P4 รักอันตรายของคุณชายสายเถื่อน

ตอนที่ 3 : ตอน ผู้ชายคนนั้นเป็นP4 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 324
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61



“ ....พรุ่งนี้วันปฐมนิเทศน์แล้วสินะ ” เสียงทุ้มกังวานเอ่ยถาม เก้าอี้ทรงสูงหันกลับมาหายังร่างโปร่งที่ยืนรายงาน


“ ใช่ครับ....นายท่าน ” 


“ เจ้านั่นเลิกเพ้อหานังผู้หญิงคนนั้นรึยัง...” คำถามที่ตรงไปตรงมาพร้อมกับสายตาที่เฉือดเฉือน ร่างโปร่งจึงได้แต่ยืนก้มหน้ากลืนน้ำลายแทบไม่ลง


“ หึ ไอ้ลูกคนนี้....หัวรั้นเป็นบ้า” ชายวัยกลางคนสบถพร้อมกับหยิบซิกการ์ตัวโตขึ้นมาสูบแก้เครียด


“ ตามสืบมาให้ได้แล้วค่อยรายงานฉัน ” ชายร่างหนาเอ่ยคำสั่งพร้อมกับพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นระยะๆ


“ แต่นายท่านครับ.....”  ร่างโปร่งพยายามจะค้าน แต่ก็ต้องชะงักลงเมื่อเห็นสายตาดุดันที่จ้องเขม็งของผู้เป็นนาย ชายวัยกลางคนรู้เท่าทันความคิดของลูกน้องคนสนิทพลางขยี้ซิกการ์ให้ดับแล้วเอ่ยต่อ


“ ชาลเป็นคนสนิทของคาร์ดอส...ฉันถึงให้แกสืบ ยังไงก็ช่างอย่าให้คาร์รู้เรื่องนี้ ” 


“ ครับนายท่าน....” ว่าเสร็จร่างโปร่งค้อมตัวหนึ่งทีก่อนจะก้าวเท้าออกไปจากห้องทำงานของนายใหญ่ ชายวัยกลางคนเหลือบไปมองรูปบานเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะกว้าง ก่อนจะเอื้อมมือหยิบรูปดังกล่าวขึ้นมาแล้วเอ่ยพรึมพรำ


“ ....เจน ลูกบอกจะสานต่องานของผมทุกอย่างแล้วนะ แต่เขาขอเลือกเส้นทางในแบบวิถีของตัวเองโดยไม่ให้ผมก้าวก่ายอะไรในชีวิตเขาก็พอ ” ชายแกร่งเอ่ยเสียงแผ่วพร้อมกับเกลี่ยนิ้วกว้างไปที่รูปของหญิงงามที่กำลังอุ้มลูกชายตัวจ้อยพร้อมกับเขาที่โอบไหล่เธออยู่ข้างๆ


“ ผมอดไม่ได้จริงๆ ผมกลัวเจน....ผมกลัวเขาหลงทาง ”  สายตาที่มักแข็งกร้าวพลันวูบไหวไปตามความรู้สึกที่อยู่เบื้องลึก ก่อนจะทอดมองใบหน้าหวานที่ฉีกยิ้มกว้างด้วยสายตาที่คิดถึง


ถ้าคุณยังอยู่....คงจะดีกว่านี้ ” 

 

[ Kardos's Part ]    วันปฐมนิเทศน์

วันนี้นับเป็นวันสำคัญวันหนึ่งของเหล่านักเรียนมอปลายที่จะต้องเข้าสู่การใช้ชีวิตของนักเรียนหอในทั้งชายและหญิง บรรดานักเรียนทั้งเก่าและใหม่ที่ผ่านเกณฑ์การคัดเลือกต่างยืนเข้าแถวเรียงหนึ่งกันอย่างเป็นระเบียบ ผู้อำนวยการใหญ่กล่าวเปิดงานสะยาวยืดจนผมเริ่มชักจะเบื่อสะแล้วดิ โอ๊ยยยยย บลาๆๆๆ พูดอะไรกันจังเลย อยากรู้ว่าตัวเองจะได้พักหอไหนแล้วเว้ยยยยย เมื่อไหร่จะจบพิธีสักทีว่ะ หงุดหงิดจริง

ลำดับต่อไปใครที่ถูกขานชื่อ...ขอให้ก้าวออกมาแล้วไปยังจุดที่สตาฟยืนอยู่ตามหอพักของตนเองด้วยนะค่ะครูฝ่ายนันทนาการกำลังกล่าวถึงกิจกรรมสำคัญ


นายครับ นายอยากอยู่หอไหนหรอครับชาลที่ยืนอยู่แถวข้างๆผมถามเบาๆ ผมยักไหล่ก่อนจะตอบกลับ


หอไหนก็ได้....ถ้าเป็นหอเดียวกับพี่สาวคนนั้นได้จะดีมาก


ไม่ยักรู้ว่านายเป็นชายโรแมนติกนะครับเนี้ย


ไอ้ชาล... ผมกดเสียงต่ำเมื่อเห็นลูกน้องคนสนิทเริ่มแซว อ่อผมลืมบอกไป ชาล เดอร์วินซ์ เป็นลูกชายคนสนิทของพ่อ ท่านเลยส่งให้มาคอยดูแลผมที่ขอมาเรียนที่นี้ด้วยเหตุผลบางอย่าง 

ครับๆ ผมสมควรตาย...เจ้าชาลเลิกต่อล้อต่อเถียง ผมจึงหันมาให้ความสนใจกับกิจกรรมต่อ ตอนนี้นักเรียนเริ่มหร่อยหรอไปจนถนัดตา เหลืออีกไม่กี่ร้อยคนเท่านั้นที่ยังไม่ได้ถูกขานชื่อ 

ลำดับต่อไปกราฟ เดอริก , กรีเซล แมธิว , คาร์ดอส เทอร์เนอร์....บลาๆชื่อผมถูกเรียกแล้ว ชาลหันมายิ้มก่อนจะค้อมหัวให้เล็กน้อย ผมจึงต่อยแขนมันไปด้วยความหมั่นไส้บอกเป็นนัยๆว่าเเล้วเจอกัน ผมเดินไปต่อแถวหน้ากระดานต่อจากคนที่ถูกขานชื่อก่อนหน้า ผมยืนรอลุ้นเสียยิ่งกว่าถูกหวยว่าไอ้ชาลมันจะมาอยู่หอเดียวกับผมเหมือนสมัยมอต้นที่อยู่ห้องเดียวกันมาตลอดไหมใกล้จะครบอยู่แล้ว ผมสบถอยู่ในใจ.....และแล้ว


“ ...ไดน่า มาเช่ และชาล เดอร์วินซ์ รายชื่อที่กล่าวมาอยู่หอแบล็ควูฟ นั้นไงว่าแล้วจะต้องได้อยู่ด้วยกันอีก  พอสิ้นเสียงประกาศจากครู พวกเราก็ถูกนำออกมา ณ มุมหนึ่งของห้องประชุมกว้าง 


ไอ้พวกไก่อ่อนทั้งหลาย...ใครที่เป็นเด็กเก่าของเอกซ์เซียสคงจะพอรู้ธรรมเนียมและฉายาของหอแบล็ควูฟมาบ้างล่ะซินะ แต่สำหรับไอ้เด็กใหม่ที่ยังไม่รู้อะไรเลย จงเตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีสะ!!!เหล่าสตาฟที่สวมชุดคลุมสีดำยาวลากดินพร้อมกับสวมหน้ากากหมาป่าแบบเดียวกันหมดเริ่มล้อมวงสมาชิกใหม่พร้อมกับชายที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดจะเริ่มตะโกนพูดเสียงดัง


เราคือหมาป่า เราคือครอบครัว แล้วเราคือสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่งของสถาบันแห่งนี้!! ซึ่งน้องใหม่อย่างพวกนายและพวกเธอจะต้องผ่านการทดสอบที่ว่าทั้งหมดโดยไม่มีข้อแม้...ทราบบบบ!!? ”


ทราบบบบบบบ!!!เสียงขานรับของทุกคนดังขึ้นจนกังวานลั่น


ใครที่ฉายแววเจิดจรัสที่สุดจำนวน 5 คนในหมู่พวกเธอจะได้รับสิทธิ์ประลองชิงตำแหน่งP4เพื่อเป็นประธานของหอพักแห่งนี้....ทราบ!!? ”


ทราบบบบ!!! ” 


งั้นจงรีบสาวเท้ามาให้ไว  ใครที่มันตามมาไม่ทันจะได้รับบทลงโทษแทนของขวัญรับน้องนะเว้ย !!! ”


โอ้วววววว!!!!~~~” เสียงร้องชอบอกชอบใจดังขึ้น  หึ หอนี้นี่มันเถื่อนตั้งแต่แรกเริ่มเลยเรอะ มันจะดิบสมคำล่ำลือไหมนะ ชักอยากจะรู้สะแล้วสิว่าไอ้บททดสอบนั่นคืออะไร ผมคิดก่อนที่จะเห็นพวกสตาฟที่สวมหน้ากากหมาป่าเริ่มเดินนำขบวนนักเรียนเกรดสิบที่เข้าใหม่ไปอย่างทิ้งระยะ ชาลเดินอยู่แถวข้างๆผมพร้อมกับหัวเราะในลำคอ


