ภาค II Waiting for you รักนี้มีแค่เจ้า

ตอนที่ 40 : ตอน เงามืดในแสงสว่าง (1) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    20 เม.ย. 62







อั่กกกก...เสียงไอกระอักพลางสำลักคาวเลือดออกมาจากโพรงปากเป็นระรอก

 

ความภักดีของเจ้ามันช่างน่าสรรเสริญ เสียงทุ้มเอ่ยพลางโบกมือให้เหล่าลูกสมุนของเขาหยุดซ้อมเจ้าตัวดีที่แม้จะถูกตรึงแขนและขาและซ้อมหนักถึงขนาดนี้แล้วก็ยังไม่ยอมคลายชื่อผู้ที่อยู่เบื้องหลัง  ทำให้เขาเองเริ่มเป็นฝ่ายหมดความอดทน

 

แต่ข้าชักจะถึงขีดจำกัดแล้วสะด้วยซิ...

 

ครืดดดดดดด  ครืดดดดดดดดด

 

เสียงโลหะหนัก ๆ ที่ลากครูดไปมากับพื้นจนเกิดเสียงสั่นสะท้านทำให้จำเลยหนุ่มที่หน้าตาบวมปูดและคาวเลือดคลุ้งติดอยู่ที่ริมฝีปากเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนถึงขีดสุด!!!!

 

ดะ ดะ ได้โปรดเถิดขอรับ!!!  ขะ  ขะ  ข้าไม่รู้จริง ๆว่านายของข้าชื่ออะไร…!!! ”

 

 

ครืดดดดดดด  ครืดดดดดดดดด

 

สงสัยคงต้องบั่นนิ้วเจ้าสักสองสามนิ้วก่อนกระมัง...ข้าถึงจักได้คำตอบ

 

ฮืออออออ ฮึก ฮืออออ  ได้โปรดเถิด...ได้โปรด

 

ดูซิว่าพลังฟื้นตัวของเจ้าจักช่วยให้นิ้วเจ้างอกขึ้นมาใหม่รึไม่...จับแขนมัน!!!! ”

 

ม่ายยยยยยยยยยยยย....ฮึก ฮืออออออออออ  ปล่อยข้าไปเถิด!!!  ปล่อยข้าไปปปปปปป

 

ตรึงแขนมันไว้....ใช่  อย่างนั้น!!!!

 

โฉ๊ะ!!! ฉึกกกกกกกกกกกกก

 

                อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก  นิ้ว..อ๊ากกกกก นิ้วข้า...ฮึก ฮือ ฮือ

 

                “ นั่นยังไม่ใช่คำตอบที่ข้าอยากได้! ”

 

โฉ๊ะ!!! ฉึกกกกกกกกกกกกก

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


อึดดีจริง ๆ แต่มือซ้ายเจ้าเหลือแค่สามแล้วนะ….!!!!!!”

 

ดะ  ดะ  เดี๋ยว!!! ช้าก่อน!!! นายท่าน  ขะ ขะ ข้ายอมแล้ว  ยอมแล้วขอรับ... หลังจากหันมาใช้ไม้แข็งเพื่อสืบสาวหาตัวการและทรมาณให้จำเลยตกอยู่ในสภาพหวาดกลัวจนถึงขีดสุด ในที่สุดเจ้าตัวก็ยอมปริปากจนได้

 

“ ? ”

 

ผะ  ผะ  ผู้หญิงคนนั้นที่จ้างวานให้ข้าฆ่าพ่อค้าตนนั้นเพื่อปิดปาก...ปะ  ปะ เป็นนางกำนัลหลวงที่มี...สะ สะ สัญลักษณ์คล้ายตำแหน่งดาวแมงป่องอยู่ที่ท้องแขนขอรับ ” 


 

ถ้าเป็นนางกำนัลหลวงที่ลอบออกไปจริง


 

สัญลักษณ์ที่ว่านี้...คงหาตัวจับได้ไม่ยาก!


