คืนพันธนาการ

ตอนที่ 7 : บทที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    10 พ.ค. 61











 “ถึงแล้วคุณฉัตร”

ฉัตรระวีรู้แล้ว แต่หล่อนแทบไม่อยากลืมตาและขยับตัวเลย เนื่องจากอาการคลื่นไส้กำลังตีม้วนอยู่ที่ลำคอ และก่อนที่เขาจะเอ่ยอะไร หญิงสาวก็พรวดออกจากรถตรงไปยังใต้โคนไม้ก่อนจะขย้อนเอาเศษอาหารในท้องออกมาจนหมดท่ามกลางอาการตกตะลึงของอาชวิน และกว่าเขาจะรู้ตัวเสียงโวยวายจากแม่บ้านก็ดังขึ้น นั่นเองที่ชายหนุ่มก้าวตรงไปยังหญิงสาวและช่วยลูบแผ่นหลังบอบบางของเจ้าหล่อนในที่สุด

“ตายแล้ว! เกิดอะไรขึ้นคะนั่น”

จำเรียงชะโงกหน้ามองผู้หญิงที่เห็นเพียงด้านหลังกำลังโก่งคออาเจียนลงบนพื้นใต้โคนไม้ด้วยสีหน้าขยะแขยง เวลาใกล้กันมณีรัตน์ก็เดินแกมวิ่งลงมาจากบ้าน

“ว้าย! อะไรเนี่ย” อุทานพลางทำสีหน้าเหยเกไม่ต่างจากมารดา อาชวินหันมามองด้วยสายตาเข้มจัดก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ต่างจากสายตาว่า

“อย่ามัวยืนมองสิ ไม่เห็นหรือไงว่าเธอกำลังอาเจียน ไปเตรียมยาหอมสิ!

เมื่อนายจ้างหันกลับไปใส่ใจผู้หญิงแปลกหน้า มณีรัตน์ก็ค้อนขวับก่อนจะหันไปสบตามารดาด้วยความไม่พอใจ จำเรียงเม้มปากแน่นก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าบ้านเพื่อเตรียมยาหอมตามคำสั่ง

เสียงตึงตังที่เดินขึ้นบ้านชะงักลงเมื่อพบกับร่างบางที่เดินออกมาพอดี

เพชรพราวเชิดหน้าขึ้นเมื่อเผชิญหน้าสองแม่ลูกพลางเอ่ย

“มีอะไรกัน เสียงตึงตังเอะอะไปถึงบนบ้าน”

สองแม่ลูกสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบคำถามน้องสาวของนายจ้าง

“ก็จะอะไรเสียอีกล่ะคะ มีผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มายืนอาเจียนอยู่หน้าบ้าน แถมคุณวินก็ดูเป็นห่วงเป็นใยมากเลยค่ะคุณเพชร”

เพชรพราวขมวดคิ้ว ก่อนจะเม้มปากอย่างไม่ชอบใจนัก

“ฉันจะออกไปดู” ปรายตามองสองแม่ลูกแวบหนึ่ง ก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงไปยังหน้าบ้าน

“นั่นพี่วินทำอะไรคะ”

เสียงร้องถามของน้องสาวทำให้อาชวินต้องหันกลับไปมอง แต่เพียงแวบเดียวเขาก็กลับไปสนใจฉัตรระวี จนกระทั่งหล่อนหยุดอาเจียนจึงประคองให้หันกลับมา

“มาตั้งแต่เมื่อไรยัยเพชร” เขาไม่สนใจตอบคำถามหล่อน นอกจากจะพยุงหญิงสาวในอ้อมแขนขึ้นบ้าน

“สักพักใหญ่ๆ แล้วค่ะ” เพชรพราวมองผู้หญิงแปลกหน้าด้วยความไม่พอใจนัก ก่อนจะเดินตามคนทั้งสองเข้าไป

“ใครจะบอกเพชรได้หรือยังคะว่านี่มันเรื่องอะไรกัน”

เมื่ออาชวินพาฉัตรระวีออกมาจากห้องน้ำ เพชรพราวก็ไม่รอช้า ชายหนุ่มสบตาน้องสาวแวบหนึ่งก่อนประคองผู้มาเยือนให้นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วส่งแก้วยาหอมให้

“คุณดื่มยานี่เสียก่อน แล้วค่อยพัก”

เพชรพราวเม้มปากแน่นขึ้นเมื่อพี่ชายไม่สนใจตน

“พี่วิน”

อาชวินเงยหน้ามองน้องสาว เช่นเดียวกับฉัตรระวีที่มองอีกฝ่ายด้วยแววตาหวั่นใจ เพราะดูท่าคนที่ชื่อเพชรคนนี้จะเอาแต่ใจไม่น้อย

“ว่ายังไงล่ะคะพี่วิน เกิดอะไรขึ้น แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร” ถามพลางปรายตามอง อาชวินมองตามสายตาน้องสาวพลางบอก

“แขกของพี่เอง เธอชื่อคุณฉัตรระวี คุณฉัตร...คนนี้ชื่อเพชรพราวเป็นน้องสาวแท้ๆ ของผมเอง รู้จักกันไว้เสียสิ”

ฉัตรระวีเงยหน้าขึ้นทำท่าจะยิ้มให้ ทว่ากลับได้รับการหมางเมินจากอีกฝ่ายจนต้องหุบยิ้มลง อาชวินเห็นแล้วก็ผ่อนลมหายใจยาว เขาไม่แปลกใจที่อีกฝ่ายทำเช่นนี้ ค่อนข้างชินและไม่รู้สึกอะไรเสียด้วยซ้ำไปหากจะทำกิริยาแบบนี้กับคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัตรระวี

