REST ; Produce101 High School [โรงเรียนมัธยมปลาย101]

ตอนที่ 5 : [ !!!special part!!! ] : leeoowjin X kangdaniel : 열어줘

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ส.ค. 60


[เเต่งเนื่องในโอกาสสเปที่อยากลงมานานแต่ไม่มีโอกาสได้ลง TT]
Fandom : produce101 ss2 
Relationship : Danjin
Genre : romance 
Note : ความรักในรูปแบบการแอบชอบที่ทำให้หัวใจเต้นตึกตัก!!! 
*แนะนำให้เปิดเพลง Knock ของเด็ก101ฟังค่ะ (ยอรอจวอออ)*

*ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลักแต่อย่างใด*
*และเพลงที่ให้ฟังก็ไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อหานะคะ แค่เพลงเพราะมาก อ่านไปฟังไปแล้วได้ฟิลลิ่ง ฮือ*


      ในบรรยากาศที่แสนหนาวเหน็บ ไม่ต่างจากจิตใจเขาในตอนนี้ของใจกลางกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้
เด็กวัยรุ่นอายุ 15 ปี อย่าง อี อูจิน  เพิ่งเดินกลับมาจากการเรียนพิเศษในค่ำคืนที่ไม่มีวันหลับใหลในกรุงโซล 
     ประมาณ 5 ทุ่ม สองขาก้าวเท้าออกจากอาคารเรียน ทั้งๆที่เป็นห้าทุ่ม แต่ในกรุงโซลก็ยังคงคึกคัก ร้านค้าส่วนใหญ่ยังเปิดอยู่ ไฟฟ้าและเเสงสีถูกจุดเพื่อเพิ่มบรรยายการค่ำคืนเเสนยาวนาน
     สองมือกระชับกระเป๋าแน่น เขายังคงไม่ยอมเดินออกจากหน้าสถาบันเรียน กลับยืนนิ่งๆอยู่ด้านหน้า พร้อมกับกำโทรศัพท์เครื่องสวยไว้ในมือเเน่น เพื่อนร่วมคลาสของเขากลับหมดแล้ว แต่อูจินยังคงยืนอยู่ และมองไปยังหน้าต่างชั้นสามของสถาบันเรียนพิเศษที่ยังคงเปิดไฟอยู่ 

     "อูจินย่า ยังไม่กลับอีกหรอ?" จนกระทั่งอาจารย์ที่สอนพิเศษเขาเดินออกมาทัก เด็กน้อยสะดุ้งเล็กๆ พร้อมกับส่งยิ้มแห้งไปให้เธอ สมองก็เริ่มคิดหาเหตุผลที่ดีสำหรับคำถามของเธอ

     "ผ..ผมรอพี่น่ะครับ พี่ข้างบ้านน่ะฮะ รอกลับบ้านพร้อมกัน ฮ่ะๆ" อธิบายพร้อมกับหัวเราะแห้งๆตามฉบับตัวเอง อาจารย์สาวพยักหน้าแล้วบอกว่าให้เขาระวังตัวเองและรีบกลับด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเดินจากไป
     พออูจินเงยหน้าขึ้นมาอีกที ดูเหมือนเงาคนที่หน้าต่างจะขยับแล้ว ไฟในห้องถูกดับลง นั่นทำให้อูจินยิ่งลนลานเป็นเท่าตัว

     จะมาแล้วสินะ...จะมาแล้ว

ใบหน้าน่ารักชื้นด้วยเหงื่อราวกับกำลังรออะไรบางอย่างอยู่ ริมฝีปากแห้งผากกำลังนับวินาทีที่เดินเข้ามาเรื่อยๆที่ทำเป็นประจำ

3..

2..

"อ่าว อูจินย่า นายยังไม่กลับบ้านอีกหรอ"

1..

.
.
.

