REST ; Produce101 High School [โรงเรียนมัธยมปลาย101]

ตอนที่ 4 : บทเรียนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ก.ค. 60




Chapter 3
----

ร่างเล็กของรุ่นพี่ถูกปริ้นซ์เอาแต่ใจอย่างคิมซามูแอลลากออกมาจากห้องเรียน ที่ถ้าเป็นไปตามแผนแล้วน่าจะเหลือรุ่นน้องตัวเล็กกับคิงคังแดเนียลอยู่


ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าคิงคนนั้นคิดอะไรอยู่


ก็สายตามันฟ้องซะขนาดนั้นJ


แต่ก็นะ เขาเองก็มีเรื่องของตัวเองเหมือนกัน


กับคนของเขา :)


"ย..ย่าห์ แฮ่ก.. หยุดก่อนสิ จะลากไปไหนห๊ะ เฮ้ย!!!!"



หมับ!


ร่างสูงกว่าขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหยุดเดินพลางใช้เเขนแกร่งโอบรอบเอวคอดกิ่วเข้ามาใกล้อกแกร่ง


"ไม่ดื้อสิครับแดฮวีอ่า :)"


"แดฮวีฮยองต่างหาก!! ปล่อยนะเว้ย!!!"


ยิ่งดิ้น แขนแกร่งก็รัดเขาจนแนบเเน่นติดกับตัวอีกฝ่ายจนเท้าแทบจะเกยกันแล้วด้วยซ้ำ!



อ๊ะ..เท้างั้นหรอ..



ผลั่ก!


"โอ๊ยยยย อีแดฮวี!!!"

คิดเเล้วเท้าเล็กๆนั่นก็เหยียบลงบนรองเท้าหนังอย่างดีของอีกฝ่ายอย่างเต็มแรง จนต้องปล่อยมืออกจากร่างเล็ก ปริ้นซ์หนุ่มกัดฟันแน่น มองคนตัวเล็กที่เป็นอิสระแล้วยืนล้อเลียนเขาอยู่ด้านหน้าอย่างคาดโทษ

คนคนนี้ต้องโดนของจริงซะบ้าง!!!!


"หึ เเสบดีนะครับ..รุ่นพี่ :) " ซามูแอลแสยะยิ้มกว้าง ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้เหยื่อตัวน้อยที่ไม่ทันระวังตัว


หมับ!


ร่างเล็กๆของแดฮวีถูกท่อนเเขนแกร่งรวบอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ไม่ใช่แค่กอด..

แต่อุ้มเลยต่างหากล่ะโว้ยยยย!!!!!!!





"ย่าห์!!!!! ปริ้นซ์ซามูแอลลลลลล!!!!!!!!!!!!"

--------



ผลั่ก!


หลังจากที่เขาเเยกกับรุ่นพี่ดงโฮจากห้องเรียนแล้ว ร่างสูงของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคิงก็เดินกลับเข้ามาในห้องสำหรับคิงในตึกสภา

กายแกร่งทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เบาะอย่างดีตรงโต๊ะประจำแสนสบาย ก่อนจะพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตาลง


นึกถึงแต่ใบหน้าน่ารักๆ กับกลิ่นหอมอ่อนๆตอนที่กอดเจ้าลูกหมีตัวนั้น..


ดวงตาสดใสที่จ้องมองเขา..


อ่า..ชักน่าสนใจจริงๆเลย


"หน้านี่บานเชียวนะครับ.."

เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังออกมาจากประตู มินฮยอนนั่นเอง ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้โต๊ะของคิงแดเนียลแล้ววางแฟ้มเอกสารลง ดวงตาคมมองแดเนียลอย่างล้อๆ

"หึ สมองไวดีนะ

"แน่นอนอยู่เเล้ว" มินฮยอนทิ้งตัวลงบนโซฟาภายในห้องด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อนจนอีกคนสงสัย

"ไปทำอะไรมาล่ะ.."

เอาเถอะ ถึงจะอยู่สูงแต่ก็ไม่ได้เย็นชาขนาดนั้นซะหน่อย

"วิ่งตามงานเอกสารนี่แหละน่า.." คนถูกถามตอบเหมือนเลี่ยงๆ ดวงตาสีเข้มหรี่ตามองตามอย่างจับผิด

"ไม่ใช่ว่าไปปราบลูกหมาลูกแมวแถวไหนหรอกนะ.." ร่างสูงเอ่ยขึ้นลอยๆ พอให้อีกคนสะดุ้งเล็กๆ

"หึ..ไม่ใช่แมวหรอกครับ'เสือ'เลยต่างหาก"

แล้วเสียงหัวเราะทุ้มๆสองเสียงของคุณเลขาและคิงแดเนียลจะดังลั่นไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้..