ดูท่าแล้ว...ข่าวลือที่ว่ากันว่าแบล็ควูฟรับน้องโหดที่สุดในบรรดาหอพักทั้งหมดคงจะจริงครับนาย


หึ....ถ้ารับน้องแบบง่ายๆมันก็ไม่สนุกสิจริงไหมล่ะ ”  ว่าเสร็จเมื่อเดินมาตามทางที่ทอดยาวผ่านเหล่าหอในหลังหอประชุมใหญ่  จะเห็นสนามหญ้าเขียวชะอุ่มทอดยาวสุดลูกหูลูกตา  มีหอเรดฟอกซ์และหอแบล็ควูฟอยู่ปีกตะวันตก  ถัดไปคือหอบลูอีเกลและกรีนสเน็คอยู่ปีกตะวันออก  ส่วนกลางระหว่างหอในทั้งสี่มีโรงยิมและหอสมุดสำหรับส่วนกลางที่อนุญาตให้เฉพาะนักเรียนมอปลายใช้เท่านั้นอยู่ด้วย  พวกสตาฟที่สวมหน้ากากผ่านพวกเราเดินเข้ามายังโรงยิมใหญ่ที่ตอนนี้มีเหล่ารุ่นพี่ที่แต่งตัวเหมือนกันอยู่กันไปจนทั่วไปหมด  ทั้งบนอรรธจันทร์และที่ประจำอยู่ที่เหล่าอุปกรณ์ที่ตั้งเป็นสิ่งกีดขวางทั้งแบบปีน แบบโหน แบบคลาน แบบวิ่ง และอื่นๆอีกโคตะระเยอะ!!! 


ใครที่มีรายชื่อต่อไปนี้ให้ทำการฝ่าด่านอุปสรรคทั้ง 23 ฐาน ให้ครบแล้วกลับมานั่งประจำจุดของตัวเองสะ....คนที่หนึ่งได้แก่.....!!! ” และแล้วเหล่าบรรดาสตาฟก็เริ่มทำการขานชื่อนักเรียนทีละห้าคนเพื่อเฟ้นหาเหล่าตัวแทนที่เหมาะสมที่จะทำการชิงตำแหน่งP4  ผมเองก็ถูกขานชื่อรวมกับใครไม่รู้อีกสี่คนที่ไม่รู้จัก  พอเหล่าสตาฟให้สัญญาณเริ่มต่างคนต่างกูรีกูจอเร่งสปีดของตัวเองกันอย่างไม่สนใจอะไร เพราะจากที่เป็นศิษย์เก่าที่นี้ในสมัยมอต้น  ใครที่ยิ่งลำดับรายชื่อของตนเองอยู่ลำดับต้นๆมากเท่าไหร่ ก็หมายถึงการได้รับสิ่งอำนวยความสะดวกรวมถึงอภิสิทธิ์ต่างๆก็จะยิ่งได้มากเท่านั้น!! ผมสังเกตเห็นว่าสตาฟแต่ละคนที่ประจำฐานจะคอยจดบันทึกและมีเครื่องจับเวลาของแต่ละคนที่ทำการทดสอบสะด้วย!?

จะวัดสมรรถภาพร่างกายงั้นเหรอ?เหล่าสตาฟทำการทดสอบแล้วรวบรวมผลเฉลี่ยในความสามารถของแต่ละบุคคลนำมารวมกันคิดคำนวณที่กองกลางพร้อมกับตั้งป้ายเอาไว้ว่างดใช้เสียง  สักพักรายชื่อนักเรียนที่เข้าพักหอในกว่าหนึ่งร้อยคนก็ได้ผลเฉลี่ยสูงสุดมาไว้ในมือ...!!!


จากผลการทดสอบของ 23 ฐานทำให้ได้ผู้ที่มีคะแนนสูงสุดทั้งห้าที่มีคุณสมบัติที่จะมาท้าประลองตำแหน่งP4ประจำปีนี้แล้ววววว....!!!

 

ออสสสสสสสสสส!!!!! ” เสียงกู่ร้องอย่างบ้าคลั่งของเหล่าสตาฟที่นั่งชมอยู่บนอรรธจันทร์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงกลองและเครื่องดนตรีที่คอยบรรเลงปลุกขวัญและกำลังใจ

 

แล้วผู้ท้าชิงทั้งห้าของเราจะโค่นตำแหน่งP4ของผู้นำเราได้หรือไม่....ทุกคนคิดว่าเกรดสิบจะล้มP4ที่อยู่เกรดสิบสองได้ไหมมมมมมม!!!!!? ”

 

ด้ายยยยยยยยยยยยยยยยย // ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย!!”


และผู้ท้าชิงทั้งห้าคนของพวกเราได้แก่.....ชาล  เดอร์วินซ์!!!!” เห้ยยยย  ไอ้ชาลหรอวะ!!? ชาลลุกขึ้นยืนพร้อมกับหันมาที่ผมแล้วโค้งหัวให้หนึ่งครั้ง ก่อนที่มันจะเดินตามหลังสตาฟไปประจำตำแหน่งใจกลางของโรงยิมเป็นคนแรก มีเสียงปรบมือและแหกปากร้องอย่างตื่นเต้นดังสนั่น 

 

 ไดน่า มาเช่.....!!!! ” คราวนี้เป็นผู้หญิงงั้นเหรอ สาวผมปะบ่าลุกขึ้นยืนด้วยทีท่าที่มีมั่นใจในตัวเองก่อนจะไปประจำตำแน่งถัดจากชาล

 

ไม่น่าเชื่อว่าปีนี้เราจะมีผู้ท้าชิงเป็นผู้หญิงสะด้วยว่ะ.....!!! // วิ้วววววฮิ้วววววว!!!! ” เหล่าบรรดาสตาฟผู้ชายทั้งหลายต่างดี๊ด๊ากันจนออกนอกหน้า

 

 กรีเซล  แมธิว.....!! ” 


เห้ย...ไอ้หมอนั้น  คนที่อยู่หน้าผมตอนที่เรียกชื่อเข้าหอพักนี่หว่า  ไม่ธรรมดาแหะ

 

 ราฟาเอล คารายซ์.....!!! ” 


ไม่คุ้นหน้าเลยแหะ  เจ้านี้น่าจะเป็นเด็กเข้าใหม่มากกว่า 


และคนที่มีคุณสมบัติเป็นคนสุดท้ายของปีนี้คือ.........!!!!!”เสียงรัวกลองดังกระหึ่มพร้อมกับเสียงที่ขาดห้วงของสตาฟที่ทำการประกาศ  ก่อนบรรยากาศในโรงยิมใหญ่จะปกคลุมไปด้วยความเงียบอีกครั้งพร้อมกับชื่อของผู้ท้าชิงคนสุดท้ายที่ทุกคนรอคอย...!!

 

ได้แก่............คาร์ดอส  เทอร์เนอร์!!!! ”  เชี้ย....นั่นชื่อผม!?  สิ้นเสียงของสตาฟคนนั้นเสียงกรี๊ดกร๊าดของเหล่าผู้หญิงทั้งเกรดสิบแลเหล่ารุ่นพี่ที่อยู่บนอรรธจันทร์ก็ดังปนเปกันมั่วไปหมด  ผมเดินมายังจุดที่สตาฟทำสัญลักษณ์เอาไว้ให้ 


และนี้คือช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอยกันเป็นอย่างยิ่งว่าหนึ่งในห้านี้...ใครจะเป็นผู้ครองตำแหน่งP4 แต่ถ้าไม่มีคนที่ล้มP4คนก่อนได้ล่ะก็....ท่านโคลด์  วอกเกอร์ก็จะครองตำแหน่งP4ต่อจนจบการศึกษานั้นเอง.....!!” ว่าแล้วก็มีชายสวมหน้ากากหมาป่าครึ่งเสี้ยวกับชุดคลุมไหล่สีดำสะดุดตาพร้อมกับเหล่าสมุนอีกสี่คนที่แต่งกายเมื่อกันเดินเข้ามาหาพวกผมที่ยืนประจันหน้าทั้งห้าคน


ภายใต้หน้ากากนั้น....ผมรู้จักไอ้หมอนี้ดี P4หอแบล็ควูฟที่ชอบรังแกและระรานคนที่อ่อนแอกว่าไปทั่ว  สร้างแต่ชื่อเหม็นๆให้หอแบล็ควูฟจนใครๆก็ขยาด โคลด์  วอกเกอร์  ก่อนที่สตาฟกองกลางจะกำกระดาษม้วนสีขาวสิบใบใส่ลงในโถทึบแล้วชูให้ผู้ท้าชิงแต่ละคนล้วงจับฉลาก  จากนั้นสตาฟกองกลางก็ทำการอ่านการท้าประลองที่แต่ละคนจับได้


