มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 14 : คุณพ่อขอร้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    17 เม.ย. 63

เสียงสายเรียกเข้าโทรศัพท์พื้นฐานดังอยู่ภายในเรือนต้นสนที่ห่างจากกระท่อมของพระพายราวยี่สิบเมตร ภายในบ้านไม่มีคน เปิดทิ้งไว้เพียงไฟสีนวลตาส่องสว่างกลางบ้านไม้สีเบจกับเสื้อเชิ้ตสก็อตสีน้ำเงินกับกางเกงยีนกองอยู่ที่พื้นปลายเตียง หลังจากโทรศัพท์เรียกจนสายตัด ก็ดังขึ้นใหม่อีกครั้งภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบวินาที

ในที่สุดประตูมุ้งลวดเปิดออก แล้วร่างสีแทนเนียนหนั่นแน่นด้วยมัดกล้ามของชายร่างสูงที่คาดเพียงผ้าขาวม้าผืนเดียวก็ก้าวเข้ามาในบ้าน ท่อนขายาวที่ยังมีน้ำเกาะพราวก้าวไปที่โทรศัพท์บนโต๊ะจนทิ้งรอยน้ำหยดติ๋ง ก่อนฉวยมันขึ้นมาถือข้างหู

”สวัสดีครับ”

“พสุ!” เสียงร้อนรนของชายวัยกลางคนดังขึ้นมาทันที “ฉันโทร.หาแกเป็นสิบๆ ครั้ง คิดว่าคืนนี้แกจะไม่รับสายแล้วซะอีก”

“โทษทีครับพี่วสันต์ พอดีผมอาบน้ำอยู่นอกบ้าน ไม่ทันได้ยิน” เขาฉวยผ้าเช็ดตัวบนเตียงขึ้นมาซับหน้าซับตาไปด้วย

“โทรศัพท์ที่ไร่แกทำไมต่อติดยากเย็นขนาดนี้วะ กลางวันโทร.ไม่ติด กลางคืนก็ไม่มีคนรับสายอีก มีเรื่องด่วนนี่ตายกันพอดี” วสันต์บ่น

“ช่วงนี้ทางการกำลังติดตั้งสายโทรศัพท์กับอินเตอร์เน็ตครับ จะโทร.ติดต่อได้ก็ต้องวัดดวงหน่อยครับ ว่าแต่โทร.มามีอะไรให้ช่วยครับพี่”

“หนูพายไปถึงที่ไร่เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” เสียงบ่นของวสันต์กลายเป็นน้ำเสียงอ่อนลงด้วยความเป็นห่วง

“ถึงตั้งแต่บ่ายแล้วครับ”

“ฉันอยากคุยกับหนูพายน่ะ โทร.เข้ามือถือก็ไม่ติด ไม่รู้ป่านนี้นอนแล้วหรือยัง”

ชายหนุ่มพาดผ้าเช็ดตัวกับไหล่แล้วเดินถือโทรศัพท์ไร้สายชะโงกจากระเบียงหลังบ้านไปยังกระท่อมที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ไฟในกระท่อมเหลือเพียงแสงสลัวเรืองออกมาเหมือนเจ้าของบ้านเข้านอนไปแล้ว   

“น่าจะเข้านอนแล้วนะพี่”

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ให้น้องพายโทร.หาฉันแต่เช้าเลยได้ไหมพสุ”

เขาทำท่าไม่แน่ใจ “ผมจะบอกเธอให้ก็แล้วกัน แต่น้องพายบอกว่าจะกลับกรุงเทพฯ พรุ่งนี้นะครับ”

“กลับกรุงเทพฯ? อ้าว ทำไมล่ะ ก็เพิ่งมาถึงนี่นา”

หนุ่มเจ้าของไร่อธิบายให้วสันต์ฟังอีกครั้งว่าความเป็นอยู่ในโฮมสเตย์ของที่นี่เป็นอย่างไร ขณะที่ลูกสาวของอดีตหัวหน้ากลับต้องการ ‘รีสอร์ต’ ที่ครบครันด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกซึ่งเขาจัดหาให้ไม่ได้ 

“ไม่ได้ๆ ยังไงหนูพายก็กลับบ้านตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด”

“แต่เธอยืนกรานว่า...”

“ไม่ได้หรอก ฉันต้องบินไปญี่ปุ่นในอีกสองวันนี้แล้วและจะอยู่ที่โน่นอีกเป็นเดือน ฉันกลัวว่าตอนที่ไม่อยู่ เมียเก่าฉันจะลากเธอไปเข้าพิธีกับไอ้คู่หมั้นตัวแสบน่ะสิ หนูพายยิ่งหัวอ่อนอยู่ด้วย”

“เอ่อ...”

“ตกลงว่าเธอแค่ไม่ถูกใจที่พักใช่ไหมล่ะ งั้นรบกวนแกหน่อยเถอะนะ พสุ ช่วยจัดที่จัดทางให้น้องอยู่สบายๆ หน่อยได้ไหม ฟังจากที่แกเล่าดูจะลำบากเกินไปหน่อยสำหรับหนูพายนะ”

เขาเดาไว้แล้วว่าเมื่อวานวสันต์น่าจะได้รับสารไปอย่างผิดๆ เพราะเมื่อวานนี้ฝนตกจนโทรศัพท์แถวนี้รวนหนัก ทำให้อดีตหัวหน้าเข้าใจผิดว่าที่นี่คือรีสอร์ตสวยหรูกลางหุบเขา ทั้งที่จริงแล้วที่นี่คือโฮมสเตย์แบบบ้านๆ ไม่มีแอร์ ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก และไม่มีอะไรเลยนอกจากธรรมชาติ

“ก็อย่างที่บอกละครับพี่วสันต์ โฮมสเตย์ของผมสร้างมาเพื่อเน้นการอยู่อาศัยกับธรรมชาติ เราก็เลยมีแต่กระท่อมแบบนี้ให้พัก และแขกที่มาที่นี่ก็อยู่กันแบบนี้ทั้งนั้น จะให้ผมหาซื้อแอร์มาติดตั้งให้เธอแล้วคนอื่นๆ จะ...”