"ย..ยังครับ เเดเนียลฮยอง"


สองมือเล็กเริ่มปัดไปมาอย่างประหม่า แก้มกลมสีขาวมีริ้วสีอ่อนจางๆ ทุกจังหวะกันหายใจออกมาเป็นควัน แต่เขาเลือกที่จะมองข้ามความหนาวเหน็บรอบกายไปอย่างไม่ใส่ใจ

เพราะเขามีสิ่งที่น่าสนใจมากกว่าสภาพอากาศ

คือคนตรงหน้านี่เอง


"จมูกแดงหมดแล้วนะอูจินย่า" คำเรียกติดปากของคนที่นี่ ที่มักเรียกเขาว่าอูจินย่า แต่ไม่เคยมีใครคนไหนที่เรียกมันแล้วทำให้เขาใจสั่นได้มากเพียงนี้

"ร..หรอครับ อ๊ะ!" 

ร่างเล็กๆของอูจินถูกเเขนเเกร่งรวบเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแกร่งอย่างไม่ทันตั้งตัว เด็กน้อยเบิกตากว้างอย่างตกใจ 

บรื้นนน

เสียงรถคันนั้นขับออกไปไกลแล้ว นี่เขามัวเเต่ยืนจนไม่รู้เลยหรอว่าเกือบจะถูกรถเฉี่ยวเอาเข้าแล้ว แต่มันไม่สำคัญเท่ากับที่ รุ่นพี่แดเนียล กอดเขา

กอด

ผม!!! 

ไฮไลท์ตัวโตๆนะครับ

กอด!!

ออมม่าครับ ช่วยอูจินด้วย o(╥﹏╥)o  (ว่าที่)ลูกเขยออมม่ากำลังจะทำให้ลูกชายออมม่าเป็นโรคหัวใจวายตายแล้ว ฮือออ แบบนี้มันน่าเรียกค่าสินสอด เอ๊ย ค่าทำขวัญนัก!!!

ไหนๆก็เก็บจากรถที่เกือบเฉี่ยวเขาเมื่อกี้ไม่ได้ ก็เก็บจากคนตรงหน้านี้แหละ(・ω・*)

"เกือบไปแล้วนะ"

ทำไมต้องพูดเสียงอบอุ่นอะไรเบอร์นั้นครับ!! ใจคอไม่ดีเลยครั้บพี่ TT

ที่บ้านมีแต่เเอร์ อยากมีเเฟนบ้างได้มั้ย?

"เอ่อ...ข..ขอบคุณ..ครับ" 

ใจเต้นแรง แก้มแดงทุกที /////-/////

"ระวังๆหน่อยสิ รถเดี๋ยวนี้ไม่รู้จะขับเร็วไปหาซากอะไรนะ" ร่างสูงบ่นอุบ ก่อนจะสำรวจร่างกายคนเป้นน้องว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า แล้วเผยยิ้มออกมาบางๆเมื่ออีกคนไม่ได้เป็นอะไร ก่อนจะส่งมือหนาไปลูบบนกลุ่มนิ่มมือเบาๆ

ถ้าเกือบโดนรถเฉี่ยวแล้วพี่เขาเป็นห่วงขนาดนี้ วันหลังจะวิ่งไปกลางถนนให้ชนเลยครับ เอ้า!

"ผ..ผมไม่เป็นอะไรแล้ว..ขอบคุณนะครับ...ล..แล้วก็ขอโทษที่ทำให้พี่ลำบาก.." อูจินว่าก่อนจะโค้งตัวเล็กๆ คนเป็นพี่ก็ได้แต่อมยิ้มมุมปากตามสไตส์เจ้าตัว 

"งั้นกลับบ้านเถอะ ดึกแล้วนี่นะ" คนเป็นพี่เอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คนเป็นน้องมองเเผ่นหลังกว้างๆนั่นหายไปจนลับตา

ก่อนจะเดินตามออกไป

ที่เขาบอกซอนเเซงนิมไปก็ไม่ผิดซะหน่อย

ก็เป็นพี่ข้างบ้านๆจริงนี่นา :)


แกร๊ก..

"กลับมาแล้วฮะ ออมม่า!!" ทันทีที่เปิดประตูบ้านเข้าไป ก็พบว่ามีจานข้าวตั้งทิ้งไว้บนโต๊ะอาหาร อูจินอมยิ้มบางๆ เมื่อพบว่าอาหารจานนี้แม่ของเขาเป็นคนทำให้ และดูเหมือนเธอกับคุณพ่อของเขาจะออกไปด้านนอกกัน

"ขอบคุณนะฮะ ออมม่า" 

หลังจากทานอาหารมื้อดึกเสร็จ อูจินก็อาบน้ำแล้วขึ้นไปนอนบนห้อง ในเวลาเกือบๆจะตีหนึ่งแล้ว แต่เขายังไม่นอนหรอก เพราะมีเรื่องต้องทำก่อนนอนไงล่ะ

พรึ่บ!

