REST ; Produce101 High School [โรงเรียนมัธยมปลาย101]

ตอนที่ 6 : บทเรียนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.ค. 60


Chapter 4
-----
อย่าลืมอ่านTalkนะคะ


   กริ๊งงงงง

เสียงกริ๊งดังขึ้นอีกครั้งของวัน ย่างเข้าวันที่ห้าของสัปดาห์เเรกของการเปิดเทอมแล้ว อูจินสังเกตว่าจัสตินที่เเสนสดใสของเขาก็ยังเหมือนเดิม แต่ไม่ได้พูดเยอะเท่าเมื่อก่อน บางทีก็ชอบหายไปในเวลาพัก พอกลับมาตาก็บวมแดง จนเขากลัวใจว่าเพื่อนสนิทจะเป็นอะไรเข้า 

แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือรอยยิ้มเล็ก และคำที่บอกว่าไม่เป็นอะไร

ตอนนี้เขาเหมือนถูกสะกดรอยตาม จริงๆนะ ไม่ได้โม้เลย เดินๆอยู่เขาก็รู้สึกเหมือนโดนคนเดินตามตลอด ที่น่าตกใจคือเวลาเขาเดินไปไหนก็มักจะเจอคนร่างสูงที่ขโมยกอดเขาในห้องเรียนวันนั้นตลอดเวลาและทุกๆที่



อ๊ะ จริงๆเขาก็สมยอมนะ ขมงขโมยอะไรล่ะ



"เลิกคลาสได้ครับ" อาจารย์อิมเจ้าของวิชาคณิตศาสตร์บอกเลิกคลาสก่อนจะพยักเพยิดหน้ามาที่หัวหน้าห้องให้บอกทำความเคารพ

"ทุกคน! ทำความเคารพ!" 

"คัมซานีดา!!!"


อ่อ แล้วก็อีกอย่าง เขาค่อนข้างที่จะเริ่มชินกับหน้าที่หัวหน้าห้องแล้วล่ะ ถึงตอนแรกจะยังงงๆนิดหน่อย ไหนจะต้องวิ่งไปตามครูที่ชอบลืมคลาสบ่อยๆมาสอน บางทีก็ลืมบอกทำความเคารพจนคุณครูต้องเอ่ยท้วงหลายท่าน ไม่ก็แบกการบ้านนับสิบๆเล่มตามอาจารย์ไปที่ห้องพักครู

จนบางทีเขาเริ่มรู้สึกเกลียดเด็กห้องเอแล้วสิ จะตั้งใจส่งการบ้านอะไรขนาดนั้น หายไปสักสี่ห้าเล่มก็ดี



"อูจินอ่า เดี๋ยวมานะ" จัสตินกระซิบเบาๆแล้ววิ่งออกไปโดยที่คนถูกบอกยังงงๆจนไม่ได้ถามอะไร



"อูจินๆ มีรุ่นพี่เขามาเรียกนายอ่ะ" อูจินที่กำลังจะฟุ่บโต๊ะด้วยความเหนื่อยอ่อนก็ถูกสกิดด้วยมือเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่ง เขาจำต้องลุกขึ้นแล้วเดินออกไปนอกห้องที่มีรุ่นพี่ปีสองสามสี่คนยืนอยู่

"หัวหน้าห้องใช่มั้ยครับ พี่ชื่ออี ชานนะ เรียกชานก็ได้ ส่วนนี่ซอนโฮกับดงโฮฮยอง" รุ่นพี่ที่ชื่ออีชานเเนะนำตัวก่อนจะชี้ไปยังเพื่อนปีสองหนึ่งคนที่ชื่อซอนโฮท่าทางเหมือนคนเฟรนลี่สนุกเฮฮากำลังฉีกยิ้มกว้างให้เขา และรุ่นพี่ลุคพี่ว้ากคนนั้น คังดงโฮ ที่ตอนนี้เหมือนหัวเสียออกไรสักอย่าง แต่ก็ไม่วายยกมือหนาขึ้นโบกมือให้รุ่นน้อง

"ครับ ผมอีอูจินนะฮะ ว่าแต่พวกพี่มีอะไรหรอฮะ"ดวงตากลมเหมือนลูกหมีจ้องคนเป็นรุ่นพี่ตาแป๋ว จนต้องยกมือขึ้นมากุมอก
 (ดาเมจลบ--)

"คืองี้เนอะ ตอนแรกที่บอกว่จะจับพี่รหัสกันตอนคาบโฮมรูมอ่ะ คือมันไม่ทันแล้ว ช่วงเย็นๆเราพาเพื่อนไปหาพวกพี่ที่ตึกสภานะ ที่นัดไว้อ่ะแหละ เออ พี่ไปล่ะ" ซอนโฮว่า ก่อนจะลากอีชานกลับไปด้วย เหลือแต่รุ่นพี่ปีสามยืนยีผมอยู่

"อ่อ ครับ" อูจินพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาเเข็งกร้าวของดงโฮที่มองมาพอดี 

"เออ ตอนเที่ยงๆ ไปที่ห้องนี้ได้มั้ย ในตึกสภาน่ะ" ดงโฮว่าแล้วยื่นกระดาษใบเล็กที่มีลายมือเขียนยุกยิกๆอยู่ 

ห้อง K ??