“เอาเท่าที่แกทำได้ก็แล้วกันนะพสุ ลูกสาวคนนี้ฉันเลี้ยงมาอย่างกับไข่ในหิน แค่ได้ยินว่าเธอต้องอาบน้ำในลำธาร นอนในกระท่อมไม้ไผ่ก็ปวดใจจะแย่แล้ว ยิ่งเพิ่งช้ำใจมาจากไอ้คู่หมั้นเวรนั่นอีก ป่านนี้นอนร้องไห้อยู่รึเปล่าก็ไม่รู้ นี่ถ้าฉันไม่ต้องไปญี่ปุ่นนานเป็นเดือนแบบนี้ล่ะก็ ฉันจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ไม่เอาลูกสาวไปรบกวนแกหรอก แต่ระหว่างที่ไม่อยู่ ฉันอยากนอนตาหลับทุกคืนว่าหนูพายอยู่อย่างสงบโดยที่ไม่ถูกคู่หมั้นของเธอป่วนและกินอิ่มนอนหลับอย่างสุขสบายอยู่ที่ไร่ของแก บอกตรงๆ ว่าฉันไม่รู้จะพึ่งใครแล้วจริงๆ นอกจากแกนะ พสุธา”

คำอ้อนวอนของอดีตหัวหน้าได้ยินแล้วก็อ่อนใจ และเพื่อเห็นแก่น้องเจ่อที่เคยน่ารักน่าเอ็นดูสำหรับเขา จะยอมให้สักครั้งก็ได้ หลังจากครุ่นคิดพักหนึ่ง เขาก็คิดว่ายังพอมีทางให้น้องได้อยู่อย่างสุขสบายกลางไร่บ้านนอกแห่งนี้    

“โอเคครับพี่ งั้นเดี๋ยวผมจะจัดการให้ตามที่พี่วสันต์ขอก็แล้วกันครับ”

“ขอบคุณมากนะพสุ ขอบคุณแกจริงๆ ที่ยอมให้หนูพายไปอาศัยแกกับเจนนะ...” วสันต์ทำท่าเหมือนนึกได้ “เออ นั่นสิ ฉันยังไม่ได้ถามถึงแกกับเจนเนตรเลย ตอนนี้เมียแกเป็นไงบ้าง”

ชายหนุ่มถึงกับชะงักไปทันที “เอ่อ... ก็ ก็ดีครับ”

“ป่านนี้เจ้าตัวเล็กโตแล้วสิ กี่ขวบแล้วนะ สามขวบแล้วหรือยัง”

“คือ...”

“ตกลงได้ลูกสาวหรือลูกชายล่ะ เจนเนตรกับแกคิดจะมีอีกคนหรือเปล่า”

เขาเม้มปากแน่น ก่อนตัดสินใจโพล่งออกมา

“เดี๋ยวนะครับพี่วสันต์ มีคนเรียกผมอยู่หน้าบ้าน...” เขาแกล้งทำเป็นเดินไปเปิดประตูให้มีเสียงดังเข้ามาในสาย “มีแขกมาหาผมเรื่องอะไรสักอย่าง ขอตัวไปดูก่อนนะครับ และไม่ต้องห่วงเรื่องน้องพาย พรุ่งนี้ผมจะรีบจัดการให้แต่เช้าเลย ราตรีสวัสดิ์ครับพี่วสันต์”

พสุธากดปุ่มวางสาย ทิ้งโทรศัพท์ไว้กับเตียงแล้วเดินเบื่อๆ ออกมาที่ระเบียงนอกบ้าน เสียงถอนหายใจยาวดังแผ่วเบาในความมืด เขามองไปยังกระท่อมหลังน้อยที่ลูกสาวอดีตหัวหน้ากำลังพักผ่อน แล้วนึกว่าจะจัดห้องพักให้แขกวีไอพีคนนี้อย่างไรดี แต่นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่ ให้เขาจัดห้องใหม่อีกสักร้อยห้อง ยังจะดีเสียกว่าต้องตอบคำถามเกี่ยวกับชีวิตแต่งงานอันแสนบัดซบนี้

 *****************

เอ๊ะยังไงกัน เรื่องชีวิตแต่งงานของอาพสุกับเมีย

 

ดาวน์โหลด ebook ราคาพิเศษนี้ ถึววันที่ 20 เมษายนนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #538 fsn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 22:37

    คุณพ่อขอร้องจริงด้วยคะ ก็อะนะ เค้าว่าลูกสาวคือ เจ้าหญิงของพ่อ

    #538
    1
    • #538-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 14)
      12 พฤษภาคม 2563 / 16:02
      ขอมาขนาดนี้ต้องจัดให้เนอะ
      #538-1
  2. #522 aranyaorchid (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 19:01
    ปล่อยให้อยากรู้ แล้วก็ทิ้งจากไปเลยนะ อยากเผือกอ่ะ
    #522
    1
    • #522-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 14)
      22 เมษายน 2562 / 20:55
      ได้เผือกร้อนๆ แน่นอนจ้า อิอิ
      #522-1
  3. #56 usaonly (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 17:17

    นายดินเอ๋ยมีอะไรสนุก ๆ ไว้แกล้งน้องเจ่ออีกแล้ว

    #56
    1
    • #56-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 14)
      2 มิถุนายน 2561 / 17:58
      นายดินอย่าแกล้งน้องสิ
      #56-1