ตัดภาพไปที่อีอูจิน..


   ผมวิ่งออกมาจากห้องประชุมนั้นอย่างเสียมารยาท เท้าทั้งสองออกเเรงวิ่งจนเสียงดังตึงตังไปทั่วอาคาร แต่ห้องภายในอาคารน่าจะเก็บเสียงใช้ได้ไม่อย่างนั้นผมคงโดนคนเขาเปิดประตูออกมาด่ากราดใส่ก็ได้

   ถามว่าผมวิ่งทำไมหรอ ไม่รู้!!! ผมรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีสติ ใจล่องลอยสุดๆ

   ฮื่ออออ เพราะเขาแท้ๆเลย

 

ผมหยุดวิ่ง แล้วพิงตัวกับผนังใกล้ๆกับบันได เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆหลับลงเพื่อตั้งสติ

 

โอ๊ะ อูจินอ่าาาา

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางเดิน ต้องขอบคุณเสียงของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของผมที่ช่วยดึงผมออกจากภวังค์..

 

เอ๊ะ ว่าแต่นี้มันชั้นห้านะ ห้องผมอยู่ชั้นสองไม่ใช่หรอ แล้วเสียงจัสตินจะขึ้นมาถึงนี่ได้ยังไงล่ะ!!!

 

อ่ะ...จัสติน!? มีอะไรงั้นหรอทันทีที่ผมลืมตาขึ้นมาก็เห็นคนที่เรียกเมื่อกี้ยืนหอบหายใจจนตัวโยนอยู่หน้าผม

..เอ่อ มาตามนายไง จัสตินว่า ดวงกลมที่เคยสดใสตลอดเวลาเปลี่ยนแปลงไป เปล่า นั่นเป็ฯอาการที่ผมไม่ได้สังเกตเห็น ว่าในดวงตานั่น ฉายแววหม่นจนน่าเป็นห่วง แต่เพราะมัวแต่ลูบหลังเพื่อนอยู่ ก็เลยไม่ได้มองเห็นมัน

โห ทีหลังไม่ต้องน่า งั้นลงลิฟต์กันเถอะเนอะจัสตินพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะให้ผมช่วยพยุงเขาไปทางขึ้นลิฟต์ (อย่างทุลักทุเลน่ะนะ เพราะว่าจัสตินสูงกว่าผมอีก TT)

 

เป็นอีกครั้ง..ที่เขาไม่ได้สังเกตอาการของอีกฝ่าย..

 

ดอกทานตะวันที่เคยเบ่งบานอย่างสดใสค่อยๆหุบลง



ดวงตากลมโตที่ฉายแววร่าเริงที่สุด ตอนนี้กลับหม่นหมองเป็นที่สุด

 

หยาดน้ำใสที่คลออยู่หางตาหน่วงๆ

 

เจ็บจังเลยนะ..

 

 

ติ้ง..

 

เสียงลิฟต์ถูกเปิดออกก่อนร่างทั้งสองจะพยุงกันเข้าไปในลิฟต์ จัสตินมองแผ่นหลังที่เล็กกว่าตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอย

 กว่าจะรู้ตัวอีกที มือเรียวก็เอื้อมไปกอดรัดร่างของคนที่กำลังกดปุ่มลิฟต์อยู๋ ใบหน้าน่ารักซบลงบนแผ่นหลังเล็กๆ ด้วยความที่อีกฝ่ายตัวเล็กกว่า เขาจึงต้องก้มลงมาหน่อย


หยาดน้ำใสที่คลออยู่ไหลลงบนเครื่องแบบสีเทาอย่างอดกลั้น

 

บางทีมันอาจจะปะปนไปกับสีเทาของครอบคลุมอยู่รอบๆตัวเขา

 

คนตัวเล็กกว่าที่ไม่ได้สังเกตว่าเพื่อนดูพูดน้อยลงทั้งๆที่ปกติจะจ้อทั้งวัน แต่ตอนนี้ เขารู้แล้ว ทันทีที่ของเหลวอุ่นหยดลงบนเสื้อตัวนอกเนื้อดี มือเล็กค่อยๆลูบหัวหลังอีกฝ่าย มันอาจจะทุลักทุเลหน่อยเพราะจัสตินกอดเขาจากด้านหลัง


แต่เขาก็อยากให้เพื่อนได้รับรู้ความอบอุ่นนี้

 

ถึงเราจะรู้จักกันแค่วันเดียวก็เถอะ..