 

หัวหน้าหน่วยข่าวกรองรีบออกจากห้องทรมาณ   กลิ่นคาวอันน่ารังเกียจที่เปอะเปื้อนจนกลายเป็นคราบติดอยู่บนอาวุธและฝ่ามือเต็มไปหมด  ทำให้เขาจำต้องละมือไปล้างความโสมมในโลกมืด  ก่อนจะจรดปลายปากกาขนนกขึ้นมาแล้วแนบราชสาร์นเพื่อนำข่าวที่รีดเร้นจากจำเลยที่จับมาได้แจ้งข่าวไปยังหัวหน้าหน่วยลับโดยพลัน  ไม่นานนักจดหมายรายงานจากหน่วยข่าวกรองก็เดินทางมาถึงจนหัวหน้าหน่วยลับจำต้องขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทเป็นการเร่งด่วนหมายถวายรายงานข่าวต่อฝ่าบาทด้วยสีหน้าเคร่งเครียด  มินึกมิฝันว่าสิ่งที่ฝ่าบาทกำลังสงสัยและให้ไปสืบนั้นเป็นไปตามที่พระองค์คาดเอาไว้

 

ผ้าลายฉลุลูกไม้นั้นเป็นของหายากพะยะค่ะ เป็นสินค้าล็อตเดียวที่ถูกนำเข้ามาจากต่างแดนโดยพ่อค้าจรรายหนึ่ง...ว่าเสร็จหัวหน้าหน่วยก็ถวายรูปวาดของพ่อค้ารายนั้นให้พระองค์ได้ทอดพระเนตร  นัยน์ตาคมกริบตวัดสายตามามองราวกับต้องการบทสรุปของรายงานนี้โดยพลัน!!

 

แต่สายข่าวของข้าไปถึงที่ตั้งของพ่อค้านั่นช้าไปก้าวพะยะค่ะ....พ่อค้านั่นถูกมือดีสังหารสิ้นใจไปก่อนแล้ว  ดูจากร่องรอยและเบาะแสที่เจ้าพวกที่ลงมือเก็บหลักฐานจดบันทึกการซื้อขายแลกเปลี่ยนที่เหลือไปเสียเกลี้ยง  คาดว่าน่าจะเป็นพวกทหารรับจ้างพะยะค่ะ

 

กรอดดดดดด

 

            ช้าไปรึนี่..!  


               ร่างแกร่งสบถพลางขยำรูปวาดของพ่อค้าจรรายนั้นที่ชวดไปต่อหน้าต่อตา!!!  อุตส่าห์หาต้นตอหนึ่งในพยานและเบาะแสที่จะสาวหาตัวการที่ลอบทำร้ายพระหมื่นปีได้มาแล้วแท้ ๆ เชียว!!!!

 

                “ แต่ข้าให้สายของเราสืบหาเบาะแสจากโกดังสินค้าของเจ้านั่นแทนแล้วพะยะค่ะ...จับหนึ่งในตัวการได้แล้วหนึ่งตน  เป็นแวมไพร์ที่เป็นอดีตพลทหาร  บัดนี้ผันตัวเป็นทหารรับจ้างจึงรีดเคร้นข้อมูลผู้จ้างวานมาได้พะยะค่ะ  สายรายงานว่าเป็นนางกำนัลที่รับใช้อยู่ในวัง ”  หัวหน้าหน่วยลับไม่พูดเปล่าพลางหยิบรูปวาดจำลองตำหนิบนท้องแขนตามที่จำเลยสารภาพให้ฝ่าบาทได้ทอดพระเนตร

 

หมับบบบบ!!!


เส้นผมบังภูเขาจริง ๆ


ว่าแล้วว่า ในวังหลวงต้องมีเกลือเป็นหนอน!!

 


                “ ขอบใจท่านมากท่านหัวหน้าหน่วย....ถ้าได้ความคืบหน้าเช่นไรเข้ารายงานต่อข้าได้เลย ขาดเหลือสิ่งใดขอเพียงท่านแจ้งมา  ข้าจักหามาให้ทั้งสิ้น....

 

                “ เป็นพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้พะยะค่ะ    หากมีความคืบหน้าอีกข้าจักมาแจ้งให้ฝ่าพระบาททราบ  ทูลลาพะยะค่ะ

 

เบาะแสของผ้าลายฉลุลูกไม้นั่นเข้ามาทีละนิดสะแล้ว

 

เหลือเพียงของที่ไหว้วานเคอร์แชตและฟรานซิสไปสืบเบาะแสเองก็ยังมีเงื่อนงำหลายจุด

 

และหาข้อเชื่อมโยงเกี่ยวกันมิได้ 

 

ทั้งสีลิปสติกที่เปื้อนอยู่บนขอบแก้ว

 

และของเหลวในบรั่นดีที่เสด็จแม่เป็นผู้เสวย

 

คงต้องให้หมอนั่นใช้วิทยาการใหม่เข้าช่วยวิเคราะห์องค์ประกอบเสียแล้วกระมัง...