เขาขมวดคิ้วมองสิ่งที่เขียนบนกระดาษใบนั้นด้วยความงง ห้องเคนี่มีด้วยรึไง ในตึกสภานี่ห้องแปลกๆเยอะจังเเฮะ

"พักเที่ยงหรอฮะ ไปทำไมหรอฮะ"

"ไม่รู้หรอก เอาเป็นว่านายไปๆเถอะ คนนัดเขาจะเสียใจตายห่า" ประโยคหลังดงโฮพึมพำเบาๆ ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะ ว่าไอ่คนนัดมันมีจุดประสงค์อะไร แต่บอกไปยังไงก็นกแน่ๆ เขายอมช่วยรุ่นน้องเสียดีกว่า

เอ้า มองกันงงๆแบบนั้น ก็ห้อง K มันย่อมาจากอะไรล่ะครับ เค ไอ เอ็น จี???

นั่นแหละครับ ห้องไอ่คนคนนั้นที่พวกคุณคิดนั่นแหละ

แต่ดูเหมือนคนถูกนัดไม่รู้อะไรเลยโว้ย!! คังดงโฮอยากจะบ้า

"ครับๆ ขอบคุณพี่มากที่มาบอกนะครับ" อูจินโค้งหัวแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง ดงโฮเองก็ยิ้มตอบน้องแล้วมองร่างเล็กๆเดินเข้าไปจนนั่งลงจึงได้เดินออกมา โดยไม่ได้สังเกตว่าที่หลังเสาต้นใหญ่ข้างๆห้องเรียนมีร่างหนึ่งแอบมองเขาทั้งคู่อยู่

"ทั้งๆที่มีพี่อยู่แล้วทั้งคนทำไมถึงเป็นแบบนี้กันนะ.."'


-------------------

ต่อจากตอนที่แล้ว..



พระอาทิตย์เริ่มทอเเสงอ่อนแล้ว นักเรียนส่วนใหญ่กลับบ้านกันไปเสียหมด เหลือเเต่นักเรียนในตึกสภาทั้งหลายที่ส่วนใหญ่จะนั่งทำงานจนดึกดื่นหรือแอบมีปาร์ตี้กันลับๆเพื่อหาเวลาอู้

พรึ่บ!

ร่างเล็กๆที่ถูกคนที่ขึ้นชื่อว่าใหญ่เป็นอันดับสามของโรงเรียน รองจากผู้ก่อตั้งและคิงของโรงเรียน กำลังอุ้มเขาพลางผิวปากขึ้นตึกนั่นอย่างไม่อายสายตาใคร โชคดีหน่อยที่แดฮวีเป็นคนกว้างขวางของโรงเรียน ใครๆก็รู้จัก เลยถูกยกมาเป็นประเด็นในการพูดคุยเมื่อได้เห็นฉากที่ปริ้นซ์หนุ่มอุ้นร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขน 

ว่าแต่มันโชคดีหน่อย ตรงไหนห๊ะ!!! แบบนั้นยิ่งไม่แย่ไปกว่าเดิมรึไงนะ..

"ปล่อยฉันนะ!! ไอ่ปริ้นซ์นิสัยไม่ดี" มือเล็กๆก็ทุบแผ่นหลังกว้างไป ปากก็ด่าทอ ยังดีที่ไม่ดิ้นไปด้วย เพราะเห็นว่าดิ้นไปอีกคนก็ไม่ยอมปล่อยเขาอยู่ดี แถมยังเหมือนยิ่งดิ้นเขาจะยิ่งตกจากบ่านี่อีก ห่วงชีวิตตัวเองไว้ก่อนแล้วกัน!! TT

"ครับๆ" ร่างสูงรับคำก่อนจะใช้ตัวผลักบานประตูห้องสีขาวสะอาดเข้าไปด้านในโดยไม่ลืมกดล็อกประตูด้วย แล้ววางร่างเล็กไว้บนโซฟาหนังสีดำกลางห้อง แล้วคร่อมตัวทับลงไปบนร่างอีกฝ่าย

"จะทำอะไรน่ะ" ลูกแมวใต้ร่างขู่ฟอดๆ อย่างกับเสือแน่ะ ยกเว้นแต่ขนาดตัวล่ะนะ

"พี่ว่าคนสองคนที่นอนด้วยกันบนโซฟาแบบนี้.." คนอยู่ด้านบนจงใจกระซิบใกล้ๆใบหูนิ่ม "เขาจะทำอะไรกันอ่ะครับ"