 

รู้มั้ย บางทีโชคะตามันก็ไม่ได้แน่นอนนะ

 

บางทีคุณอาจจะต้องเหน็บหนาวในวันที่ฝนตก

 

เขาจะเป็นคนที่กางร่มที่มองไม่เห็นให้คุณเอง

 

จัสติน เป็นอะไรมากรึเปล่า?!?” เขาเอ่ยถามทันทีที่เสียงสะอื้นดังขึ้นเรื่อยๆ มือเรียวรีบกดให้ลิฟ์ปิดไวๆ

 

โดยไม่ได้สังเกตว่ามีสายตาคมคอยมองอยู่ด้านนอกลิฟต์

 

 

จัสติน..”

 

โธ่.. หยุดร้องเถอะ เขาใจเสียหมดแล้ว

 

ไม่มีอะไร..” เสียงหวานแข็งขึ้นแค่แปบเดียว ก่อนร่างนั้นจะผละออกจากอีกฝ่าย ใช้แขนเสื้อเช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าหวานจนตาแดงก่ำ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจ กลับยิ้มให้เพื่อนสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ติ้ง..

 


  ลิฟต์หยุดลงแล้ว ประตูลิฟต์เปิดออก อูจินหันไปมองเพื่อนสนิทที่ยังเช็ดน้ำตาอยู๋ มือเล็กก็เอื้อมไปจับข้อมืออีกฝ่ายทันที

 


ตาจะบวมหมดนะ..”

 


ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเพราะอีกฝ่ายปัดมือเขาออก

 


สุดท้ายแล้ว..คุณเลือกที่จะปัดร่มนั่นทิ้ง?หรือเดินกางร่มไปพร้อมเขาล่ะ

 


ไม่เป็นไรหรอก..” จัสตินคนเดิมกลับมาแล้ว รอยยิ้มหวานนั่นเป็นหลักฐานชั้นดี

 


หลักฐานที่ไม่ได้เต็มใจสร้างน่ะนะ..

 


ดอกทานตะวันกำลังเบ่งบานชูยอดอีกครั้ง

 


แต่มันแค่บานเพราะตอบสนองต่อแสงอาทิตย์เท่านั้น..

 


จิตใจของดอกทานตะวันที่พระอาทิตย์ยังส่องไปไม่ถึง..

 

 

อูจิน..”

 

มือเรียวที่เคยปัดมือเขาทิ้งเอื้อมมาจับมือเขาไว้อแน่น

 

 

"นายว่าฉันน่าสมเพชมั้ย..."

 

เขาไม่ได้ตอบออกไป

 

เพราะเขารู้ดี..ว่าคำถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบ

 

ดอกทานตะวันที่ลู่ลงและเปียกปอนไปทั้งตัว

 

ว่าเพื่อนเขาจะเป็นอะไรก็ตาม..

 

ไม่มีคำว่าน่าสมเพชหรอก

 

เอาเถอะ เพื่อนๆรอนายอยู่นะจัสตินฉีกยิ้ม พลางดันอีกฝ่ายให้เข้าไปในห้อง อูจินจำใจเดินเข้าไปในห้องแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าห้องแล้วเริ่มประกาศ

 

หลังจากประกาศเรื่องประชุมเสร็จ เขาได้รับเสียงตอบรับจากเพื่อนๆดีเหมือนกัน ทุกคนต่างรอคอยวันที่จะได้จับสายรหัส

 

เดี๋ยวนะเรื่องจับสายรหัส..ถ้าเขาจำไม่ผิด คิงแดเนียลกับปริ้นซ์ซามูแอลก็อยู่ห้องเอปีสองใช่มั้ยล่ะ..

 

ถ้าสองคนนี้เป็นพี่รหัสล่ะน่าขนลุกแย่เลย

 

โดยเฉพาะคิงคนนั้น..

