ภาค II Waiting for you รักนี้มีแค่เจ้า

ตอนที่ 20 : ตอน รอยร้าวที่มองไม่เห็น100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61



            


        


กุหลาบยิ่งงาม...หนามก็ยิ่งแหลมคม



ขวับ....ชิ้ง

 

 

แย่ล่ะสิ....ขือยังเป็นแบบนี้ล่ะก็!!

 

            ปล่อยนะ!!! ”  ร่างบางพยายามกระชากมือของตนเองกลับ แต่ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอกลับทำได้เพียงแค่ดิ้นพล่านไปมาโดยที่เนื้อตัวแทบไม่ได้ขยับออกจากอุ้งมือหนาเลยสักนิดนัยน์ตาสีแดงฉาบมองใบหน้าหวานด้วยแววตานิ่งงันก่อนจะกระตุกยิ้ม 

 

ปละ.......!!!? ”

 

 

หมับบบบ!!!

 

คำพูดที่ร้องขอถูกตัดบท  เมื่อจู่ๆฝ่ามืออีกข้างที่ยังว่างของชายตรงหน้าก็คว้าปลายคางให้เชยใบหน้าขึ้นมาสบสายตาเขา  ก่อนที่ร่างสูงจะเพิ่มแรงบีบช่วงกรามของหญิงตรงหน้าเพื่อรีดเคร้นความจริงด้วยแววตาจับพิรุธ

 

เห็นข้าชัดถึงเพียงนี้...แต่ยังกล้าสามหาว  เสียงทุ้มเอ่ยออกมาผสานกับเสียงกลั๊วหัวเราะ  เมื่อเห็นนัยน์ตาสีฟ้าทะเลจดจ้องกับคำเอ่ยของเขาด้วยสายตาที่ไม่พอใจ

 

“………….….”


 

แสดงว่าเจ้า....ไม่ใช่แวมไพร์ที่นี่ 

 

“………..!!!!!!? ” คำเอ่ยที่ราวกับมีคมมีดกรีดบนดวงใจ  ทำให้ร่างบางเผลอแสดงอากัปกิริยาตื่นตะลึงเมื่อเห็นปฏิกิริยาโต้ตอบของอีกฝ่ายรอยยิ้มร้ายกาจก็พลันเหยียดยิ้มกว้างก่อนที่ดึงแวมไพร์สาวเข้ามาใกล้ตัวเพื่อสูดดมกลิ่นไอปีศาจที่ส่งกลิ่นหอมไปพลางๆ

 

ทั้งแววตา  สีผมและท่าทาง...

 

เหมือนมาก....

 

เหมือนเสียจนเขานึกว่าเป็น...

 

คนๆเดียวกัน....

 

อะไรกัน....ไม่โวยวายแล้วหรือ ? ”  เสียงหัวเราะหึๆดังขึ้นในลำคออย่างชอบอกชอบใจพลางจดจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาหมายมาดและมองลงมาอย่างหยาดเยิ้ม  เสียงเต้นตึกตักที่ฟ้องอยู่ในทรวงอกยิ่งตอกย้ำ...ว่าหญิงไร้นามตรงหน้าต้องเป็นสตรีที่เขาเฝ้าถวิลหาที่นอนแน่นิ่งอยู่ในสุสานทุกค่ำเช้าแน่ๆ  ต้องใช่แน่ๆ  ฝ่ามือแกร่งที่ออกแรงบีบอยู่เมื่อครู่คลายออกเปลี่ยนเป็นรั้งที่ต้นคอของเธอเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้หลีกหนี ก่อนที่อีกฝ่ายจะโน้มลงมาอย่างรวดเร็วจนเธอแทบไม่ทันได้ตั้งตัว !! 

 

ช่วยปล่อย น้องสาวของข้า ก่อนเถิดพะยะค่ะองค์ชาย เสียงทุ้มต่ำแสนคุ้นหูดังขึ้น  ทำให้ใบหน้าคมพลันชะงักไปในทันทีที  ก่อนจะตวัดหางตาไปมองตามต้นเสียงที่บังอาจเข้ามาขัดจังหวะ!!!  ริมฝีปากของข้าห่างไม่ถึงหนึ่งลมหายใจเองแท้ๆ!!!  ลมหายใจกรุ่นสุราพ่นออกมาอย่างแรงก่อนจะเหลือบมองอีกฝ่ายกลางกัดฟันกรอด

 


เจ้าจาริส....

 

ชายผู้อัดแน่นไปด้วยโลหิตแห่งพระบรมวงศานุวงศ์พลันก่นด่าอยู่ภายในดวงหทัย ก่อนจะจำยอมคลายมือที่โอบเอวบางไว้แนบกายแต่โดยดี  หญิงเรือนเล็กเมื่อครู่รีบวิ่งปี่เข้าไปหาจาริสพร้อมกับโฮร้องเบาๆด้วยความตื่นกลัวและตกใจ  อีกฝ่ายโอบกอดด้วยความนุ่มนวลพร้อมกับปลอบประโลมสาวเจ้าด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม  ก่อนที่นัยน์ตาสีไข่มุกดำจะชอนสายตาขึ้นมาแสดงความไม่พอใจ  แต่ทว่าองค์เหนือหัวที่หยุดยืนอยู่ ณ ฝั่งตรงกันข้ามกลับแสยะยิ้มอย่างไม่รู้สึกทุกข์ร้อน