"ไม่รู้สิ ดูหนังมั้ง!" คนแสนดื้อก็ยังเเสนดื้อวันยังค่ำ มือเล็กๆดันแผ่นอกแกร่งเหมือนหินออก หินสมชื่อจริงๆ ไม่เห็นจะขยับเลยสักนิด TT มตกใจ

"เลิกดิ้นเถอะ ถึงจะขัดขืนไปพี่ก็หลุดออกไปไหนไม่ได้หรอกนะครับ" ริมฝีปากกระซิบเสียงพร่าข้างๆใบหูเล็ก ใบหน้าคมค่อยๆผละออกมา ดวงตาสองคู่สบกันเข้าอย่างจัง เหมือนแรงดึงดูดใหห้ใบหน้าคมเข้าไปใกล้กับอีกคน มากขึ้น มากขึ้น

จนริมฝีปากแนบติดกัน

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง แต่ก็ยอมรับสัมผัสเเต่โดยดี 

เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆปิดลงยอมรับสัมผัสจากรุ่นน้องอย่างเสียไม่ได้ ก้อนเนื้อในอกเต้นตึกตักเป็นจังหวะเดียวกัน

 

ริมฝีปากสีสดถูกบดคลึง กดจูบย้ำอย่างเอาแต่ใจจากปริ้นซ์คนดังแห่งโรงเรียนนี้ คนคุมเกมส์กระตุกยิ้มร้าย ก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากนิ่มก่อนจะผละออกอย่างเสียดายเมื่ออีกฝ่ายรู้ตัวแล้วเม้มปากเข้าหากันแน่น

 

..ย่าห์ ทำบ้าอะไร ข..ของนายน่ะเสียงหวานสั่นเครือ น้ำใสไหลคลออยู่ในดวงตากลมโต

 

เปล่า เขาไม่ได้ร้องไห้ที่ถูกชิงจูบแรกไปหรอกนะ

 

อีแดฮวีรู้ดี เขาถูกเจ้าปริ้นซ์คนนี้จีบมาตั้งแต่ปีสองแล้ว ในขณะที่ซามูแอลเพิ่งจะปีหนึ่งแท้ๆ แต่ในเวลาเกือบหนึ่งปีเต็มเจ้าตัวก็คอยตามตื้อตามประสาเด็กทะเล้นตลอดมา จนอีกฝ่ายได้เป็นปริ้นซ์.. ทุกอย่างก็เหมือนจะเริ่มเปลี่ยนไป 

พี่แดฮวีครับ..” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกอีกคน เขาค่อยๆลุกจากด้านบนแล้วจัดให้อีกคนลุกขึ้นมานั่งข้างๆ มือหนาก็ค่อยๆปาดน้ำใสๆที่เอ่อคลอที่หางตาออก

 

ขอโทษนะ..”

 

 


คบกับผมได้มั้ย

 


เขาว่ากันว่า หินที่ถูกน้ำหยดใส่สักวันมันก็มีวันกร่อนไป

 

แล้วนับประสาอะไรกับหัวใจของเขากันล่ะ

 

 



12:00 น.

ร่างเล็กเดินเข้ามาในตึกสภาอย่างกล้าๆกลัวๆ ตามคำนัดในกระดาษใบเล็ก ฝีเท้าเหยียบลงบนแผ่นกระเบื้องสีขาวสะอาดตา ดูเผินๆแล้วภายนอกเป็นตึกที่ทันสมัย แต่ภายในกลับดูมีความคลาสสิกและคงความเก่าแก่ของโรงเรียนไว้ เพราะตึกแห่งนี้คือที่รวบรวมความภาคภูมิใจของโรงเรียนแห่งนี้นั่นเอง

ติ้ง

ลิฟต์ค่อยๆเคลื่อนตัวมาที่ชั้นบนสุด หลังจากที่อูจินเดินถามทางคนอื่นไปทั่ว ถึงจะถูกมองแปลกๆก็เถอะ เขาก็ยังนึกสงสัยอยู่ว่าทำไมกัน กับเเค่ถามทางเนี่ย ส่วนใหญ่แล้ว นักเรียนที่อยู่ในตึกนี้มีแต่นักเรียนสภาไม่ก็เด็กกิจกรรมโรงเรียน ประเภทพวกที่สร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนน่ะนะ

แล้วเขาจัดอยู่ในประเภทไหนกันหว่า =,.=

ก๊อก ก๊อก

เดินไปคิดไปพลางๆ เขาก็มาหยุดที่ห้องเค ชั้นสุดท้ายของตึกถือว่าสูงพอสมควร แต่ก็มีห้องแค่สามห้องใหญ่ๆเท่านั้น ห้องพี ห้องเค และอีกหนึ่งห้องที่เป็นบานประตูสีดำสนิทและไม่มีป้ายเขียนหน้าห้องใดๆ มือเล็กก็ยกมือเคาะประตูสีขาวหม่นๆที่มีป้าสีดำสลักด้วยตัวอักษรสีขาว 'K'

"เข้ามา" 

เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้น อูจิขมวดคิ้วเข้าหากันพลางนึกว่าเสียงใครกัน แต่ก็ไม่สามารถนึกได้สักที จึงเปิดประตูเข้าไป

"ขออนุญา...เอ๊ะ?!!!??!??"