มือเล็กเปิดผ้าม่านเหนือโต๊ะเขียนหนังสือออก ก่อนจะจ้องมองไปยังบ้านสีขาวสองชั้นข้างๆกันที่ติดไฟอยู่

เงาคนสีดำขยับอยู่หลังผ้าม่านในบ้านนั้น อูจินจ้องมองมันอย่างทีทำทุกวันก่อนนอน

พร้อมกับรอยยิ้มบางๆข้างมุมปาก

เหมือนหัวใจพองตัว เมื่อห้องที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเขาดึงผ้าม่านที่กั้นอยู่ออก

เผยให้เห็นร่างหนาของรุ่นพี่คนนั้น

ใบหน้าต้องแดงซ่านอีกครั้ง เมื่อเจ้าของห้องหันหลังให้ก่อนจะถอดเสื้อนักเรียนออกเพื่อเตรียมอาบน้ำ

พระเจ้า!! เหมือนกำเดาจะพุ่ง ฮืออออ อูจินนน ทำใจดีๆไว้นะ ตั้งแต่เเอบส่องๆมาเขายังไม่เคยโดนดาเมจขนาดนี้ เพราะปกติพี่เขาจะปิดม่านไว้ตลอด

ไหงวันนี้เปิดม่านกันนะ 

พรึ่บ!

ร่างเล็กรีบปิดผ้าม่านเมื่อเจ้าของห้องฝั่นนั้นเขาหันหน้ามาพอดี แล้วรีบปิดไฟให้เหลือเเต่โคมหัวเตียงแล้วกระโดดขึ้นเตียงนอนอย่างรวดเร็ว

"ฮื่อออ เขินจะตายอยู่แล้ว" 

-----------

08.00 น.

"ย่าห์! อูจินน เมื่อวานเป็นไงบ้าง"

เสียงเจื้อยเเจ้วของ 'อีแดฮวี' เพื่อนสนิทตัวเล็กของอูจิน ดังขึ้นทันทีที่เห็นลูกหมีเพื่อนรักเดินเข้ามาในห้องเรียน

"ก็เรื่อยๆนะ"  อูจินตอบรับพร้อมกับวางกระเป๋าตรงที่นั่งข้างๆแดฮวีแล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยอ่อน

ก็กว่าเมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ปาไปเกือบตี2 เพราะเขานอนไม่หลับและมัวแต่ทักแชทไปหาแดฮวีเพื่อหวีดให้ฟังนี่แหละ

"แหมมม ว่าแต่เมื่อคืนนายว่าไงนะ พี่เขากอดนายด้วยหรอ" แดฮวีรีบปรีเข้ามาถามเพื่อนรักทันที เพราะเมื่อคืนอีกฝ่ายถึงกับทักแชทเขามาตอนตีหนึ่งสองเพื่อหวีดให้ฟัง 

"อื้อ ใช่ อุบัติเหตุน่ะ" อูจินฟุ่บหน้าลงกับกระเป๋า ก็มันทั้งง่วงทั้งเขินนี่นะ

"แล้วนายก็บอกว่าพี่เขาเปิดผ้าม่านทั้งๆที่ปกติไม่เคยเปิดด้วยหรอ" แดฮวียังคงถามต่อ

"อืม ใช่"

"ยังกับพวกโรคจิตถ้ำมองเลยนายน่ะ" เเดฮวีพึมพำ ก่อนจะได้รับสายตาค้อนวงโตจากเเพื่อนรักบ่นว่าเพลียและเหนื่อย ทั้งๆที่หน้าแดงฉ่าไปหมด

"อืม..ฉันว่าพี่เขารู้แล้วล่ะว่านายชอบเขาน่ะ"

