P4 รักอันตรายของคุณชายสายเถื่อน

ตอนที่ 16 : ตอน ผู้หญิงคนนี้หนีไม่พ้น 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61





[ Hannah's Part ]

         “  ผมว่าทุกๆคนคงอยากรู้คำตอบ ว่าข่าวลือที่แพร่ออกไปนั้น...จริงหรือมั่ว ”


        “ งั้นวันนี้ผมจะตอบให้ชัดๆไปเลยเป็นยังไง ”   


        “ รุ่นพี่ครับ.....ผม-ชอบ-พี่ 

ท่ามกลางเสียงเงียบที่ยังคงช็อกกับทีท่าและสายตาที่มองไปยังสาวร่างน้อยที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กทุนคนที่สองของโรงเรียนเอกซ์เซียส  ทันทีที่คำสารภาพความในใจของหนุ่มสุดฮอตอันดับต้นๆของโรงเรียนเอ่ยออกมา  สัมผัสร้อนผ่าวที่ยังคงติดตรึง ทำเอาสาวน้อยสาวใหญ่และเหล่าชายหนุ่มทั้งหลายหลากส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดโห่ร้องอื้ออึงไปจนทั่วบริเวณ


ในตอนนั้นถ้าภาพมันไม่เบลอล่ะก็...ฉันคงจะไหวตัวทัน


ถ้าแว่นสายตาฉันไม่มาหล่นจนเลนส์แตกล่ะก็....


ไอ้เด็กนั่นคงไม่มีวันได้ทำเรื่องเสียมารยาทกับฉันได้!!!


เรียวนิ้วกรุ่นลูบไล้เกลี่ยไปมายังคงติดอยู่แก้ม  ลมหายใจร้อนรดอยู่ใกล้...ใกล้มาก   อุตส่าห์พยายามเพ่งมองว่าเกิดอะไรขึ้น  แต่ทว่ารู้ตัวอีกทีสัมผัสคล้ายปุยนุ่นก็ทาบลงมาแตะทีริมฝีปากอย่างแนบแน่น  อกข้างซ้ายเต้นระทึกดังตึกตั่ก  โสตประสาทคล้ายกับถูกปิดสวิตซ์การรับรู้ทางเสียงไปเป็นที่เรียบร้อย....ดวงใจเจ้ากรรมกลับกำลังเต้นกระหน่ำคล้ายจะทะลุออกมาจากอก  ภาพของฝ่ามือหนาที่คืบคลานเข้ามาใกล้จนกระทั่งเอื้อมมาถึงตัวฉัน  จู่ๆก็เลื่อนลงมาล็อคต้นคอไม่ให้หันหนีเพื่อปฏิเสธตั้งแต่ตอนไหน  กลิ่นโคโลญผสมน้ำหอมของคนตรงหน้าตีเข้ามาจนสมองที่เคยฉับไวตื้อไปหมด 

 

ความรู้สึกบ้าอะไรที่ทำให้ฉันหัวหมุนจนเรียนไม่รู้เรื่องเป็นครั้งแรก!!! 

 

ความรู้สึกบางอย่าง...ที่ฉันไม่รู้จักมันแล่นทั่วร่างจนรู้สึกชาไปหมด

 

พรวดดดดดดดดดดดดดดด!!!

 

ไอ้เด็กบ้า…….!!!! ” ภาพฉายที่เอาแต่ตามหลอกหลอนทั้งกลางวันกลางคืนทำให้เผลอลุกพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้ในขณะที่กำลังนั่งเรียนวิชาเคมีพื้นฐานซึ่งเป็นวิชาสุดท้ายของวัน

 

สายตานับสิบหันมาจดจ้องกันเป็นตาเดียว  เมื่อจู่ ๆเจ้าของเสียงเอะอะที่แหกปากจนลั่นห้องคือหญิงสาวนักเรียนทุนคนเก่งที่เพิ่งทำเรื่องโจ๋งครึ่มกับผู้ชายที่โรงอาหารกลางวันแสก ๆอีกต่างหาก

 

บ้าจริง.... ฉันก่นด่าตนเองอยู่ในใจเมื่อได้สติ  ก่อนจะข่มตาหลับพริ้มน้อมรับชะตากรรมเมื่อรู้ว่าดันมาซ่ากับใครไม่ซ่า  ทำไมต้องมาก่อความวุ่นวายกับอาจารย์ประจำคลาสเคมีเกรดสิบสองคนนี้ด้วยนะยัยบ้าเอ๊ย  รู้ทั้งรู้ว่าอาจารย์ท่านนี้เป็นหนึ่งในห้าอาจารย์สุดเหี้ยมที่ขึ้นชื่อที่สุดในบรรดาอาจารย์ที่สอนเหล่านักเรียนเกรดสิบสอง  ใบหน้าตึงเครียดลดตำราหน้าคลาสลงจนเห็นสายตาพิฆาตรมองลงมาอย่างคาดโทษ  ก่อนจะหันไปวางบีกเกอร์ที่ใช้สาธิตการสอนแล้วเท้ามือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าจริงจัง