ชาล เดอร์วินซ์....ท้าประลองยิงธนู

ไดน่า มาเช่.....ท้าประลองเทควันโด

กรีเซล  แมธิว....ท้าประลองแบดมินตัน

ราฟาเอล  คารายซ์.....ท้าประลองเทเบิลเทนนิส

และคาร์ดอส  เทอร์เนอร์.....ท้าประลองดาบ

 

เฮ้วู้ววววววววววววววว!!!!!  เสียงโห่ร้องอย่างสนุกสนานดังขึ้นเมื่อการประลองชิงตำแหน่งของP4เริ่มจะเห็นเคล้าความเข้มข้น  ชายที่สวมหน้ากากครึ่งเสี้ยวเหยียดยิ้มเมื่อได้ยินการประลองของผู้ท้าชิงที่จับได้ของแต่ละคน  ก่อนจะทิ้งคำพูดเชิงดูแคลนให้อีกฝ่ายได้เดือดเล่น


หึ....ไอ้พวกสวะ ไอ้หมอนี่....น่าหมั่นไส้ชิบเป๋งเลยว่ะ ว่าเสร็จสตาฟของแต่ละคนต่างพาผู้ท้าชิงไปยังจุดเปลี่ยนชุดและรับอุปกรณ์สำหรับเริ่มการประลอง  ผมถูกแยกออกมายังห้องแต่งตัวในโรงยิมห้องหนึ่งพร้อมกับอุปกรณ์สำหรับฟันดาบสากลที่พร้อมสับหนึ่งชุด

 

ใส่ชุดแล้วเตรียมสู้สะ....ไอ้เด็กใหม่ สตาฟที่ดูแลผมถอดหน้ากากหมาป่าออกเผยให้เห็นผู้หญิงหน้าคมผมทรงบ็อบที่เหยียดตรง  เอ๊ะ...ทำไมหน้าตาดูคุ้นหูคุ้นตาจังว่ะ  ท่าทางที่ดูทะมัดทะแมงแล้วไอ้ท่านั่งไขว่ห้างแบบนี้....รึว่า!!


เกรล  ชาโตคริฟ เธออยู่เกรดสิบสองเป็นเลขาฯประจำหอแบล็ควูฟนี้น่าทำไมถึงมาเป็นหนึ่งในสตาฟกองกลางได้!!? ”


หุบปากแล้วรีบแต่งตัวสะ...สายตาที่ดุดันที่ทอดมาทำให้ผมยักไหล่ก่อนจะจัดแจงเปลี่ยนชุดพร้อมออกไปประลองทันที  การประลองดาบที่ผมได้คือกีฬาฟันดาบชนิดหนึ่งทีเป็นที่นิยมมากในประเทศอังกฤษ ชุดสีขาวและเกราะเหล็กไฟฟ้าพร้อมกับดาบเซเบอร์เรียวเล็กหนึ่งเล่ม ปลายดาบถูกออกแบบให้ทู่เพื่อป้องกันอันตรายจากการประลอง  กฎกติกาการประลองของดาบเซเบอร์คือคะแนนที่จะทำให้ได้แต้มคือช่วงบนของร่างกาย....ขณะที่ผมกำลังสวมชุดที่ทางสตาฟเตรียมไว้ให้  รุ่นพี่หน้าคมที่เป็นเลขาฯประจำหอก็เอ่ยบางอย่าง


นายน่ะคิดว่าตัวเองจะโค่นเจ้าโคลด์ วอกเกอร์ได้ไหม

 

ไม่รู้เหมือนกัน.......ผมตอบแบบลวกๆกับคำถามนั้นโดยไม่ได้ให้ความสนใจมากมายนัก

 

โค่นมันให้ได้ที....ฉันไม่อยากให้หอแบล็ควูฟเป็นหมาบ้าที่คอยอันธพาลเหล่านักเรียนไปจนมั่วซั่วแบบนี้อีกแล้ว!!” ฝ่ามือของผมที่กำลังจะหยิบเกราะไฟฟ้าขึ้นมาใส่ชะงักไปเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงคำกึ่งขอร้องของรุ่นพี่ที่แก่กว่า


ทำไมถึงมาบอกผม....

 

ไม่ใช่แค่ฉันที่อยากจะเปลี่ยนหัวหน้าP4เน่าๆนี้เท่านั้น  ทั่วทั้งอรรธจันทร์กว่า80เปอร์เซ็นต์อยากเห็นเด็กเกรดสิบโค่นเจ้าหมอนี้แล้วดึงมันลงจากตำแหน่งสูงสุดสักที....!! ”

 

การประลองธนู....โคลด์  วอกเกอร์เป็นฝ่ายชนะครับบบบบ!!!! ’

 

อะไรนะ...ชาลแพ้ยังงั้นเหรอ? ผมคิดในใจอย่างตกตะลึง 


แสดงว่าไอ้หมอนี้...ฝีมือต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ

 

ชิบ....แพ้ยังงั้นเหรอเนี้ย!!!” หญิงสาวสบถในลำคออย่างหัวเสีย  ก่อนที่จะหันมาเอ่ยกับร่างสูงที่เป้นความหวังต่อ


นายก็เป็นเด็กเก่าของเอกซ์เซียสไม่ใช่รึไง....เห็นสิ่งที่ไอ้ชั่วนั้นทำไหมล่ะ!!! ” ผมเงียบไม่โต้เถียง  ใช่  ไอ้ผู้ชายที่ชื่อโคลด์อะไรนั้น  คอยรีดไถ่เงินเด็กนักเรียน  รุมกระทืบพวกที่อ่อนแอกว่าด้วยกฎข้อที่45ที่กล่าวว่าว่า การกระทำของผู้ดำรงตำแหน่ง P4 ถือเป็นอภิสิทธิ์เด็ดขาดในหมู่นักเรียน


 การประลองเทควันโด....โคลด์  วอกเกอร์เป็นฝ่ายชนะครับบบบ!!!! ’

 

“…บ้าจริงนี้ก็เสร็จมันอีกเหรอเนี้ย!! ”  รุ่นพี่สบถลั่นอีกครั้งเมื่อได้ยินคำประกาศของสตาฟกองกลาง  ผมจัดแจงแต่งตัวจนเสร็จก่อนจะมานั่งยังเก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้ให้เพื่อรอคอยการประลองต่อไป

 

“ ……………” ผมนิ่งเงียบไม่พูดอะไร 


การประลองแบดมินตัน....โคลด์  วอกเกอร์เป็นฝ่ายชนะอีกแล้วครับบบบบ!!!! ’

จากท่าทางที่รู้ผลของการประลองในแต่ละแมช  ดูท่าแล้วเกรล ชาโตคริฟทีเป็นเลขาฯประจำหอพักมาสองปีเต็มแบบเธอ  คงจะรู้เรื่องด้านมืดของโคลด์  วอกเกอร์มาไม่น้อย  ทีเหลือเพียงแค่รอเวลา....ว่าการประลองต่อไปผลจะออกมาเช่นไร


การประลองเทเบิลเทนนิส....โคลด์  วอกเกอร์เป็นฝ่ายชนะอีกแล้วครับบบบบผมมมมม!!!! ’

 

พรึ่บบบบบ!!

 

          ผมลุกขึ้นยืนพร้อมกับหน้ากากตาข่ายดำที่ถือไว้ใต้วงแขนก่อนจะพร้อมออกไปประลองดาบสากล  แต่ทว่ามือเล็กของรุ่นพี่เกรดสิบสองก็รั้งเอาไว้พร้อมกับคำพูดที่ทิ้งท้าย

 

 ได้โปรดเถอะ....ชนะมันให้ได้นะนายเทอร์เนอร์ เหลือนายเท่านั้นทีเป็นความหวังของเราในตอนนี้ คำพูดที่เอ่ยขึ้นอย่างคาดหวัง  ไม่ใช่เพียงสายตาที่วิงวอนของรุ่นพี่เกรลเท่านั้น  เหล่าบรรดาสตาฟกองกลางที่ตอนนี้เดินเข้ามารับผมไปยังลานประลองต่างถอดหน้ากากหมาป่าแล้วส่งสายตามาอย่างคาดหวังโดยพร้อมเพรียงกัน

 

........ทำไมถึงคาดหวังว่าผมจะชนะ ผมถามคำถามออกไปอย่างตรงไปตรงหน้า และแล้วสตาฟนายหนึ่งก็กางประวัติส่วนตัวที่ให้เจ้าของเป็นผู้กรอก  ไอ้ใบประวัตินั้นมันชื่อของผมนี้!!?

 

เรารู้ว่านายน่ะมีความสามารถด้านศิลปะการต่อสู้มาเกือบทุกแขนง และได้รางวัลเหรียญทองการแข่งขันมาเยอะ  แต่ในใบประวัตินี้กลับว่างเปล่าเพราะนายไม่ต้องการกรอกมันลงไปใช่มั้ยล่ะ

 

“…………!!!!”