คุ้นเคย โอเค ชัดเลย ชัดเลย!!!

"หืม มาแล้วหรอ" ร่างสูงที่นั่งอยู่กลางห้องบนโซฟาหนังอย่างดีลุกขึ้นมาประชิดตัวเเขก(?) อย่างเขา จนชิดกัน ทั้งๆที่ห้องก็กว้างขวาง แต่คนสองคนกลับต้องมายืนเบียดกันบนกระเบื้องแผ่นเดียวกัน

"ค..คุณ คิงคังแดเนียล..หรอฮะ" เสียงเล็กๆสั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่ 

อ๊ากกก นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันนน อีอูจินอยากจะบ้า นี่เขาต้องมาอยู่ใกล้คนที่ทำใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะมานับไม่ถ้วนเเล้วเนี่ยนะ!!

"อืม"

"..."

"สรรพนามดูห่างเหินไปนะครับ น้องอูจิน"

อ๊ากกกกก น็อคเอาท์!! ทำไมพี่เขาต้องทำเสียงละมุนแล้วยิ้มด้วยครับสังคม บอกผมที 

"ค..ครับ แต่มันดูไม่ค่อย.." เอาตรงๆเขาก็เกรงใจรุ่นพี่นั่นแหละ ถึงอีกฝ่ายจะเป็นรุ่นพี่เขา แต่เพราะตำแหน่งคิงแล้ว เขาที่เป็นแค่นักเรียนธรรมดาเเถมเป็นรุ่นน้องคงไม่มีสิทธิ์ไปมากกกว่านั้นแล้ว

"เรียก พี่เเดเนียล หรือจะเรียก ที่รัก ดีครับ" 

ดวงตากลมเบิกกว้างอย่างห้ามไม่อยู่ พอๆกับริมฝีปากแดงที่เผยออกกว้างด้วยความตกใจ ภาวนาให้มันเป็นแค่เรื่องตลกหรือความฝันที่ผ่านมาแล้วผ่านไป แต่เขาก็หนีจากความจริงไม่พ้น เมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวมาเพื่อฟังคำตอบจากเขา

"ไม่ตอบหรอ อืมมม กล้าเมินคิงนี่โทษหนักเหมือนกันนะ"' คนเป็นคิงพูดขุ่

"พี่แดเนียลครับ!!!" เสียงหวานโพล่งขึ้นอย่างเหลืออดก่อนจะก้มหน้านิ่งซ่อนใบหน้าแดงซ่าน

"ว้า เสียดายจัง เกือบจะได้เรียกที่รักแล้ว" ริมฝีปากได้รูปกำลังเผยยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ 

อะไรกัน เขาไม่ได้รุกเร็วซะหน่อย ก็ทำความรู้จักไปแล้ว จะจีบก็ไม่ได้แย่นี่นะ

ก็บอกแล้ว คนนี้น่ะ ต้องเป็นของ คังเเดเนียล J


"ว..ว่าแต่พี่เเดเนียลเรียกผมมาทำไมหรอครับ" อูจินพยายามควบคุมเสียงแล้วเอ่ยถามออกไป เด็กน้อยมัวแต่ก้มหน้าโดยไม่รู้ว่าสายตาของอีกฝ่ายกำลังจ้องมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

"นั่นสิ เรียกมาทำไมกันนะ"

กวนตีนได้โล่ห์เลยครับ..

"งั้นถ้าพี่เรียกมาคุยเล่นๆ ผมขอไปทานข้าวนะครับ" คนเป็นน้องว่าอย่างเคืองๆ นี่เรียกเขามากวนเล่นๆแน่ๆ อุตส่าห์ไม่ไปกินข้าวกับจัสตินเพราะคิดว่ามีเรื่องด่วนเสียอีก หิวจะตายอยู่เเล้ว TT

"ไม่เอาอ่ะ สั่งมากินนี่ดีกว่าน่า"  คนเป็นพี่ก็ไม่ยอมแพ้ มือหนาก็ยกโทรศัพท์เครื่องสวยยี่ห้อดังออกมาแนบหู พูดเเค่สองสามคำ 
จาจังมยอนสองชามร้อนๆก็เดินทางมาถึงหน้าห้องของเขา 