 

คุณเกรย์...ออกไป  ”  ทันทีที่จบประโยคเสียงซุบซิบดังไล่หลังมาจนฉันอดไม่ได้ที่จะขบริมฝีปากแน่น  รวบตำราและสมุดแลคเชอร์ของตนเองลงกระเป๋าก่อนจะเดินออกไปตามคำสั่งอย่างช่วยไม่ได้

 

ฉันเดินออกมาราวกับเป็นผู้เข้าแข่งขันที่พ่ายแพ้แล้วต้องแบกกระเป๋าเดินทางกลับบ้านพร้อมกับฝันสลาย  นี้เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกโกรธและอับอายที่สุดเท่าที่เคยเรียนที่นี่มา  ไม่เคยมีเรื่องอะไรเข้ามาป่วนประสาทและหลอกหลอนจนฉันจิตหลุดได้ขนาดนี้  ทั้งหมดเป็นเพราไอ้เด็กบ้าเกรดสิบนั้นคนเดียว!!

 

P4 บ้าบออะไรกันเป็นแค่รุ่นน้องมีสิทธิ์อะไรมาปีนเกลียวแบบนี้!!!

 

กล้ามากนะที่ทำประเจิดประเจ้อกับฉันในที่ที่มีคนนับพันกันห๊ะ!!!!?

 

ฉันเดินดิ่ว ๆในขณะที่ได้แต่ก่นด่าอยู่ในใจ  ไหนๆวันนี้ก็ได้เลิกไวแล้วก็กลับหอไปพักสักวันจะเป็นไรขืออยู่จนเลิกพร้อมคนอื่นก็ได้ถูกมองด้วยสายตาประหลาดอีกพอดี!!  โถ่เว้ยแล้วทำไมชีวิตฉันต้องมาเจอเรื่องไร้สาระอะไรแบบนี้ด้วยเหล่า!!!  ฉันเดินจนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่หน้าลิฟต์ก่อนจะรัวนิ้วกดปุ่มให้มันขึ้นมารับไว ๆ

 

ลิฟต์ก็ช้าชะมัด...!!! โอ๊ย หงุดหงิด!!!!!



ติ๊งงงงงงงง


พอได้ยินเสียงสัญญาณแล้วประตูลิฟต์เปิดออกร่างบางก็เดินฉับๆเข้าไปด้านในก่อนจะกดลงไปชั้นล่างสุด  ไม่นานนักเสียงเด้งข้อความดังสวนขึ้นมาจนฉันจำต้องล้วงหาโทรศัพท์มือถือ  พวกโอเว่นและนาเดียต่างแอบส่งข้อความรัวแชทมาถามเป็นการใหญ่ว่าเป็นอะไรรึเปล่า แล้วก็บลาๆยาวเป็นหางว่าว


แต่ตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียวมากกว่าจะมานั่งพิมพ์คำตอบ  ว่าแล้วฉันก็ล้วงโทรศัพท์กลับไปเก็บยังที่เดิมในกระเป๋า  และแล้วฉันก็ลงมาถึงชั้นล่างสุดจนได้  ตอนนี้นักเรียนทั้งหมดคงยังไม่เลิกคลาสสินะ  ทางเดินมันถึงได้โล่งปลอดคนถึงขนาดนี้  ขณะที่สาวเท้าเดินเพราะใจอยากจะกลับไปขจัดความรู้สึกกรุ่นๆและภาพหลอนบ้าๆที่ยังฉายวนความอุบาทว์ไปมาอยู่ในหัวอยู่ได้ไม่รู้กี่ล้านรอบ  เหมือนกับฉากไฮไลท์ประจำวันของรายการวาไรตี้ที่ฉายวนซ้ำไปซ้ำมาเป็นสิบๆรอบ  จู่ๆพอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวัน  สัมผัสแนบแน่นและตราตรึงที่ยังติดอยู่ที่ริมฝีปากก็กลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง จู่ๆความรู้สึกที่หน้าามันก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ!!!

