Confused Time ให้เวลา10วิ! แล้วยอมรับมาทีว่าพี่ชอบผม

ตอนที่ 6 : EP 05 ll คนที่ไม่คู่ควร [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 มี.ค. 61




"ฮ้าววว~พีที่นั่งฟุบหัวกับโต๊ะเรียนเงยหน้าขึ้นมาอ้าปากหาวทันทีที่อาจารย์บอกเลิกคลาสเหมือนรู้เวลาตื่น เขาบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะบ่นออกมา "วิชานี้แม่งโคตรง่วง"

 

แต่เสียงที่เปล่งออกมาก็ดันดังพอจะไปเข้าหูอาจารย์ที่ยังไม่ทันออกจากห้องเรียนเข้า คิมที่นั่งข้างๆพยายามตะครุบปากเขาไว้แต่ก็ไม่ทัน

 

อาจารย์หญิงวัยกลางคนค่อนไปทางสูงอายุมองลอดแว่วมาทางไอ้ตัวต้นเหตุด้วยสายตาคาดโทษ อารมณ์ประมาณว่า ถ้าสอบตกขึ้นมาฉันจะไม่ให้แก้ เตรียมตัวติดเอฟเถอะย่ะ!

 

"พูดดังทำไมวะ" เธอแหวใส่เขาที่เอาแต่ทำหน้าเจื่อนๆ

 

"กูก็พูดปกติ อาจารย์แกดันหูดีได้ยินเองอะ" เขาแก้ตัว

 

คิมสายหัวอย่างระอา พูดปกติของมันนี่ใกล้เคียงกับคนตะโกนสุดๆ

 

พวกเธอเก็บของลงกระเป๋าก่อนจะพากันเดินลงมาที่โถงใต้ตึกคณะ เพราะวันนี้มีแจ้งเรื่องสำคัญให้กับบรรดารุ่นน้องปีหนึ่งทราบ

 

น้องปีหนึ่งที่เลิกเรียนก่อนแล้วมานั่งรอหน้าสลอนกันบนม้านั่ง เพื่อนเธอที่เป็นหัวหน้าชั้นปีรีบจัดแจงแจ้งเรื่องสำคัญทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา และเรื่องนั้นก็คือ กิจกรรมรับน้องคณะนอกสถานที่ ซึ่งจะจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีหลังจากสอบปลายภาคเสร็จ และในปีนี้ก็จะไปจัดกันที่หาดxx จังหวัดxx

 

"จบเรื่องแรกไปแล้วนะครับ ส่วนเรื่องที่สองพี่จะให้รุ่นพี่อีกกลุ่มที่มีความรู้และประสบการณ์ที่เฉพาะเจาะจงมากกว่ามาแจ้ง" หลังจากที่พูดจบ เขาก็เดินคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกไปรวมถึงเพื่อนคนอื่นๆ เพื่อเปิดโอกาสให้อีกกลุ่มเข้ามาพูดต่อ

 

คิมเองก็ตั้งท่าจะเดินกลับหอ แต่ก็ถูกคว้าแขนเอาไว้ซะก่อน

 

"อยู่เป็นเพื่อนก่อนได้มั้ย" ซอพูดกับเธอ ก่อนจะส่งสายตาอ้อนวอนมาให้

 

"โอ้ยแก ฉันก็ไม่เกี่ยวแล้วปะวะ ง่วงอะ อยากกลับหอไปนอนโว้ย" เมื่อคืนเธอติดดูซีรีย์จนดึกดื่นแถมวิชาแรกของวันนี้ก็ดันมีเรียนซะเช้า  

 

ซอหรี่ตามองเธออย่างตำหนิ ก่อนเจ้าของใบหน้าสวยหวานนั่นจะอมยิ้มนิดๆ "พูดกับแฟนรบกวนช่วยพูดให้มันเพราะๆหน่อย"

 

คิมถอนหายใจพรืดใหญ่ "เราง่วง เราขอกลับไปนอนได้มั้ยคะคุณแฟน" คิมพูดขาดห้วงไป "พอใจยัง?"

 

"ก็ดี แต่จะดีกว่านี้ถ้าแกอยู่เป็นเพื่อนฉันยัยขี้เกียจ!"