 

แอชตัน.... เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชายลูกผสมที่หยุดยืนรออยู่ด้านนอกด้วยน้ำเสียงห้วน  ก่อนจะส่งน้องสาวสุดรักสุดหวงของตนเองให้ชายที่เขาไว้ใจได้ให้นำเธอไปดูแลต่อ

 

ขอรับ....คุณหนูไม่เป็นไรแล้วขอรับ ชายลูกผสมค้อมศีรษะรับคำก่อนจะนำตัวของคุณหนูขึ้นไปด้านบน  ทิ้งไว้ให้ชายสองตนยืนประจันหน้าซึ่งกันและกัน...บรรยากาศอันแสนครื้นเครงที่มีเสียงดนตรีบรรเลงอยู่ด้านนอก  ไม่ได้ทำให้ความอึดอัดของชายสองตนที่เป็นถึงแวมไพร์วรรณะสูงคลายความตึงเครียดลงไปได้เลย

 

ไม่ยักรู้ว่า...ตระกูลคาร์เตอร์มีบุตรสาว ? เสียงทุ้มเอ่ยพร่าด้วยพระพักตร์ยิ้มแย้ม แต่ทว่าสายพระเนตรกลับจดจ้องมายังเขาด้วยแววตาที่ร้ายกาจ

 

ยังมีเรื่อง ภายในตระกูล อีกหลายประการที่องค์ชาย....ยังไม่รู้ พะยะค่ะร่างโปร่งผู้เงียบขรึมเอ่ย  ก่อนจะจงใจเน้นถ้อยประโยคเมื่อครู่เพื่อตอกย้ำให้อีกฝ่ายไม่กล้ายื่นมือเข้ามายุ่งย่ามหรือก้าวก่ายทั้งเรื่องกิจการและสมาชิกภายในตระกูล เพราะตอนนี้เขาคือผู้นำสูงสุดของหนึ่งในสี่ตระกูลขั้วอำนาจแล้ว

 

หึๆ....ของหนึ่งในสี่ตระกูลขั้วอำนาจทเนียลหัวเราะก่อนจะสาวเท้าไปเอื้อมหยิบแก้วทรงสูงของตนเองขึ้นมาแล้วยกซดบรั่นดีรสเลิศเพื่อดับกระหาย ความใจกล้าของจาริสทำให้องค์ชายแดเนียลหัวเราะ มันกล้าออกมาย้ำกับเขาที่เป็นถึงองค์ชายได้ขนาดนี้เลยรึนี่....แสดงว่าผู้หญิงเมื่อกี้....เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้  ร่างสูงนึกก่อนจะสาวเท้าไปเอื้อมหยิบแก้วทรงสูงของตนเองขึ้นมาแล้วยกซดบรั่นดีรสเลิศเพื่อดับโทสะของตนเอง  เสียงทุ้มกระเส่าพร่าดังขึ้นเมื่อรสแห่งสุราสัมผัสที่ปลายลิ้นสาก  ครั้นหันมามองอีกฝ่ายที่หยุดยืนอยู่ที่ปลายประตูด้วยแววตานิ่งงัน

 

เพียงแค่เห็นแว๊บเดียวก็รู้ได้....

 

มิหนำซ้ำยังตอกย้ำขนาดนี้....ก็ยิ่งชัดเจน

 

            เมื่อนัยน์ตาของชายผู้เฉลียวฉลาดทั้งสองแลกหมัดกันผ่านการสบสายตาเพียงแค่หนเดียว  ราวกับว่าจิตสังหารและไอปีศาจที่กำลังคุกรุ่นอยู่ภายในร่างก็ยิ่งเพิ่มเป็นเท่าทวีคูณ  รอยยิ้มแสยะที่มุมปากเหยียดขึ้นอย่างร้ายกาจ  ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามเพียงแค่อมยิ้มเล็กๆที่มุมปากด้วยใบหน้านิ่งสงบ  เมื่อถึงแก่เวลาที่ล่วงเลยจนเกินควรร่างแกร่งขององค์ชายก็เดินผละห่างออกไป  แต่แล้วจู่ๆก็หยุดฝีเท้าที่ย่างก้าวแล้วหันมากระซิบกระซาบกับเขาที่เป็นเจ้าบ้านด้วยสุรเสียงกลั๊วหัวเราะ

 

            หึ...อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่า นางเป็นใคร 

 

            ช่างน่าเสียดายนัก....จาริสหัวเราะหึๆรวนในลำคออย่างยอมจำนนในหลักฐานที่ชายตรงหน้าดันล่วงรู้ความจริงบางประการที่เขาอุตส่าห์จะหลีกหนีให้พ้น แต่ทว่าโชคชะตาก็ทำให้เขาไม่อาจเก็บงำความจริงข้อนี้ไปได้

 

            ข้าไม่รามือง่ายๆแน่....ไม่มีทาง เสียงขู่เล็ดลอดออกมาจากไรฟันเมื่อองค์ชายผมบลอนต์ประกายผู้เอาแต่ใจออกปากลั่นวาจา  ก่อนที่จะตวัดหางตาที่กำลังขึ้นสีชาดมาหาชายผู้เป็นผู้นำแห่งตระกูลคาร์เตอร์

 

            ฉะนั้น องค์ชายอาจจักต้องเหนื่อยหน่อยนะพะยะค่ะ....จาริสเพียงแค่หัวเราะรวนอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหันไปสบสายพระเนตรกับองค์ชายแดเนียลอย่างตรงไปตรงมา จนอีกฝ่ายขมวดคิ้วจนเป็นปมก้อนใหญ่

 

            “………?

