มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 19 : คุณแม่เจ้าแผนการ (เหลือเกิน!)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    22 เม.ย. 63

 

อรุณีใจลอยหมุนรหัสตู้เซฟภายในห้องนอนของตัวเอง ก่อนหยิบกล่องกำมะหยี่เจ็ดกล่องที่วางซ้อนกันในนั้นออกมาวางเรียงบนโต๊ะ หล่อนจับมันเปิดออกทีละกล่อง ดวงตาหรี่จนหางตายับย่นเมื่อกวาดตาดูเครื่องประดับอันสูงค่า ชุดสร้อยกับต่างหูมรกตล้อมเพชรเข้าชุดกัน สร้อยคอไพลินสีน้ำเงินล้ำลึกดูสูงค่า แล้วยังสร้อยมุขเซาท์ซีพร้อมต่างหูชุดที่หล่อนชอบมากเป็นพิเศษ นั่นยังไม่นับชุดเครื่องประดับเพชรอีกสี่ชุดที่งามระยับจนใจหายที่ลูกสาวของเธอจะไม่ได้เป็นเจ้าของแล้ว

ทำไมลูกฉันถึงได้โง่ขนาดนี้นะ อรุณียกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมขมับระหว่างไล่ปิดกล่องเครื่องเพชรเลอค่าเพราะทนดูไม่ได้อีกต่อไป ของมีค่าเหล่านี้หล่อนจะต้องยกไปคืน ครอบครัวของอดิศร พร้อมเช็กยี่สิบล้านบาท ถ้าหล่อนเป็นพระพาย จะยอมกัดฟันเข้าพิธีแต่งงานให้มันจบๆ ไป จากนั้นค่อยหาจังหวะเหมาะๆ เลิกรากับไอ้เด็กนรกเอ็ดดี้พร้อมสินสอดพวกนี้ เป็นการเอาคืนที่สะใจกว่ากันเยอะ ดีไม่ดีอาจได้สินสมรสอีกจำนวนหนึ่งติดไม้ติดมืออีกด้วย แต่ลูกสาวคนนี้ไม่ได้ความฉลาดของแม่มาเลย

ตอนที่หล่อนวางกล่องสุดท้ายลงไปในกระเป๋าใบโตเพื่อเตรียมนำของมีค่าเหล่านั้นไปคืน ก็มีเสียงเคาะที่ประตูห้องนอน

“มีอะไรเรอะ เอี่ยม” อรุณีถามแม่บ้านเมื่อเดินไปเปิดประตูห้องนอน

“คุณเอ็ดดี้กับพี่ชายมาหาค่ะ กำลังรอคุณณีอยู่ชั้นล่าง”

ไอ้สองพี่น้องนรก... อาจหาญถึงขนาดมารับเครื่องเพชรกลับไปด้วยตัวเองเชียวรึ คงกลัวหล่อนจะมุบมิบสร้อยเพชรไปสักเส้นสินะ อรุณีสั่งให้แม่บ้านถือกระเป๋าลงไป เมื่อลงมาถึงห้องรับแขกก็รีบพูดกับชายหนุ่มที่เกือบได้เป็นลูกเขยของหล่อนด้วยน้ำเสียงกระด้าง

“ของหมั้นทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าแล้ว ตรวจดูซะก่อนยกกลับ หลังจากนี้ถ้ามีอะไรหาย ฉันไม่รับรู้แล้วนะ”

แต่อดิศรเอาแต่ยืนตัวเหี่ยวตัวลีบอยู่กลางห้องรับแขก และทำหน้าเหมือนพร้อมที่จะร้องไห้ออกมา กรฤทธิ์พี่ชายใหญ่ยกมือขึ้นตบไหล่น้องชายเบาๆ แล้วก้าวออกมาพูดแทน

“เราสองคนไม่ได้มาเพื่อรับของหมั้นคืนครับน้าณี”

“ฉันไม่รู้ว่าพวกเธอมาเรื่องอะไร แต่ในเมื่อมาแล้วก็ช่วยยกกลับไปด้วยเลยก็แล้วกัน ขี้เกียจมีเรื่องถ้าหากมีของหาย แค่นี้ก็โดนพ่อแม่เธอด่าเปิงจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว”

“เรื่องของหมั้นเอาไว้ก่อน ผมมาที่นี่เพราะมีเรื่องบางอย่างอยากจะพูดครับ”

“ถ้าพูดเรื่องเดิมๆ ล่ะก็กลับไปเถอะ ป๊าม้าเธอสองคนด่าฉันจนไม่รู้จะขุดอะไรมาด่าได้อีกแล้ว และฉันก็ยังยืนกรานเหมือนเดิมว่าไม่รู้พายอยู่ไหน และฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน”

“No น้าณี It’s not what we want” อดิศรยักไหล่ประกอบการพูด “ผมไม่ได้มาต่อว่าครับ แต่ตอนนี้.. ผม... ผม... I feel so bad”

แล้วเขาก็สะอื้นฮือออกมา อรุณีมองอดิศรปาดน้ำตาด้วยความสมเพช ไม่ได้นึกเวทนาแม้แต่น้อยเพราะหมั่นไส้ที่ว่าที่ลูกเขยชอบพูดไทยคำอังกฤษคำโดยไม่คำนึงถึงกาลเทศะ รวมทั้งลีลายกมือยักไหล่อย่างกับพวกฝรั่ง ก็รู้อยู่หรอกว่าจบเมืองนอก แต่ไปเรียนแค่ปีสองปี ออกท่าทางอย่างกับอยู่มาทั้งชีวิต

