มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 16 : แขกวีไอพี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,929
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    19 เม.ย. 63



พระพายกวาดตามองทั่วห้องแล้วหันมาพูดกับนายดิน “โห บ้านน่าอยู่จังเลยค่ะ อาพสุออกแบบเองเลยเหรอ”

“ใช่”

“สมแล้วที่อาพสุทำงานกับพ่อหลายปี ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนกลับมาอยู่ที่บ้านพ่อยังไงก็ไม่รู้”

“คุณชอบจริงเหรอ” แววตาของเขาอ่อนโยนลงพร้อมรอยยิ้มจางๆ “บ้านมันราบ เรียบมากเลยนะ ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง บางคนติว่ามันโล่งไปด้วยซ้ำ”

พระพายพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น “ชอบสิคะ บ้านพ่อฉันก็เป็นแบบนี้ เรียบๆ โล่งๆ ไม่มีอะไรแบบนี้เหมือนกัน แต่มันทำให้ฉันรู้สึกถึงความเป็นคนสันโดษแต่อบอุ่นของพ่อ คือว่าพ่อฉันอยู่คนเดียวน่ะ...”

แล้วอยู่ๆ เธอก็ทำท่าเหมือนนึกบางอย่างได้ “ตายจริง แล้วภรรยาของอาพสุล่ะ ยกบ้านให้ฉันอยู่แล้วเธอจะไปนอนที่ไหน”

นายดินอ้ำอึ้งไปหลายวินาที “เอ่อ ไม่เป็นไร เขาไม่ค่อยได้มาที่นี่หรอก”

“หมายถึงอาพสุกับภรรยาไม่ค่อยได้มาที่ไร่นี้น่ะเหรอ” พระพายสงสัยกับคำตอบที่ฟังกำกวม

“อือ” เขาตอบอย่างขอไปทีแล้วหันหลังเดินไปที่ประตูห้องน้ำ “ห้องน้ำบ้านนี้มีอ่างล้างหน้าและกระจกด้วย คุณจะได้ส่องกระจกแต่งหน้าได้ตามสบาย ส่วนที่อาบน้ำอยู่นอกบ้าน...”

“โอย หวังว่าจะไม่ใช่อาบน้ำในลำธารอีกนะ” พระพายรีบขัด

นายดินไม่ตอบ แต่พาเดินไปยังนอกบ้านอีกครั้ง ด้านข้างเรือนไม้สนทางฟากฝั่งที่หันไปทางกระท่อมที่พระพายนอนเมื่อคืน มีไม้ไผ่ระแนงกั้นเตี้ยๆ รอบพื้นที่สี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่มียกพื้นลาดซีเมนต์ ในนั้นมีฝักบัวความสูงเท่าผู้ชายอย่างนายดินและโอ่งใหญ่อีกใบ

“เอ้า นี่ห้องอาบน้ำ เจ้าภูรายงานว่าคุณบ่นไม่อยากอาบน้ำกลางแจ้ง แบบนี้ถูกใจหรือยังล่ะ”

พระพายเดินเข้าไปกวาดตาสำรวจรอบๆ “เหมือนที่ล้างตัวก่อนลงสระว่ายน้ำมากกว่า แต่ก็ยังดีกว่าอาบในลำธารละนะ ว่าแต่สงสัยจังว่าทำไมอาพสุถึงไม่ออกแบบห้องอาบน้ำดีๆ มิดชิดกว่านี้บ้าง”

“แนวคิดของการอยู่ไร่พสุธาโฮมสเตย์คือการอยู่กับธรรมชาติ เราถึงได้ทำบ้านพักที่เรียบง่ายธรรมดาไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างที่คุณเห็น และไม่เพียงแต่คนมาพักอาศัยเท่านั้น คนงานในไร่ ตลอดจนถึงผม เอ้อ... ผมหมายถึงคุณพสุธา... ก็ใช้ชีวิตอยู่กับธรรมชาติเหมือนกัน ฉะนั้นจะใช้ห้องน้ำปิดมิดชิดต่อหน้าแขกที่มาพักก็กระไรอยู่ ต้องอาบน้ำกลางสายลมแสงแดดแบบนี้สิถึงจะถูก”