 

            เพราะกระหม่อมยังไม่เคยลงเดิมพัน แพ้ เลยสักครั้งเดียว คำเน้นน้ำหนักแกมแฝงความหมายสองแง่สามง่ามทำให้ร่างสูงที่เป็นเชื้อสายราชวงศ์แค่นหัวเราะอย่างมีน้ำโห!!!  ฝ่าพระหัตถ์กำแน่นด้วยความแค้นใจ  ก่อนจะลั่นวาจาที่คล้ายกับปาวประกาศสงครามขนาดย่อม!!

 

เจ้าจาริสประกาศชัดแล้วว่า...

 

มันเลือกที่จะหนุนหลังใคร….!!!

 

ได้....!!!

 

 

แล้วเจ้าจักต้องเสียใจ....ที่เลือกผิดฝั่ง

 

            หึ หึ หึ ร่างสูงผมดำขลับทำเพียงแค่หัวเราะอย่างชายอารมณ์ดีตอบเท่านั้น  การกระทำอันน่าโมโหกำลังทำให้เลือดบริสุทธ์ที่แล่นอยู่ในพระวรกายเดือดพล่าน  สายพระเนตรสีชาดยิ่งแดงกล่ำมากขึ้นเมื่อเห็นชายที่เงียบขรึมกลับยกยิ้มอย่างคนเจ้าสำราญ  ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นเมื่อรับรู้ว่าชายตรงหน้ารับใช้ผู้ใดโดยสัตย์ซื่อ....

 

แสดงว่าพระเชษฐาของเขาก็รู้เรื่องนี้นานแล้วงั้นเหรอ!

 

ไม่รู้ว่าป่านฉะนี้เสด็จพี่เดินนำหน้าเขาไปกี่ก้าวแล้วกันแน่!!!!

 

 แถมมีจาริสเป็นกำลังสำคัญที่คอยเสี้ยมแผนการทุกอย่างให้อีกต่างหาก!!

 

เจ็บใจนัก....

 


แต่กระนั้นเขาก็ทำสิ่งใดไม่ได้นอกจากเจ็บใจที่ก้าวช้าไปหลายตานัก  พระวรกายแกร่งผละออกมาพร้อมด้วยลูคัสและทหารรักษาพระองค์นายอื่นๆที่ตามเสด็จมาจนถึงพระราชรถที่จอดรออยู่ที่ด้านหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่  ทันทีที่บานประตูรถม้าปิดผนึกลง ฝ่าพระหัตถ์กว้างก็ทุบเข้ากับพำนักเบาะนั่งพลางสบถคำหงุดหงิดออกมาเพื่อระบายความอัดอั้นที่อยู่ข้างใน!!

 


ยิ่งคิดก็ยิ่งตอกย้ำว่า  ผู้ที่อยู่เบื้องหลังของเบื้องหลังคือใคร....

 


            ชายผู้มีสัดส่วนโครงหน้าและส่วนสูงเกือบจักเท่ากัน....มีเพียงแค่เส้นพระเกศาสีบลอนต์เทาที่สะท้อนถึงความเย็นเหยียบและเด็ดขาด ในขณะที่ของเขากลับเป็นสีบลอนต์ทองที่สะท้อนให้เห็นความสำราญที่สว่างไสว  อุปนิสัยของเราทั้งสองพระองค์เป็นที่กล่าวขานของใครต่อใครว่าแตกต่างกันจนสุดขั้ว  ความสงบและปองดองกันมาตลอดระยะเวลาที่ครองราชย์พลันถูกฉีกจนขาดสะบั้น!! เมื่อชายมากอำนาจทั้งสองกำลังหมายปองสิ่งเดียวกัน!!!

 


คิดว่าข้า....จักปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามเกมส์ของท่านงั้นเรอะ!

 


หึ่ย!!! ร้ายนักนะ....เสด็จพี่! ” เสียงฟันกรามที่ขบกันดังลั่น ก่อนที่องค์ชายจักทำได้เพียงแค่พ่นลมหายใจออกมาเพื่อระบายโทสะ!!  สมองพลันโลดแล่นไปจนสุดปลายทางที่ฝ่ายตรงข้ามกำลังวางหมากตัวสำคัญ

 



 ณ  วังชั้นใน

 


            นี่น่ะหรือ....? ” เสียงทุ้มเอ่ยถาม นัยน์ตาคมกวาดมองข้าวของสองสามชิ้นที่วางอยู่ตรงหน้า  ไม่นานฟรานซิสก็นำของต้องสงสัยเข้ามาถวายถึงฝ่าพระหัตถ์หมายให้ฝ่าบาทได้ตรวจสอบทีละชิ้น

 


            พะยะค่ะ มีพัดวี แก้ว และบรั่นดีที่เป็นของเครื่องใช้ที่อยู่ใกล้ชิดพระวรกายของพระหมื่นปีในคืนนั้นพะยะค่ะ...ฝ่าบาท ชายสวมหน้ากากชันเข่าถวายรายงานความคืบหน้าไปพลางๆเรียวนิ้วสากจรดลูบลวดลายลายลูกไม้ที่เป็นลายลักษณ์อันใหม่ขึ้นมาพินิจมอง

 


ไม่ใช่อันที่เสด็จแม่...ชอบถือติดพระวรกายนี่หน่า

 


            ความเฉียบคมขบคิด  ก่อนที่เรียวจมูกจะได้กลิ่นหอมจางๆออกมาจากตัวเนื้อผ้า  คิ้วโก่งขมวดกันเป็นกลุ่มก้อนก่อนจะลองสะบัดข้อมือเพื่อโบกเอาไอลมเย็นๆเข้าหากายเพื่อทดสอบอะไรบางอย่าง

 


พรืดดดดดด....