 

 ตอนนี้นายเองก็คือส่วนหนึ่งในครอบครัวของแบล็ควูฟ  เรารู้ว่านายทำได้เทอร์เนอร์....เพราะถ้านายแพ้ในแมชสุดท้ายนี้  โคลด์จะยังคงใช้อำนาจสร้างชื่อเสียๆให้กับแบล็ควูฟไปอีกหนึ่งปีเต็ม!!! ซึ่งนั้นไม่ใช่ปณิธานของหอพักที่แข็งแกร่งของเรา!!! ”

 

แล้วผมจะได้อะไรจากการคาดหวังนี้....นอกจากหาเห่าใส่หัวให้ตัวเองเปล่าๆ

 

พิสูจน์ให้คนอื่นเห็นสิเทอร์เนอร์....ให้หออื่นได้รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของแบล็ควูฟ หอพักที่แข็งแกร่งน่ะไม่ได้มีกำลังเอาไว้รังแกคนที่อ่อนแอกว่า!! แต่มีเอาไว้เพื่อปกป้องตนเองและเพื่อนพ้องต่างหาก!! ”

 

“……………..”

 

ถ้านายทำได้....เหล่าสมาชิกกว่า80เปอร์เซ็นต์ของหอพักนี้จะรู้สึกขอบคุณและเป็นแขนขาให้นายจนกว่าจบการศึกษา  พวกเราขอสาบานด้วยเกียรติและศักดิ์ศรีของตัวเอง ว่าเสร็จเหล่ารุ่นพี่ที่แก่กว่าคุกเข่าให้ผมพร้อมกับคำสัตย์สัญญาที่เอ่ยเมื่อครู่  ผมรู้สึกได้ถึงความหนักแน่นและแน่วแน่นในแววตาพวกเขา  ผมหยิบอุปกรณ์ชิ้นสุดท้ายขึ้นมาสวมพร้อมกับดาบเซเบอร์ที่จะต้องไปประลอง

 

ไม่รับปากว่าจะชนะนะ......ว่าเสร็จผมก็เดินไปยังจุดที่เหล่ากองกลางที่เตรียมสนามไว้กลางโรงยิมใหญ่ทันที โดยไม่เห็นสีหน้าและท่าทางของเหล่ารุ่นพี่ที่ฝากความหวังและคำขอสุดท้ายก่อนจบการศึกษาว่าพวกเขาตื้นตันกับคำพูดกึ่งตอบรับนั้นแค่ไหน


เอาล่ะครับบบบ ตอนนี้เรามาถึงไฮไลท์สุดท้ายของการท้าชิงตำแหน่งP4กันแล้วนะครับบบบบบ  การประลองดาบในครั้งนี้ใช้เป็นประเภทดาบเซเบอร์ กฎกติกาการได้แต้มคือช่วงบนทั้งหมดของร่างกาย  ให้เวลาทั้งหมดสามนาทีฝ่ายไหนได้แต้มสูงกว่าถือเป็นฝ่ายชนะครับผมมมม!!!’


 เหล่าเสียงเชียร์และกลองปลุกใจดังขึ้นเป็นระรอกคลื่น เหล่านักเรียนเกรดสิบที่เหลือนั่งรับชมการประลองสุดท้ายที่จัดขึ้นทุกปีการศึกษาอย่างลุ้นระทึก  ร่างสูงผู้ท้าชิงหยุดยืนอยู่ฝั่งในแดนสีแดง  ในขณะที่อีกฝ่ายที่ยืนอยู่ในแดนสีน้ำเงินตวัดปลายดาบของตัวเองพร้อมกับคำพูดก่อนการประลองจะเริ่ม



เห้ยยยย....ไอ้ผมบลอนต์ กูเหม็นขี้หน้ามึงตั้งแต่แรกเจอเลยว่ะ  เห็นแล้วมันคันฝ่าตีนยิกๆๆไม่หยุดเลยเว้ย!!! ” เสียงตวาดที่ดังขึ้นพร้อมกับคำพูดยียวนกวนประสาท  ทำให้ร่างสูงที่ถูกสบประมาทก็เล่นคารมโต้กลับอีกฝ่ายที่แก่กว่าอย่างไม่เกรงกลัว


พูดมากปากเหม็นว่ะโคลด์....มึงเป็นฮ่องกงฟุตรึไงวะคำพูดที่กัดอย่างเจ็บแสบของเด็กเกรดสิบทในนามผู้ท้าชิง  ทำให้เหล่าผู้ชมการประลองของหอแบล็ควูฟหัวเราะร่าอย่างชอบอกชอบใจที่เห็นผู้ดำรงตำแหน่งถึงกับฮึดฮัดโต้กลับไม่ถูก

 

ฮะฮ่ะฮ่าๆๆๆๆ.....

 

จบการประลอง...ได้เจอตีนกูแน่มึง!! ” คำพูดที่เครียดแค้นของอีกฝ่ายดังขึ้นพร้อมกับตั้งดาบพร้อมสู้

 

เออ...อย่าดีแต่เห่าแล้วกัน สิ้นคำโต้เถียงไปมาของผู้เข้าแข่งขัน  ทั้งสองอยู่ในท่าตั้งดาบพร้อมบุก  ในขณะที่สตาฟกองกลางที่ทำหน้าที่เป็นกรรมการเตรียมพร้อมอุปกรณ์นับแต้มเสร็จก็ให้สัญญาณทั้งคู่เริ่มประลองได้!!!

 



พรึ่บ  พรั่บ  ฉึกกกกก!!!


          ขณะที่ฝั่งสีน้ำเงินเข้าพุ่งตัวเข้ามาหมายจะลงดาบ  ร่างสูงก็สาวเท้าเข้าตวัดดาบป้องกันก่อนจะกลายเป็นฝ่ายพลิกสถานการณ์ด้วยการลงดาบที่เนินอกจนอีกฝ่ายกลับมาปัดป้องไม่ทัน!!!

 

ติ๊ดดดดดดดดด!!!


            1 – 0 แล้วครับบบบบบ โอ้โหหหหห เพิ่งจะเริ่มการประลองเท่านั้น  ฝ่ายผู้ท้าชิงเป็นฝ่ายได้แต้มนำไปก่อนแล้วครับ!!!! ’  คำประกาศของเหล่ากองกลางเรียกเสียงเชียร์ของเหล่าผู้ชมได้เป็นอย่างดี

 

          เฮ้!!! // วิ้วววววว!! // สุดยอดว่ะ!!!! ’ เสียงกู่ร้องอย่างชอบอกชอบใจที่ได้เห็นการแข่งขันที่มีแววความมันส์ที่น่าจะสูสีของผู้เข้าแข่งขัน  นั้นทำให้ฝั่งของโคลด์โกรธจนเดือดพล่านที่พลาดท่าเสียแต้มให้เด้กเมื่อวานซืน!!!

 

          หน็อยยยยยแก……..!!!!”

 

พรึ่บบบ  ฉึกกกก!!!


          “………!!!?” ชายหนุ่มที่เดือดพล่านผงะตกตะลึง  เพียงแค่เขากำลังจะก้าวเข้าไปทำแต้มโดยการตวัดดาบให้โดยแขนของอีกฝ่าย  เพียงชั่วพริบตากลับกลายเป็นว่าไอ้หมอนั้นตวัดดาบลงมาที่หน้ากากตะข่ายของเขาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียก่อน!!!

 

ติ๊ดดดดดดดดด!!!


            2 – 0 ครับบบบบบ ไม่น่าเชื่อ ผมไม่อยากเชื่อเลยครับ!! ยังไม่ถึง 20 วิด้วยซ้ำผู้ท้าชิงของเราก็เป็นฝ่ายทำแต้มอีกแล้ว!!! ’


ท่าทีที่นิ่งเรียบแล้วก็ความฉับไวเมื่อครู่  ทำให้โคลด์ถึงกับเหงื่อตกพลางคิดในใจว่า  ไอ้เด็กนี้....มีดีกว่าที่คิด  จากนั้นทั้งคู่ก็เข้าห่ำหั่นกันในทันที!!!  ฝ่ายน้ำเงินบุกบ้าง  แดงบุกบ้างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปจนในทุกสุดเหลืออีกเพียงสามสิบวินาทีสุดท้ายที่จะตัดสินว่าใครจะเป็นผู้คว้าชัยชนะไปครอง!!!


เอาล่ะครับ...ตอนนี้เหลืออีกสามสิบวิสุดท้ายแล้ว  ทั้งคู่ยังมีคะแนนอยู่ที่ 30 – 24 ซึ่งฝ่ายของผู้ท้าชิงของเรายังคงเป็นฝ่ายนำอยู่ครับ!!! ’


จากคะแนนที่ห่างกันถึงหกแต้ม เหล่าสมาชิกที่คอยลุ้นให้มีการโค่นตำแหน่งลุ้นกันแทบขาดใจหวังให้สามสิบวินาทีนี้ผ่านไปโดยที่เด็กเกรดสิบหน้าใหม่นั้นยังคงเป็นฝ่ายนำอยู่เหมือนเดิม!!!  ว่าเสร็จ...ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายต่างป้องกันกันอย่างสุดฤทธิ์ฝั่งของผู้ดำรงตำแหน่งก็บุกทะลวงชนิดที่ไม่มีอะไรจะเสีย แต่จนแล้วจนรอด...ด้วยประสบการณ์ที่ต่างชั้นและความสามารถที่ต่างกันทำให้ร่างสูงต้องสวนกลับอย่างเผลอเอาจริง!!!