 

"รบกวนช่วยเรียกแฟนให้มันดีๆหน่อย ยัยขี้เกียจอะไรกันล่ะ" คนพูดยักคิ้วหลิ่วตาใส่ เมื่อเธอได้เอาคืนซอด้วยคำพูด

 

"ย่ะ" ซอยย่นจมูกอย่างนึกหมั้นไส้ แต่ทำแบบนั้นมันกลับทำให้เธอดูน่ารัก "ช่วยอยู่เป็นเพื่อนหน่อยนะคุณแฟน เธอไม่กลัวกุกมายุ่งกับเราหรอ"

 

"ทำไมฉันต้องกลัวอะ"

 

ซอถอนหายใจอย่างเอือมๆพลางมองบนก่อนจะชี้ตัวเธอและคนตรงหน้าไปมา "ฉันกับแกเป็นแฟนกันถูกมะแกควรจะหึงฉันดิถ้าน้องมันเข้ามายุ่งอะ"

 

คิมยักไหล่ "เออๆ อยู่ก็อยู่"

 

ทั้งคู่หันไปให้ความสนใจกับการประชุมอีกครั้ง พีกำลังอธิบายถึงหลักเกณฑ์การเข้าประกวดดาวเดือนของคณะในอีกหนึ่งอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึง ซึ่งจะจัดวันเดียวกับวันเปิดสายรหัส ก่อนที่เขาจะเรียกชื่อชื่อเด็กปีหนึ่งที่โดนโหวตชื่อเยอะที่สุดออกมาฝ่ายละห้าคน

 

ซอเดินเข้าไปช่วยพี ทิ้งให้คิมนั่งรอตรงม้านั่งที่ไม่ไกลจากตรงนั้นเท่าไหร่ เธอมองภาพอดีตดาวเดือนปีสี่อย่างไอ้พี และไอ้ซอ รวมถึงดาวเดือนปีสามและสองทำงาน  พลางคิดในใจว่า กูมาทำไมวะ? คนนอกชัดๆ มาเป็นไม้กันหมาให้กับซอแค่นั้นถูกมะ?

 

เด็กปีหนึ่งที่ถูกเลือกมาเพื่อชิงตำแหน่งดาวเดือนคณะล้วนหน้าตาดี ผู้หญิงก็สวยสูง ผู้ชายก็มีแต่หุ่นแน่นๆ และหนึ่งในนั้นก็มีไอ้เด็กกุกและนิวเพื่อนของเขาด้วย การที่กุกได้รับเลือกไม่ได้อยู่เหนือการคาดหมายของเธอเท่าไร เขาหน้าตาดี รูปร่างดี แต่ถ้ามีความสามรถดีด้วยตำแหน่งเดือนคณะก็คงจะไม่ได้ยากนัก

 

การนัดแนะรุ่นน้องที่กำลังจะลงประกวดดาวเดือนคณะเสร็จลงอย่างรวดเร็ว ซอและพีเดินเข้ามาหาเธอก่อนทั้งคู่จะขอตัวไปทำธุระส่วนตัวสักพัก

 

"เข้าห้องน้ำแปบนะ รอด้วย" ซอพูดก่อนจะวิ่งเพื่อไปปลดทุกข์ทันที ท่าทางเธอจะทนมานาน

 

ส่วนไอ้พี "หิว จะหาขนมกินที่เซเว่น เอาไรปะ"

 

"เอาน้ำอัดลมขวดนึง"

 

"ตังค์?” มือหนายื่นมาตรงหน้าเธอพลางกระดิกนิ้วยิกๆ

 

"ออกให้ไปก่อนดิ"

 

"ตลอดอะ แล้วก็ไม่เคยจ่าย" เขาบ่นนิดๆก่อนจะเดินออกจากตึกไปยังเซเว่นที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากคณะ

 

 

คิมนั่งเฝ้ากระเป๋าอยู่ที่ม้านั่ง  และขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆนั่นเอง เธอก็รู้สึกได้ว่าถูกใครบ้างคนจ้องอยู่ และก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ไอ้เด็กกุกนั่นเอง ดูเหมือนว่าเขาจะยังเคืองเธอไม่หาย ทั้งเองซอและเรื่องของคนที่เธอถามถึงตอนผูกข้อมือเมื่อหลายวันก่อน

