มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 20 : อาหารห้าดาวมิชิลินจากท้องไร่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    23 เม.ย. 63

 

ราวห้าโมงเย็น พสุธากลับเข้ากระท่อมหลังที่พระพายพักอาศัยเมื่อคืน เพื่ออาบน้ำอาบท่าก่อนกินมื้อค่ำ หลังอาบน้ำเสร็จก็รู้สึกหิวจนท้องกิ่วเพราะทำงานหนักมาทั้งวัน จึงเดินไปที่ครัวของป้ารุ้งเพื่อดูสำรับอาหารมื้อเย็นว่ามีอะไรกินบ้าง กลิ่นเผ็ดร้อนของพริกแกงและเครื่องต้มยำคละคลุ้งอยู่ในครัวจนฉุนจมูกตั้งแต่ก้าวเข้าไปในโรงครัว แค่นี้ก็รู้แล้วว่ามื้อค่ำนี้จะแซ่บจัดจ้านแค่ไหน

“หอมจัง เย็นนี้มีอะไรให้กินเหรอป้ารุ้ง”

แม่ครัววัยห้าสิบร่างท้วมและผิวขาวตามแบบฉบับชาวเหนือเงยหน้าขึ้นจากเตา “ต้มยำกบกับผัดเผ็ดนก กินเลยไหมพ่อดิน จะให้เจ้าปอจัดโต๊ะให้ตอนนี้เลย”

“โห ของโปรดทั้งนั้น งั้นผมกินเลยนะป้า หิวจะแย่แล้ว”

เขาเดินเข้าไปเปิดฝาหม้อแกง มองชิ้นเนื้อกบลองฟ่องแล้วยิ้มอยู่ในใจ นึกถึงที่

พระพายบ่นว่าปลาดุกย่างกับแกงขนุนเป็นอาหารแปลก เดี๋ยวเจออาหารบ้านนาของแท้อย่างมื้อนี้น้องเจ่อต้องตายแน่ นึกแล้วอยากเห็นหน้าของเธอตอนเปิดเจอเมนูอาหารจากท้องนาชะมัด แล้วความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นมาทำให้เขาเปลี่ยนแผนการกินมื้อเย็น

“ผมเปลี่ยนใจไม่กินมื้อค่ำที่โรงครัวแล้วป้ารุ้ง จะไปนั่งกินเป็นเพื่อนกับน้องผู้หญิงที่มาจากกรุงเทพฯ ดีกว่า ป้าช่วยเตรียมให้ผมสองที่ทีนะครับ”

“ได้เลยจ้ะ พ่อดิน” ป้ารุ้งตอบแล้วยื่นหน้าตะโกนออกไปนอกหน้าต่าง “นังปอเอ๊ย อยู่ไหน มาช่วยเตรียมอาหารสองสำรับให้พ่อดินด้วย”

เขามองป้ารุ้งตักต้มยำกับผัดเผ็ดใส่ลงในปิ่นโต ดินเนอร์มื้อนี้จะต้องอร่อยจนตราตรึงน้องเจ่อไปอีกนาน

แต่จะดีเหรอวะ...

เสียงในใจของเขาดังคัดค้านเมื่อนึกถึงที่ภูผารายงานว่า ขนาดแค่ได้ยินว่าปลาช่อนที่จับขึ้นมายังดิ้นพราดๆ พระพายยังไม่กล้ากิน นับประสาอะไรกับกบกระโดดหยองแหยง

ช่วยไม่ได้ ใครมาอยู่ที่นี่ก็ต้องกินแบบนี้กันทั้งนั้น...

แต่เธอไม่รู้มาก่อนนะว่าโฮมสเตย์ของแกจะใช้ชีวิตบ้านๆ ขนาดนี้

แต่พ่อของเธอส่งมาที่นี่เอง เขาไม่ได้ขอร้องให้มาสักหน่อย

แต่เธอหนีความลำบากมานะ จะใจร้ายกับผู้หญิงตัวเล็กๆ สวยใสน่ารักอย่างน้องเจ่อไปถึงไหน...