 


ยิ่งโบก...ยิ่งหอม?

 


พัดนี่...ผู้ใดเป็นผู้ถวาย เสียงเด็ดขาดขององค์เหนือหัวตรัสถามด้วยความคุกรุ่น  ก่อนที่จักเก็บปลายพัดให้เข้ารูปดังเดิม

 


คุณหนูจากสามตระกูล....พะยะค่ะ ชายผู้สวมหน้ากากกราบทูลรายงานตามสัตย์จริง  และคำตอบที่ได้นั้นยิ่งทำให้ความพิโรธที่กำลังคุกรุ่นคล้ายกับยิ่งถูกฉุดชนวนด้วยเปลวเพลิง!

 


เจ้าว่าอะไรนะ เสียงทรงอำนาจตรัสถามราวกับอุทาน แม้นไม่ได้ออกปากตวาดลั่น แต่ทว่ากลับทำให้ทหารที่รับใช้ใกล้ชิดรับรู้ถึงแรงโทสะที่กำลังเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล!!  ฝ่าพระหัตถ์บีบแท่นพำนักแน่นด้วยความโมโห

 


กล้ามาก....พวกนางสามตน

 

ร่วมมือกันคิดจะปลิดชีพ...เสด็จฯแม่ของข้า!!!?

 

 

            “ แล้วใยจึงไม่สำเร็จโทษไปเสีย…” เสียงเล็ดลอดออกมาจากพระโอษฐ์  เนื่องจากจอมราชันย์กริ้วจัดจนตรัสออกมา ทั้งๆที่ยังขบพระทันต์ไว้แน่นจนเส้นเลือดนูนปูด....

 


            พวกนางยืนยันว่าเป็นผู้บริสุทธิ์...ทหารหาญจึงจับกุมและขังไว้ในห้องเย็นรอการสอบสวนจากวังกลาง 46 ห้องอีกทีพะยะค่ะฝ่าบาท คำกล่าวของชายสวมหน้ากากที่ทำหน้าที่เป็นทหารในหน่วยลับเอ่ยกราบทูล  ก่อนที่ฟรานซิสจักให้มากระซิบกระซาบกับเขาด้วยเหตุผลที่อาจจักตีได้หลายแง่มุม....

 


อาจมีเกลือเป็นหนอนอยู่หนึ่งหรือสอง เพื่อป้ายสีอีกผู้ ก็เป็นได้พะยะค่ะฝ่าบาท....

 หรือไม่  ก็สมรู้ร่วมคิดกันหมดทั้งสามตนพะยะค่ะ


ฟรานซิสกล่าวอย่างจงใจเว้นระยะห่างให้ขาดห้วง  ก่อนจะหันมาสบสายพระเนตรที่กำลังเต็มไปด้วยเปลวเพลิงของท่านจอมราชันย์

 


ที่เรื่องยังยืดยื้อแล้วล่าช้าอยู่ถึงเพียงนี้....

 

คงไม่วายเป็นฝีมือของพวกขุนนางเฒ่าทั้งหลายที่คอยหนุนหลังพวกนางอยู่....

 

เจ้าเล่ห์กันนักนะ....เจ้าพวกเลี้ยงไม่เชื่องร่างสูงได้แต่ก่นด่า  ก่อนจะเก็บอาการในอยู่ในโหมดสุขุมและเยือกเย็นเฉกเช่นเดิม

 


            งั้นจงไปสืบมาเสีย...ว่าผ้าผืนนี้ใครเป็นผู้ถือครอง ว่าเสร็จชายสวมหน้ากากก็สาวเท้ามารับพัดวีหลักฐานชิ้นสำคัญก่อนจะวับกายเร้นหายไปในเงามืด  ทันทีที่ร่างของนายทหารของหน่วยลับที่จาริสเป็นผู้ก่อตั้งถวายงานและหายไปเมื่อรับบัญชาต่อเขาจบ  แสงสีเงินของดวงจันทราดวงใหญ่ก็สาดอาบเข้ามายังพระวรกายครึ่งล่าง  เห็นเพียงสายพระเนตรสีบลอนต์เทาค่อยๆขึ้นเป็นสีแดงฉานชัดขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่จะยกถ้วยแก้วทรงสูงที่ยังมีรอยลิปอยู่ที่ปากแก้วพลางสาดสายพระเนตรมอง

 


            ฟรานซิส...เจ้าสืบนี่ให้ข้า ว่าแล้วฝ่าพระหัตถ์ก็หยิบยื่นของที่อยู่ในอุ้งพระหัตถ์ส่งต่อไปให้ฟรานซิสจนเจ้าตัวสะดุ้งโหยงเล็กน้อย

 


            แต่เมื่อครู่  ฝ่าบาทเพิ่ง....