 

อ่า ไม่ดี ไม่ดีต่อหัวใจเขาเลยจริงๆ

 

อูจิน เป็นอะไรไปหรอ..” เสียงคนข้างตัวสะกิดถามเขาเบาๆ อูจินฉีกยิ้มกว้างให้จัสติน ก่อนจะทรุดตัวนั่งที่อย่างเหนื่อยอ่อนในขณะที่เพื่อนๆคนอื่นทยอยกันกลับกันเกือบหมดแล้ว

 

“นายกลับด้วยกันเลยมั้ย?” ร่างเล็กเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่กำลังเก็ฐข้าวของใส่กระเป๋าเป้

 

ขอโทษนะ..พอดีวันนี้มีนัดน่ะ ไว้วันหลังนะ ว่าจบก็รีบโบกมืออย่างราเริงแล้วเดินออกไปทันที

 

อ่า..สงสัยจะธุระด่วน

 

แต่ช่างเถอะ เขานั่งพักในห้องสักครู่แล้วค่อยกลับแล้วกัน..

 

คิดแล้วเปลือกตาสีอ่อนค่อยๆหลับลง

 

 

 

ตึง!ตึง!

 

เสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นยิม ที่ปกติแล้วจะมีเสียงดังโหวกแหวกเพราะมีนักเรียนมาเล่นกีฦาอย่างพวกบาสเก็ตบอล ฟุตบอล หรืออะไรต่างๆ

 

แต่ตอนนี้มันกลับเงียบลง มีแต่เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งเท่านั้น

 

ร่างสูงใหญ่ของคังดงโฮ ผู้คุมกฎแห่งสภานักเรียน เดินเข้ามาพร้อมกับบรรยากาศน่าขนลุก

เปล่า เขาไม่ได้มาในฐานะกรรมการนักเรียนจอมโหด

 

เขามาในฐานะ เจ้าของ

 

อยู่ที่นี่จริงๆด้วยแฮะ เสียงทุ้มดังขึ้น

 

ส่วนที่มืดของมุมยิมขนาดใหญ่ มีร่างเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินออกมา

 

ใบหน้าขาวใสกระทบกับเสียงแดดยามเย็นที่เล็ดลอดมาตามช่องระบายอากาศ

 

ถ้าจำไม่ผิด..คนคนนี้โผล่มาตั้งแต่ต้นเรื่องด้วยซ้ำ..

 

ไลควานลิน

 

ริมฝีปากแดงตัดกับผิวขาวของเจ้าตัว ใบหน้าที่ดูดีได้รูปไปทุกสัดส่วน รวมถึงความสูงที่เตี้ยกว่าอีกฝ่ายไม่กี่เซน

 

หึ รู้ได้ยังไง?!” น้ำเสียงตกใจอย่างปิดไม่มิด ดงโฮเค้นยิ้มร้ายก่อนจะเอ่ยตอบไป

 

อืม ถามเด็กแถวนี้แหละดวงตาคู่นั้นสั่นไหว ก่อนจะเส่มองทางอื่นเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่จ้องมองเขามาอย่างปิดไม่มิด

 

อย่าบอกนะว่า..”

 

ใช่ จัสติน ไง

 

หึ!! พี่ทำร้ายจิตใจเด็กคนนั้นไปเท่าไหร่แล้วล่ะ!!!” ควานลินกระชากเสียงใส่อีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว เขาไม่สนหรอกว่าคนตรงหน้าจะเป็นผู้คุมกฎ กรรมการนักเรียนจอมโหด หรือรุ่นพี่ก็ตาม


คนคนนี้เลือดเย็นกว่าที่คุณคิด….


ร่างสูงเค้นยิ้มน่าขนลุกอีกรอบ แขนแกร่งรวบข้อมือเล็กเข้ามาหาตัว


เพราะนายเองไม่ใช่หรอ หืม

 

เขาหมั่นไส้..

 

หมั่นไส้ที่เด็กคนนั้นสนิทกับร่างโปร่งตรงหน้าเขาเกินไป

 

หึ..

 

พอสักที! พี่หยุดยุ่งกับเขาได้แล้ว..” ควานลินว่าด้วยเสียงเหนื่อยอ่อน

 

น่าสงสาร..

 

เด็กคนนั้นบริสุทธิ์เกินไปที่จะมาเจ็บปวด

 

งั้นนายก็เลิกยุ่งกับเด็กคนนั้นซะทีสิไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่เป็นคำสั่ง..

 

ให้เลิกยุ่งกับน้องตัวเองน่ะนะ ตลกแล้ว!!” เขาล่ะอยากจะชกใบหน้ามึนๆนั่นจริงๆ อยากจะเช็คว่าสมองหยุดทำงานไปแล้วรึไง

 

ให้เลิกยุ่งกับคนที่เกี่ยวพันกันเป็น น้องชาย เชียวนะ..