 

พรึบ  พรึ่บ พรึ่บ  ฉับ ฉับ ฉับ !!!


          บ้าชะมัด...เด็กนี้มันเก่งขนาดนี้เลยเหรอว่ะ!!? โคลด์อุทานในใจเมื่อจู่ๆร่างสูงสวนกลับโดนการเป็นฝ่ายไล่ต้อนจนเขาทำได้แค่ปัดป้องเพื่อปกกันคะแนนไม่ให้ถูกช่วงชิงไปมากกว่านี้

 

ติ๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!!


‘ 31 – 24 ครับบบบบ!!! หมดเวลาการแข่งขันพอดี...ฉะนั้นตำแหน่ง P4 ปีนี้ได้แก่....ผู้ท้าชิงนักเรียนเกรดสิบ  นายคาร์ดอส  เทอร์เนอร์ !!!  


จนเสียงของการแข่งขันดังขึ้นพร้อมกับคำประกาศผู้คว้าชัยชนะ!!! เหล่านักเรียนเกรดสิบต่างโห่ร้องชอบอกชอบใจในการประลองที่เมามันส์  ในขณะที่เหล่าสมาชิกหอในทั้งเกรดสิบเอ็ดและเกรดสิบสองต่างลุกหือเข้ามาหาประธานหอพักแบล็ควูฟคนใหม่พร้อมกับโยนร่างสูงขึ้นอากาศด้วยเสียงเฮที่ดังสนั่นลั่นโรงยิมกว้าง!!!!


ประธาน  ประธาน  ประธาน ประธาน…..!!! 


เห้ยยยยยย   พอแล้วววววว!!!” ร่างสูงที่ถูกโยนไปมาโดยผู้คนนับร้อยที่กู่มาร่วมแสดงความยินดีแหกปากตะโกนลั่น  ในขณะที่ชาลอมยิ้มกับความสำเร็จอีกก้าวของผู้เป็นนายที่กลายมาเป็นผู้ดำรงตำแหน่งP4อย่าภาคภูมิ

 

หู้วววววววววววววววว เฮโอเล่โอเล่!!!! เทอร์เนอร์  เทอร์เนอร์!!!! ”

 

หยุดโยนแล้วปล่อยฉันสักทีโว๊ยยยยยยยยยยยยย!!!!”    และตำแหน่งP4ของผมคือจุดเริ่มต้นเล็กๆของเรื่องราวทั้งหมดที่จะเกิดขึ้น




เสร็จสิ้นวันยุ่งๆสักที  ผมที่เดินตามหลังของสาวสุดมั่นที่เป็นเลขาประจำหอพักอย่างเกรล  ชาโตคริฟที่เรียนอยู่เกรดสิบสองมาพร้อมกับชาลและก็พวกที่ได้เข้าชิงตำแหน่งเมื่อครู่หลังจากเสร็จสิ้นวันปฐมนิเทศน์  เรื่องรายละเอียดสุดยาวยืดน่ะผมไม่ได้ฟัง  รู้แค่ว่าไอ้ตำแหน่งP4 อะไรเนี้ยมีหน้าที่อะไรสักอย่างนี้แหละ  ผมให้ชาลเป็นรองประธานเพราะผมไว้ใจมันที่สุดและใช้งานง่ายสุดด้วย  ส่วนสามคนที่เหลือชื่ออะไรกันมันนะ....เออ ช่างเถอะ พวกนั้นจะเป็นกรรมการชุดใหม่ที่โรงเรียนเราเรียกว่า  เมมเบอร์ 

...และแล้วเราเดินขึ้นมายังชั้นสูงสุดของหอแบล็ควูฟจนได้  ตลอดทั้งชั้นมีเพียงประตูอยู่ แค่เจ็ดห้องพอดีคนเป๊ะๆ   ข้าวของของคณะกรรมการชุดเก่าถูกยกออกไปตอนไหนไม่รู้   ห้องกว้างขนาดใหญ่ที่กว้างขวางมากๆ แถมยังมีระเบียงยื่นออกไปให้เห็นวิวสุดลูกหูลูกตาของโรงเรียนอีกด้วย  เหล่าเมมเบอร์ที่เหลือขอตัวไปพักผ่อน  ข้าวของของผมทุกชิ้นถูกยกเตรียมขึ้นมาภายในห้องกว้างเรียบร้อยแล้ว  รุ่นพี่เกรลยืนพิงอยู่ด้านนอกพร้อมกับชาลที่ยังยืนอยู่ประตู

 

“  กฎระเบียบฉันจะไม่พูดเยอะ  พวกนายเองก็เป็นศิษย์เก่าของที่นี้ฉันจะเอาแค่เอกสารที่นายควรจะรู้ในฐานะP4มาให้ก็แล้วกัน....รุ่นพี่เกรลเอ่ยพลางหันหน้ามาหา

 

ทำตามที่รับปากไว้ให้แล้ว  ต่อไปขอทำตามใจตัวเองแล้วกันนะร่างสูงแค่นหัวเราะพลางแสยะยิ้ม  ผมไม่ได้สนใจไอ้ตำแหน่งบ้าบอนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่เห็นแก่คำขอร้องของเหล่ารุ่นพี่ที่ก้มหัวให้โดยไม่นึกถึงศักดิ์ศรี เพราะแบบนั้นก็เลยปล่อยผ่านแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ได้  เป้าหมายที่ผมตั้งไว้คือหาตัวพี่สาวคนนั้นให้เจอก่อนที่เธอจะจบการศึกษาต่างหากล่ะ

 

อยากจะทำอะไรไม่มีใครเขาปรามนายได้อยู่แล้วล่ะค่ะประธานเทอร์เนอร์  ฉันไปล่ะว่าเสร็จรุ่นพี่ก็กำลังจะเดินจากไป  แต่ทว่าจู่ๆก็เหมือนกับว่ามีไอเดียดีๆแล่นเข้ามาในหัวจนผมต้องตะโกนเรียกพี่เขาอีกครั้ง

 

เดี๋ยว....

 

ขวับ?

  หญิงสาวหันกลับมาพร้อมกับสีหน้าที่เหมือนจะถามว่าเรียกทำไม  ชาลเองก็ยืนงงเป็นไก่ตาแตกที่เห็นรอยยิ้มของผมเปิดกว้าง

 

  มีของที่ไม่ว่ายังไงก็อยากได้อยู่น่ะว่าเสร็จรุ่นพี่ก็เลิกคิ้วก่อนจะยักไหล่แล้วไม่พูดอะไร  ส่วนชาลหันมาหาแล้วก็ถามด้วยความสงสัย

 

ตึงงงงงง!!!

          เสียงกระทบของกองเอกสารขนาดเอสี่ขนาดมหึมาพร้อมกับแฟ้มเคลือบอย่างดีอีกกองหนึ่งวางลงบนพื้นโต๊ะกว้าง 


อ๊ะของที่นายว่า เสียงถอนหายใจที่หอบเฮือกของสาวเจ้าดังอยู่เป็นระยะๆ  สายตาคมของชายผู้เรียกขอสิ่งที่ต้องการกวาดมองด้วยสีหน้าที่เดาไม่ออก  แต่นั้นก็ไม่ใช่ธุระที่เธอจะตั้งแง่มาเขาจะไหว้วานให้เธอขนเอกสารย้อนหลังพวกนี้ไปทำไม เพราะอะไร แล้วก็เพื่ออะไรอยู่ดี  ขณะที่สาวเจ้ากำลังจะหันหลังก้าวออกไปจากห้อง  ท่าทีที่ทำเป็นวางมาดเมื่อครู่ก็แทบจะอดใจคว้ากองเอกสารที่อยากได้มาเนิ่นนานไม่ได้ 


          อ่อ  อ่านระเบียบและกำหนดที่ฉันลิสต์ด้วยล่ะ เสียงกึ่งกำชับหันกลับมาทำให้มือหนาของร่างสูงที่กำลังจะหมายไปเอมจับต้องชะงักแล้วกอดอกอย่างแนบเนียน  พอสิ้นเสียงประตูบานใหญ่ที่ถูกปิดลงเขาก็คว้าเอกสารกองใหญ่ที่ตอนนี้ใจเขาเต้นตุบตับบวกกับความอยากรู้ที่แทบจะทะลุออกมาจากอกเต็มประดา

         

พรึ่บ  พรั่บ  พรึ่บ  พรั่บ

 

          ไม่นานสิ่งที่ร่างสูงเรียกขอก็ได้มาพร้อมกับปึกเอกสารขนาดกลางที่กองอยู่ที่โต๊ะในห้องทำงานส่วนตัวของตนเอง  ฝ่ามือหนาหยิบกองกระดาษปึกนั้นที่ถูกวานให้หามาให้ก่อนที่นัยน์ตาคมกวาดมองไปบนกระดาษแต่ละใบ เหล่าบรรดารายชื่อและคุณสมบัติที่คัดออกจากความน่าจะเป็นถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงนับไม่ถ้วน