“แต่อาพสุเป็นเจ้าของโฮมสเตย์นี่นา ต่อให้ทำอ่างจากุซซี่หรือห้องซาวน่าในบ้านยังได้เลย ใครจะกล้าว่าเขา”

“ขอโทษ คุณพสุธาไม่ใช่คนติดหรูขนาดนั้น และอันที่จริงผมว่าเขาออกแบบที่นี่ได้ดีมากต่างหาก มันเป็นธรรมชาติเข้ากับตัวบ้านและแนวคิดของโฮมสเตย์เลยเชียวนะ อาบน้ำไปมองวิวลำธารไหลเอื่อยๆ ไป สบายตาสบายใจดีออก เอาเป็นว่าถ้าไม่มีอะไรผมจะไปรายงานคุณพสุธาว่าคุณย้ายมาเข้าบ้านนี้แล้วเรียบร้อยแล้ว”

คุยกันอยู่ดีๆ ก็ตัดบทไปเสียอย่างนั้น แล้วเขาก็หันหลังเดินผละออกจากบริเวณเรือนต้นสน พระพายรีบสาวเท้าตามมาทันที

“ฉันไปด้วยค่ะ ฉันจะไปขอบคุณอาพสุ”

“พักนี้เขาไม่ได้อยู่ที่ไร่” เขาตอบโดยที่ไม่หันกลับมามองคนที่เดินซอยเท้ายิกตามมาข้างหลัง

“อ้าว ไม่อยู่เหรอ แล้วเมื่อคืนพ่อฉันติดต่อกับเขาได้ยังไง”

“ก็... โทร.เข้าบ้านของเขามั้ง” เขาไม่ได้พูดโกหกเพราะเมื่อคืนวสันต์โทร.หาเขาที่เรือนต้นสนจริงๆ และเช้านี้ก็ได้ถอดเครื่องโทรศัพท์ออกจากเรือนไปแล้วด้วย “เดี๋ยวอีกสักพักเจ้าภูจะยกอาหารเช้ามาให้ ผมขอตัวไปทำงานก่อนล่ะ”

 

อากาศยามเช้าของไร่พสุธาสดชื่นและค่อนข้างเย็นเพราะอยู่ในหุบเขา ชายหนุ่มสูดอากาศสดชื่นไปด้วยระหว่างเดินไปยังเรืองรับรอง เขาถอดรองเท้าผ้าใบไว้ที่บันไดเรือนก่อนก้าวขึ้นไปเหยียบบนพื้นไม้กระดาน แผ่นไม้สีเข้มลื่นสะอาดฝ่าเท้าเหมือนเคยต้องยกความดีความชอบให้กับลาภ ชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยกับเขาที่ทำหน้าที่ถูเรือนทุกวัน

เช้านี้ลาภสวมเสื้อเชิ้ตตัวเก่าแต่สะอาดสะอ้านบนร่างผอมบางเหมือนที่เห็นอยู่เป็นประจำ พร้อมอาวุธประจำกายเป็นไม้ถูพื้น และผ้าเช็ดเคาน์เตอร์ผืนมอๆ ผืนเดิมที่ใช้ทุกเช้า

“ต่อให้แกขยันกว่านี้ ฉันก็ให้โบนัสแกเท่าเดิมนะไอ้ลาภ”

“อ้าวไอ้ดิน” ชายหนุ่มที่ถูกเรียกชื่อว่าลาภเงยหน้าขึ้นจากที่กำลังก้มๆ เงยๆ ถูพื้นเรือน “เพิ่งตื่นเหรอ ทำไมวันนี้ตื่นสายจัง”

“ตื่นนานแล้ว มัวแต่ช่วยแขกย้ายบ้านพักให้ไปอยู่เรือนต้นสน”

“เออ เจ้าภูเล่าให้ฟังว่าแกสั่งให้มันขนของจากเรือนต้นสนไปไว้ที่กระท่อมแต่เช้า แขกวีไอพีล่ะสิถึงกับต้องยกบ้านให้อยู่”