ความคิดของชายหนุ่มสะดุดลง เขาหลุบตามองผู้หญิงที่เดินทางมาหาตนถึงบ้านด้วยความรู้สึกสับสน ไม่รู้ว่าทำไมจะต้องคิดถึงและคอยเป็นห่วงเป็นใยหล่อนตลอดเวลา

“เอาละ ผมจะพาคุณไปพักผ่อน” เขาบอกหญิงสาวก่อนหันไปยังจำเรียงที่ยืนหน้าตึงแล้วให้รู้สึกไม่พอใจพลางเอ่ยถามมณีรัตน์ที่ก้าวเข้ามาสมทบ “เตรียมห้องให้คุณฉัตรเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”  

“ค่ะ” มณีรัตน์ตอบเบาๆ

อาชวินพยักหน้ารับรู้ก่อนจะบอกฉัตรระวี

“ผมจะพาคุณไปที่ห้องพัก คุณพอจะเดินไหวไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงอาทรจนคนฟังรู้สึกใจชื้น ต่างจากน้องสาวและผู้รับใช้ทั้งสองที่ขมวดคิ้วนิ่วหน้า

“อุ๊ย! ก็แค่อาเจียนนิดหน่อยคงไม่ถึงกับเดินเหินเองไม่ได้หรอกกระมังคะพี่วิน” เพชรพราวแขวะพลางปรายตาค้อน

คนตัวโตที่สุดถอนหายใจพรืด บอกให้ทุกคนรู้ว่าเขาเริ่มจะหมดความอดทนลงแล้ว

“เอ่อ เพชรว่าเพชรกลับบ้านก่อนดีกว่า พอดีต้องพาคุณแม่ออกไปที่ร้านเสื้อ” เมื่อเห็นพี่ชายตาขวาง น้องสาวคนสวยจึงเอ่ยขอตัว

“ก็ไปสิ มาวุ่นอะไรนักหนา ความจริงเธอน่าจะคอยดูแลแม่ที่บ้านด้วยซ้ำไป”

เขาว่าตรงๆ ทำเอาน้องสาวหน้าร้อนเพราะความโกรธและอับอาย

“พี่วินมาพูดยังงี้ได้ไง ก็แม่บอกให้เพชรเอากับข้าวกับปลามาให้” ว่าพลางกระฟัดกระเฟียด คนเป็นพี่ส่ายหัวอย่างระอา

“ของกินที่นี่ก็เยอะแยะ แม่บ้านพี่ก็มีไม่ต้องเอามาให้บ่อยๆ หรอก แม่เองก็น่าจะรู้” เขากล่าวเสียงห้วนๆ ชักจะหงุดหงิด

“คิดว่าเพชรอยากมาบ่อยๆ หรือไงคะพี่วิน” ไม่พูดเปล่าแต่ยังปรายตามองไปยังสองแม่ลูก

“นี่ถ้าแม่ไม่ขอให้เอาของมาให้พี่วินเพราะเป็นห่วงและคิดถึงเพชรไม่อยากมาเหยียบที่นี่ด้วยซ้ำ พี่น่ะเป็นผู้ชายก็คงจะลืมอะไรง่ายๆ สินะคะ!

พูดจบเพชรพราวก็หมุนตัวก้าวฉับๆ ออกจากบ้านทันที

“เพชร!” อาชวินก้าวตามไปสามก้าวก็หยุด เขาผ่อนลมหายใจยาว เห็นหยาดน้ำตาของน้องสาวแล้วรู้สึกผิด

ฉัตรระวีลอบสังเกตคนทั้งสามแล้วนิ่วหน้า พลางคิดว่าหล่อนมาผิดเวลาหรือเปล่า แล้วคนพวกนี้มีปัญหาอะไรกันอย่างนั้นใช่ไหม...

“คุณฉัตร”

หญิงสาวขยับตัว

“คะ”

“ไปกันเถอะ ผมจะพาคุณไปห้องพัก” พูดจบเขาก็นำหญิงสาวไปทันที ฉัตรระวีหันไปยิ้มให้แม่บ้าน ทว่าทั้งคู่ก็เมินหน้าจากหล่อนและเดินออกไปจากห้องรับแขกด้วยอาการเดียวกับเพชรพราว ทำให้หญิงสาวถึงกับถอนหายใจเฮือก ถามตนเองว่าคิดผิดคิดถูกที่เดินทางมาที่นี่... 










??’?เปิดโอน+จอง 'รวมเรื่องรัก 3' และ 'ขวัญของใจ' 
??’?ตั้งแต่วันนี้ถึง 31 พฤษภาคม 2561 พิมพ์ตามยอดจอง

#รวมเรื่องรัก 3 (ขนาด A5) ราคาเล่มละ 450 บาท 
ประกอยด้วยเรื่อง เสน่ห์นางมาร บ่วงรักจอมมารยา คืนพันธนาการ
#ขวัญของใจ (ขนาด B6) ราคาเล่มละ 350 บาท

พิเศษ!! สั่งซื้อทั้งสองเล่ม โอนเงินเพียง 750 บาท
จัดส่งฟรีลงทะเบียน แถมปกใส ที่คั่น และโป๊สการ์ด

ชื่อบัญชี sumitra r. บัญชีออมทรัพย์ สาขาเซียร์ รังสิต
- ธนาคาร ไทยพาณิชย์ 364-228684-0 
- ธนาคาร กสิกรไทย 001-1-73374-3
โอนเงินเสร็จแล้วแจ้งชื่อที่อยู่พร้อมแนบสลิปโอนเงิน
มาที่ นิราอร บุ๊คส์ หรือ rosyroseapp@gmail.com







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น