 

          จะเอารายการนั่นมาทำอะไรอย่างงั้นหรอครับนาย ชาลที่กำลังอ่านเหล่าลิสต์รายการที่รุ่นพี่ทิ้งเอาไว้พร้อมกับกำชับให้ทั้งคู่ศึกษา 

 

          “ เหอะหน่า....งานนี้สนุกแน่เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่หลังจากได้ฟังคำเอาแต่ใจของผู้ชายตรงหน้า   ดูท่าแล้วชายผู้ที่เขานับถือและเรียกว่านายน้อยมาโดยตลอดจะให้ความสนใจกับสิ่งที่ตนเองร้องขอมากกว่า  ร่างแกร่งค่อยๆตัดลิสต์ของบุคคลที่ไม่จำเป็นออกไปจนหมดครบถ้วนทุกประเด็นและพิจารณาตามความเป็นไปได้    


ท้ายที่สุดตลอดเวลาสามปีที่ตามหาก็ไม่มลายหายไป  พี่สาวคนที่เขาตามหา  ทั้งลำดับเหตุการณ์  ความน่าจะเป็น เพศ อายุ ชั้นปี และความเป็นเหตุเป็นผลทุกอย่าง !!!

 

          “ หึ หึ หึ หึ ฮะฮ่า...เจอแล้ว เจอแล้ว เจอแล้วเว้ยยยยยยยยยย เสียงหัวเราะที่ดังเป็นระรอกคลื่นพร้อมกับแววตาที่ส่องประกายเป็นระยิบระยับนั้น  ทำให้ชาลที่กำลังนั่งอ่านกฎระเบียบและข้อกำหนดต่างๆหยุดชะงักแล้วหันมามองนายน้อยของคนเอง

 

 ยิ้มใหญ่เลยนะครับ....นายน้อย ” ชายคนสนิทเอ่ยพรึมพรำที่เห็นท่าทางที่ดีใจจนถึงกับขนาดกระโดดโลดเต้นและไม่สงวนท่าทีของนายน้อย นั้นยิ่งให้ชายหนุ่มรู้สึกอยากจะรู้จักหญิงที่นายน้อยเขาตามหาขึ้นมาเสียดื้อๆสะแล้วว่าจะเป็นผู้หญิงแบบไหน



1 เดือนต่อมา

          เสียงกู่ร้องของเหล่านักเรียนชายจำนวนหนึ่งที่กำลังฝึกฝนร่างกายด้วยการวิ่งรอบสนามหญ้าของโรงเรียนตั้งแต่ไก่โห่  และเสียงฝึกฝนทักษะด้านกีฬาที่ดังเพราะเสียงพื้นรองเท้าขูดไปและลูกบอลที่เสียดสีไปกับพื้นของโรงยิมสนั่นลั่นเกิดเป็นเสียงเอี๊ยดอ๊าดและโครมครามไปจนทั่ว  ตอนนี้ชื่อเสียงเสียๆของแบล็ควูฟถูกขจัดออกจนกลายเป็นที่กล่าวขานไปจนทั่วโรงเรียน  ภาพของหอที่เคยเที่ยวละลานหออื่นๆถูกซ้อนทับด้วยภาพความมีวินัยในการฝึกซ้อมร่างกายและหันเหมาเสริมทักษะกีฬาในช่วงรุ่งสางและตกเย็นจนเด็กหออื่นๆเริ่มจะชินกับภาพเหล่านี้สะแล้ว 

          ซ้าย   ซ้าย   ซ้ายขวาซ้าย  เสียงทุ้มต่ำที่ร้องบอกจังหวะในขณะที่วิ่งอยู่เรียกความสนใจให้กับผู้คนทั่วบริเวณไปทั่ว  ไม่เว้นแม้แต่เหล่าหนอนหนังสือที่ขลุกตัวอยู่ที่หอสมุดส่วนกลางอย่างเด็กหอบลูอีเกลเองก็ยังต้องละสายตาจากตำราขึ้นลงมามองต้นเสียงที่เกิดขึ้นจากด้านล่าง


          หูวววว  เห็นเขาว่ากันว่าประธานคนใหม่ของหอแบล็ควูฟเป็นเด็กเกรดสิบนี่หน่า  เสียงซุบซิบจากเพื่อนร่วมคลาสเริ่มเปิดประเด็น


          ใช่ๆ ไม่น่าเชื่อเนอะว่าจะเปลี่ยนแปลงหออันธพาลนั้นให้กลายเป็นแบบนี้ในช่วงระยะเวลาสั้นๆได้ขนาดนี้ เสียงของสาวสองก็เริ่มให้ความสนใจกับประเด็นดังกล่าวก่อนที่เจ้าหล่อนจะปิดผนึกตำราวิชาชีวะลงแล้ววางไว้ข้างตัว


          อร๊ายยยยยย   ว๊ายยยยยย เสียงวี๊ดว๊ายจากเหล่านักเรียนที่ไปออกันอยู่ที่หน้าต่างเริ่มดังขึ้นและดูแล้วไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง  ร่างบางดันแว่นของตนเองเข้าใบหน้าคิ้วโก่งขมวดเป็นปมนึกหงุดหงิดในใจ  ให้ตายซินี่มันห้องสมุดนะไม่มีมารยาทเอาสะเลย 


          แก๊....ฉันอยากรู้อ่ะว่าเขากรี๊ดกร๊าดอะไรกัน  เราไปดูกันม่ะ นาเดีย  ฮันน่าทีท่าที่อยากรู้อยากเห็นสะเต็มแก่ของสาวสองเริ่มทำให้เพื่อนสาวอย่างนาเดียปิดสมุดการบ้านที่ยังทำไม่เสร็จลงแล้วเริ่มเห็นด้วย


          เออว่ะโอเว่นแกก็พูดถูก  แต่กรี๊ดกร๊าดอะไรกันว่ะทางนั้นมันโรงยิมไม่ใช่หรอ นาเดียพูดพลางทำให้ร่างบางต้องละสายตาออกจากตำราเล่มหนา  ก่อนจะพยักหน้าเชิงตอบรับแทนคำพูดว่าใช่


          ถ้าพวกแกอยากไปก็ไปนะ...ฉันขอผ่าน ร่างบางเอ่ยตัดบทสนทนาอย่างรู้ใจเพื่อนสนิททั้งสองคนที่กำลังจะคะยั้นคะยอให้เธอไปให้ได้อย่างรู้ทัน

 

          ชู่วววววววววววว!!!!! ” เสียงเอ็ดของบรรณารักษ์ของห้องสมุดดังขึ้นพร้อมกับปั้นหน้ายักษ์ใส่นักเรียนที่แหกกฎ  เหล่าบรรดาหญิงสาวหน้ามุ่ยพลางทำทีท่าสำรวมให้มากขึ้นแต่ก็ยังคงออกันอยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่ไม่รู้จักหยุดหย่อนอยู่ดี

 

          คุณสตีฟกับคุณเกรย์มาหาครูหน่อย  เสียงของครูผู้คุมคาบสอนดังขึ้นอยู่กลายๆ  ทำให้สาวสองและร่างบางต้องละจากตำราที่กำลังค้นคว้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้  ครูผู้สอนมอบหมายหน้าที่ให้ทั้งสองทำเพื่อลดภาระของตนเอง โดยให้เพื่อนหญิงในร่างชายของเธอไปยกสัมภาระบรรจุตำราใหม่ๆมาที่ห้องสมุดส่วนกลาง  ส่วนเธอได้ม็อบถูพื้นกับถังน้ำให้ไปทำความสะอาดพื้นห้องสมุดสะงั้น  ขณะที่กำลังไล่ทำความสะอาดเหล่าฝุ่นที่เกาะกรังอยู่ที่พื้นจนมาถึงบริเวณเหล่านักเรียนหญิงที่ออกันอยู่ที่หน้าต่างเป็นจุดสุดท้าย 

 

          อร๊ายยยยยแก  เด็กหอแบล็ควูฟมีคนหล่อๆเยอะขนาดนี้เลยหรอ!!? ”

 

          โอ๊ยยยยย   ดูนั่นๆนักบาสถอดเสื้อล้างหน้าอยู่ด้วย..อ่า  ซิกแพ็คจงเจริญ เสียงพรึมพรำของเหล่านักเรียนหญิงดังอยู่ไม่ไกล แต่นั้นก็ไม่ได้เรียกความสนใจให้สาวน้อยที่อยากจะทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้เงยหน้าขึ้นมามองเลยสักนิด   อ่า....เสร็จสักที  ร่างบางปาดเหงื่อเมื่อถูพื้นห้องสมุดเสร็จตามหน้าที่ที่ได้รับก่อนที่เธอจะขนไม้ม็อบและหิ้วถังน้ำถูพื้นแล้วหมายจะเดินจากไป 

          โทษนะ  ขอทางหน่อย

 

          นั้นเขา...อร๊ายยยยย นั้นเขา!!!!” 