 

หมับบบบบ  กึก..กึก!!!

 

                แรงแค้นและเปลวไฟแห่งความพิโรจน์กำลังเดือดพล่านจนฝ่าพระหัตถ์กว้างที่ถือแก้วใสทรงสูงที่จุไปด้วยพลาสม่าชั้นเลิศนั่น กำลังเกิดรอยร้าวและปริแตกเป็นรอยแยกทีละน้อยตามแรงบีบอันมหาศาล

 

ไหนดูซิว่า หน้าไหนกันแน่ที่ริกล้าลองดีกับข้ากัน...  




เวลาผ่านเลยไปกว่าหลายชั่วยามที่เราต้องง่วนอยู่กับงานฝีมือเพื่อประดิษฐ์โคมกระดาษของตนเองให้วิจิตรและบรรจง เพื่อเอ่ออะไรนะ? 

 

ว้าว  คุณหนูเจ้าคะ  สวยจังเลยเจ้าค่ะ  คำอธิษฐานของคุณหนูจะต้องส่งถึงท่านจอมราชันย์แน่นอนเจ้าค่ะ  พี่แมร์รี่เอ่ยชมอย่างไม่ขาดปาก  พลางพยายามทำโคมกระดาษอันน้อยในมือแล้วลอกลายของเราไปด้วยราวชื่นชอบชิ้นงานนี้มากเป็นพิเศษ

 

เพื่อตั้งมั่นคำอธิษฐานของตนเองให้ส่งตรงไปถึงจอมราชันย์งั้นเหรอ? 

 

                “ คุณหนูจะเขียนอะไรลงไปรึเจ้าคะ?  ถวายพระพร?  รึว่ามอบกลอนเกี้ยวดีเจ้าคะ?  ว๊าย///// ข้านี้ก็ปากบอนจริง ๆ แหะ ๆ อย่าถือสาข้าน้อยเลยเจ้าค่ะ  เห็นสายพระเนตรของฝ่าบาทตอนรับสั่งให้คุณหนูนั่งลงบนตักพระองค์แล้ว  ข้าเจ้าก็ยิ่งเขินเจ้าค่ะ  จอมราชันย์ท่านจักต้องสนพระทัยคุณหนูอยู่แน่ ๆ เจ้าคะ //////

 

                “ งั้นเหรอ?  =___=  ข้าไม่คิดเช่นนั้นนะ จะเป็นอย่างงั้นไปได้ยังไง  เจ้าหมอนั่นยังแสยะยิ้มเย้ยแถมไล้นิ้วตรงช่วงคอเพื่อบีบบังคับให้เราทำตามคำสั่งอยู่รอมร่อ!!! ชอบบ้าชอบบออะไร  ไม่ใช่เว้ย!!  หมอนั่นก็แค่อยากจะเอาคืนเราให้สาสมเท่านั้นเอง  บ้าชะมัด

 

                แน่ะ  คุณหนูท่าน  เชื่อแมร์รี่ตนนี้สิเจ้าคะ!!! ข้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า ใช่ เจ้าค่ะ!!!  ไหน ๆเราก็ดูเป็นต่อถึงเพียงนี้แล้ว  แต่งกลอนเกี้ยวสักสองสามบทดีไหมเจ้าคะ?

 

                เกี้ยวหรอ?  ไม่เอาหรอก สาวเจ้ากรอกสายตาไปมาก่อนจะส่ายหัวไม่เอาท่าเดียว

 

                “ อ้าว  ถ้าไม่เกี้ยวแล้วจะเขียนอะไรละเจ้าคะ!?

 

นั่นสินะ...ว่าแต่เราจะเขียนอะไรลงไปดีละ?

 

ถ้าขอให้ยกโทษเรื่องคราวนั้นที่กระโจมจนเลือดสาด...จะได้รึเปล่า?

 

หึ  ต่อให้อยากเขียนก็คงเขียนลงไปไม่ได้อยู่ดี

 

ดี ไม่ดี  ขุนนางฮิวต์คงจะเอาไปตรวจสอบก่อนปล่อยโคมไฟเสียด้วยซ้ำ

 

ให้ตายซิ  ถ้าเป็นคำอธิษฐาน  ตัวเราเองกลับไม่รู้จะเขียนภาวนาอะไรถึงหมอนั่นเลยสักนิด

 

แต่ถ้าให้เขียนถามคำถามที่อยากจะรู้  คงมีเป็นร้อยประโยคเห็นจะได้มากกว่า

 

ไปทำอะไรบนโลกมนุษย์?  ท่านพี่ได้รับหน้าที่ให้ไปทำอะไรที่นั่น?  