"ปกติสั่งได้ด้วยหรอครับ" อูจินเอ่ยถามงงๆ แต่คนถูกถามก็ไม่ได้ตอบอะไร แค่นั่งลงบนโซฟาตัวเดิมแล้วเเกะพลาสติกที่หุ้มอยู่บนชามบะหมี่ออก พร้อมกับกวักมือให้อีกคนมานั่งข้างๆ 

"มากินสิ หิวไม่ใช่หรอ" 

"หืม อ..เอ่อ เท่าไหร่ครับ.." เด็กน้อยว่าอย่างเกรงใจแล้วหยิบกระเป๋าเงินออกมา แต่ก็ถูกมือหนาจับไว้ก่อน

"คิดซะว่าพี่เลี้ยงแล้วกัน"

"งั้นก็..ขอบคุณนะครับ" อูจินโค้งหัวน้อยๆ ก่อนจะเเกะฝาจาจังมยอนของตัวเองออกมาทานบ้าง เพราะโซฟาเป็นรูปตัว U เลยทำให้ที่ที่อูจินนั่งอยู่ตรงข้ามกับคุณคิงแดเนียลพอดี ก็ดีเหมือนกัน ได้กินข้าวไปมองหน้าอีกฝ่ายไป เหมือนเดทเลยแฮะ

เยี่ยมมาก เดทเเรกกับจาจังมยอนเนี่ย เขาน่าจะคิดได้มากกว่านี้นะ คังเเดเนียลเอ๊ย!!

"ซอสเลอะน่ะ" แดเนียลทักขึ้น เมื่อซอสสีดำจากจาจังมยอนติดอยู่ที่มุมปากเล็ก

ก็ดูกินสิ ไม่รู้กินหรือสูบ เชื่อแล้วว่าคนตัวเล็กตรงหน้าเขาหิวจริงๆ..

"หืม ตรงไหนนะฮะ" มือเล็กที่คีบเส้นค้างไว้หยุดชะงัก มืออีกข้างก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วเช็ดไปทั่วๆ แต่ก็ไม่โดนตรงที่เลอะสักที 

"อยู่นิ่งๆสิ" แดเนียลลุกขึ้นแล้วขยับเข้าไปใกล้ๆคนตัวเล็ก มือก็คว้ามือเล็กที่กำผ้าเช็ดหน้าอยู่ แล้วยกมันขึ้นมาเช็ดเบาๆที่มุมปาก

ตึกตักตึกตัก 

จะบ้าตายแล้ว ทำไมต้องทำให้ใจน้อยๆดวงนี้สั่นขนาดนี้ด้วย!!!!

"ระวังๆ หน่อยสิ" คนเป็นพี่ว่าอย่างเอ็นดู แล้วโยกหัวเล็กๆไปมา คนโดนลูบก็หน้าแดงจัดอีกครั้ง 

เพราะการที่อยู่ใกล้มากเกินไป ใบหน้าทั้งสองจึงค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้กันมากขึ้น..

มากขึ้น..



"ไอ่คิงเเดน!!!!! แกยังไม่ได้เซ็นงานนี้เล..."

ไอ่รุ่นพี่คังโฮฮฮฮฮฮฮฮฮ มาขัดจังหวะคนเชาจะเข้าด้ายเข้าเข็มกันทำไม!!! แดเนียลละอยากจะร้องไห้

(พี่ดงโฮรอบสองแล้วค่ะคุณ555)


 

16.00. @101

ห้องประชุมสภา

 

หลังจสกเหตุการณ์บ้าๆชวนให้ใจเต้นนั่น เขายังเเค้นทั้งคิงเเดเนียลและรุ่นพี่คังดงโฮไม่หาย ไหนจะสายตาล้อๆของนรุ่นพี่ที่มองมา เเถมยังอยู่ในท่าที่ดูล่อแหลมกับคิงของดรงโรงเรียนสองต่อสองอีก ถึงพี่ดงโฮจะบอกว่าจะไม่ไปบอกใครก็เถอะ แต่นั่นมันใช่เรื่องที่เขากังวลซะที่ไหน!! เขาต้องตกในสภาพที่ถูกดงโอมาเจอกับเขาอยู่กับคิงสองรอบเเล้วนะ อยากจะบ้า


     ถึงรอบนี้เขาจะไม่ได้ผลุนผลันออกจากห้องอย่างเสียมารยาทแบบคร่าวที่แล้วก็เถอะ แต่นั่นเพราะยังทานจาจังมยอนไม่หมดต่างหากเล่า!!!


ขออนุญาตครับ..”

 

หัวหน้าห้องจำเป็นอย่างอีอูจินค่อยๆผลักบานประตูเข้าไปในห้องประชุมที่เงียบสงบ..

 

ตรงไหนกัน..

 

ย่าห์!!! อีแดฮวี!! มาช่วยพับฉลากสิ!! อย่ามัวแต่ติดผัวได้มั้ยเฮ้ย!!”

