มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 15 : อาพสุจัดให้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,865
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    18 เม.ย. 63

 

 

ความเงียบสงัดโอบล้อมรอบกระท่อมน้อยริมลำธารถึงเวลารุ่งสาง ท้องฟ้ายามนั้นยังคงเป็นสีน้ำเงินเข้ม แม้ขอบฟ้าทางฝั่งตะวันออกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอมส้ม แต่กระนั้นแสงอาทิตย์ก็ยังไม่แรงกล้าเพียงพอที่จะขับไล่ความมืดมนให้พ้นไปจากรัตติกาล อากาศเย็นฉ่ำหลั่งไหลเหนือยอดหญ้า ก่อเกิดเป็นหยาดน้ำค้างชุ่มฉ่ำ ร่างบางของพระพายขดอยู่ใต้ผ้าห่มเนื้อหยาบกร้านต่อผิวอ่อนละเอียด แต่ให้ความอบอุ่นอย่างน่าประหลาดจนทำให้หลับสนิทได้ตลอดทั้งคืน

เสียงเคาะเป็นจังหวะดังเข้ามาในความมืดสลัวของกระท่อมหลังน้อย หญิงสาวยังคงว่ายวนอยู่ในความฝันจึงยังไม่ลืมตา กระทั่งเสียงเคาะดังแรงขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่เกรง ใจ พระพายจึงจำต้องผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างงุนงง

“นั่นใครทำเสียงอะไรน่ะ” เธองัวเงียขยี้ตา เอื้อมมือเพื่อหยิบนาฬิกาที่วางอยู่บนกระเป๋าเดินทางข้างเตียงขึ้นมาดู เพิ่งหกโมงเช้าเท่านั้น

พระพายนั่งผมเผ้ายุ่งเหยิงอยู่บนเตียง กวาดตามองรอบห้องด้วยความสับสนว่าอยู่ที่ไหน เมื่อเห็นกระเป๋าของตนวางพิงข้างเตียงและรูดซิปปิดเรียบร้อย ถึงนึกได้ว่าเธอกำลังอยู่ในโฮมสเตย์กลางไร่บ้านนอกในหุบเขา และเตรียมตัวจะกลับบ้านเช้านี้โดยที่ยังไม่มีตั๋วเครื่องบินขากลับ ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา ทั้งสัญญาณสามจี สี่จีหรือจะกี่จีก็แล้วแต่ล้วนดับสนิทจนทำอะไรไม่ได้เลย แต่ไม่เป็นไร ไว้ไปถึงสนามบินแล้วค่อยหาตั๋วหน้าเคาน์เตอร์...

เสียงเคาะดังรัวอีกชุด แล้วตอนนั้นถึงนึกได้ว่ามันคือเสียงเคาะประตู พระพายลุกจากเตียงแล้วเดินไปเปิดออก

“ตื่นได้แล้วครับคุณพาย”

เป็นเสียงจากเงาตะคุ่มของบุรุษร่างสูงผิวคล้ำที่ยืนอยู่หน้าประตูกระท่อม ต้องอาศัยแสงทองรำไรของรุ่งอรุณถึงมองเห็นว่าเป็นใคร

“อ้าว นั่นนายดินเองเหรอ”

รอยยิ้มที่มุมปากและยักคิ้วด้วยลีลายียวนคือคำตอบ

“ล้างหน้าล้างตาแล้วเก็บของได้แล้ว”

พระพายหันหลังแล้วแอบเหยียดมุมปากด้วยความหมั่นไส้หมอนี่ เมื่อวานทำเป็นอิดออดไม่ยอมไปส่งที่สนามบิน มาวันนี้แกล้งมาปลุกตั้งแต่ฟ้ายังไม่แจ้งราวกับจะรีบไล่ให้ไปพ้นจากไร่ซะงั้น หญิงสาวล้างหน้าล้างตาลวกๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วเปิดประตูอีกครั้ง เห็นร่างล่ำสันของนายดินยืนกอดอกมองออกไปยังทุ่งด้านหน้าระเบียง และหันมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงประตู

“กระเป๋าอยู่ไหน” เขาถามห้วนๆ เมื่อเห็นพระพายหิ้วกระเป๋าจนตัวเอน ร่างสูงใหญ่ของนายดินก็ก้าวเข้ามาฉวยไปจากมือ เช้านี้เขาสวมเสื้อยืดสีดำรัดกล้ามแขนบึกหนา ไหล่กว้างเหนือกล้ามอกเห็นชัดเจนอยู่ใต้เนื้อผ้า กางเกงผ้ากากีทรงทหารดูเลอะเทอะด้วยรอยโคลนที่ซักไม่ออก หรืออาจไม่เคยซักก็ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าไม่ใช่ดวงตาที่มีแววอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อยที่ช่วยผ่อนความดิบเถื่อนลงได้บ้าง พระพายอดคิดไม่ได้ว่านายดินเหมือนนายพรานใจโหดมากกว่าคนงานในไร่เสียอีก

เขาเดินนำเธอลงมาจากกระท่อม จากนั้นก็เดินก้าวยาวๆ โดยไม่รอว่าหญิงสาวตัวบางที่ตามหลังมาแทบต้องออกวิ่งอยู่แล้ว จนกระทั่งมาถึงหน้าเรือนต้นสนก็ก้าวขึ้นบันไดนอกชานสามขั้น ก่อนผลักประตูมุ้งลวดแล้วหายเข้าไปข้างใน ทิ้งให้พระพายยืนงงอยู่หน้าบ้าน

“อ้าว ทำไมยกของฉันมาไว้ที่นี่ล่ะ ไม่ใช่ไปขึ้นรถเหรอ”

อึดใจต่อมา นายดินก็กลับออกมาอีกครั้งโดยที่สองมือว่างเปล่าแล้ว

“เข้ามาสิ นี่บ้านพักใหม่ของคุณ”

“บ้านพักใหม่?”