 

           'หึ รู้แค่ว่าเขายังไม่ตายก็พอเขาตอบออกมาแค่นั้น ก่อนจะเดินหนีไปเลย 

 

           คิ้วเธอขมวดมุ่นทันที เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาหา ไม่ต้องเดาให้มากความ ถ้าไม่ได้มาหาเรื่องก็คงจะมาหาเรื่องนั่นแหละ 

 

           อ่านถูกแล้ว… ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะเข้าหาเธอโดยไม่มีการหาเรื่อง

 

"ไงทอม"

 

ทอมพ่องงง คิมขมุบขมิบปากแอบด่าเขาโดยไม่ให้เขาเห็น แล้วที่สำคัญเธอก็ไม่ได้เป็นทอมด้วย!

 

"ซอหายไปไหน"  เสียงห้วนๆนั่นไม่แสดงถึงความเคารพเช่นเคย แต่คิมก็ไม่ได้นึกถือสาอะไรเพราะเธอชินแล้ว ข้างๆกันก็มีผู้ชายอีกคน เขายกมือไหว้เธอแล้วยิ้มให้นิดๆอย่างคนคุ้นหน้าคุ้นตา ถ้าเธอจำไม่ผิด เหมือนว่าเขาก็ได้เข้ารอบคัดดาวเดือนด้วย

 

เธอรับไหว้นิว ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางห้องน้ำแทนการชี้ กุกมองตามก่อนจะเดินไปทางนั้น แล้วเพื่อนเขาก็เดินตามไปด้วย

 

"เฮ้ยๆ" คิมตะโกนเรียก "นายจะตามไปเฝ้าถึงหน้าห้องน้ำเลยหรือไง!"

 

"เออ!" เขาตะโกนตอบกลับมาหน้าตายก่อนจะเดินต่อ

 

คิมทำหน้างง ก่อนจะคิดได้ว่าที่เขาจีบซอไม่ติดก็คงจะเป็นเพราะแบบนี้ ไปดักรอหน้าห้องน้ำโรคจิตไปป่าวว้า เธอวิ่งตามก่อนจะรั้งแขนเข้าไว้

 

"อะไรของเธอ ตามมาทำไม" กุกทำหน้าสงสัยครู่หนึ่ง "อ้อๆ คงกลัวฉันจะแย่งซอไปได้สินะ เฮอะ! เลยจะมาขวางว่างั้น"

 

คิมอยากพูดออกไปเหลือเกินว่า กลัวคนมองนายเป็นโรคจิตต่างหากล่ะ มีที่ไหนผู้ชายไปยืนชะเง้อหน้าห้องน้ำหญิง

 

"ใช่ ฉันมาขวาง ฉันกลัวซอจะเปลี่ยนใจจากฉันไปหานายจนตัวสั่น" เธอพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันสุดฤทธิ์

 

"รู้ตัวก็ดีว่าเธอกับฉันมันต่างกัน ซอแค่หลงผิดไปคบเธอ"

 

มั่นหน้าจังวะ คิมด่าในใจ แต่ที่แสดงออกไปก็ได้แต่พยักหน้ารับอย่างจำยอมเท่านั้น

 

"ว่าแต่เธอเถอะ ทำไมยังอยู่ตึกคณะอีก" กุกถาม "นึกว่ากลับไปได้ตั้งนานแล้ว พวกพี่ที่อยู่เขาก็เป็นพวกดาวเดือนนี่ แล้วเธอล่ะเป็นอะไร" ประโยคสุดท้ายคนถามยื่นหน้าเข้ามาใกล้และมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเย้ยยัน

 

ใช่สิ เธอมันไม่สวย แถมเพื่อนในกลุ่มก็เป็นทั้งดาวทั้งเดือน ส่วนเธอไม่ได้เป็นอะไรเลย

 

"อยู่เฝ้าแฟน" แต่ด้วยตอนนี้เธอถือไพ่เหนือกว่า การจิกกัดจากเขาจึงไม่สามารถทำอะไรเธอได้เท่าที่ควร จะมีก็แค่แสบๆคันๆเท่านั้นแหละ

 

คนฟังถึงกลับนั่งนิ่งไป กุกหน้าเจื่อนไปสักพักก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ

 

"ดาวมันต้องคู่กับเดือน" เขาพูดพลางอมยิ้มนิดๆ อย่างตอกย้ำว่าเธอมันไม่คู่ควรกับซอ 

 

แต่กฎบ้านไหนมันบัญญัติว่าดาวต้องคบกับเดือนกันวะ

 

"เป็นเดือนคณะให้ได้ก่อนเถอะค่อยมาพูดแบบนี้"

 

"เดือนคณะนี่ไม่ได้ยากสำหรับฉันเลยนะ พวกนั้นไม่ใช่คู่แข่งของฉันเลยด้วยซ้ำ" คนพูด พูดอย่างถือดีและมั่นใจในตัวเองจนคิมแอบมองบนด้วยความหมั่นไส้ ในใจนึกอยากจะแช่งให้เขาชวดจากตำแหน่งนั่น

 

นิวที่ยืนอยู่ข้างหลังกุก ถึงกับสะอึกเมื่อได้ยินคนเป็นเพื่อนพูดแบบนั้น เพราะเขาเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่โดนเลือกเหมือนกัน เขาก็คิดไม่ต่างจากกุก เขาเองก็ไม่ได้มองว่ากุกเป็นคู่แข่ง แต่เขามองกุกเป็นเพื่อน แม้คนข้างๆเขาตอนนี้อาจจะมองว่าเขาไม่สมควรเป็นคู่แข่งเลยด้วยซ้ำ แต่เขาก็ไม่ได้ถือสาอะไร

 

"เหอะ! ถ้านายได้เป็นเดือนฉันยอมให้นายเอาซอไปนั่งกินข้าวด้วยเลย"

 

"เธอพูดแล้วนะ"

 

เมื่อนึกได้ว่าตนพลั้งปาก เธอก็ตบปากตัวเองเบาๆอย่างนึกโกรธ นี่ถ้าซอรู้ว่าถูกเอาตัวไปท้าแบบนี้ มีหวังเธอคงโดนยัยนั่นด่าจนหูชาแน่ แต่ทำไงได้ ท้าไปแล้วนิ! ค่อยไปเกลี่ยกล่อมซออีกทีละกัน

 

"ฉันจะได้เป็นเดือนคณะแน่นอน" กุกยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง ดวงตาใสแป๋วจ้องลึกเข้ามาอย่างท้าทาย ก่อนริมฝีปากหยักสวยจะแย้มยิ้ม

 

แล้วเขาก็เดินจากไปพร้อมกับนิว คิมถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเขาไปซะที เธอกลัวว่าซอจะออกมาเจอ แล้วไอ้เด็กบ้านั่นดันชิงพูดเรื่องที่เธอจะให้ซอไปกินข้าวด้วยถ้าเขาได้เป็นเดือน ถึงจะรู้ว่าซอจะต้องบ่นแน่ๆ แต่เธอก็อยากที่จะบอกกับซอด้วยตัวเองมากกว่าให้คนอื่นบอก

.

.

.

.

"อ่าวไอ้คิม ให้เฝ้ากระเป๋าแล้วทำไมแกมายืนตรงนี้วะ"

 

คนถูกกล่าวถึงเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วมองคิมด้วยสีหน้างงๆ คิมสูดหายใจลึกๆก่อนจะสารภาพบาปให้ซอฟัง และก็เป็นดังคาด ซอบ่นยาว

 

"คิดอะไรของแกเนี่ย ฉันเป็นแฟนแกก็ไม่ได้หมายความว่าแกจะยกให้ฉันไปกินข้าวกับใครก็ได้นะเว้ย" คนพูดเดินกระฟัดกระเฟียดหนีไปที่โต๊ะ คิมยู่ปากอย่างนึกเสียใจ

 

"ขอโทษ แต่มันพลั้งปากไปแล้วอ่า อีกอย่างนะ ไอ้เด็กนั่นมันอาจจะไม่ได้เป็นเดือนคณะก็ได้"

 

ซอหยุดเท้าก่อนจะหันมามองเธอหน้านิ่ง "ไอ้กุกมันเป็นตัวเกร็ง แถมรุ่นเราก็ดูจะปลื้มมันเยอะซะด้วย" ซอพูดขาดห้วง "ไม่รู้ล่ะถ้ากุกได้เป็นเดือนขึ้นมาแกต้องไปแทนฉัน"