“ป้ารุ้ง” พสุธาเรียกแม่ครัวหลังจากพ่ายแพ้แก่ตัวตนภาคใจอ่อนของตัวเอง “ผมขอไข่เจียวฟูเพิ่มด้วยอีกอย่าง ใส่หมูสับเข้าไปอีกหน่อยด้วยละกัน อ้อ ไข่สองใบนะ”

แค่เตรียมไปเผื่อน้องเจ่อกินกบไม่ได้เท่านั้นหรอก แต่เขาจะไม่ยอมให้เธอกินไข่เจียวก่อนได้ลองเมนูพิเศษจากท้องไร่ มาถึงไร่พสุธาโฮมสเตย์ทั้งที ต้องกินได้ทุกอย่าง!

 

สำรับอาหารมื้อเย็นสำหรับสองคน จัดไว้เรียบร้อยในปิ่นโตพร้อมจานชามช้อนส้อมสองชุดในตะกร้า พสุธาหิ้วเดินออกจากโรงครัวแล้วเดินตรงไปยังเรือนต้นสน

“อาหารเย็นมาแล้วครับคุณพาย”

ชายหนุ่มร้องบอกระหว่างเดินขึ้นระเบียงข้างเรือนที่พาออกไปถึงที่ชานริมน้ำหลังบ้าน เมื่อปิ่นโตเถาใหญ่วางลงบนโต๊ะพร้อมกับตะกร้าใบโต เจ้าของไร่หนุ่มก็ลงมือจัดวางจานชามช้อมส้อมลงบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว

เสียงเปิดประตูชานเรือนดังแอ้ด จากหางตาเขามองเห็นหญิงสาวกำลังก้าวเท้าลงมาสู่ลานระเบียง เขามัวง่วนอยู่กับการจัดโต๊ะ จึงเอ่ยปากถามโดยที่ไม่ได้หันไปมอง

“หิวหรือยังคุณพาย”

“หิวจนตาลายแล้วค่ะ มื้อนี้นายดินยกอาหารเย็นมาให้เองเลยเหรอเนี่ย”

“ใช่...”

คำพูดชะงักติดขัดที่ลำคอเมื่อเขาหันไปพูดด้วย พระพายสวมเดรสยาวเปิดไหล่สีขาวฉลุลายลูกไม้ ไหล่เสื้อเปิดกว้างอวดไหล่กลมกลึงขาวละออตา ผมยาวสลวยขมวดมัดหลวมๆ ทิ้งปอยผมบางเบาไปตามใบหน้า ต่างหูพู่ไหมสีรุ้งห้อยลงมาจนเกือบถึงไหล่ แม้ว่าดูเป็นเครื่องประดับที่บ้าบอในสายตาของเขา แต่พออยู่บนตัวสาวผิวสวยกระจ่างและหน้าตาน่าเอ็นดูอย่างพระพายแล้ว กลับดูดีขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ

แล้วพสุธาก็นึกได้ว่าไม่ได้เห็นภาพสวยงามและเจริญหูเจริญตาเช่นนี้มานานมากแล้ว เขารู้สึกฮอร์โมนวัยหนุ่มพุ่งจนเลือดพล่านเอาตอนอายุสามสิบหกอย่างไม่น่าให้อภัย

ตื่นเต้นอะไรนักหนาวะ ขาวสวยอึ๋มเอ็กซ์กว่านี้ก็เคยเจอมาแล้ว แค่นี้ธรรมดามาก

“เอ่อ ผมตั้งใจเอาอาหารเย็นมาให้ด้วยตัวเอง เป็นห่วงว่าคุณพายจะไม่กินอะไรเลยเหมือนเมื่อวานอีก” เขาผละสายตาจากลาดไหล่เนียนของพระพายแล้วพยักพเยิดไปที่ปิ่นโต “นั่งสิ เดี๋ยวผมตักข้าวให้”

หญิงสาวเดินเข้ามานั่งลงตรงหน้า พสุธาพยายามไม่มองไปที่ลำคอระหงและบริเวณเนินใต้ไหปลาร้าที่ขาวกระจ่างตา แล้วเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองด้วยการนึกตำหนิพระพายที่แต่งตัวกรุยกรายเกินไปสำหรับไร่บ้านนอกคอกนาแบบนี้

เขาตักข้าวใส่จานส่งให้พระพายจานหนึ่ง จากนั้นก็วางอีกจานตรงหน้าตัวเองพร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งตรงข้าม

“เอ่อ... นายดินจะกินข้าว เอ้อ ที่นี่เหรอคะ” พระพายรับจานข้าวของตัวเองแล้วมองจานข้าวอีกใบตรงหน้าชายหนุ่ม

