มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 27 : ใจอ่อน อ่อนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    1 พ.ค. 63

 
     แต่คนที่ทนไม่ได้กลับกลายเป็นพสุธาเสียเอง

     เมื่อถึงเวลาอาหาร พระพายเดินสวนกับพสุธาที่หน้าโรงครัวพร้อมจานใบหนึ่ง เขาชะเง้อหน้าลงไปมองแต่เธอรีบยกมือปิด

     “ไหนดูหน่อยซิว่าทำอะไรกิน”

     “ก็บอกแล้วไงว่าทำสลัด” พระพายเบี่ยงตัวหลบลำตัวบึกกว้างของนายดิน แต่เขาก้าวมาดักหน้าแล้วก้มหน้ามองจานอาหารฝีมือพระพาย พอเห็นแล้วถึงกับร้องเหวอ

     “สาบานได้นะว่านี่คือสลัดไข่ต้ม!”

     สิ่งที่เรียกว่าไข่ต้มมีรูปทรงที่ระบุได้ยากว่าเป็นไข่เพราะมันไม่ได้เป็นทรงรี น่าจะเป็นเพราะเปลือกไข่แตกตอนต้มจนมันบิดเบี้ยว ผักสลัดบางต้นยังคงสภาพทั้งต้นเหมือนตอนเด็ดมา

     “ฉันกินได้ก็แล้วกันน่า”

     พสุธามองตามร่างบอบบางที่เดินถือจานข้าวไปที่เรือน อยู่ดีๆ ความหงุดหงิดก็ถามหาจนเขาอดไม่ได้ ต้องบ่นออกมาดังๆ ระหว่างเดินหัวเสียเข้าไปในครัวของป้ารุ้ง

     “โอ้ย เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น แค่ต้มไข่ง่ายๆ ยังพังพินาศขนาดนี้ อยากรู้ว่าอยู่บ้านเคยหยิบจับทำอะไรบ้าง”

     “บ่นอะไรพ่อดิน” เสียงป้ารุ้งถามมาจากอ่างล้างจาน

     “โตมาเป็นสาวเป็นแซ่ได้ยังไง ไม่เคยจับตะหลิวเข้าครัวเลยหรือไง” เขาไม่ตอบป้ารุ้ง แต่ยังคงเดินบ่นไปที่ตู้เย็น

     “อ๋อ พ่อดินคงหมายถึงน้องผู้หญิงคนที่มาจากกรุงเทพฯ ล่ะสิ ป้าเห็นน้องเค้าโยนไข่ลงไปในน้ำเดือดจนแตกไปหลายฟอง บอกว่ากลัวน้ำร้อนลวกมือ” ป้ารุ้งพูดพลางหัวเราะขำ

     พสุธาส่ายหน้าเหลือเชื่อระหว่างหยิบเนื้อไก่สดออกมาจากช่องเก็บเนื้อ “อยู่บ้านคงมีแต่คนทำอาหารให้กินทุกมื้อ ขนาดต้มไข่ยังต้มไม่เป็น นี่อีกหน่อยแต่งงานแต่งการไป จะดูแลครอบครัวยังไงล่ะเนี่ย...”

     บ่นยืดยาวไปด้วยระหว่างเปิดเตาในกระทะ เทน้ำมันและเจียวกระเทียมจนหอมก่อนหั่นไก่ใส่ลงไปผัด

     “นั่นพ่อดินทำอะไรกินน่ะ ป้าทำอาหารกลางวันให้แล้วนะ”

     “ทำข้าวผัด”

     “อ้าว ไม่กินที่ป้าทำให้เหรอ”

     “เดี๋ยวผมมากินฮะ”

     เขาตักข้าวจากหม้อหุงข้าวลงไปอีกสองทัพพีแล้วทำข้าวผัดออกมาจานหนึ่ง ก่อนหันไปซอยต้นหอมโรย หั่นแตงกวา จัดวางชิ้นไก่ให้ดูดี ดูแล้วดูอีกว่าการจัดวางงามพอแล้วหรือยัง ก่อนถือเดินออกจากโรงครัว


พระพายกำลังก้มหน้าเหนือชามสลัดบนระเบียงริมน้ำที่เรือนต้นสน สลัดจานนี้นอกจากหน้าตาไม่ชวนกินแล้ว รสชาติยังไม่ได้เรื่องอีกด้วย เมื่อสักครู่นี้เธอขอน้ำมันรำข้าวของป้ารุ้งมาผสมกับน้ำส้มสายชูเพื่อทำน้ำมันสลัด สีของมันก็พอดูได้แต่เธอพลาดตรงที่ลืมชิมรสชาติดูก่อน กว่าจะรู้ว่ารสเลวร้ายมากก็ราดลงไปในผักกับไข่ต้มแล้ว

     เป็นอันว่าต้องท้องกิ่วไปอีกมื้อ แล้วจะทำอย่างไรดีกับมื้อเย็นล่ะเนี่ย สงสัยต้องโทร.ไปถามไอเดียทำอาหารง่ายๆ กับลูกน้ำเสียหน่อยแล้ว

     “เอ้า กินซะ”

     อยู่ๆ ก็มีจานข้าวผัดหอมฉุยวางตรงหน้าราวกับเสกมาจากอากาศ พระพายมองมือใหญ่ๆ ข้างนั้นก่อนเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของ แล้วเห็นว่าเป็นนายดินกำลังยืนเท้าสะโพกอยู่ข้างตัว

     “คงไม่อร่อยเหมือนร้านหรูที่กรุงเทพฯ หรอก แต่ผมรับรองว่าต้องอร่อยกว่าสลัดของคุณแน่ๆ”