 

บ้าไปแล้ว!!

 

 

นายก็เกลียดพ่อของเด็กคนนั้นไม่ใช่รึไง

 

ใช่ จัสตินเป็นน้องชายของเขา แต่เป็นน้องชายคนละพ่อต่างหาก

 

มันก็ไม่เกี่ยวกับเขา!! หยุดทำร้ายเด็กคนนั้นซะที!!!” ควานลินตะโกนใส่อีกฝ่ายอย่างเหลืออด

 

พี่จะได้อะไรจากคำสัญญาครั้งนี้ล่ะ?”

 

ร่างสูงกว่าก้มลงชิดใบหูนิ่ม ริมฝีปากหนางับลงบนใบหูอย่างแกล้งๆ ทิ้งให้เจ้าของใบหูยืนตัวสั่นเทิ้ม

 


..ผม..”

 

หืม?”

 

ทุกอย่าง..ทุกอย่างที่พี่อยากได้

 

หึ

 

ติดกับ เขาติดกับผู้ชายคนนี้แล้วจริงๆด้วย

แต่มันก็คุ้มค่าแล้วล่ะ..

 

แล้วเขาก็ถูกมือใหญ่นั่นดึงตัวให้ไปใกล้กว่าเดิมจนชิดอกแกร่ง เขารับรู้ได้ถึงก้อนเนื้อที่เต้นตุบตับอยู่ในอก

 

มันกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกับใจเขาอย่างไม่รู้ตัว

 


ถ้าพี่บอกว่าต้องการนาย จะว่ายังไงล่ะ J

 

.

.

.

.

.

 

พี่จะได้ทุกอย่าง..”

 

ริมฝีปากบางแนบลงกับอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่าย

 

นายเป็นหนี้ฉันอีกแล้วนะ จัสติน




เราจะกลับเหตุการณ์ไปเมื่อหลายนาทีที่แล้ว

 

            หลังจากร่างเล็กของอีอูจินวิ่งออกไปแล้ว ดงโฮที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ไม่วายหันไปมองค้อนใส่คิงแดเนียลที่มีท่าทางชิลๆกับการกระทำของเขาเหลือเกินจนน่าหมั่นไส้

 

          “กูเห็นนะว่ามึงทำอะไร..”

 

            “…”

 

          “มึงช่วยรับรู้ทีนะว่าน้องเขายังเด็ก

 

อะไร อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เขาไม่ได้จะว่าอะไรสักหน่อย แค่บอกให้รุ่นน้องที่ตำแหน่งในโรงเรีนสูงกว่ารับรู้เฉยๆว่าตัวเองเสี่ยงคุกเสี่ยงตารางขนาดไหน

 

            รู้แล้ว

 

แถมคนโดนเตือนยังไม่สนใจอีก เดินหนีไปเฉยๆ.. ขอบคุณมากเลย คังดงโฮถึงกับปาดเหงื่อถอนหายใจแรงๆ

 

            ตอนนี้ห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้มีแต่ความเงียบสงบ เพราะคนอื่นๆออกไปกันหมดแล้ว มือหนาหยิบโทรศัพท์ยี่ห้อดังขึ้นมา ปลายนิ้วสไลด์หารายชื่อที่คุ้นเคยแล้วกดโทรออก

 

            ขึ้นมาที่ชั้นห้าที เร็วๆด้วย ห้องปีสองน่ะ นายคงจะรู้ดีสินะ

 

ร่างสูงกระตุกยิ้มมุมปากแล้วกดวางสาย

 

ในที่สุดเขาก็มีอะไรที่ควรค่าแก่การทำแล้วล่ะ

 

ผลั่ก!

 

            แฮ่ก แฮ่ก

 

เสียงหอบหายใจของปลายสายเมื่อครู่ที่วิ่งขึ้นมาที่ชั้นห้าอย่างรวดเร็วเพราะคำสั่งที่ถูกบังคับจากปากอีกฝ่าย

 

            มาแล้วหรอจัสติน

 

            ..พี่ พี่มีอะไรหรอฮะ..” ดวงตาใสช้อนมองร่างสูงด้วยความเกรงกลัว

 

          ทำไมทุกครั้งที่เขามองดวงหน้าคมนั่น....