 

อะไรของแกอะ จีซอง มีมือก็พับเองไปสิ!! ก็ฉันเป็นคนเขียนแล้วนี่!!”

 

เฮ้ย น้องมาแล้ว ใครไปตามคิงมาทีดิ๊!! ซอนโฮไปเอาไอ่แดออกจากปริ้นซ์ที ติดกันเป็นแฝดสยามละนั่น ไอ่ห่า

 

อ๊ากกกกกกกกกก ซอนโฮย่าห์!! ปล่อยฮยองนะ!!!”

 

แดฮวีอย่าดื้อสิครับ

 

ฮือออ มูแอลอ่า

 

เสียงดังโหวกเหวกชนิดที่ขี้หูลุกขึ้นมาเต้นแบงแบงแบงได้กำลังดังลั่นไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้ แต่ก็เป็นผนังที่เก็บเสียงน่าดู เพราะตอนพวกเขาอยู่ข้างนอกไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ถ้าเป็นเสียงระดับนี้น่าจะได้ยินไปถึงเขตชายแดนเกาหลีเหนือด้วยซ้ำ ว่าไปนั่นแล้ว

 

น้องๆๆนั่งลงกับพื้นเลยนะ ตรงนี้ๆ พี่อีชานคนเดิม เพิ่มเติมคือเดินมาสั่งให้พวกน้องๆปีหนึ่งเอนั่งลงกับพื้นห้องที่ดูสะอาดสะอ้าน

 

ห้องประชุมที่นี่เป็นห้องประชุมที่เหมือนกับห้องฟังบรรยายมากกว่า เพราะพื้นที่กว้างขวาง เวทีขนาดกลางยื่นออกมากินพื้นที่ไม่เท่าไหร่ของห้อง ส่วนโต๊ะเก้าอี้ที่ใช้นั่งประชุมดูเหมือนจะถูกย้ายไปไว้มุมห้องเพื่อให้ที่พวกเขาสำหรับนั่ง ห้องสีสะอาดตาทำให้อูจินกับรุ่นน้องคนอื่นๆผ่อนคลายไปได้นิดหน่อย


พลั่ก

 

เสียงเปิดประตูดังขึ้น เสียงโหวกเหวกเมื่อครู่เงียบลงอย่างน่าแปลกใจ เสียงฝีเท้าค่อยๆก้าวเข้ามาเรื่อยๆจนหยุดที่หน้าห้องใหญ่ พร้อมกับเสียงเบาะเสียดสีกัน 


จะใครที่ไหนล่ะ ก็คุณคิงแดเนียลที่แกล้งเขาเมื่อเที่ยงไงล่ะ


พอเข้ามาก็ได้ยินเเต่เสียงซุบซิบทั้งนั้นเลย


'นั่นคิงแดเนียลจริงๆหรอ'

'เชี่ย เห็นใกล้ๆละเเม่งโคตรเท่'

'คิงเป็นสายรหัสเราด้วยหรอ'

'ก็ปีสองห้องเอไง'


"คิงมาแล้ว เริ่มเลยนะครับ" เสียงปริ้นซ์ซามูแอลเอ่ยเริ่ม เสียงซุบซิบก็เงียบลง  รุ่นพี่แดฮวีที่ตอนแรกดูเหมือนจะนั่งพิงอยู่ตรงหลังปริ้นซ์เด็ก ก็ผุดลุกขึ้นมา 


"สวัสดีครับ น้องๆห้องปีหนึ่งเอทุกคน อ่อ และปีสองด้วยนะครับ" เเดฮวีว่าแล้วเเจกยิ้มไปทั่วห้อง รอยยิ้มน่ารักๆเหมือนนางฟ้าทำให้รุ่นน้องหลายๆคนต้องตาเคลิ้ม แต่ก็เคลิ้มไม่นาน เพราะรังสีที่แผ่ออกมาจากคนด้านหลัง ทำเอาขนลุกซู่


เจ้าที่เขาแรงจะตาย


"งั้นพี่ขอเริ่มจับฉลากเลยนะ พี่ชานกับพี่จีซอง จะเป็นคนเเจกฉลากให้น้องๆนะครับ พอหยิบได้อย่าเพิ่งเปิดนะ รอเปิดพร้อมกัน แล้วก็เดินไปหาคนที่คิดว่าเป็นพี่รหัสของตัวเองพร้อมกับหาสายรหัสได้เลยนะ" แดฮวีกำชับ ชานและจีซองลุกขึ้นแล้วถือตะกร้าสีขาวสองใบเดินตามแถวของรุ่นน้องปีหนึ่ง ซึ่งในฉลากนั้นเป็นคำใบ้สำหรับการหาสายรหัสนั่นเอง


"หยิบคนละใบนะครับ อย่าเพิ่งเปิดนะ"