     พระพายก้มหน้ามองข้าวผัดกลิ่นหอมหวนชวนกิน สีเหลืองของไข่แซมอยู่ในข้าวผัดไก่น้ำตาลอ่อน โรยด้วยต้นหอมซอยสีเขียว

     “ฮ้า นี่นายดินทำเองเหรอ หน้าตาน่ากินจัง”

     “งั้นก็กินให้หมด แล้วเอาจานไปคืนป้ารุ้งด้วย”

     พระพายยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ขอบคุณมากนะ นายดิน ไม่อย่างนั้นฉันคงได้หิวไปทั้งบ่ายแน่เลย”

     “ผมแค่ทำตามที่คุณพสุธาสั่งมาว่าให้ดูแลคุณดีๆ เท่านั้น ถ้าคุณอดอาหารจนป่วยขึ้นมา อาพสุของคุณจะต่อว่าผมเอาได้” ร่างสูงกำยำหมุนตัวหันหลังเดินไปจากตรงนั้น ก่อนที่จะหลุดหัวเราะออกมาที่แอบอ้างชื่อตัวเอง “ถ้ามื้อเย็นทำออกมาพังเหมือนมื้อนี้อีก ก็ไปขออาหารป้ารุ้งกินก็แล้วกัน ผมต้องกลับไปทำงานล่ะ”

     พระพายนั่งอึ้งอยู่สองสามอึดใจ ก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้

     “เดี๋ยว นายดิน อย่าเพิ่งไป”

     พสุธามองร่างโปร่งบางเดินหายเข้าไปทางประตูชานเรือน เมื่อกลับออกมาอีกครั้ง ก็เห็นเธอถือหลอดขนาดเท่าฝ่ามือแล้วยื่นส่งให้เขา

     “ครีมกันแดด SPF100 ปกป้องแดดขั้นสูงสุด ฉันพกมาสามหลอด... นี่ฉันแบ่งให้คุณใช้หลอดนึง” เธอยื่นส่งให้ด้วยท่าทางเอื้อเฟื้อ “เวลาออกแดดคุณไม่เคยทาครีมเลยใช่ไหม เพราะฉันสังเกตว่าที่โหนกแก้มเริ่มมีฝ้าบ้างแล้ว นายดินเองก็เพิ่งสามสิบกว่าไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่รีบป้องกันไว้ก่อน เดี๋ยวไม่ถึงสี่สิบหน้าก็จะเหี่ยวเป็นลุงแก่ๆ ไปซะก่อนนะ”

     ลุงเลยเรอะ!

     “ผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ชอบทาเพราะมันเหนียวหน้า แต่รุ่นนี้ไม่เหนียวเหนอะหนะ ใช้ดีมากเลยล่ะ” พระพายพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ ยื่นหน้ามาที่ใต้คางของเขาแล้วยกมือขึ้นชี้ประกอบคำพูด “ทาตรงนี้นะ ตรงโหนกแก้ม ใต้ตา จมูกและหน้าผาก”

     เธอยืนใกล้มากเสียจนเขาได้แต่ยืนคอแข็งไม่กล้าก้มหน้าลง ขยับแค่เพียงสายตาที่หรุบต่ำลงมา

     “ขะ...ขอบคุณครับ”

     พสุธารับครีมกันแดดแล้วเดินงุนงงลงจากเรือนต้นสน ระหว่างเดินอยู่กลางแดด เขาก็บีบครีมจากหลอดใส่ปลายนิ้วแล้วลองป้ายบนใบหน้า มันแห้งเกือบจะทันทีและไม่เหนียวเหนอะเหมือนครีมกันแดดทีเคยใช้

     สุดยอด...

     นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาประทับใจในครีมกันแดดหลอดนี้ แต่เป็นคนที่ให้เขามาต่างหาก

     อยู่ดีๆ เขาก็นึกถึงเจนเนตร ตอนช่วงที่แต่งงานใหม่ๆ หล่อนเคยบ่นเรื่องผิวของเขาที่ออกแดดจนกระดำกระด่างมาแล้วหลายครั้ง ส่วนใหญ่เป็นในเชิงไม่พอใจที่เขาออกแดดโดยไม่ระวัง ปล่อยให้ผิวดีๆ และใบหน้าหล่อสะอาดเริ่มหมองคล้ำ

     แต่ก็แค่เอาแต่บ่นเท่านั้น อดีตภรรยายังไม่เคยหาของแบบนี้มาให้เขาใช้เลยแม้สักครั้งในชีวิต


แย่แล้ว นายดินใจอ่อนซะแล้วสิ คริๆ ๆ

ใจอ่อนแล้ว จะเริ่มใจง่ายด้วยมั้ยน้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #542 fsn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 22:37

    นางก็มีน่ารักนะ

    #542
    1
    • #542-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 27)
      12 พฤษภาคม 2563 / 16:03
      ก็นางเอกนี่ค้า 555
      #542-1
  2. #180 wishmeluck (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 19:13
    ที่อุทานออกมา คือดีใจ หรือเสียใจอ่ะลุง
    อยากไปกระซิบคุณพ่อเหลือเกิน ให้ลุงดินจับหนูพายมัด-ขัง คิดดีแล้วใม้ายย อิลุงมันคิดๆม่ซื่อกะนุ้งพายอยู่น้าาา
    #180
    1
    • #180-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 27)
      21 มิถุนายน 2561 / 19:58
      คุณพ่อไฟเขียวมาขนาดนี้ พอวางหูเสร็จ อิลุงคงรีบไปจับมัดจับขังน้องพายแน่ๆ
      #180-1