 

อ๊ากกกกกกกกกกกก  ออกไปจากหัวฉัน!!!!!! ” ฉันแหกปากร้องตะโกนเพื่อระบายความอัดอั้นล้านแปดที่โถมถาเข้ามาอยู่ในอกอย่างคับข้องใจ  ก่อนจะใช้หลังฝ่ามือของตนเองขยี้สัมผัสอัปยศที่ริมฝีปากด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากจะจดจำ!

 

 หึ่ย!!!  รู้ยังงี้น่าจะตบไปสักสี่ห้าฉากก็ดีหรอก!!!!


 คำพูดเหล่านี้เอาแต่ฉายซ้ำอยู่เต็มไปหมด!!!!  ทั้งหน้ากระดาน  เสียงประชาสัมพันธ์ตามสายก็ยังได้ยินคำพูดเสียงแหบพร่าที่น่าขนลุกนั้นทุกที!!!!  กลิ่นหอมประหลาดนี้ก็ด้วย!!!  ออกไปจากหัวฉันสะไอ้บ้าเอ๊ยยยยยยยยยย!!!!!





หอพักสีแดง Red Fox

ตกเย็นจนฟ้าเริ่มจะไร้ซึ่งแสงอาทิตย์  เสียงย่างก้าวของใครบางคนที่กำลังเข้ามายังเขตหวงห้ามทำให้ชายเจ้าสำราญหยุดชะงักเสียงหัวเราะขบขันที่กำลังเริงร่ากับเหล่าบรรดาคุณหนูชั้นผู้ดีทั้งหลายก่อนจะหันมาคลี่ยิ้ม  ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้นกลับกำลังฉายแววตาวาวโรจน์  เหล่าคุณหนูคุณชายที่กำลังครื้นเครงอยู่เมื่อครู่รีบผละออกไปโดยพร้อมเพรียงปล่อยให้ชายทั้งสองได้พูดคุยเป็นการส่วนตัว

 

โอ้ว.....ก็กะแล้วว่านายจะต้องมา เสียงพร่ำเอ่ยอย่างอารมณ์ดี  เส้นผมยาวที่เคยเป็นสีน้ำตาลบัดนี้ถูกย้อมกลบด้วยเฉดสีม่วงอมแดงของโทนพลัม รอยยิ้มนั้นเหยียดกว้างก่อนจะยกกาน้ำชาสุดหรูหนึ่งในคอเลคชั่นของหายากจากอังกฤษขึ้นมาเพิ่มอีกถ้วยแล้วผายมือเชื้อเชิญ

 

น้ำชาหน่อยไหม....อีริก? นัยน์ตาแสนทะเล้นเอ่ยทาบถามก่อนจะจดจ้องไปยังชายผู้ดำรงตำแหน่งP4 เหมือนกันที่ดันมาเยียนเขาถึงถิ่นตามที่คาดเอาไว้

 

เด็กสังกัดนายนี้ชอบมีปัญหากับคนในหอฉันจังเลยนะ.....

 

“……………”


จะให้ฉันอาสาช่วยดัดมารยาทหน่อยไหมล่ะ เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยราบเรียบแต่ทว่ากลับกำลังบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าตอนนี้  นกอินทรีย์ประจำหอบลูอีเกลกำลังโมโหมากขนาดไหน

 

เรื่องนั้นฉันสั่งสอนไปแล้ว  ทำใจร่ม ๆแล้วดื่มชาเอิร์ลเกรย์หน่อยเป็นไรล่ะเพื่อน...หน่านิดเดียวเอง ชายมาดทะเล้นลุกจากเก้าอี้ก่อนจะเอาฝ่ามือกดบ่ากว้างของอีริกให้นั่งลงแกมบังคับ  แม้ดูเจ้าตัวจะไม่อยากทำตามคำร้องขอเท่าไหร่  แต่การที่ชายรักสงบบุกมาถึงรังเขาแบบนี้  แสดงว่าคงจะโมโหเรื่องอะไรกันแน่นะ  ระหว่างเดฟไปมีเรื่องกับเด็กบลูอีเกล  หรือว่าเรื่องที่เรย์ไปอาละวาดใส่เลขาฯคนล่าสุดกันแน่นะ


“  นาน ๆนายจะมาหาฉันถึงนี้ทั้งที...ขอชวนเจ้ากิบส์แปป คนที่นั่งกอดอกด้วยสีหน้าคุกรุ่นถึงกับถลึงตาใส่ แต่ทว่าก็ร้องห้ามไม่ทันเสียแล้ว....ชายผู้เป็นเจ้าของถิ่นหยิบโทรศัพท์ไปยังชายโลกส่วนตัวสูงอีกคนให้มาที่นี้เสียอย่างนั้น วิลเลียมเกลี่ยกล่อมชายโลกส่วนตัวสูงอีกคนให้รีบบึ่งมาที่นี่เร็ว ๆแล้วจากนั้นก็กดวางสาย 

 

วิล...!! ” อีริกเรียกชื่อห้วนๆด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวก่อนจะพ่นลมหายใจหงุดหงิดออกมา  เมื่อเห็นว่าชายจอมเอาแต่ใจตนผู้นี้ยังคงทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาวได้เหมือนทุกครั้งเมื่อเขาโมโห!