 


            ข้าไม่ไว้ใจผู้ใดทั้งนั้น...สืบมาให้ได้! เสียงเกรี้ยวกราดดังตวาดขึ้นราวกับต้องการให้ร่างสูงเรือนผมอมน้ำตาลแกมเข้มได้หยุดคำถามทั้งหมด  เมื่อฟรานซิสได้รับรู้ถึงความรู้สึกอันถ่องแท้ของจอมราชันย์จึงรับแก้วทรงสูงนั้นมาแล้วค้อมศีรษะลง  โดยที่เจ้าตัวก็ไม่ทันได้สังเกตว่าสายพระเนตรของจอมราชันย์ยังคงกวาดมองไปยังของเหลวข้นที่อยู่ในขวดโหลด้วยสายตาหมายมาด

 


ส่งข่าวบอกไปยัง เคอร์แชต ด้วยว่า  ให้กลับมาด่วน

 


พะยะค่ะฝ่าบาท ทหารคนสนิทอีกตนถึงกลับแสยะยิ้มรับพระบัญชา  ก่อนจะพยักหน้าเชิงเข้าใจความนัยทั้งหมด  ไม่นานสายพระเนตรแสนคมคายก็กวาดมองไปรอบริเวณที่มืดครึ้มและเงียบสงัดด้วยนัยน์ตาว่างเปล่า



 มีเรื่องยุ่งยากให้แก้ปมหนักข้อขึ้นทุกวี่วัน...

 

สำนวนที่ว่ายิ่งสูงก็ยิ่งเหน็บหนาวดูท่าจักจริงก็ครานี่....

 

ปีศาจอย่างเราๆ...ยามที่โลภแล้วน่ากลัวยิ่งกว่าพวกมนุษย์เป็นไหนๆ

 


ร่างสูงได้แต่ปล่อยความคิดที่อยู่กับตนเองทิ้งไว้ที่นี้  ก่อนที่ร่างแสนองอาจขององค์เหนือหัวก็ลุกพรวดขึ้นจากที่พำนัก  พลางเยื้องย่างสาวเท้าก้าวออกไปจากห้องโถงลับที่ที่เป็นสถานที่พบปะสนทนาระหว่างจอมราชันย์และทหารของหน่วยลับ  ชายชุดฉลองพระองค์สีทมิฬพลิ้วไสวไปตามแรงลมโชยอ่อนที่พัดผ่านเรือนร่าง  เส้นผมที่เคยสั้นปะบ่าพลันสยายยาวจนเกือบจักถึงกลางหลัง  ทันทีที่เท้าของเขาเหยียบย่างคืนสู่ถิ่นฐานเดิม 

 


ฝ่าบาทจักเสด็จไปที่ใดพะยะค่ะ....!!! ” นายทหารที่ทำหน้าที่อารักษ์ขาหน้าใหม่เอ่ยถามอย่างลืมตน  เพราะพวกตนกำลังก้าวฝีเท้าติดตามองค์เหนือล่าช้าไปหลายก้าว  แต่แล้วสิ่งที่ได้กลับมาคือสายพระเนตรสีชาดที่ไม่ได้เห็นกันบ่อยๆของท่านจอมราชันย์ที่หันขวับกลับมามองด้วยแววตาวาวโรจน์!

 


ขะ ข้าน้อย ขอ ขออภัย...

 


เจียมตนแล้วตามเสด็จฯเงียบๆเสีย...ฝ่าบาทกำลังกริ้วไม่มีตารึไง! ” นายทหารที่ทำหน้าที่มานานกว่ากระทุ้งศอก  แล้วออกปากด่ากราดเสียงเบาด้วยความหวังดี

 


เจ้านี่เพิ่งเข้ามาถวายงานเพียงสามวันพะยะค่ะ...ขอฝ่าบาทได้โปรดอภัยในความเขลาของเขาด้วย นายทหารที่ออกปากว่าเมื่อครู่รีบขยายความต่อหน้าพระพักตร์เป็นการเร่งด่วน  กลัวเพื่อนชายจักถูกลูกหลงโดนสั่งลงโทษเนื่องจากความไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง   จอมราชันย์ผู้เด็ดขาดไม่ตอบรับคำร้องขอ...กลับเปลี่ยนทิศย่างสามขุมเข้ามาประชิดตนนายทหารที่เป็นตัวต้นเรื่อง ที่เพลานี้กำลังยืนหน้าซีดราวกับกระดาษพลางสั่นเทาจนเข่าแทบจะล้มทั้งยืนยามที่เห็นเขาสาวฝีเท้าเข้ามาใกล้ 

 


ตายแน่เรา....!