“เฮ้ เอ็ดดี้ พอเถอะ แกร้องมาเยอะแล้ว” พี่ชายใหญ่พูดกับน้องชายที่สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กเล็กๆ แล้วหันมาพูดกับอรุณี “ผมในฐานะพี่ชาย ขอพูดเข้าแทนน้องชายเลยล่ะกัน ที่มานี่ผมตั้งใจจะบอกว่าเอ็ดดี้อยากคืนดีกับน้องพายครับ”

“คืนดีไงล่ะ คนก็หายไปไหนไม่รู้ และพ่อแม่เธอก็ประกาศไม่เผาผีกับฉันอยู่แล้วด้วย”

“ผมคุยกับป๊าม้าแล้วครับน้าณี พวกเขาโอเคแล้วครับ ฉะนั้นที่เรามาวันนี้จึงไม่ได้มารับของหมั้นคืน”

“หืม หมายความว่ายังไง”

“เราตกลงกันแล้วว่าจะขอให้น้องพายยังคงสภาพคู่หมั้นของเอ็ดดี้ต่อไป และของหมั้นทั้งหมดนี้ยังเป็นของน้องพายครับ”

อรุณีเกือบหลุดเสียงร้องออกจากลำคอด้วยความประหลาดใจระคนปราโมทย์ ใจที่ห่อเหี่ยวพองฟูขึ้นมาจนเบ่งบาน

“ยังไม่รับของหมั้นคืน?”

“ครับ”

“อุ๊ย กรกับเอ็ดดี้นั่งลงก่อนสิจ๊ะ น้าโทษทีที่อารมณ์เสียไปหน่อย มีอะไรค่อยๆ คุยกันนะ” อรุณีรีบพาสองพี่น้องไปที่โซฟารับแขก น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน สีหน้าของหล่อนแช่มชื่นขึ้นทันที

“ผมอยากให้น้าณีเกลี้ยกล่อมน้องพายให้กลับมาแต่งงานกับเอ็ดดี้ตามเดิมได้ไหมครับ คืองี้... เกิดมาน้องชายผมไม่เคยผิดหวังเสียใจมากมายเท่านี้มาก่อน อย่างที่น้าณีรู้ว่าเอ็ดดี้เป็นลูกชายคนเล็กของตระกูล เขาเป็นคนเพอร์เฟ็กทุกอย่าง หน้าตาดี จบจากนอก ใครๆ ก็เอาใจและไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธเขา แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นอะไรที่ทำร้ายจิตใจของเอ็ดดี้มาก จนตอนนี้เขาเกือบจะเป็นโรคซึมเศร้าอยู่แล้ว ถ้าเอ็ดดี้ไม่ได้แต่งงานกับพระพาย เขาจะต้องเสียใจมากไปตลอดชีวิตแน่ๆ”

อดิศรฟังพี่ชายพูดไปก็ก้มหน้าสะอื้นไป อรุณีปรายตามองผู้ชายหน้าขาวตัวบางด้วยความสังเวช ถ้าเป็นคนอื่นมาพูดแบบนี้ล่ะก็ อรุณีคงด่าเปิดเปิงพร้อมสาบส่งให้พ้นจากบ้านไปแล้ว ผู้ชายอ่อนแอไม่ได้เรื่องอย่างเจ้าเอ็ดดี้ ถ้าไม่รวยซะอย่าง หล่อนคงไม่ยกลูกสาวให้หรอก แต่พอดีหมอนี่เป็นถึงทายาทรองเท้านักเรียนขายทั่วประเทศ แถมท่าทางดูจะโง่ใช้ได้อีกต่างหาก ถ้าพระพายเล่นเกมเป็นล่ะก็ สามารถครอบงำสามีได้สบายมาก

“Please น้าณี” อดิศรพูดไปร้องไห้ไป “ขอร้องล่ะฮะ ผมกำลังตามหาพายอยู่ และคิดว่าน่าจะมีวิธีตามหาเธอจนเจอด้วย แต่ผมกลัวว่าพายจะไม่ยอมคุยกับผม เพียงคนเดียวที่จะกล่อมเธอได้ก็มีแต่น้าณีเท่านั้น แล้วสินสอดทองหมั้นทุกชิ้น... ผมจะไม่รับคืน”

อรุณีตาเป็นประกายวาววับขณะเหลือบตามองกระเป๋าใบเขื่องที่บรรจุของหมั้นทุกชิ้นในนั้น ในที่สุดมันก็ยังอยู่กับหล่อน และหนนี้จะไม่ยอมให้มันหลุดมือไปอีกอย่างแน่นอน

“ได้จ้ะเอ็ดดี้ เธอหาพายให้เจอนะ แล้วน้าณีจะกล่อมพายให้กลับมาแต่งงานตามเดิม น้าวิธีพูดให้พายยอมกลับมาหาเธอแน่นอน”

สีหน้าซีดเซียวของอดิศรดูมีความหวังขึ้นมาทันที เขายิ้มทั้งน้ำตาแล้วยกมือไหว้ขอบคุณอรุณีอย่างดีอกดีใจ ส่วนฝ่ายคนเป็นแม่นั้น มีรอยยิ้มพึงใจผุดที่ริมฝีปาก

*******************

คุณแม่มหาภัย จับมือกับคู่หมั้นเฮงซวย ช่างเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยซะจริงเชียว

 

อ่านยาวๆ หนำใจกว่ากันเยอะจ้ะ โหลด ebook กันเลย

   

 นิยายเรื่องนี้มีรูปเล่มจำหน่ายด้วยนะคะ หนา 462 หน้า  ราคา 369 บาท ฟรีค่าส่งค่ะ 

 สนใจสั่งซื้อ แจ้งที่ inbox เพจศิวารินทร์ 

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น