"อ่ะ น้องอูจิน" จีซองเดินมาหยุดที่เด็กน้อยหมีที่นั่งนิ่งรอหยิบฉลาก เขายิ้มให้รุ่นพี่เล็กๆแล้วสุ่มหยิบกระดาษม้วนแผ่นเล็กๆแผ่นสุดท้ายในตะกร้าขึ้นมาถือไว้ 


"เปิดได้เลยครับ" สิ้นเสียงคำสั่งของแดฮวี เสียงดังเซ็งเเซ่ก็ดังขึ้นทันที บ้างก็ตะโกนหาชื่อพี่รหัส รุ่นพี่ก็ตะโกนหาน้องบ้าง ยกเว้นร่างสูงที่นั่งลงตรงมุมเงียบๆของห้องประชุม กำลังกระตุยิ้มมุมปาก


"อูจินย่า ได้ใครหรอๆ" จัสตินเดินเข้ามาหาอูจินที่ยืนกำเเผ่นฉลากแน่นยังไม่ได้เปิดอ่าน


"หืม ยังไม่ได้เปิดเลย แล้วจัสตินล่ะ"


"เปิดพร้อมกันมั้ยล่ะ ยังไม่ได้เปิดเหมือนกันเลย" จัสตินฉีกยิ้ม อูจินพยักหน้าแล้วนับหนึ่งสองสามกันเงียบๆ ก่อนจะม้วนกระดาษออกอ่าน 


??‘‘


รูปมงกุฎถูกวาดลงบนกระดาษแผ่นนั้น และไม่มีอะไรเขียนเพิ่มเติมอีก อูจินขมวดคิ้วสงสัย 


มงกุฎเนี่ยนะ..


"ว้า เป็นคนตลก ผมแดงหรอ เฮ้ยย พี่จีซองแน่เลยๆๆ อูจิน เราว่าเราเจอพี่รหัสเเล้วอ่ะ ไปหาเขาก่อนนะ" จัสตินว่าอย่างร่าเริง แล้วเดินดุ๊กดิ๊กๆออกไป


ทิ้งให้อูจินยืนงงๆกับความสับสน..


โฮ ถ้าใบ้ง่ายๆอย่าง ผมแดง ผมดำ ผมรุ้ง ผิวดำ อะไรแบบนี้ยังจะง่ายกว่าอีก ให้ตายเถอะ ใบ้แบบนี้เขาจะไปหาพี่รหัสได้ยังไงงง


"น้องครับ หาพี่รหัสอยู่หรอ ให้พี่ช่วยมั้ย" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างๆทำเอาอูจินต้องหันไปหาอย่างเสียไม่ได้ 


"พ..พี่จีฮุน?!?!" อูจินเบิกตากว้าง มองรุ่นพี่สุดหล่อที่เจอกันตั้งแต่วันเเรกอย่างตกใจ บังเอิญเกินไปแล้วที่พี่จีฮุนเป็นห้องสายรหัสกับเขาเนี่ย!!


"อ้าว น้องอูจินใช่มั้ยครับ" จีฮุนเอ่ยทักรุ่นน้องที่รู้จัก 


"พี่มาก็ดีเลยฮะ คือช่วยผมหาคนในคำใบ้นี้ทีฮะ" อูจินยื่นแผ่นกระดาษให้อีกฝ่าย


"..."


"เขาเป็นใครหรอฮะ"


"หืม" จีฮุนชะงักไปนิดหน่อย เมื่อได้เห็นคำใบ้ในกระดาษ


อือหือ นี่ขนาดเจ้าตัวไม่ได้เขียนเองนะ โคตรชัดเจน..สุดๆแล้วนะ.. 


ว่าแล้วก็มองหาเจ้าตัวสักหน่อย อ่า เขาละสงสารเด็กน้อยลูกหมีจริงๆ


"พี่บอกได้แค่ว่าเขาอยู่ในห้องนี้แหละ แต่ไม่ได้อยู่แถวนี้" จีฮุนว่าแล้วก็เดินออกไป ถึงอยากบกใจจะขาดแต่เขาก็้องยอมทำตามที่มีคนสั่งไว้


"งงๆแฮะ หมายความว่าไงนะ" อูจินบ่นพึมพำกับตัวเอง แล้วมองไปรอบๆ


อยู่ในห้องนี้แต่ไม่ได้อยู่แถวนี้..


เพราะตอนนี้รุ่นพี่ปีสองและสามส่วนใหญ่มายืนออหาน้องรหัสกันตรงกลางห้องสินะ..


แล้วสายตาของเขาก็ไปปะทะกับคนคนนั้นอย่างจัง..


"พี่เป็นพี่รหัสผมรึเปล่าครับ พี่แดเนียล?"










TalkTalk 

     คำถามว่า น้องอีอูจินหลุดไปแล้ว นิยายของเรายังจะเดินต่ออยู่มั้ย?

