เล่ห์ร้าย สายใยสวาท

ตอนที่ 30 : ครอบครัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 914
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    2 เม.ย. 61




“ไหวไหมคะคุณฤทธิ์”

 

แม้เสียงถามอย่างห่วงใย แต่มือบางก็ยังยัดขนมโก๋ชิ้นสุดท้ายเข้าปากเขาไม่ได้หยุด

 

“ติดคอ”

ภูวฤทธิ์ที่กล้ำกลืนทานเมนูกินวิบากตอบกลับมาทั้งขนมเต็มปาก

 

“ตาภีมรีบเอาน้ำให้พี่ฤทธิ์เร็ว”

 

บอกลูกชายให้ยื่นขวดน้ำพร้อมหลอดดูดให้ภูวฤทธิ์ผู้เสียสละได้ทานแก้อาการขนมโก๋ติดคอ ส่วนตัวเองก็ยกมือลูบแผ่นหลังใหญ่ของเขาให้อย่างห่วงใย

 

ภูวฤทธิ์รีบดูดน้ำที่ภีรภัทรยื่นให้อึกใหญ่

“กินน้ำให้หมดเร็วๆ สิพี่ฤทธิ์”

 

คนกล้ำกลืนขนมเหนียวหนืดลงไปตามหลอดอาหาร หันมามองน้องชายอย่างเคืองนิดๆ เพราะหมอนี่เล่นเชียร์อย่างเดียวนี่ ไม่ได้ต้องกล้ำกลืนกินลำบากอย่างเขา

 

“เร็วๆ เข้า บ้านมีมี่นำไปกันแล้ว”

 

เจ้าน้องชายเร่งไม่พอ ยังกระทืบเท้าเร่าๆ เข้าใส่อีก เพราะรู้สึกสนุกตื่นเต้นไปกับเกมการแข่งขัน พอได้ยินอย่างนั้นเขาก็รีบดูดน้ำที่เหลือในขวดให้หมด

 

ใครคิดเกมวะ

 

ชายหนุ่มได้แต่สาปแช่งอยู่ในใจ ตั้งแต่ให้ทานไข่ต้มหนึ่งฟอง ตามด้วยขนมโก๋อีกสี่ชิ้น แต่ละอย่างมันกินง่ายๆ เสียทีไหนเล่า แถมยังต้องกินแข่งกับเวลาอีก แต่เพื่อชัยชนะแล้วเหนือกว่าครอบครัวของมีมี่ ซึ่งเป็นหลานของธีระภพคู่กรณีรถชนกับบัวชมพู ที่ฝ่ายชายยังเข้ามาทักทายพร้อมส่งสายตาวับๆ วาวหวาน ให้แม่นายภีมแล้ว ภูวฤทธิ์ยอมสู้ตาย

 

“ผ่านค่ะ”

 เจ้าหน้าที่ประจำด่านกินวิบากยกมือพร้อมตะโกนให้ผ่านหลังจากเช็กแล้วว่าเขาทานอาหารกินยากกลืนยากจนหมดเกลี้ยงแล้ว

 

ทั้งสามคนที่ใครๆ ต่างก็คิดว่าเป็นพ่อแม่ลูกครอบครัวเดียวกัน จับมือวิ่งไปยังฐานต่อไป

 

“ขี่ม้าส่งเมืองค่ะ คุณพ่อต้องเป็นฝ่ายให้คุณแม่กับคุณลูกขี่หลัง จากจุดนี้ไปส่งจุดข้างหน้า แล้วถึงจะได้รับอาร์ซีตัวต่อไปนะคะ”

คุณครูประจำฐานบอกกฏกติกาการเล่นเกม

 

“เร็วเข้าลูก”

บัวชมพูรีบอุ้มลูกชายขึ้นขี่หลังภูวฤทธิ์ ชายหนุ่มรีบช้อนขาเล็กๆ สองข้างไว้หลังจากเจ้าหนูคล้องแขนหมับเข้าที่คอแน่นทีเดียว ก่อนที่คนเป็นม้าจะออกวิ่งไปถึงจุดหมาย ระยะทางแค่สิบเมตรเท่านั้น

 

“รีบไปรับแม่บัวมาเร็วๆ พี่ฤทธิ์”

 เจ้าตัวจ้อยกระโดดเหย็งๆ ร้องตะโกนตามหลังมา

 

“เร็วเข้าคุณ เกาะดีๆ นะ”

เขารีบเร่งบอกแล้วกระเตงร่างบางขึ้นขี่หลัง

 

แขนเรียวทั้งสองข้างโอบกอดไหล่หนาเอาไว้แน่น ถึงจะเป็นสัมผัสที่ไม่ลึกซึ้งนัก เพราะถูกเร่งเร้าด้วยเวลาเป็นตัวกำหนด แต่บัวชมพูก็รู้สึกหวิวๆ พิกล เช่นเดียวกับคนที่ให้เธอขี่หลัง

 

“เย้ๆ บ้านเรานำแล้ว”

เจ้าหนูกระโดดเหย็งๆ ร้องลั่นอย่างดีใจ ก่อนจะจับจูงมือพี่ชายและมารดาเพื่อพากันวิ่งไปยังด่านต่อไป

 

“เกมเป่าแป้งค่ะ ทั้งคุณพ่อ คุณแม่ คุณลูกต้องผลัดกันเป่าแป้งแล้วคาบเอาเหรียญทองไปวางบนจานที่ตั้งไว้บนโต๊ะนู่น พอได้ครบสามเหรียญ ให้แกะช็อกโกแล็ตข้างในทานได้ ทานหมดเมื่อไหร่ จะได้รับอาร์ซีตัวสุดท้ายไปเรียงให้เป็นคำบนกระดานนะคะ”