"ห๊าา ได้ไง! พี่เขาไม่รู้หรอก อาจจะเเบบ เอ่อ..อากาศร้อนอะไรแบบนี้ ก็เลยเปิดม่านไง" อูจินเบิกตาโพล่ง เขาก็ไม่ได้ออกอาการมากนะ พี่เขาจะรู้ได้ยังไง

ไม่ได้จริงจริ๊ง

บางทีแดฮวีก็หงุดหงิดกับเพื่อนตัวเอง แอบชอบนี่คือแอบชอบจริงๆ นอกจากจะไม่ยอมคิดเข้าข้างตัวเองหน่อยยังมาตัดกำลังใจตัวเองอีก เขาล่ะอยากรู้จริงๆเลยว่าทนเก็บความรู้สึกพวกนี้ไว้ไปทำไมให้อึดอัดใจเปล่าๆ

"โอ๊ยยย ไปถามพี่เขาเองไป๊! ฉันจะไปรู้มั้ยเนี่ย นู่นครับ ตึกเรียนห้องเกรด 12 ไปเลยไป" เขาบ่นบ้าง ส่วยคนโดนบ่นใส่ก็ยิ้มแห้งๆ แล้วลุกออกไป

"จะไปไหนอ่ะ อย่าบอกนะว่าไปจริง" 

"ไปร้านขนมอ่ะ แดฮวีไปด้วยกันมั้ยล่ะ"

"อืม ไปๆ"

เด็กทั้งสองเดินลงมาตึกเรียน ของเกรด11 แล้วเดินไปยังร้านขายของสะดวกซื้อที่อยู่ข้างๆโรงเรียน เขาไม่ค่อยเเปลกใจเท่าไหร่ที่มีร้านสะดวกซื้อในโรงเรียน เพราะผอ.ให้เหตุผลว่ามันสะดวกสบายดี ซึ่งเขาเห็นด้วยเต็มร้อยเลย

"อูจินเอาขนมปังเมล่อนมั้ย" แดฮวีเอ่ยถามเพื่อนหมีที่กำลังยืนเลือกนมช็อคโกเเลตกับนมสตอเบอร์รี่อยู่หน้าตู้เเเช่

"เอาๆ หยิบโรลวนิลามาด้วยนะ จะเอาไว้กินตอนเที่ยง"

"โอเค" แดฮวีว่าก่อนจะเเยกไปที่ชั้นขนมปัง ปล่อยให้อูจินยังคงยืนคิดว่าจะเอานมรสอะไรดี

"เอาสตอเบอร์รี่แล้วกัน" อูจินพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเปิดตู้เเช่เย็นแล้วหยิบกล่องนมรสสตอเบอร์รี่ออกมา

ตึก ตึก

"หืม ชอบสตอเบอร์รี่หรอครับ"

เสียงคุ้นๆดังขึ้นที่ข้างหู ทำเอาเด็กน้อยสะดุ้งเฮือก

"อ้าว พี่จีฮุน" อูจินหันไปมองคนมาใหม่แล้วยิ้มบางๆ ร่างสูงโปร่งที่คุ้นตาหรือจีฮุน ลูกพี่ลูกน้องและเป็นรุ่นพี่ในชมรมดนตรีของเขาที่ค่อนข้างสนิทกันยืนอยู่ด้านหลังนี่เอง

"ไง ชอบสตอเบอร์รี่หรอเราอ่ะ"

"ก็ไม่เชิงฮะ คือเมื่อคืนไม่ค่อยได้นอน กลัวกินพวกช็อคโกเเลตอะไรแบบนี้แล้วหลับน่ะครับ" เด็กน้อยร่ายเหตุผลยาวจนคนเป็นพี่หัวเราะขำๆกับท่าทางจริงจังเรื่องของกินนั่นอย่างน่าเอ็นดู

"โอเคครับๆ" จีฮุนว่าอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอื้อมตัวไปเปิดตู้เเช่เพื่อหยิบเครื่องดื่มออกมาบ้าง

แต่เพราะมีคนตัวเล็กยืนขวางอยู่ ทำให้ภาพที่ดูเหมือนกับกอดจากทางด้านหลังเสียมากกว่า

ปัง!