 

ไม่เอาน่า....ยังเคืองกันอยู่อีกเหรอเนี้ย นัยน์สีเอกลักษณ์หันกลับมาคลี่ยิ้มให้อีริกอีกครั้งโดยหวังว่าชายเจ้าระเบียบจะคลายความโมโหโดยไว

 

หยุดทำเป็นเล่นสักที!....ถ้ามีครั้งที่สามล่ะก็..... เสียงเตือนครั้งสุดท้ายลั่นออกมาด้วยสีหน้าที่จริงจังจนถึงขีดสุด  ตั้งแต่รู้จักกับเจ้าตัวมาวิลชักจะขยาดชายเจ้าระเบียบตอนกำลังยั๊วะที่สุดเลย  เสียงหัวเราะแห้งๆดังขึ้นก่อนจะเอ่ยขานรับโดยไม่คิดจะฟังประกาศิตของคนตรงหน้าต่อจนจบ

 

รู้แล้วๆ....ถึงตอนนั้นฉันจะให้นายเป็นคนสั่งสอนเด็กในสังกัดฉันเอง  พอใจรึยัง? ” 


“……………” เมื่อได้รับคำตอบที่น่าพอใจชายหน้านิ่งก็สะบัดหน้าไม่ขานตอบก่อนจะยกชารสชาติดีเข้าปากเพื่อดับกระหาย

 

ให้ตายซิ....ฉันชอบนายสายสงบมากกว่าตอนโมโหเป็นไหน ๆ วิลเลียม P4 หอเรดฟอกซ์เอ่ยพร่ำกับตนเองก่อนจะหันไปเห็นร่างแกร่งที่สวมฮูดตัวใหญ่จนปิดใบหน้า  แต่ทว่าใบหน้าคมคายที่เล็ดลอดออกมาเพียงเล็กน้อยกลับไมได้กลบความหล่อเหลาของชายลุคพูดน้อยดูเข้าถึงตัวยากอย่างกิบส์ ควอตันไม่ได้เลย  


เมื่อเห็นว่าปลายสายที่โทรราวกับมีเรืองบ้าบอคอแตกพลางแหกปากร้องปาวๆให้เขามาที่นี้โดยเร็วๆยกมือยกไม้โบกไปมาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

 

เฮ้....กิบส์ทางนี้ๆ ”  เสียงจ้อยของคุณชายขี้เอาแต่ใจดังขึ้น  ทำให้ร่างสูงดึงลูกอมหลากรสให้ออกมาโพรงปากแล้วดึงฮูดตัวโปรดลงจนเห็นเส้นผมสีเทาควันบุหรี่แล้วมองไปยัง P4อีกคนที่หาตัวจับได้ยากอย่างอีริก อลาโน่ว่ามีธุระอะไรถึงได้บุกมาถึงถิ่นเรดฟอกซ์?

 

นายมาทำอะไรที่นี่..... //  เรื่องของฉัน ทันทีที่ชายพูดน้อยเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงเนือยๆ  คนหน้านิ่งก็ตอบกลับทันควันก่อนจะวางถ้วยน้ำชาลง  เสียงเปรี๊ยะๆของประกายไฟดังขึ้นราวกับถูกจุดฉนวน  เมื่อหอพักแห่งอสรพิษและหอพักแห่งวิหคมาเจอกันโดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า  นัยน์ตาของชายทั้งคู่สอดประสานกันราวกับกำลังแลกหมัดในคราวเดียว แต่ทว่าคนที่ต้องเป็นฝ่ายแยกให้พวกเขาเลิกตีกันผ่านทางความคิดก็คือร่างสูงที่เป็นเจ้าของถิ่น

 

ไม่เอาหน่า....พวกนายล่ะก็  ไปๆกิบส์นายนั่งนี้ คุณชายจอมทะเล้นดันหลังเพื่อนชายอีกคนให้นั่งฝั่งตรงกันข้ามกับอีริกเพื่อกันไม่ให้ทั้งคู่ทะเลาะคารมกันไปมากกว่านี้

 

 

กริ๊ง....แกร๊ก   กริ๊ง....แกร๊ก  

 