 

            เสียงแห่งความคิดของทหารอารักษ์ขาหน้าใหม่พลันแล่นเข้ามายังโสตประสาทจนร่างสูงนึกอยากขบขัน  แต่ทว่าก็ทำไม่ได้เขาทำเพียงแค่ยืนประจันหน้านิ่งแล้วเอ่ยเรียกชายอีกตนที่เป็นนายทหารคนสนิท

 

ฟรานซิส...นำข้าไปตำหนักใต้ซิ  รอช้าอยู่ใย

 


เอ่อ...พะยะค่ะ ฝ่าบาท การแกล้งโดยการข่มขวัญนายหทารหน้าใหม่ของจอมราชันย์ทำเอาฟรานซิสเกือบจะหลุดขำ  แต่ทว่าต้องยอมรับเลยว่าฝ่าบาทแกล้งได้ดีเยี่ยม ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายแทบจะวิญญาณหลุดออกจากร่างเลยทีเดียว  ว่าแล้วฟรานซิสก็ตอบรับการเหย้าแหย่ของจอมราชันย์เสียงใสพลางอาสานำทางไปยังที่ที่องค์เหนือหัวต้องการในทันที

 


ตึก  ตึก  ตึก  ตึก  ตึก

 


นึกว่าจักต้องตายสะแล้ว....ขอบใจเจ้ามากนะ เสียงถอดถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเห็นว่าชายผู้ยิ่งใหญ่ในแดนแวมไพร์ผละพระวรกายจากตนที่ยืนประจันหน้าด้วยไอปีศาจที่ทรงพลังที่กดดันเขาจนหัวใจแทบจักหยุดเต้นอยู่ตรงนั้น  




ณ  ตำหนักใต้

 

ในที่สุดร่างสูงของจอมราชันย์ก็เสด็จมาถึงตำหนกใต้...ที่ที่อับอวลไปด้วยความทรงจำมากมายของทั้งเสด็จพ่อและเสด็จแม่ หรือแม้กระทั่งตัวของเขาเองก็ด้วย  ทหารเวรยามที่กำลังผลัดเปลี่ยนกะต่างหันมาถวายความเคารพกันด้วยความตื่นตะลึง เนื่องจากไม่มีผู้ใดทราบล่วงหน้าว่า  จอมราชันย์ผู้ยิ่งใหญ่จะเสด็จมาเยือนในยามนี้ 

 


ถวายบังคมพะยะค่ะ /// ถวายบังคมพะยะค่ะ เสียงของทหารหาญดังเพรียกขึ้นก่อนจะทำหน้าที่ผลัดเปลี่ยนเวรยามกันด้วยความแข็งขันเมื่อขวัญและกำลังของพวกเขาถูกเติมเต็ม

 


ทันทีที่แสงสีเงินของดวงดาราค่อยๆคล้อยเลยศีรษะไปเรื่อยๆ  ฟรานซิสนำทางเข้ามายังห้องบรรทมพักรักษาพระอาการของพระหมื่นปีที่มีหมอหลวงฝีมือดีเฝ้าถวายการรักษาอย่างใกล้ชิด....ฝ่ามือหนาปัดผ้าม่านผืนบางที่กางกั้น ณ เตียงบรรทมออกด้วยสายพระเนตรทอแสงอ่อน  ร่างบอบบางของสตรีสูงวัยนางหนึ่งกำลังหายใจด้วยทีท่าโรยรินเต็มทน  เปลือกตาคู่สวยนั้นยังคงปิดแน่นไร้วี่แววลืมตาตื่น  เมื่อเห็นท่าทางนิ่งงันของจอมราชันย์ที่หยุดยืนอยู่ข้างเตียง 

 


นางเป็นอย่างไร....พระสุรเสียงขององค์เหนือหัวดังขึ้น  ทำให้หมอหลวงที่ทำการตรวจทานและถวายพระโอรถอยู่ละมือมาตอบคำถาม

 


อาการยังคงทรงๆอยู่พะยะค่ะ.....

 


งั้นรึ......เสียงขานรับคำกล่าวดังขึ้นอย่างแผ่วเบา  ทำให้เหล่าหมอหลวงหันหน้าไปมองกันและกันราวกับทำอะไรไม่ถูก  พระพักตร์ของจอมราชันย์นิ่งงันแต่ทว่าสายพระเนตรกับทอแสงอ่อนด้วยความเศร้า  ทหารคนสนิทอย่างฟรานซิสเห็นดังนั้นจึงส่งซิกให้ผู้ไม่เกี่ยวข้องออกไปรอด้านนอกอย่างรู้หน้าที่

 


หมับ....

 


            “ เสด็จแม่....คำต้องห้ามที่เขาไม่ได้ออกปากเรียกพระองค์มาเนิ่นนาน นับตั้งแต่พระราชบิดาของเขาได้ขึ้นครองบังลังค์  ร่างสูงหวนนึกถึงวันวานที่ผ่านพ้น.คำพร่ำสอนที่เน้นย้ำเขาและอนุชาด้วยน้ำเสียงทะเล้นและรอยยิ้มอ่อนโยน

 

 


            เสด็จแม่!! // เสด็จแม่ เสียงเจี๊ยวจ๊าวของพระโอรสที่กำลังก่อสงครามขนาดย่อมเพราะยื้อแย่งของเล่นที่ตนเองหมายปองหยุดชะงักลง  เมื่อทั้งคู่เห็นว่าผู้ใดสาวเท้าเข้ามาห้ามปราม

 


     ‘ ไม่ได้นะ....ต่อแต่นี้ต้องเรียกว่า องค์ราชินี หรือ ฝ่าบาท

 


            ‘ ทำไมล่ะพะยะค่ะ องค์ชายโตสวนคำถามด้วยแววตาที่ไม่เข้าใจ ทำให้องค์ราชินีทรงย่อพระวรกายลงไปแล้วให้คำตอบด้วยพระพักตร์ที่เปื้อนพระสรวล