แต่ทว่าจู่ๆก็มีนักเรียนหญิงจำนวนหนึ่งแห่มาที่ริมหน้าต่างจนชนร่างเธอเข้าอย่างจัง   ถังน้ำถูพื้นที่แสนสกปรกลอยละลิ่วปลิวออกไปตามแรงปะทะ สาวเจ้าของร่างเซไถลไปเกาะขอบหน้าต่างบานใหญ่เพื่อยึดเหนี่ยวตนเอง

 


โครมมมมมมมมมม เฟี้ยวววววววว  ซ่าส์


         

            ‘…………………………..’  เสียงกรี๊ดกร๊าดและซุบซิบฮึมฮัมนั้นสงบลงจนเหลือแต่ความเงียบจนน่าแปลกใจ  เสียงอุทานต่ำที่ดูเกรี้ยวกราดดังขึ้นมาจากชั้นล่างแทนเสียงวี๊ดว๊ายเมื่อครู่

 

เห้ยยยยยยย  ยัยคนนั้นน่ะ……..!!!! ” เสียงแผดเสียงสุดห้าวดังขึ้นมายันชั้นบน  ร่างบางหยัดกายของตนเองขึ้นพลางก้มหน้าลงไปมองก่อนจะผงะตกใจเมื่อพบว่า  ถังน้ำถูพื้นสีดำกำลังอยู่บนหัวของชายคนหนึ่งที่ไม่ทันได้เห็นใบหน้า  เสื้อผ้าคล้ายชุดคาราเต้สีดำเกรอะกระและเปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำสกปรกทั้งสิ้น  เหล่าชายที่สวมชุดสีขาวสายคาดเอวสีดำนับสิบจ้องเขม็งมายังเธอที่มีไม้ม็อบถูพื้นอยู่ข้างกายด้วยสีหน้าที่จะฆ่าแกง 


ชุดคาราเต้ขนาดนี้...พวกนี้เด็กหอแบล็ควูฟที่เก่งศิลปะการต่อสู้นี่หว่า!!

เอ่อ...ฉัน   ฉันไม่ได้

 

เด็กหอบลูอีเกลงั้นเรอะ  ไปลากยัยนั้นลงมาให้ได้!!! ” เสียงของชายชุดขาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้น  ในขณะที่ร่างบางสัมผัสได้ถึงจิตสังหารหมู่  ชายนับสิบคนวิ่งแจ้นมายังห้องสมุดส่วนกลางเร็วยังกับนินจา  ร่างบางที่กำลังถูกจับตามองโดยคนทั้งห้องสมุดเริ่มเลิกลั่กทำอะไรไม่ถูก  ในขณะที่ชายหนุ่มสวมชุดดำคว้าถังน้ำที่ลอยละลิ่วลงมาออกไปด้วยสีหน้าหงุดหงิดสุดขีด  สายตาคมที่กำลังคุกรุ่นเหลือบไปเห็นแสงระยิบที่ประกายเข้ามาที่ตาพอดี  ก่อนที่เขาจะก้มลงไปเก็บขึ้นมาแล้วเดินไปยังห้องสมุดส่วนกลางพร้อมกับชายคนสนิท


ฮันน่าแกทำอะไรรู้ตัวไหมเนี้ย!!!” ยัยนาเดียปี่เข้ามาเมื่อเห็นสถานการณ์ทุกอย่างคาตาคู่สวย  สีหน้าของนักเรียนหัวกะทิที่มาดมั่นแตกพลั่กไปด้วยเหงื่อและขาวซีดราวกับกระดาษ 

 

เห้ยเสียงเอะอะไรกันยะชะนีทั้งสอง เสียงของโอเว่นที่เสร็จกิจดังขึ้นพลางมองเพื่อนสาวสองคนที่ดูผิดสังเกต  บ้าเอ๊ยยยย  ถึงฉันจะหัวกะทิแค่ไหน ก็ต่อกรกับพวกสายบู๊พวกนั้นไม่ไหวหรอก สาวเจ้าปัญหาพลันนึก


ยัยฮันน่าอ่ะสิ....มันทำ....

 

โอ๊ย ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว!! พวกแบล็ควูฟกำลังขึ้นมา!!!” ร่างบางที่กำลังตื่นตระหนกแทรกกลางนาเดียด้วยท่าทีร้อนรน 

 

แบล็ควูฟ!!!? นี้แกบ้าไปแล้วเรอะ!!!  งั้นก็เพ่นสิค่ะจะอยู่เป่าปี่รึไงล่ะ   พอเสียงของเพื่อนสาวกล่าวเสร็จสาวน้อยก็วิ่งแจ้นเอาอุปกรณ์ไปเก็บอย่างลวกๆ   นาเดียวิ่งไปที่บันไดเพื่อขวางให้พวกแบล็ควูฟที่วิ่งขึ้นมานั้นช้าลง  ส่วนโอเว่นรีบแจ้นไปหมายจะไปรัวลิฟต์ แต่ทว่าไม่ทันเสียแล้วลิฟต์ตัวใหญ่แล่นขึ้นมาจนประตูลิฟต์กว้างเปิดออกเผยให้เห็นชายสูงโปร่ง  อกล่ำสันที่เล็ดลอดออกมาจากชายเสื้อคาราเต้สีดำ  ทีท่าที่เสยผมสีบลอนต์ที่เปียกชุ่มและสายตาที่แข็งแกร้าวมองเขาอย่างผ่านเลยพร้อมกับชายรูปหล่ออีกคนที่ตามอยู่ข้างหลังนั้นทำให้วิญญาณของโอเว่นแทบจะละลาย  นาเดียวิ่งขึ้นมาจากบันไดด้วยสีหน้าเหน็ดเหนื่อยเพราะไม่สามารถสกัดเด็กแบล็ควูฟได้ทันเวลา  เธอเห็นเพียงสายตาที่เลือนลอยของเพื่อนสาวที่ยังคงทอดมองชายชุดดำคนนั้นราวกับเพ้อฝัน

โอเว่น โอเว่น….ทำไงดีอ่ะ!! ”

 

ต๊ายยยย  ผู้ชายอะไรน่ากิน นาเดียสบถด้วยเสียงไม่สบอารมณ์  งานนี้ต้องพึ่งดวงของตนเองแล้วล่ะเพื่อนเอ๊ย  นาเดียคิด

 

เห้ยยยยยย  หยุดนะเว้ยยัยบลูอีเกล!!!! ” เสื้อคลุมสีน้ำเงินเด่นจ้าทำให้สาวน้อยที่กำลังวิ่งหนีการไล่ล่าอันแสนอุดตะรุดแทบจะบ้าตาย  อุตส่าห์วิ่งลัดจากห้องสมุดส่วนกลางออกมาจนถึงอาคารเรียนหลักแล้วยังสลัดเจ้าหมาบ้าพวกนี้ไม่พ้นเล๊ยยยย!!! แม่มเอ๊ย  จะซวยอะไรกันนักกันหนาวะ!!!

 

หมับ!?


อื้อ.....!! //………..”  แต่แล้วมือของบุคคลปริศนาก็คว้าร่างอรชรเข้ามาก่อนจะกดหัวให้เธอซ่อนกายอยู่ด้านในแต่โดยดี

 

ตึก  ตึก  ตึก  ตึก

          เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นของชายนับสิบกลับมารายงานร่างสูงที่กอดอกด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ด้วยอาการกระตุกกระตัก  ด้านหลังของพวกเขารายล้อมไปด้วยเหล่านักเรียนหลายชั้นปีและหลายหอพักที่ตามติดสถานการณ์ชุลมุนดังกล่าวอย่างใคร่รู้

 

 เอ่อ....ห้องเรียนแถบนี้หาจนทั่วแล้วครับ  แต่ว่าไม่เจอเลย เสียงของชายผู้หนึ่งอาสากล่าว  คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนที่สายตาคมจะปาดไปเห็นห้องใหญ่อีกห้องที่เขียนว่าห้ามบุคคลภายนอกเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต

 

แล้วห้องนั้นล่ะ

 

นั้นมันห้องของ....เอ่อ.....

 

แอ๊ดดดดดดดดดดดดด

 

          ห้องของฉันเอง....เสียงทุ้มต่ำของชายอีกคนที่เปิดประตูบานใหญ่ออกมาเอ่ยพร้อมสายตาที่มองมายังร่างโปร่งที่อยู่ในชุดคาราเต้สีดำที่เปียกชุ่มจนพื้นทางเดินเปียกเป็นระยะๆ 

 

พอดีมีเด็กหอของนายก่อเรื่องแล้วก็วิ่งแจ้นหนีหาย...ไม่รู้ว่าเด็กบลูอีเกลที่เคร่งในระเบียบเคยเรียนรู้เรื่องมารยาทบ้างรึเปล่า ชายผมบลอนต์จ้องมองบุคคลอีกคนด้วยทีท่าที่ไม่เกรงกลัวพลางซับเส้นผมด้วยผ้าขนหนูที่ชายคนสนิทของเขาส่งมาให้ไปพลางๆ

 

กล่าวหาโดยไร้ซึ่งหลักฐานแบบนี้  ฉันเรียกสิทธิ์ขอความเป็นธรรมกับศาลส่วนกลางได้นะ   ชายผมดำขลับเอ่ยพลางยืดกายที่เอนอยู่ข้างประตูแล้วประจันหน้ากับชายหนุ่มเลือดร้อนโดยไม่หวั่นเช่นกัน

 

หึ  หลักฐานน่ะมีแน่ ว่าเสร็จร่างโปร่งชูของบางอย่างที่เขาเก็บได้ขึ้นมาให้อีกฝ่ายดู  เข็มกลัดรุ่นรูปนกอินทรีย์พร้อมอักษรย่อที่บ่งบอกความเป็นเจ้าของทำให้อีกฝ่ายนิ่งเงียบ

 

“…………….”