เสียงประตูตู้เเช่ข้างๆปิดดังปัง จนอูจินสะดุ้งจนตัวโยน พอได้ผละออกจากร่างคนเป็นพี่แล้ว เขาก็หันมาทางต้นเสียงทันที

ร่างสูงโปร่ง เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่เขาชอบมองทุกวัน บุคลิกแบบคนอ่อนโยนแทบไม่มีให้เขาเห็นอีกแล้วในตอนนี้ เเววตาสีเข้มจ้องมาทางเขาด้วยสายตาที่มองไม่ออก มันทั้งเเข็งกร้าวและสั่นไหว

"พ..พี่แดเนี---"

"อ้าว ว่าไงเพื่อนเเดเนียล" รุ่นพี่ข้างกายเขาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวนจนอูจินสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลกๆที่เริ่มเเผ่คลุมรอบพวกเขา

"หึ เพื่อนหรอ จีฮุน"

"สบายดีม่ะ" จีฮุนเลือกที่จะไม่สนใจการตอบกลับของอีกฝ่ายแล้วยิงคำถามออกมาลอยๆ ขายาวถอยออกจากเจ้าลูกหมีที่ยืนงงอยู่เพราะสายตาคมที่มองมามันทำให้เขาหวั่นๆอยู่นิดหน่อย

"ก็ดี" ร่างสูงไหวไหล่  "เด็กมึงหรอนั่น" คำถามที่ไม่น่าจะออกจากปากนที่เขาแอบชอบที่สุด มันเสียดแทงจิตใจดวงน้อยของอูจินจนปวดหนึบไปหมด ร่างเล็กเลือกที่จะก้มหน้าลงมองพื้นแทนการสบตา

"เปล๊า ก็รุ่นน้องคนสนิท" จีฮุนจงใจเน้นคำว่าคนสนิทให้ จนร่างสูงตรงหน้าขมวดคิ้วเป็นปม นั่นทำให้จีฮุนหัวเราะหึในลำคอ ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าไอ่เพื่อนเขาคนนี้คิดอะไรกับน้องชายเขาอยู่

เอาวะ ขอแกล้งมันสักหน่อยเถอะ :)

"อืม" แดเนียลพยักหน้ารับคำ ถึงจะเเอบหน้าเสียไปบ้างกับคำตอบเพื่อน แต่เขาก็เก็บอารมณ์แล้วหยิบกระป๋องเลม่อนโซดาไปคิดเงินที่เค้าท์เตอร์ ก่อนจะเดินออกจากร้านไป

"พ..พี่จีฮุน" อูจินเรียกรุ่นพี่คนสนิทด้วยเสียงสั่นเครือ เขาอยากจะร้องไห้ออกมาเต็มทนแต่น้ำตามันกลับไม่ไหลออกมา

"หืม เอาน่า มันไม่ได้ตั้งใจพูดหรอก" จีฮุนเอ่ยปลอบรุ่นน้องเพื่อไม่ให้เด็กน้อยคิดมาก เพราะเดี๋ยวจะพาลเครียดคิดมากไปเรื่อยๆจนเรื่องมันเลยไปเยอะ

"พี่เขาหึงผมหรอครับ?" 

คำถามน่ารักไร้เดียงสาถูกส่งมาจากอูจินที่จ้องมองคนเป็นรุ่นพี่ตาแป๋ว จีฮุนไม่ได้ตอบอะไร เขาแค่หัวเราะให้กับความน่าเอ็นดูนั้น ก่อนจะขอตัวไปจ่ายเงินแยกย้ายไปอีกคน

"อูจินๆๆๆ ฉันเห็นพี่เเดเนียลเข้ามาในร้านด้วยแหละ" แดฮวีที่หอบขนมปังรสต่างๆมาเต็มมือรีบวิ่งไปบอกเพื่อน แล้วก็ต้องขมวดคิ้วกับท่าทางเพื่อนเขาตอนนี้ ใบหน้าแดงซ่านอย่างเขินอายแต่ใบหน้ากลับดูกังวลกับบางอย่างไม่น้อย

นี่แหละน้า ความรักมันทำให้เราบ้าไงล่ะ (อีแดฮวีไม่ได้กล่าวไว้)