 


            ถึงจักเป็นองค์ชาย...แต่ก็ต้องเคารพกฎมลเฑียรบาลนะลูก

 


            ‘……………….’ ไม่มีคำโต้เถียง  องค์ชายคนโตสุดทำเพียงแค่พยักหน้าเข้าใจเบาๆเหมือนเฉกเช่นทุกครั้ง  นั้นทำให้องค์ราชินีฉีกยิ้มกว้างในความว่านอนสอนง่าย  ผิดกับพระโอรสคนสุดท้องที่สอนยากเย็นจนพระนางอ่อนใจเหลือเกิน

 


            ว่าแต่ทะเลาะกันอีกแล้วหรือ....มิใช่เด็กๆแล้วหนา หญิงผู้งามสง่าเอ่ยอย่างอ่อนใจก่อนจะผายอ้อมแขนโน้มลงไปกอดประคองพระโอรสทั้งสองด้วยความรักใคร่ที่เท่าเทียมกัน

 


            ก็แคสเปี้ยนไม่ยอมแบ่งให้ข้าเล่นบ้างนี่พะยะค่ะเสด็จแม่!!! ’ องค์ชายน้อย พระโอรสคนสุดท้ายฟ้องพลางมองพระเชษฐาด้วยแววตาแคลงเคือง ก่อนจักกอดอกไม่พอใจจนแก้มทั้งสองข้างบวมป่อง

 


            ‘ ของของข้า  ข้าจักแบ่งรึไม่แบ่ง เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาแย่งมันไป! ’ เสียงเย็นชาของพระเชษฐาทำให้องค์ชายตัวน้อยแทบจะปี่เข้าไปตะลุมบอนอีกรอบ  แต่ทว่าเรียวแขนของหญิงมากอำนาจก็กันทั้งคู่ให้ออกห่างจากกันเพื่อพักยก

 


            ‘ เป็นพี่น้องร่วมสายพระโลหิตแท้ๆ....จักทะเลาะกันไปใย

 


            ‘ แต่แคสเปี้ยนเริ่มก่อนนะพะยะค่ะ...!!! // ผู้ใดกันแน่ เสียงน้อยๆปะทะคารมกันอีกหน  จนองค์ราชินีจำต้องมอบกำปั้นแห่งรักลงที่ศีรษะพระโอรสเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ!!!

 


โป๊กกกกกก  โป๊กกกกกกกก!!!

 


            ‘ แงงงงงงงงงงงงงง // ........................ปฏิกิริยาโต้ตอบกลับต่างกันโดยสิ้นเชิงทันทีที่ลิ้มรสบทลงโทษจากเสด็จฯแม่ที่พวกเขารักและหวงแหน  ผู้หนึ่งกระจองอแงแหกปากโวยวายเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ  ในขณะที่อีกผู้กลับสงบนิ่งราวกับไม่ต้องการให้พระนางหนักใจกับการกระทำของตน

 


            แดเนียล  หากมิใช่ของของเจ้า  เจ้าต้องขออนุญาตจากผู้เป็นเจ้าของโดยชอบธรรมก่อน  มิใช่ยื้อแย่งของรักของหวงของผู้อื่น....เข้าใจไหม! ’

 


            ‘ ฮึก ฮึก ฮึก....แต่ ข้าขอแล้ว แคสเปี้ยนไม่ให้นี่พะยะค่ะ เสียงโฮปนกระซิกดังขึ้น โดยที่เรียวนิ้วน้อยๆชี้ไปหาพระพักตร์พระเชษฐาไปด้วย

 


            เขาไม่ให้ก็ต้องจำยอม มิใช่ไปต่อยตีกับเขา....แคสเปี้ยนเองก็เหมือนกัน จักแบ่งปันของเล่นกับน้องบ้างมิได้เลยรึไรหื้ม?  เจ้ามีอนุชาเพียงพระองค์เดียวนะลูก

 


            ‘……………….’ แม้นผู้ที่ร้องขอจักเป็นเสด็จฯแม่  แต่คำขอนั้นมากเกินกว่าที่เจ้าชายปากแข็งจักยอมอ่อนข้อให้  องค์ชายสายสงบทำเพียงแค่เบือนหน้าหนีเพื่อตอบคำร้องเมื่อครู่แทน

 


            มีกันอยู่แค่สองน้องพี่....ต้องรักและกลมเกลียมกันเอาไว้  มาเกี่ยวก้อยดีกันเลย....ว่าแล้วพระสุรเสียงแกมบังคังก็ขับขานโดยที่ฝ่าพระหัตถ์คว้าเรียวนิ้วน้อยๆของทั้งสองพระองค์เอาไว้โดยที่ผู้ที่คั่นกลางที่ทำหน้าที่สมานความขัดแย้งที่เกิดขึ้นทุกครั้ง....ก็คือองค์ราชินี  แม้นองค์ชายแดเนียลจักทำสีหน้าไม่พอใจแต่ทว่าก็ยอมผ่อนปนแต่โดยดี  แต่ผู้ที่รั้นที่คืนดียากที่สุดเห็นทีจักเป็นองค์ชายคนโต

 