     ยังอยู่ค่ะ :) ยังเป็นเหมือนเดิมนะคะ จนกว่าจะเรื่องจบลงค่ะ

     เราเชื่อว่าน้องทำได้ดีที่สุดแล้ว น้องยังต้องหาประสบการณ์อีกมาก เชื่อว่าโตไปน้องต้องเป็นศิลปินที่ดีได้แน่ๆค่ะ!!  
     (โฮ นึกถึงตอนที่เสียงทุ้มๆเรียกน้องหมีน้อยว่าอีอูจินย่า แล้วก็กอดน้องเเน่นๆ เจ้าหมีของพวกเราร้องไห้ในอ้อมกอดพี่เเดนด้วยค่ะ TT)
     

     กลับมาแล้วนะคะ ขอโทษที่ให้รอน๊านนาน คือไรท์ปีสุดท้าย(ม.ต้น)แล้วน่ะค่ะ เลยงานเยอะหน่อย 555555 แล้วก็มีอ่านหนังสือสอบมากมายอีก ฮือๆ

     ช่วงนี้เดินเรื่องเร็วหน่อยนะคะ เพราะเราไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เขียนตอนไหนอีก TT

     รายการ Produce101 ใกล้จะจบแล้วนะคะ คิดถึงห้องที่เต็มไปด้วยเด็กฝึกเก้าสิบกว่าคนวิ่งไปมาจัง TT
     รักใครเชียร์ใครก็อย่าลืมตามซัพพอร์ตอปป้านะคะ จะได้เดแล้วว ฮือๆ ทำไมไม่เดกันให้หมดนะ..

     แล้วก็ปรบมือต้อนรับตัวละครพิเศษจากเซบึนทีนนนนน (ได้ข่าวว่าเอ็กโซก็มีนะ แหม55) น้องอีชานหรือน้องมักเน่ยักษ์ดีโน่น่ะเองง แปะแปะแปะ (แต่น้องไม่ได้มีบทบาทมากนะคะ แค่มาแล้วก็หายไป555)
     เหตุผลที่น้องปรากฏตัวคือไม่อยากให้มีแต่เด็ก PD101 มากเกินไปน่ะค่ะ เดี๋ยวจะมึนตาเอา แหะแหะ แต่ก็มีรุ่นพี่ไม่กี่วงเท่านั้นค่ะ ส่วนใหญ่เรายังคงคอนเซ็ปต์รายการ 101 อยู่นะคะ555 (แล้วก็ที่เลือกคุณอีชานเนี่ย ก็เพราะว่ามีความมักเน่ลุคไฮสกูลอยู่ค่ะ น่าจะพอเนียนๆไปได้5555)

     ส่วนเรื่องคำผิดเดี๋ยวจะมาแก้ทีหลังนะคะ เห็นเยอะเลย พอดีพิมพ์ด้วยความรีบร้อน ฮือๆ /พนมมือไหว้

#ทำไมเมียปริ้นซ์กับคิงต้องเสียตัวในห้องพักก็ไม่รู้วววว /เสียงสูง










นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น

  1. #33 thipbeast (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 00:45
    ชัดเลนมากเลยน้ออออ อูจินอาาา
    #33
    0
  2. #21 Jennie-Choi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 17:47
    เศร้าที่อูจินหลุดไป แต่พี่แดนดูแคร์น้องมากเลย รอมาอัพค่ะ
    #21
    0
  3. #20 bbeer2222 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 17:41
    แซมฮวีน่ารักกก อูจินลูกมันชัดเจนมากๆเลยนะ55555
    #20
    0
  4. #19 I LoVe xs (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 23:59
    อูจินนน ชัดขนาดนั้นทำไมไม่รู้ลูก55555555
    #19
    0
  5. #18 kanteeraprarom (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 23:17
    ขอบคุณที่ไม่ทิ้งเรือนะค่ากราบบ
    #18
    0
  6. #17 tangmeos (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 22:16
    โง้ยยยยยยย><อูจินเอ้ยยยยยยย
    #17
    0
  7. #16 matoommy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 21:40
    สู้ๆนะค่ะ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งแดจินคะ
    #16
    0
  8. #15 pkoil2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 19:23
    อยากได้พี่รหัสเป็นคุณแดนเลยค่ะ555 รออ่านต่อนะคะ
    #15
    0
  9. #14 !!แบมทอริ!! (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 18:32
    พี่รหัสน้องคือคุณแดนแน่ๆ ชัดเจนมากๆ55555555555 ว่าแต่คุณอีชานคะ จะมาลากเรากลับด้อมในฟิคเลยเหรอคะเนี่ย ยอมแล่วววว TTTTTTTTTTT
    #14
    0
  10. #13 ivyenjoy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 18:30
    เขาต้องเป็นพี่น้องรหัสกันแน่ๆเลยค่ะ
    ไรท์มาอัพไวๆนะ เขินคู่แซมวีมากๆ5555
    #13
    0