"อืม เห็นเหมือนกัน" อูจินหันไปตอบเพื่อนตัวเองเสียงนิ่ง แล้วเดินชวนกันไปจ่ายเงินค่าขนม

"อะไรของมันอ่ะ.." แดฮวีงงใจใยใยครับทุกคน เดี๋ยวอารมณ์ดีเดี๋ยวขี้งอน หมีมันสามารถปรับเปลี่ยนฮอร์โมนได้เหมือนตอนผู้หญิงมีรอบเดือนรึเปล่าครับ... #ถ้าวอนนาวันตั้งกระทู้พันทิป

ติ้ง

เจ้าหมีขี้หงุดหงิดกับเพื่อนรักของเขาเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อ ก่อนจะพลันไปสบตากับใครบางคนที่ยืนรออยู่หน้าร้านสะดวกซื้อมานานแล้ว

"พักเที่ยงนี้ไปหาพี่ที่หลังอาคารเกรด12ด้วยนะอูจินย่า"

'เขา' ควรทำให้อะไรๆมันชัดเจนขึ้นแล้วล่ะ

------


"อูจิ๊นนน รอด้วยย จะรีบไปหน๊ายยยยยยยยยย" 

แดฮวีตะโกนลั่น ทันทีที่เพื่อนหมีเขารีบซัดข้าวเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตายทันทีที่ซื้อข้าวในโรงอาหารเสร็จ ตอนนี้หมีมันลุกขึ้นไปเก็บจานแล้ววิ่งหนีไปไหนแล้วก็ไม่รู้แล้วครับ

งี้แหละนะ นัดผู้ชายแล้วลืมเพื่อนเลย เเดฮวีอยากจะคราย//ยกน้ำซุปขึ้นซดทั้งน้ำตา

แฮ่กเเฮ่ก

ตอนนี้อูจินวิ่งมาหยุดตรงที่นัดพบของเขากับรุ่นพี่คังเเดเนียล ร่างเล็กรีบวิ่งมาอย่างรวดเร็วเพราะกลัวอีกฝ่ายจะรอนาน

แต่พอกวาดสายตามองไปรอบๆกลับไม่มีใคร หรือแม้แต่สิ่งมีชีวิตใดๆ มันเงียบสงบ สมกับเป็นสวนลึกลับหลังโรงเรียนดีจริงๆ

หมับ! ฟุ่บ!

จู่ๆเขาก็ถูกกอดรัดจากด้านหลัง ร่างบางเกือบหวีดร้องลั่น แต่ก็ต้องชะงักเพราะสัมผัสที่คุ้นเคยเหลือเกิน

มือคู่นั้น เอื้อมมากุมมือเขาเบาๆ ทั้งๆที่สองเเขนแกร่งก็ยังคงกอดรัดเขาไว้เสียเเน่น

"พี่..พี่แดเนียล.." 

"พี่ขออยู่แบบนี้นานๆได้มั้ยครับ อูจินย่า" เสียงทุ้มเอ่ยข้างใบหูนิ่ม พาลให้หัวใจของเด็กน้อยสั่นไหวอย่างห้ามไม่ได้ 

ตึกตัก ตึกตัก

คุณเคยคิดมั้ยล่ะครับ ว่าคนที่คุณแอบชอบ..

ไม่ว่าจะเป็น รุ่นพี่ เพื่อนร่วมชั้น เพื่อนสนิท หรือรุ่นน้องที่แอบชอบ

จะมายืนกอดคุณแบบนี้

กระซิบเสียเเผ่วเบาข้างหูว่าขออยู่แบบนี้สักพัก

เสียงนั้นที่เอ่ยเรียกชื่อคุณสักครั้งก็พาลให้หัวใจสั่นไหว เต้นตึกตักจนเเทบจะระเบิดออกมานอกอก

"พี่.."

"..."

"ทำไมครับ.."

".."

"ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้ด้วย"

เขาไม่ไหวแล้ว

คุณอาจจะทนได้ แต่ผมทนไม่ได้หรอก

ฟุ่บ!