ท่านกับพี่จาริสมีความสัมพันธ์กันยังไง?

 

แล้วทำไมถึงช่วยฉันเอาไว้ตั้งหลายต่อหลายครั้ง?

 

มีแต่สิ่งที่เขียนลงไปในนี้ไม่ได้ทั้งนั้น....

 

เห้ออออออ  ช่างมัน  ไม่คิดแล้วปวดหัว

 

                แม้นแวมไพร์สาวพยายพยามคาดคั้นเพื่อโน้มน้ามใจหมายให้คุณหนูของตนเองคว้าโอกาสทองนี้พิชิตหทัยจอมราชันย์  แต่พอนางเห็นสีหน้านิ่งและเอ่ยปรามเจ้าตัวก็จำยอมสงบเสงี่ยมและคอยเป็นลูกมืออยู่ข้าง ๆแทน

 

                “ พี่แมร์รี่เงียบเสียง...ข้าต้องใช้สมาธิ

 

                “ แต่คุณหนูเจ้าคะแบบนี้จักดี....

 

                “………..”

 

                “ เจ้าค่ะ  ทราบแล้วเจ้าค่ะท่านดาริน

 

                และแล้วเวลาที่เสียไปก็บรรลุจุดประสงค์  เหล่านางกำนัลหลวงก็ขานเรียกจากด้านนอกห้องเมื่อถึงเวลาตะเตรียมตัวให้ทันเวลา  เสื้อผ้าอาภรณ์สีเขียวใบมิ้นต์ที่ท่านพี่อุตส่าห์กำชับช่างให้ตัดเย็บชุดมาเพื่อเรากำลังถูกปลดเปลื้องออกไปจากร่างทีละชิ้น  ทีละชิ้นจนไม่เหลือซึ่งเคล้าเดิม...บัดนี้ร่างบางถูกจับแต่งด้วยชุดจากทางราชสำนักที่ผลัดเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวที่ทำจากผ้าละนินสีขาวนวล  โดยที่ต้นแขนถูกมัดปมให้แฉกออกเป็นสองข้างเพื่อให้เดินเหินและขยับตัวได้คล่องแคล่ว  เครื่องหน้าที่ประโคมในยามนี้ถูกชะล้างออกไปจนรู้สึกสบายขึ้น  เหลือเพียงแต่งแต้มอย่างเบาบางจนรู้สึกไม่ลำคาญจนมากเกินไปนัก  พี่แมร์รี่ขันอาสาจะถือโคมของเขาเองกับมือเสียงแข็งอีกต่างหาก  ริ้วขบวนถูกนำทางไปโดยเหล่านางกำนัลอาวุโสที่ตั้งขบวนรออยู่หน้าตำหนัก  ทิวทัศน์รอบบริเวณถูกประดับประดาไปด้วยโคมไฟห้อยระย้าสีส้มอมสลัวชวนให้สาวเจ้าที่ถูกกักให้อยู่ในกรอบมาแต่เยาว์กรอกสายตาพลางเอี้ยวลำคอแลซ้ายแลขวาด้วยความตื่นเต้น!!!

 

                “ ว้าว...สวยจังเลย เสียงอุบอิบใส ๆ เอ่ยชื่นชมเป็นภาษาอังกฤษกับตนเอง  

 

คาราวะคุณหนูเรเชล คุณหนูแพทริเซีย คุณนูคาร่า และคุณหนูดารินเจ้าค่ะ ”  ริ้วขบวนของนางกำนัลนับสิบแถวเห็นจะได้ทำความเคารพโดยพร้อมเพรียง  เมื่อเห็นริ้วขบวนของคุณหนูตระกูลใหญ่เยื้องย่างเข้ามาในพื้นที่ด้วยเวลาที่ไล่เลี่ยกัน

 

สายัณสวัสดิ์เจ้าค่ะ ขุนนางฮิวต์  เสียงกล่าวคำทักทายโดยมีต้นเสียของคุณหนูผมสีน้ำตาลอ่อนเปรยขึ้นต้นก่อนใครเพื่อน  ทำให้เราที่ยังทอดสายตาชมนู้นชมนี้เกือบจะหันมากล่าวทักทายหัวหน้ากรรมการกลางแทบไม่ทันคนอื่น ๆ