 

แหม   เลขเดียวกับเข็มของคุณเลยนะนัยน์ตาคมพูดพลางเหลือบมองเข็มรุ่นของฝ่ายตรงข้ามที่บ่งบอกถึงลำดับรุ่นบนเสื้อใต้ชุดกราวน์ของอีกฝ่าย

“…………….”

 

อักษรย่อ H.G. ไม่ทราบว่าพอจะรู้จักเจ้าของเข็มนี้บ้างไหมคุณประธานหอบลูอีเกล

 

บังเอิญว่าฉันไม่ได้ว่างมานั่งจำชื่อของนักเรียนนับร้อยที่รุ่นเดียวกับตนเองหรอกนะ

 

ถ้ายังงั้นก็ไม่เป็นไร....ผมขอแค่ค้นห้องนั้นหน่อยซิ ร่างแกร่งพูดพลางจะก้าวเข้าไปแต่ทว่าอีกฝ่ายกางแขนแกร่งที่สวมชุดกราวน์สีขาวออกพร้อมกับเอ่ยวาจาลั่น

 


พรึ่บบบบบบ!!

นี้เป็นห้องแล็บส่วนตัวของฉันที่กำลังวิจัยโปรเจ็คจบการศึกษาอยู่....หากพวกนายที่เต็มไปด้วยเชื้อแบคทีเรียและเหงื่อไคลที่จะทำให้งานวิจัยของฉันปนเปื้อนล่ะก็   ฉัน - ขอ – ปฏิเสธ สายตาที่เอาจริงของชายตรงหน้าทำให้ร่างสูงยอมผละถอยออกมาก้าวหนึ่ง


งั้นก็ได้....เราจะไม่เข้าไปยุ่ง

 

“…………..”

 

แต่ถ้าคราวหน้าผมเจอเจ้าของเข็มรุ่นนี้ล่ะก็......ต่อให้คุณกางปีกปกป้อง  ผมก็ไม่เกรงใจหรอกนะชายหนุ่มเลือดร้อนเอ่ยพร้อมกับนัยน์ตาแข็งกร้าวที่บ่งบอกว่าเขาเอาจริงกับคำพูดที่เอ่ยมามากแค่ไหน

 

ถ้าคนของฉันผิดจริง  ฉันจะไม่สอดมือเข้าไปช่วย

 

หึ  จำคำของตนเองไว้ให้ดีล่ะกัน.... สิ้นบทสนทนาอันแสนร้อนระอุของชายผู้ทรงอิทธิพลในโรงเรียนทั้งสอง  ชายหนุ่มผมสีบลอนต์ถอดเสื้อที่เปียกชุ่มแล้วยื่นให้กับชายคนสนิทของเขาถือ  กล้ามเนื้อที่แน่นไปด้วยพลัง ซิกแพ็คหกลูกที่ปรากฏอยู่ที่ช่องท้องพร้อมกับทีท่าที่มาดมั่นทำเอาเหล่านักเรียนที่ดูสถานการณ์โดยรอบต่างแผดเสียงกรี๊ดจนสุดเสียงกับภาพสุดสยิวดังกล่าว  พวกแบล็ควูฟผละถอยออกจากห้องแล็บอย่างว่าง่าย  เหล่าม็อบขนาดย่อมก็สลายไปจนถนัดตา  ชายหนุ่มที่ออกไปเผชิญหน้ากลับเข้ามายังห้องวิจัยส่วนตัวพร้อมกับเอนกายพิงกำแพงสีขาวแล้วเอ่ยตำหนิร่างบางที่นั่งขดอยู่ใต้โต๊ะ

ให้ตายซิ  คนในโรงเรียนมีเป็นร้อยเป็นพันทำไมถึงต้องเป็นไอ้หมอนั้นด้วยนะ เสียงสบถที่ไม่สบอารมณ์ของชายโปร่งที่อยู่คลาสเดียวกันที่อุตส่าห์ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอดังขึ้น  สาวน้อยก็คลานออกมาจากพื้นที่ปลอดภัยพลางถอนหายใจออกมาอย่างหนักอก


ใครจะรู้ล่ะว่าเป็นเด็กแบล็ควูฟ  ยัยพวกบ้านั้นแท้ๆที่ทำให้ฉันหนีตายแบบนี้

 

หึ  ไม่ใช่เด็กหอแบล็ควูฟธรรมดาเสียด้วยซิ..... 

 

พูดแบบนี้หมายความว่าไงอีริก คำพูดและทีท่าที่แค่นหัวเราะของเพื่อนชายชั้นปีเดียวกันและยังอยู่ห้องเดียกวันอย่างอีริก  อลาโน่  ทำให้สาวเจ้าถึงกับเพ่งมองอย่างจริงจัง

 

นี้เธอยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ  นั้นน่ะP4คนล่าสุดที่เขาล่ำลือกันยังไงล่ะ

 

หะ   ห๊า...........!!!!? ” ไอ้ผู้ชายที่สวมชุดคาราเต้สีดำแล้วถังน้ำครอบหัวนั้นน่ะหรอ!!!   P4คนใหม่ที่เขาพูดถึงกันไปทั่ว!!!!  เด็กเกรดสิบที่ล้มเกรดสิบสองด้วยความสามารถและยังเปลี่ยนหอแบล็ควูฟให้อยู่ในกรอบนั่นน่ะนะ!!!!?

 

ถึงจะเป็นฉันก็ช่วยเธอไม่ได้หรอกนะ  ” 

 

อีริก  ถ้าแกไม่ช่วยแล้วใครจะช่วยเหล่า…….นายเป็นเพื่อนฉันนะ!!!! ”  อ๊ยยยยยย
ชีวิตฉัน  แล้วทำไมต้องเป็นพวก
P4ด้วยยยยย!!!? มิหนำซ้ำยังเป็นคนของหอแบล็ควูฟอีกต่างหาก!!! อ๊ากกกกกกกกกก!!

 

เรื่องนั้นกับเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกัน....อ่อ  แล้วสัปดาห์หน้ามีประชุมใหญ่  ยังไงเธอก็ต้องได้เจอเขาอยู่ดีนั้นแหละ เออใช่  สัปดาห์หน้าผู้อำนวยการใหญ่นัดประชุมเหล่าเมมเบอร์กับP4นี่หน่า  โถ่เอ๊ยยยยย!!!

 

“ T____T อีริก  ฉันขอลาป่วย!!!! ”

 

เธอเป็นเลขาของฉันนะเงียบไปเลย.....กลับไปได้แล้ว   ฉันได้แต่ส่งเสียงฮึดฮัดแต่ก็ยอมออกมาจากห้องแล็บของอีริกแต่โดยดี แต่แล้วจู่ๆเสียงทุ้มต่ำของอีกริกก็ดังขึ้นจนันต้องหันกลับมาฟัง

 

เออ  เข็มรุ่นของเธอน่ะไอ้หมอนั้นเก็บได้นะ 

 


ขวับบบบบ!!!?   ผ่างงงงงงงงงงง !!!!


          เข็มรุ่น...ไม่จริงหน่า!! ไม่อยู่!! เข็มรุ่นฉันมันควรจะปักอยู่ที่ปกเสื้อไม่ใช่เรอะ!!!!?

ไม่มี...เข็มฉัน  เข็มฉันไม่มีอยู่ที่ตัว!!!!!

 

          งานนี้หมอนั้นขย้ำเธอตายแน่ฮันน่า  หึ หึ หึ อีริกพูดพร้อมกับแค่นหัวเราะในลำคออย่างสนุก  พลางหยิบสะสารในหลอดทดลองขึ้นมาแล้วทำการวิจัยต่ออีกต่างหาก

บ้าเอ๊ยยยย  เข็มรุ่นน่ะมีแค่อันเดียว  ทำไมชีวิตฉันถึงได้ซวยมหากาฬแบบนี้ฟะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #8 moon_lovers (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 13:41
    ซวยซ้ำซวยซ้อน ซวยซ่อนเงื่อน 5555555
    #8
    0
  2. #4 fvwcrp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 23:48
    สนุกอ่ะ นี่ชอบมากที่พระเอกชนะ55555 เปงประธานแล้วววว ดีจัง
    #4
    0