พสุธาอมยิ้มแล้วยักคิ้วทีหนึ่ง “แขกของพสุธา”

“เออ รู้แล้ว ที่นี่มีแขกคนไหนไม่ใช่ของไร่พสุธาบ้างล่ะ”

“ไม่ใช่แขกของไร่พสุธา แต่เป็นแขกของ ‘พสุธา’”

ลาภหยุดถูเรือนแล้วยืนเท้ากับไม้ถูพื้น “หมายถึงแขกของแกน่ะเหรอ”

อาจพูดได้ว่าลาภเป็นบุคคลเพียงคนเดียวในไร่นี้ที่รู้ว่าเขาชื่อพสุธา ทั้งคู่โตมาด้วยกันในไร่นี้และเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กบ้านนอก ลาภเป็นลูกชายของคนดูแลไร่ตั้งแต่สมัยศรัทธา อภิรมย์ พ่อของพสุธายังมีชีวิต เมื่อรุ่นลูกอย่างพสุธาเปิดกิจการโฮมสเตย์ จึงชักชวนเพื่อนในวัยเด็กให้มาช่วยกันดูแล

“ถามแปลกๆ ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วใครวะ”

“เออ เกือบลืมไปแล้วว่าแกชื่อพสุธา แสดงว่ารายนี้เป็นแขกจากกรุงเทพฯล่ะสิ”

“ใช่ ลูกสาวของพี่วสันต์เจ้านายเก่าของฉันเอง เขาฝากให้ช่วยดูแลเธอสักพัก”

“งั้นก็คงเป็นสาวสวยมาใหม่ที่เจ้าภูเล่าให้ฟัง เห็นบอกว่าสวยเหมือนนางฟ้า ขาวอย่างกับเรืองแสงได้”

“ไอ้ภูก็พูดเกินไป เจ้าเด็กนี่เห็นสาวๆ สวยๆ หน่อยก็ตื่นเต้นซะเกินเหตุ”

แต่จะตำหนิเจ้าภูผาก็ไม่ได้หรอก เพราะเขาเองก็ตะลึงที่ได้เห็นพระพายเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าลูกสาวพี่วสันต์โตขึ้นแล้วจะสวยขึ้นผิดหูผิดตาถึงขนาดนี้ ตอนเห็นเธอที่สนามบินเมื่อวาน เขาถึงกับต้องเพ่งมองชัดๆ ว่านี่ใช่สาวน้อยในชุดนิสิตคนนั้นจริงหรือ อันที่จริงพระพายก็คงสวยอย่างนี้มานานแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เป็นขวัญใจของหนุ่มๆ บ้านปูสถาปนิกหรอก เพียงแต่ชุดนิสิตทำให้เธอดูเป็นแค่เด็กสาวใสๆ คนหนึ่งในสายตาเขาเท่านั้น

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ต่อให้น้องพายสวยเลอเลิศกว่านี้ก็ชอบไม่ลง เพราะเห็นแววมาแต่ไกลเลยว่าน่าจะมาทรงเดียวกับเจนเนตร ทั้งไฮโซ เรื่องมาก ไม่ติดดิน และที่สำคัญ เธอทำท่าเหมือนจะรังเกียจไร่พสุธา โฮมสเตย์ของเขาด้วย

“นี่ ไอ้ดิน เมื่อวานนัดคุยกับเจนเรื่องหย่าสำเร็จไหม” เสียงกระซิบถามอย่างเกรงใจระคนอยากรู้ในเรื่องที่เขากำลังนึกถึงอยู่พอดี

สีหน้าของพสุธาก็หม่นหมองในบัดดล เขาถึงกับต้องถอนหายใจออกมาดังๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานก่อนออกไปรับพระพายที่สนามบิน

**********************

นายดินบริการพระพายเป็นพิเศษเชียวนะ เพราะน้องเขาสวยใช่ไหมล่ะ


พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายสำหรับโปร "งานหนังสือที่บ้าน" ของ meb  

นิยายทุกเรื่องของไรท์ ขายในราคาพิเศษทุกเรื่องค่ะ

   

   

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น