้ม ระหว่างที่กำลังฟอกสบู่ สายตาของชายหนุ่มก็พลันสะดุดบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่หลังระแนงไม้ข้างตัวเรือนไม้สน เขาชะเง้อหน้าไปมองชัดๆ จนกระทั่งเห็นว่าเป็นเรือนร่างงดงามขาวสะอาดของผู้หญิงคนหนึ่ง...

     ตอนที่เขาสร้างระแนงไม้เพื่อทำที่สำหรับอาบน้ำให้ตัวเอง ไม่เคยคิดใจว่าจะถูกใครมองตอนอาบน้ำ และไม่คิดว่าจะมีใครทำอย่างนั้นด้วย

     แต่ที่ไม่เคยคิดก็คือ เขาจะแอบมองใครอาบน้ำนี่สิ!


อ้าว นายดินแอบมองใครอาบน้ำ! เดี๋ยวแช่งให้เป็นตากุ้งยิงเลย!!ฃ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น