 

มากันก่อนเวลาที่กำหนดตั้งครึ่งชั่วยามเชียวหรือขอรับ...ช่างน่าชื่นชมนัก  ช่างน่าชื่นชม  ขุนนางฮิวต์ที่ยืนคุมเข้มกวดขันความเรียบร้อยอยู่พลางผละกายมาหาด้วยสีหย้ายิ้มแย้ม  ก่อนจะส่งซิกตัวแทนแต่ละขบวนแถวนำโคมกระดาษประดิษฐ์เองด้วยมือมาให้ท่านได้ยลโฉม

 

กระแล้วเชียวว่าขุนนางฮิวต์จะต้องตรวจสอบโคมด้วยตนเอง...

 

หมับ...หมับ 

 

                ลายคลื่นช่างงามตานัก...งามมากขอรับท่านเรเชล

 

                “ หามิได้เจ้าค่ะ โคมกระดาษขนาดใหญ่อันแรกถูกแต่งแต้มให้ออกเฉดสีฟ้าอ่อนที่ตกแต่งโค้งมนสลับกันเป็นชั้น ๆไปมาราวกับเกลียวคลื่น  ขุนนางฮิวต์เปรยชมก่อนจะส่งต่อให้คุณหนูผู้เป็นเจ้าของสาวเท้าเข้ามารับโคมของตนเองไปถือ  แต่ขณะเดียวกันนั้นเอง....เสี้ยววิที่ขุนนางฮิวต์โน้มใบหน้าเข้าไปหาพลางกระซิบกระซาบบางอย่างกับอีกฝ่ายเพื่อตักเตือนเป็นการส่วนตน

 

หมับ...

 

อายุอานามคุณหนูเองก็อาวุโสที่สุดในบรรดาคุณหนูตระกูลใหญ่ด้วยกัน....ข้าหวังว่า ในภายหน้าข้าจักมิเห็นทีท่าและคำพูดคำจาอวดเบ่งของท่านอีกนะขอรับ

 


“……..”


 

ถ้าเรื่องถึงหูผู้หลักผู้ใหญ่เข้าล่ะก็...หวังว่าท่านคงจะรู้นะขอรับว่า เกลียวคลื่นที่อยู่ใต้น้ำนั้นหนักหนาเพียงไร (^    ^) ”

 


เจ้าค่ะ...ข้าจัก จำ - ใส่ - ใจ - ไว้  แม้เจ้าตัวจะตกปากรับคำด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างสำนึก  แต่ทว่าแววตาคู่นั้นกลับแสดงความเกรี้ยวกราดอย่างเห็นได้ชัด  ขุนนางฮิวต์ค้อมลำตัวก่อนจะผายพัดคู่ใจเพื่อชี้ให้อีกฝ่ายไปยังจุดให้ข้ามมายืนรออยู่ตรงสะพานอันน้อยที่ทอดผ่านแม่น้ำสีเขียวมรกต

 

                “ ลายบุพพาตูมของท่านแพทริเซียเองก็มิเบาหนาขอรับ...

 

                “ ขอบพระคุณเจ้าค่ะ หญิงเรือนผมสีดำขลับเอ่ยพลางแย้มมุมปากนิด ๆ ก่อนจะสาวเท้าไปรับโคมของตนเอง  แต่ชั่วเสี้ยววินาทีที่อีกฝ่ายกำลังมอบโคมกระดาษคืนให้  นัยน์ตาที่เคยยกยิ้มของขุนนางฮิวต์ก็เปลี่ยนไปเป็นสีหน้าและแววตาจริงจังเช่นเดียวกันกับของเรเชล  ประโยคลับที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้นอกจากการตักเตือนด้วยน้ำเสียงผะแผ่วที่รู้แจ้งกันอยู่สองตน  ยิ่งทำให้เราอยากรู้เข้าไปใหญ่ว่าพวกเขากระซิบกระซาบเรื่องอะไรกัน?