คุณครูประจำฐานอธิบาย พร้อมกับยื่นจานแป้งที่ใส่เหรียญให้ทั้งสามคน

 

 

“นายภีม...คุณ...ผม... ผลัดกันเป่าตามนี้นะครับ”

 ภูวฤทธิ์ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมวางแผน

 

ภีรภัทรก้มลงเป่าแป้งจนฟุ้งกระจาย แต่ยังมองไม่เห็นอะไรในจาน บัวชมพูเป็นคนต่อไปที่ก้มลงเป่า เริ่มเห็นขอบเหรียญโผล่ออกมา ภูวฤทธิ์เป่าซ้ำตรงจุดนั้น กระทั่งเห็นฟอยสีเหลืองทองที่ห่อช็อกโกแลตเอาไว้ข้างใน

 

“นายภีมก้มลงไปคาบขึ้นมาให้ได้...เร็ว”

คนเป็นพี่ได้ทีเร่งบ้าง

 

ภีรภัทรก้มหน้าลงไปงับ แต่ไม่ติด

 

“ตะแคงหน้าหน่อยสิลูก”

 บัวชมพูบอกวิธีการ เจ้าหนูทำตาม คราวนี้คาบขึ้นมาได้

 

“ได้แล้ว”

 

เวรกรรม...เพราะเหรียญทองที่อยู่ในปากหล่นลงไปบนจานแป้งอีกครั้ง แต่นั่นก็มีผลให้เหรียญทองอีกเหรียญโผล่มาให้เห็นนิดๆ

 

“คาบขึ้นมาใหม่ลูก แล้วไม่ต้องพูดอะไรนะครับ”

 ภีรภัทรรีบทำตาม หน้าเจ้าหนูขาววอกทีเดียว

 

“ได้แล้วหนูคาบไปรอแม่กับพี่ฤทธิ์ตรงโน้นเลย”

บัวชมพูรีบสั่ง เจ้าหนูทำตามอย่างรวดเร็ว เมื่อไอ้เด็กหน้าขาวประสบความสำเร็จวิ่งนำไปก่อนแล้ว บัวชมพูกับภูวฤทธิ์ก็ช่วยกันเป่าแป้ง เพื่อจะได้เห็นสิ่งที่ค้นหาข้างใต้นั่นชัดๆ

 

“คุณก่อนเลย”

เขาพยักพเยิดหน้าบอก เมื่อเห็นเหรียญทองที่สองโผล่ขึ้นมา

 

บัวชมพูกลั้นขำใบหน้าขาวๆ ที่ไม่เหลือเค้าโครงความหล่อเหลาใดๆ โดยไม่รู้ว่าสภาพของเธอเองก็ไม่แตกต่างจากเขานัก

 

ใบหน้าขาวเพราะแป้งก้มลงไปคาบเหรียญทองในจาน เมื่อได้จึงวิ่งตามลูกชายไปที่ด่านสุดท้ายอีกคน

 

“พี่ฤทธิ์เร็วๆ พี่ฤทธิ์”

 เสียงของภีรภัทรตะโกนดังลั่นมาเร่งเร้า

 

ภูวฤทธิ์รีบเป่าแป้งจนฟุ้งกระจาย กระทั่งเห็นเหรียญทองสุดท้ายก็รีบก้มหน้าไปคาบขึ้นมา แล้ววิ่งตามสองแม่ลูกไปถึงฐานสุดท้าย

 

“ทานช็อกโกแลตได้ค่ะ”

 คุณครูบอกพร้อมเขียนตัวอาร์ซีสุดท้ายลงในกระดาษให้

 

เมื่อทานช็อกโกแลตหมด ทั้งสามคนก็วิ่งไปยังกระดานไวท์บอร์ด เจ้าหน้าที่ยื่นปากกาเมจิกให้

 

“มีตัวอะไรบ้างคุณ?”

 

“เอ็ม แอล เอฟ วาย ไอ เอ”

บัวชมพูทวนตัวอักษรในแผ่นกระดาษที่ได้สะสมมาทีละตัว จากการเล่นเกมแต่ละฐาน ตอนนี้ครอบครัวของเธอ และครอบครัวของธีระภพ เป็นสองทีมแรกที่มาถึงหน้ากระดานไวท์บอร์ด ต่างฝ่ายต่างก็คิดคำศัพท์ที่เป็นปริศนาจากอาร์ซีที่ได้

 

“ตัวอักษรพวกนี้ เป็นคำว่าอะไรได้บ้าง?”

ภูวฤทธิ์ทำท่าคิด

 

“พี่ฤทธิ์ แม่บัว คิดเร็วๆ เข้าสิ บ้านมีมี่ก็ได้ครบแล้วนะ”

 ภีรภัทรเร่งเร้า บัวชมพูเหลียวไปดูครอบครัวของธีระภพที่กำลังคร่ำเคร่งอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดเช่นเดียวกัน

 

ธีระภพเป็นน้องชายของวิภาดามารดาของมีมี่ ซึ่งเลิกกับสามีไปหลายปีแล้ว คุณอาอย่างเขาจึงมารับหน้าที่แทนพ่อให้กับหลานสาว แต่พวกเขาก็ดูเป็นครอบครัว เช่นเดียวกับครอบครัวเธอเธอ

 

บ้าน...ครอบครัว...หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างดีใจ

 

“แฟมิลี่ไงล่ะคุณฤทธิ์”

 ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ



กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น