 

            บางทีความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจมันก็แทบจะระเบิดออกมา

 

            ฉันขอถามนายสั้นๆง่ายๆนะ

 

            “…”

 

          “ไลควานลินอยู่ที่ไหน

 

ฉึก!

 

สุดท้ายคนที่เขาอยากจะมอบหัวใจให้ก็ถูกบดขยี้อีกครั้งด้วยชื่อของอีกคน

 

คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายของเขานั่นเอง

 

            ..ผมไม่รู้ อั่ก!”

 

            โกหก!!” ร่างเล็กๆถูกผลักจนเซล้มลงไปกองกับพื้นอย่างน่าสงสาร ถึงอย่างนั้น อีกฝ่ายก็ไม่ได้ใส่ใจ ปล่อยให้คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง

 

            ผมไม่รู้ ผมไม่รู้จริงๆนะพี่ดงโ..”

 

            อย่ามาเรียกชื่อฉัน

 

อีกแล้ว..

 

คนคนนี้ เลือดเย็นกว่าที่คุณคิด

 


ขอโทษครับ…”


เขาย้ายมาที่โรงเรียนนี้แล้วใช่มั้ย

 

ดวงตากลมสั่นไหวเพียงครู่ ก่อนแปรมาเป็นดวงตาแข็งกร้าว เขาสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วเอ่ยตอบเสียงสั่นๆ

 

ครับ..”

 

ห้องไหน

 

ปีสองเอฟครับ

 

หึ ความสามารถต่ำดี..” เสียงทุ้มพึมพำ ก่อนจะโบกมือไล่ให้อีกฝ่ายออกไปได้แล้ว

 

แต่ว่า..คือ..”

 

ออกไป

 

พี่ครับ..”

 

ออกไปเดี๋ยวนี้

 

ไม่มีทางเลือกสินะ

 

จัสตินค่อยๆเดินถอยออกมาแล้วหันหลังเดินออกไป แผ่นหลังเล็กเดินไปจนสุดตา แต่คนในห้องก็ไม่ได้สนใจอะไร

 

เขาค่อยๆพิงตัวกับผนังห้องสีขาว

 

เจ็บจัง..

 

หมดเวลาที่เขาจะเบ่งบานแล้ว

 

โอ๊ะ อูจินอ่าาาา!!!!!!”







TALKTALK

     27.5.2560
          
          เฮฟข่าวร้ายค่ะ..ความจริงจะได้อัพตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว แต่เผลอลืมกดเซฟนิยายค่ะคุณ!!!!!!!!!!!!!!!!!!! กิ๊สสสสสสสสสส เวลาที่เสียไปทั้งวันของชั้นนน ฮืออออ จิตตกเเบบเว่อร์วังค่ะ นั่งจิตตกมาหลายนาทีแล้ว น้ำตาไหลค่ะ โฮรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

          ที่หายไปไม่ได้หนีไปคอนอซ.นะคะ ใจเย็นๆ555555 หนีไปดูสตรีมย้อมใจ..

          แล้วก็เพิ่งสังเกตว่าคำผิดเยอะมาก... *กลับไปเปิดหนังสือเรียนป.1 ด้วยความอับอาย*


     28.5.2560

          มาแล่วๆๆๆ ฮือ บทดราม่านี้ จะล้องหั้ย ขอระลึกถึงน้องสักตอนนะคะ จัสตินน่าเสียดายมากๆ สัญญาว่าถ้าน้องได้เดแล้ว จะเปย์น้องด้วยความรัก <3 แควนชัลนาโย ฮือ

          อัพช้าหน่อยนะคะ พอดีติดโปรเจ็คเรื่องอื่นนิดหน่อย อะเเฮ่ 



     #โรงเรียนมัธยมปลาย101

     เม้น โหวต แชร์ กดติดตาม อะไรก็ว่าไปค่ะ สาธุ /ไหว้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น

  1. #11 Wassana Saewang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 21:41
    อห.พี่แบคโฮคะ
    #11
    0
  2. #9 kanteeraprarom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 01:15
    รอน๊าา
    #9
    0
  3. #8 I LoVe xs (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 21:43
    เสียดายจัสตินTT
    #8
    1
    • #8-1 _Unhyon(จากตอนที่ 4)
      28 พฤษภาคม 2560 / 10:55
      เสียดายน้องเหมือนกันค่ะ โฮรกกกก จัสตินกับจองจอง เห็นแล้วน้ำตาจะไหล TT
      #8-1