                การกระทำของท่านในครานี้ช่างโง่เขลาเพียงไร  ข้าเองคงมิต้องตอกย้ำนขอรับ...ดวงตะวันยังมิทันได้ตัดสิน  ท่านก็ริจะไขว่คว้าดวงจันทร์มาเคียงคู่เสียแล้ว  การกระทำนี้แม้นจอมราชันย์จักมิได้ติติง หรือทรงกริ้วแต่อย่างใดก็ตาม  ในสายตาของขุนนางชั้นผู้ใหญ่มองท่านแบบใด...รู้ใช่รึไม่ขอรับ?

 

                “ ข้าทราบดีเจ้าค่ะ


                “ รู้ก็ดีแล้วขอรับ...ข้าขอเตือนอะไรท่านเอาไว้อีกสักอย่างนึงก็แล้วกันนะขอรับ



     ?

 

     เมื่อท่านหมายคิดจะเล่นกับไฟ...ต่อให้เติมฟืนลงไปมากเพียงไร  รู้ใช่รึไม่ขอรับว่า ไม่ว่าอย่างไร...ไฟก็มิมีวันมอดดับด้วยฟืน ?

 

     “………” จะบอกว่าหญิงสูงศักดิ์อย่างข้าถึงแม้จะเหมาะสม  แต่ก็ไม่มีวันหยุดเรื่องนารีของเจ้าชายเอาไว้ได้อย่างนั้นหรือ?! แพทริเซียได้แต่เก็บงำความขุ่นเคืองเอาไว้ข้างใน  ก่อนจะขานรับด้วยสีหน้าสะกดอารมณ์คุกรุ่น

 

ขอให้ท่านโชคดีขอรับคุณหนูแพทริเซีย

 

ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านขุนนาง สาวเอวคอดอย่างแพทริเซียฉีกยิ้มก่อนจะเดินไปหยุดยืนรอ ณ อีกฟากของสะพานน้อยพร้อมกับโคมของตนเอง

 

พูดอะไรกันหว่า?  ทำไมบรรยากาศรอบ ๆตัวดูอึดอัดและอัดอั้นชอบกล?

 

รึว่าจะเป็นประโยคคำถามหยั่งเชิง?  หรือว่าถามวัดไหวพริบกันนะ?

 

ทำไมสีหน้าของสองตนนั้นถึงได้ดูตึง ๆ ชอบกล 

 

แม้เราจะพยายามเงี่ยหูฟัง  แต่เสียงกระซิบแสนแผ่วนั่นบวกกับระยะทางที่ห่างลิบลิ่วถึงขนาดนั้นก็ทำให้ไม่สามารถจับใจความได้เลยว่าพวกเขาคุยอะไรกัน?สักพักคาร่าก็เดินนวยหน้าไปในที่สุด  ขุนนางฮิวต์พลิกโคมกระดาษหมุนไปหมุนมาอยู่นานหลายตลบ  ก่อนจะปรายสายตานิ่งพลางเอ่ยเชยชม

 

แหม  ลายละเมียดละไมของเหล่ามัจฉาบนโคมช่างสง่าจริง ๆขอรับ....

 

เจ้าค่ะ  ข้าแสดงสุดฝีมือเลยเจ้าค่ะท่านขุนนางฮิวต์

 

ฮ่ะฮะฮ่า ๆ เชิญขอรับ...

 

หมับ...

 

          เชิญโบ้ปดไปเถิดขอรับ....ข้ารู้ว่านี้มิใช่ฝีมือของท่านอยู่ดี

 

            “ !!!!!!! ”


            “ หูตาของข้าอยู่ทุกที่ขอรับคุณหนูคาร่า...แม้แต่ในหอคอยอริชาก็มิว่างเว้น (^  ^)

           

            “ !!!!!? ” สิ้นคำเอ่ยเปรยกระซิบด้วยแววตาพิฆาตร  ทำให้คุณหนูผมบลอนต์อ่อนนั่นคลี่ยิ้มเจื่อนก่อนจะรับโคมกระดาษของตนเองมาถือด้วยสีหน้าซีดเสียยิ่งกว่าไก่ต้ม

 


อีกแล้ว...พอขุนนางฮิวต์กระซิบอะไรไม่รู้สองสามประโยค 

 

คุณหนูที่เคยหยิ่งผยอง  สุขุม และขี้ประจบ  พลอยแสดงสีหน้าไปในทิศทางเดียวกัน

 

ทันทีที่ได้โคมกระดาษของตนเองมาถือไว้ในมือ?

 

เกิดอะไรขึ้นเนี้ย...ขุนนางฮิวต์พูดอะไรกันแน่?!