"พี่เป็นอะไรหรอครับ" 

อูจินโผเข้ากอดคนเป็นพี่อย่าถือวิสาสะ เขารู้ ต่อให้อีกคนคิดว่าเขาเป็นที่ระบายหรือเป็นคนคอยปลอบใจ เขาก็ยินดี ถึงจะดูเป็นการให้ความหวังเเค่ไหน เขาก็ยินดีที่จะรับฟังทุกอย่าง ให้อีกฝ่ายสบายใจ ไม่ว่าเรื่องอะไรทั้งนั้น เขายอมทุกอย่าง

"พี่คิดว่าตอนนี้พี่กำลังสับสนครับ" แดเนียลเอ่ยตอบ

"ครับ?"

"พี่แอบชอบคนๆหนึ่ง.."

ฉึก!!

เหมือนมีมีดนับสิบเล่มลอยเข้ามาปักกลางใจเขาอย่างล่องหน แต่อูจินรู้ดี เขาจำเป็นต้องฝืนยิ้มแล้วพยักหน้าให้อีกฝ่ายเล่าต่อ ทั้งๆที่ใจดวงน้อยเจ็บปวดจวนเจียนจะสลาย

"พี่คิดว่าเขาก็น่าจะชอบพี่เหมือนกัน" น้ำเสียงทุ้มดูร่าเริงขึ้นมานิดหน่อย ให้เดา เขาว่าตอนนี้ดวงตาของอีกฝ่ายต้องเป็นประกายเเน่ๆ เขาสังเกตมานานแล้ว ถ้ารุ่นพี่เเดเนียลพูดถึงของที่ชอบตาจะเป็นประกาย และดูหล่อปนน่ารักที่สุด

"แต่เขาขี้อายมากเลยล่ะ"

"พี่จะทำยังไงดี"

"พี่หวง พี่ห่วง กลัวเขาจะตกไปเป็นของคนอื่น"

อูจินยังคงทำหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดีทุกประการ ใจดวงน้อยบัดนี้ปวดจนเจ็บไปหมด มันหน่วงแล้วเหมือนใจจะสลายได้ทุกนาที เขานึกอิจฉาคนที่รุ่นพี่เเดเนียลชอบซะเเล้วสิ

"วันนี้พี่นัดเขามาคุยที่หลังอาคาร 12 ด้วยแหละ" 

"พี่ก็บอกเขาไปสิครับ บอกไปตรงๆเลยว่าพี่คิดแบบไหนกับเขา ถ้าพี่เก็บความรู้สึกไว้มันจะทำให้พี่อึดอัดนะ" อูจินพยายามสรรหาคำแนะนำที่ดีที่สุด ซ้ำแล้วเขาก็ต้องก้มหน้าลงแล้วปาดน้ำใสที่คลอหน่วงๆที่หางตาเขาออก 

"แล้วเราล่ะ ไม่อึดอัดบ้างหรอ?

"หืม!??! อ..อะไรนะครับ.." ไม่นะ อยากจะบ้าตายแล้ว พอเถอะ..

"มันอึดอัดใช่มั้ยล่ะ ความรู้สึกนี้น่ะ"

"..." อูจินเม้มปากแน่น จู่ๆสมองก็ขาวโพลนไปหมด ทันทีที่คนเป็นพี่เอ่ยคำถามนี้ออกมา จู่ๆก็หมือนสมองเขาไม่ทำงานซะดื้อๆ แต่หัวใจมันยังคงเต้นอยู่ เหมือนจะหลุดออกมาจากอกเลยด้วยซ้ำ

"ที่พูดถึงอ่ะ พี่หมายถึงเรานะ"

เสียงนุ่มทุ้มจากร่างสูงส่งมาทำให้เขาปั่นป่วนไปเสียหมด มีแค่เสียง "ฮื่อ.." ออกมาเบาๆในลำคอ เด็กน้อยทำท่าจะผละออกจากเขาแล้ววิ่งหนี แต่เปล่าประโยชน์ เพราะเเขนแกร่งยังคงรัดตัวเขาไว้เเนบเเน่นไม่ยอมปล่อย

"มีคนบอกให้พี่รีบบอกความรู้สึกกับเราด้วยนะ...อืม

พี่ชอบเรานะ อีอูจิน"

ฮึก..