“อ้อ ใช่ ผมลืมบอกไปว่าคุณพสุธาสั่งมาว่าช่วงวันสองวันแรก ให้ผมอยู่กินอาหารเย็นเป็นเพื่อนคุณพาย เขาคงกลัวว่าคุณจะเหงาหรือปรับตัวยังไม่ได้ แต่ถ้าอยากกินคนเดียวก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะ...”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อาพสุบอกให้มานั่งกินด้วยกัน งั้นก็นั่งด้วยกันสิ” พร้อมกับยิ้มหวานให้เพื่อแสดงให้เห็นว่าไม่รังเกียจจริงๆ “อาพสุนี่น่ารักจัง ขนาดเจ้าตัวไม่ได้อยู่ที่นี่ยังอุตสาห์เป็นห่วง ถึงกับสั่งให้นายดินมานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนฉันด้วย”

พสุธามองแววตาใสๆ คำพูดซื่อๆ กับรอยยิ้มอ่อนหวานไร้มลพิษแล้วรู้สึกหัวใจชุ่มฉ่ำ จนเกือบลืมไปแล้วว่ามื้อนี้เขาตั้งใจบีบคั้นให้เธอกินอาหารแบบชาวไร่ให้ได้

“วันนี้ผมให้ป้ารุ้งทำอาหารแบบที่คนกรุงเทพฯ อย่างคุณพอกินได้บ้าง” พสุธาพูดพร้อมกับยกปิ่นโตออกมาทีละเถา แต่ยังเก็บเถาที่ใส่ไข่เจียวไว้อยู่ใต้ฝาไม่เอาออกมาให้เธอเห็น

“อุ๊ย กลิ่นหอมน่ากินจัง นั่นต้มยำไก่เหรอ” พระพายมองต้มยำแล้วรู้สึกหิวขึ้นมาทันที

พสุธาไม่ตอบแล้วตักชิ้นส่วนของน่องกบใส่จานให้พระพาย เขามองหญิงสาวตักเนื้อกบเข้าปากแล้วกลั้นหัวเราะเสียจนปากเบี้ยว

“อร่อยไหม” เขาพยายามไม่ยิ้ม

“อร่อยมากกก... ไก่ที่นี่เนื้อนิ่มจัง” พระพายหลับตา ทำหน้าเหมือนได้ลิ้มอาหารชั้นเลิศ

“อ้าว ตายจริง ผมลืมบอก นั่นไม่ใช่ไก่ครับ แต่เป็นกบ”

*****************

ต้มยำกบ จ๊ากกก!! 

อร่อยระดับ 5 ดาวมิชิลินแน่เลย 555

   

 นิยายเรื่องนี้มีรูปเล่มจำหน่ายด้วยนะคะ หนา 462 หน้า  ราคา 369 บาท ฟรีค่าส่งค่ะ 

 สนใจสั่งซื้อ แจ้งที่ inbox เพจศิวารินทร์ 

   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #540 fsn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 22:37

    แหม๋ อยากให้หักมุมุ แบบ กบ ต่างชาติ กิน น้องเคยกิน หุๆ

    #540
    1
    • #540-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 20)
      12 พฤษภาคม 2563 / 16:02
      กบอบเนยราดซ้อสไวน์แดงอะไรงี้ 555
      #540-1
  2. #527 Pranapda (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 17:57
    ไปสอยอีบุคมาล้าววววว ช่วงลดราคาต้องรีบค่ะ หนุกหนานมากๆ เดี๋ยวคืนนี้กลับไปนอนอ่านซ้ำอีก (หลังจากที่อ่านจบไปแล้วรอบแรก) อิอิ
    #527
    1
    • #527-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 20)
      28 เมษายน 2562 / 18:16
      555 แต่เม้นเหมือนอ่านรอบแรก อินเนอร์แรงดีจริงๆ
      ขอบคุณที่อุดหนุนค่ะ รอบแรกที่ลงไป ยังเหลือปมสำคัญอีกเยอะ คืนนี้ค่อยๆ นอนอ่านนะคะ
      #527-1
  3. #92 wishmeluck (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 13:54
    บางทีโลกใบนี้มันก็หม่นๆบ้าง
    #92
    1
    • #92-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 20)
      10 มิถุนายน 2561 / 14:17
      โลกของน้องพายสดใสเกินไป
      #92-1