            แคสเปี้ยน.....เสียงดุเล็ดลอดออกมาจากไรฟัน  บ่งบอกสถานะทางอารมณ์ได้เป็นอย่างดีว่าเสด็จแม่กำลังจักกริ้วหากเขายังไม่ยอมคืนดีกับอนุชาคนสุดท้องเสียที  เสียงพ่นลมหายใจเย็นๆดังขึ้นพลางออกแรงยื่นนิ้วก้อยของตนไปให้ด้วยความจำยอม  แม้นสีหน้าของเขาเองก็ไม่ได้พึงพอใจในการคืนดีครั้งนี้ก็ตาม

 


            ดีมากกกกกกก.....เด็กดี!! :) ’ ว่าแล้วทุกครั้งที่ข้าและแดเนียลทะเลาะกันทีไรก็มักจักจบด้วยวิธีการนี้เสมอ...และรางวัลที่เราคืนดีกันเช่นเดิมก็คือ  จักได้จุมพิตที่แก้มจากเสด็จแม่ทุกครั้งไป

 

 

            หึ หึ....เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆเมื่อนึกถึงวันวานอันหวานหอม  คำเสี้ยมสอนที่รู้ถึงตัวตนและความนึกคิดของพระโอรสในโอวาทราวกับได้ยินความในนั่น  ทำให้ตัวข้านั้นนับถือพระองค์เสียยิ่งกว่าสิ่งใด  ฝ่าพระหัตถ์ประคองฝ่ามือที่เต็มได้วยรอยริ้วของพระหมื่นปีขึ้นมาพลางบีบแน่นเบาๆ

 

 

            “ เสด็จแม่.....

 

 

            “ ....ข้ากลับมาแล้ว

 

 

            ตื่นขึ้นมามอบคำสอนให้....ข้ากับแดเนียลเถิดพะยะค่ะ

 

 

            “ อย่าทรงบรรทมนิ่ง ราวกับไร้ซึ่งชีวิตชีวาเฉกเช่นนี้เลย.... เสียงทุ้มดังพร่าขึ้นเบาๆ  โดยที่เนื้อเสียงเจือสั่นไหวไปตามแรงอารมณ์และห้วงแห่งความรู้สึกที่อยู่ก้นบึ้ง  นัยน์ตาสีบลอนต์เทากลับสะท้อนร่างของสตรีตรงหน้าที่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบสนองคืนมาเลยสักเพียงเศษเสี้ยว  มีเพียงน้ำที่อังอยู่ในแววตาที่ยังไม่ยอมรินไหล  นัยน์ตาคมปิดเปลือกตาลงแน่น  ก่อนจะบีบพระหัตถ์ที่กุมมือของพระหมื่นปีเอาไว้ราวกับหมายให้ถ้อยคำที่กล่าวไปส่งตรงไปถึงพระนางที่กำลังนิทราอยู่....

 

          


____________________________________________________________________

WRITER: เอาล่ะสิ...จะเป็นยังไงเมื่อพี่น้องที่สงบศึกกันมานาน  กำลังจะปะทะกันอีกครั้งในรอบสองพันปี!  





               ชายคนหนึ่งเจ้าอารมณ์ (เจ้าชายแดเนียล) 

VS 



ชายอีกคนที่เงียบขรึม (จอมราชันย์แคสเปี้ยน) 


          ความอลหม่านที่กำลังจะโหมกระหน่ำอยู่ภายในวังกำลังจะถูกผสมโรงด้วยความขัดแย้งภายในราชวงศ์   อย่าลืม comment แสดงทีมกันหน่อยน๊าาาา  ว่าอยู่ฝั่งไหน  เรื่องราวจักดำเนินไปในทิศทางไหน  รอติดตามได้ในวันนี้นะคะ :)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น

  1. #42 Patima666 (@Patima666) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 16:16
    ทีมเเคสเปี้ยน
    ขอให้ท่านสมหวังกับความรักนะ
    #42
    0
  2. #34 wawawow555 (@wawawow555) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 15:17

    ทีมแดเนียลดีกว่า แคสมีครหนุนเยอะแล้ว
    #34
    0
  3. #32 varidsarad (@varidsarad) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 19:10

    #ทีมแคสเปี้ยนคร้าาาา
    #32
    1
    • #32-1 The Mystical Land (@mystical1) (จากตอนที่ 20)
      2 กันยายน 2561 / 21:19
      รอลุ้นฉากฟินจ้า
      #32-1
  4. #31 phoyphailinev (@phoyphailinev) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 09:53

    ทีมเเคสเปี้ยนเจ้าค่ะ
    #31
    1
    • #31-1 The Mystical Land (@mystical1) (จากตอนที่ 20)
      1 กันยายน 2561 / 11:11
      แคสเปี้ยนเป็นแนวสายซึน เลยน่ารักกว่าใช่ม่ะ อิอิ
      #31-1
  5. #30 moon_lovers (@moon_lovers) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 07:08

    หล่อทั้งคู่ แต่เลือก ทีมแคสเปี้ยนค่า รอๆๆๆ
    #30
    1
  6. #28 Superlemons (@superlemons) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 02:18

    ทีมแคสเปี้ยนน
    #28
    1
    • #28-1 The Mystical Land (@mystical1) (จากตอนที่ 20)
      1 กันยายน 2561 / 11:09
      แดเนียลน้อยใจแย่เลย 5555
      #28-1