“เมื่อคืนคุณพสุธาโทร.บอกผมว่าให้ย้ายคุณมาอยู่เรือนต้นสนแทน”

พระพายเงยหน้ามองเรือนไม้สีเบจหลังเล็กกะทัดรัด มีต้นสนสองต้นปลูกเคียงกัน ตัวบ้านดูมั่นคงแข็งแรงไม่ปลิดปลิวตามลมเหมือนกระท่อมไม้ไผ่ นี่คือบ้านหลังที่เธอเห็นแล้วอยากเข้ามาอยู่ตั้งแต่เห็นครั้งแรก เป็นบ้านไม้ที่ดูอบอุ่นและปลอดภัย เหมือนที่พึ่งพิงในยามที่ชีวิตกำลังหมดสิ้นหนทางโดยแท้

นายดินก้าวลงมาจากบันไดเรือนมายืนเท้าสะเอวข้างหญิงสาวที่เอาแต่แหงนหน้ามองเรือนต้นสน ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นโดยไม่รู้ตัวจนเขาเผลอมองอยู่นานหลายวินาที

“ฟังดูเหมือนกับว่าพ่อคุณยังไม่อยากให้รีบกลับกรุงเทพฯตอนนี้ คุณพสุธาก็เลยจัดบ้านหลังนี้ให้คุณอยู่ อย่างนี้โอเคไหม”

ดวงตาของพระพายเป็นประกายระหว่างกวาดตามองเรือนไม้ไปทั่วทั้งหลัง “โอเคมากๆ สิคะ หลังใหญ่ขนาดนี้ ต้องเป็นแฟมิลี่ สวีทแน่ๆ ช่วงนี้ไม่มีแขกเป็นครอบครัวมาพักหรือคะ อาพสุถึงยกให้ฉันอยู่”

“บ้านหลังนี้ไม่ใช่บ้านพัก แต่เป็นบ้านที่คุณพสุธาออกแบบเองและอยู่เอง เขาให้คุณพักที่บ้านนี้ได้จนกว่าคุณจะกลับบ้าน”

“อ้าว แล้วอย่างนี้อาพสุจะไปนอนไหนล่ะคะ”

“ไม่ต้องห่วงเขาหรอก ไร่นี้คือบ้านเขา อยากนอนที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น แล้วนี่จะขึ้นไปดูข้างในบ้านหน่อยไหม เผื่อเปลี่ยนใจอยากกลับไปอยู่กระท่อมตามเดิม”

เขาหันหลังเดินกลับขึ้นบ้าน พระพายก้าวขึ้นไปตามคำเชิญชวนห้วนกระด้างของหนุ่มชาวไร่ เรือนต้นสนเป็นบ้านชั้นเดียวทำจากไม้สนทั้งหลัง ภายนอกบ้านดูแข็งแรง ส่วนภายในบ้านดูอบอุ่นด้วยสีน้ำตาลนวลตาของแผ่นไม้กระดานที่ตีเป็นฝาบ้าน เครื่องเรือนมีน้อยชิ้นแค่โต๊ะไม้ตัวยาวกับม้านั่งสองฝั่งสำหรับนั่งรับประทานอาหารและทำงานได้เอนกประสงค์ เตียงนอนไม้ขนาดใหญ่กับตู้เข้าชุดกันตั้งอยู่ใต้หน้าต่างที่มีผ้าม่านสีขาวเรียบๆ ด้านในสุดของตัวบ้านเปิดออกสู่ลานระเบียงริมน้ำ เป็นประตูกระจกบานกว้างเกือบเท่าฝาบ้านตัดเป็นช่องสี่เหลี่ยมย่อยด้วยไม้สน ตัวบ้านมีสิ่งตกแต่งเพียงน้อยชิ้นและปราศจากเครื่องเรือนเกินความจำเป็น สะท้อนให้เห็นถึงความเรียบง่ายสมถะของเจ้าของบ้าน และเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นชายสันโดษ

***********************

อาพสุใจดีจัง

ยอมให้พระพายมานอนบ้านของตัวเองด้วย

าวน์โหลด ebook ราคาพิเศษนี้ ถึววันที่ 20 เมษายนนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #535 Pranapda (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 23:55
    ก๊ากกก คุณพสุธา โทรมาเหรอคะ นายดิน 555
    #535
    1
    • #535-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 15)
      19 เมษายน 2563 / 21:44
      อย่างนี้เรียกสับขาหลอกได้มั้ยเนี่ย 555
      #535-1
  2. #61 usaonly (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 17:19

    อาพสุมีความลับแอบซ่อนด้วย เอแต่เจนก็เป็นภรรยานี่นา หรือว่ามีสาวตามมาอีกนะ ไม่ได้ความแล้วต้องเกาะติดสถานการณ์ …

    #61
    1
    • #61-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 15)
      3 มิถุนายน 2561 / 18:38
      อาฝากมาบอกว่า นังเจนคนเดียวก็อ่วมแล้ว อย่าหางานให้ผมอีกเลยคร้าบบ
      #61-1