อูจินสะอื้น น้ำใสๆไหลหน่วงที่หางตา คนเป็นพี่เห็นดังนั้นจึงยกยิ้มแล้วดันให้หัวทุยเข้ามาซบตรงอก หยาดน้ำตาเปรอะเปื้อนไปทั่วเสื้อเครื่องแบบนักเรียนชื่อดังในย่านแห่งนี้ ซึ่งเจ้าของเสื้อก็ไม่ได้ถือสาอะไรเพียงเเค่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำให้กับความน่าเอ็นดูของรุ่นน้องที่เขาแอบชอบ

เขาบอกกับตัวเองทุกครั้งว่าไม่คู่ควร

บางครั้งมันทำให้เขาไม่มั่นใจว่า อีกฝ่ายจะยอมรับเขารึเปล่า

แต่ตอนนี้เขารู้เเล้ว

"อื้อ ชอบเหมือนกันฮะ"




นอรึล บล แตมยอน มัมมี โยดงชยอ
ใจผมสั่นทุกครั้งเมื่อได้พบหน้าคุณ

ซุมโด ชวิล ทึม ออพชี นอเอเกโร ดัลรยอกา
ผมวิ่งเข้าไปหาคุณ โดยไม่ได้หยุดพักหายใจ

นุนนี มาจูชิน ซุนกัน โมดึน เก
ในยามที่เราได้สบตากัน

มอมชวอบอริน ดึซชี นอ ฮานาโร กาดึก แฮ
ทุกอย่างมันหยุดไป ผมละสายตาจากคุณไม่ได้


.
.
.
.


อุนมยองชอรอม กิพซุกกี พาโกดึลรอ
เหมือนเป็นพรมลิขิตที่ทำให้ผมจมดิ่งลงไป

ยอลรอจวอ ยอลรอจวอ ยอลรอจวอ
เปิดหน่อยสิ เปิดให้ผมที เปิดให้ผมเข้าไป

คอจยอบอริน แน มัมซก ฮัน ซารัม มัมมึล
คุณเป็นคนเดียวที่ทำให้หัวใจของผมพองโต

ยอลรอจวอ ยอลรอจวอ ยอลรอจวอ
เปิดหน่อยสิ เปิดให้ผมที เปิดให้ผมเข้าไป

นอรัน แซกกือโร นอรึล แชวอจวอ
ผมเติมเต็มชีวิตของตัวเองด้วยสีสันของคุณ

นอเอ ซนกึทเท
ด้วยปลายนิ้วของคุณ

แนกา อิซซอ
ผมอยู่ตรงนี้ไง

ยอลรอจวอ ยอลรอจวอ ยอลรอจวอ
เปิดหน่อยสิ เปิดให้ผมที เปิดให้ผมเข้าไป

แน ชิมจังงึน โอนึลโด นอปุนอินกอล
วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ในใจของผมมีเพียงคุณ

 PRODUCE101 (Knock) - "열어줘" 
SUB - IMAFIALLY







TALKTALK 

     กริ๊ดดดดดดดดดด กว่าตอนนี้จะเสร็จแทบลากเลือดค่ะคุณ TT จะร้องไห้ เเต่งไปเขินไป ฮึ่ย!! หัวใจชิปเปอร์ 
ช่วงนี้ไรท์เตอร์มีงานรัดตัวมากเลยค่ะ ช่วงวันหยุดที่แล้วมีเเข่งขันคณิตศาสตร์ อาทิตย์ที่แล้วสอบมิดเทอม (ซึ่งสอบตกไปแล้ว 3 วิชา TT) วันพฤหัสบดีป่วยเป็นไข้ วันศุกร์ต้องไปเป็นอาสากาชาดอีกค่ะ ชีวิตหนอ ช่วงนี้มีกีฬาสีด้วยค่ะ เริ่ดดดดมากกกกก รู้สึกเซเลบ อีเว้นท์เย๊อะเยอะ /เบ้ปาก

     คอมเม้น+เเชร์ กันเยอะๆๆๆ นะคะ คุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนนน /////





















     


     
     
     























































นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น

  1. #39 linne (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 19:41
    ฟินสุดดดด น่ารักมากเลย><
    #39
    0
  2. #12 kanteeraprarom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 00:31
    โอเช รอเน้อ
    #12
    0