 

            เชิญขอรับคุณหนูดาริน....

 

            “ จะ  เจ้าค่ะ เสียงเรียกที่จู่ ๆก็เรียกหาเรา  ทำให้เราที่กำลังคิดอะไรจนเพลินเผลอสะดุ้งเฮือกเบา ๆด้วยความตกใจ  ก่อนที่พี่แมร์รี่จะสาวเท้าล่วงหน้าไปเพื่อมอบให้กับขุนนางฮิวต์ได้พินิจพิจารณา

 

          อืม...แต่งโคมกระดาษให้เป็นลายคล้ายกับขนนกหรือขอรับ? โอ้ว ใยถึงวางสลับสีขอรับ?!

 

            “ กฎที่ท่านกำหนดคือ ให้ประดิษฐ์โคมกระดาษด้วยฝีมือของตนเองมิใช่หรือเจ้าคะ?  มิได้กำหนดกฏเกณฑ์เรื่องสีสันของโคมเสียหน่อย  



            “ ตั้งแต่รับใช้ราชสำนักมา  เพิ่งเคยเห็นโคมกระดาษที่เรียงสลับสีมากกว่าสองสีในโคมอันเดียวแบบนี้เป็นครั้งแรกขอรับ...นี้ท่านใช้ตั้ง.. 1 2 3 …โอ้ว 8 สี?!!! ถึงจะงามตา  แต่ก็นับว่าประหลาดมากขอรับ

 

            “ เป็นสีอ่อนโทนเย็นนั่น เรียกว่า สีพาสเทล เจ้าค่ะ  ยามจุดไฟภายในโคมจะประกายแสงได้มากกว่าที่ท่านเห็นเจ้าค่ะ

 

            “ สีอะไรพาส ๆนะขอรับ?...พาสเทิ้ล?

 

            “ พาสเทลเจ้าค่ะ  พาส - เทล



            “ ฮ่ะฮะฮ่า ๆ เป็นชื่อที่พิลึกหูชอบกลขอรับ...ขุนนางฮิวต์พยายามทำปากและออกเสียงตาม  แต่จนแล้วจนรอดก็ขอยอมแพ้  ก่อนจะยื่นโคมกระดาษลายขนนกหลากสีสันให้แก่หญิงผู้เป็นเจ้าของ  ขณะที่เรากำลังจะสาวเท้าเข้ามาใกล้เพื่อรอรับด้วยจิตใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น  และแล้วสายตาจริงจังพลางเอาพัดคู่ใจมาอังที่ริมฝีปากก็เปรยประโยคบางอย่างขึ้นมาจนร่างบางใจกระตุก

 

            ถึงจะอยู่ในนามบุตรีบุญธรรม ถูกรับพิธีสืบทอดให้สืบเชื้อแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์มาอย่างถูกต้องคันลองครองธรรม....แต่ก็มีขุนนางอีกหลายเสียงหลายปากที่บัดนี้ลุกขึ้นคัดค้านและกลายเป็นปฏิปักษ์กับพี่ชายของท่านอยู่มิน้อย 

 

            “ !!!!! ” คัดค้านและเป็นปฏิปักษ์? หมายถึงศัตรูงั้นเหรอ?!!! รึว่าเรื่องที่คุณหนูแต่ละคนอึ้งกิมกี่กันเป็นแถว ๆ จะถูกตักเตือนเรื่องราวในทำนองเดียวกันแบบเรา!?


 

 “ แม้นวันนี้ฝ่าบาทจะให้การโปรดปรานท่านมากเป็นพิเศษกว่าผู้ใด  ก็มิได้ความว่า ท่านหรือลอร์ดจาริสจะพ้นเพศภัยหรอกหนาขอรับ


 ที่แท้ก็ตั้งใจจะเตือนเราให้ระวังตัวเองไว้ให้ดีนี้เอง...


ขุนนางฮิวต์ช่างใจดีอะไรแบบนี้นะ


            “ เจ้าค่ะ  ขอบพระคุณเจ้าค่ะขุนนางฮิวต์ ”  


 

            “ ขอให้ท่านโชคดีขอรับคุณหนู




__________________________________________________________________________________

              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 มกราคม 2562 / 18:24

    สนุกจริงๆ55จาริสลูกกกกกกถล่มให้ราบบบบบบม่ก้แต่งเองเรยลูกกกกกส่วนคู่หมั่นก้ชั่งมันเถอะ55555
    #96
    6