เฮ้....อีริก!เสียงทุ้มกึ่งตวาดดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้าของชื่อกำลังเหม่อ

 

อะไร ร่างสูงเหลือบสายตาหันมามองก่อนจะหยุดโยนเหรียญนำโชคเรียวนิ้วแล้วยัดมันลงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงดังเดิม  


ไม่รู้ไอ้หมอนี้เรียกเขาออกมาที่ห้อง P4 ทำไมตั้งแต่หัวค่ำ  ชายเรือนผมสีเทาลอบถอนหายใจ พลางใช้สายตาคมลอดมองใบหน้าชายเจ้าสำอางค์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงสไตล์อังกฤษด้วยแววตานิ่งเรียบ ก่อนจะตัดสินใจหยิบอุปกรณ์ประจำตัวขึ้นมาขีดๆเขียนๆฆ่าเวลาเล่น  

 

ฉันอยากจะจัดงานฉลองตำแหน่ง P4 น้องใหม่สักหน่อย...แกน่ะว่าไง

 

กริ๊ง....แกร๊ก  

 

          “ ฉันยังไงก็ได้  คำตอบแสนสั้นฟังดูไม่ได้แสดงความสนใจหรือคิดจะช่วยเตรียมงานของหนุ่มมาดขรึมเคร่งเรื่องกฎระเบียบ ทำให้ร่างสูงเจ้าของความคิดหันไปหาชายอีกคนที่กำลังอมลูกกวาดอยู่ในปากพลางขีดๆเขียนอะไรไม่รู้อยู่บนบอร์ดสเก็ตภาพ

           

          “ ดูมันตอบสิกิบส์....ช่วยหน่อยเซ่

 

          “ จะจัด.....แบบไหน....ล่ะ เสียงเอื้อย ๆดังมาในขณะที่สายตาก็ยังไม่ละไปจากงานศิลป์ของตนเอง 


 เห้ออออ  วันนี้จะได้คอนเซ็ปไหมล่ะนี้ เสียงพ่นลมหายใจของประธานเรดฟอกซ์ดังขึ้นเป็นทางยาว

 

            ไหนๆก็เป็นน้องใหม่ที่ล้มเกรดสิบสองทั้งที...เอาอะไรที่มันถึงใจหน่อยเป็นไง :D ”

 

          “ เช่น....อีริกยิงคำถาม

 

            อืม...งานเลี้ยงน้ำชาเป็นไง?

 

          “  งี่เง่า  // ปัญญาอ่อน คำพูดว่าแดกของทั้งประธานอีกสองหอพักดังขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายทำเอาหนุ่มเจ้าสำราญมาดผู้ดีถึงกับหัวเราะอย่างติดตลก  ก่อนจะเอาหลังมือเท้าใบหน้าเอียงคอพร้อมเหยียดรอยยิ้ม

 

          “ ฮ่ะฮะฮ่าๆ ล้อเล่นน่ะล้อเล่น....ใครจะจัดของน่าเบื่อแบบนั้นกันเล่า และแล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายหอจิ้งจอกก็ผุดขึ้นมาก่อนจะวางมือเท้าคางแล้วเอ่ยประโยคทีเด็ด

 

        เป็นหมาป่าทั้งที....มันต้องเป็นอะไรที่สนุกสุดขีดให้สมศักดิ์ศรีหน่อย :)  ” ฝ่ามือหนาเอื้อมไปปลดผ้าที่มัดเส้นผมของเขาออกอย่างลำคาญก่อนจะยกยิ้มอย่างคนขี้เล่น  


               ว่าแล้วการนัดหมายแบบลับ ๆของประธาน P4 หน้าเก่าก็จบลงพร้อมกับบทสนทนาลับที่ไม่อาจเปิดเผย  


               คนหนึ่งขี้ทะเล้นจนกลายเป็นนิสัยจนทำให้ดูเป็นคนเอาแต่ใจ  


               คนหนึ่งโลกส่วนตัวสูงจัดจนทำให้ดูเป็นคนพูดน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย


               คนหนึ่งที่รักความสมบูรณ์แบบและเคร่งในระเบียบยิ่งกว่าใครๆ  


               ....ความคิดทั้งสามที่ไม่เคยลงรอยกันมาก่อนเพราะความต่างขั้วของคนแต่ละผู้  


                การฉลองตำแหน่งของ P4 คนใหม่จะถูกจัดออกมาแบบไหนกันแน่? 


    


          


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #19 wawawow555 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 20:25
    หูยจะรับน้องอะไรอ่ะตัวเธอ 0.0
    #19
    0