 

"เฮ้ย แบบนี้ได้หรอ" ไอ้เด็กกุกได้ด่าเธอชัวร์ถ้าทำแบบนั้น ดีไม่ดีพาลเกลียดขี้หน้าเธอหนักกว่าเดิมอีก

 

"ไม่รู้ล่ะ อยากไปรับปากเขาทำไม รู้ทั้งรู้ว่าฉันไม่ได้ชอบเขา ไม่อยากทำให้เขาคิด แกก็ยังไปพูดแบบนั้นอีก"

 

คิมเบะปากคล้ายจะร้องไห้เมื่อดูท่าว่าซอจะโกรธเธอมากกว่าที่คิด

 

"คุณแฟนเขาขอโทษน้า คราวหลังจะไม่ทำอีกแล้ว" นิ้วก้อยถูกยกขึ้นมาจ่อหน้าซอ เจ้าตัวที่ตีหน้านิ่งในตอนแรกค่อยๆยิ้มออกมาอย่างนึกขำในการกระทำของคิม เธอไม่ได้โกรธอะไรมากมาย แต่แค่ไม่อยากไปทำอะไรให้เด็กนั่นคิดเข้าข้างตัวเองก็เท่านั้น

 

"เออๆ ไม่โกรธก็ได้" นิ้วเล็กของซอยกขึ้นมาเกี่ยวกับคิมก่อนที่คนทั้งคู่จะยิ้มให้กัน หากใครผ่านมาเห็นก็คงจะดูน่ารักไม่เบา

 

"เล่นบ้าอะไรกันเป็นเด็กๆ!" เสียงเข้มดังขัดขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะโยนขวดน้ำอัดลมมาทางคิมที่รีบรับแทบไม่ทัน ดีนะที่มันเป็นขวดพลาสติก

 

"ตังค์" ขายื่นมือมาทวงเธอยิกๆอีกครั้ง

 

"ติดไว้ก่อน"

 

"ตลอดอะมึง ตลกบริโภคตลอด" พีจิ๊ปากอย่างขัดใจ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองที่วางบนโต๊ะแล้วเขวี่ยงมันมาใส่คิม "เอาไปถือเป็นการชดใช้" กระเป๋านั่นกระแทกเธอเล็กน้อย แต่ก็คว้าได้ทันก็ที่มันจะตกพื้น

 

เธอจำใจถือมันให้เขาอย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์ แต่ถ้าไม่ต้องเสียค่าน้ำอัดลมมันก็นับว่าคุ้ม

 

"ว่าแต่เมื่อกี้เล่นอะไรกัน มีเกี่ยวกงเกี่ยวก้อย น่ารักตายอะ" พีบ่นขณะที่เดินตัวปลิวนำหน้าคิมและซอออกจากตึกคณะ เพื่อตรงไปยังหอพักของแต่ละคน

 

ผู้ชายอะไรขี้แซะขนาดนี้วะ! คิมบ่นในใจ

 

"ยุ่ง เธอตอบกลับไปนิ่งๆเล่นเอาคนถามหันขวับมามองอย่างไม่พอใจ แต่ซอก็ห้ามสถานการณ์นั่นไว้โดยการอธิบายให้เขาฟัง

 

"คุณคิมนี่ยังปากเปราะเหมือนเดิมเลยนะครับ" พีหันมาพูดยิ้มๆทั้งๆที่เขาก็แอบด่าเธออยู่

 

แต่มันก็จริงอย่างนั้น เธอมันเป็นพวกนักเลงเก่งแต่ปาก ดีแต่พูด เลยได้แต่ก้มหน้าจำใจรับคำด่านั่น

 

"ว่าแต่เดือนปีนี้มีใครเข้าตานายบ้างในห้าคน" ซอถามพลางแย่งน้ำอัดลมในมือเธอไปดูด

 

"อืมม พีพูดด้วยสีหน้าครุ่นคิดแบบที่ปกติไม่ค่อยจะมีให้เห็นนัก "ไอ้กุกมั้ง ไม่ก็ไอ้นิว ทั้งหล่อทั้งเก่ง เล่นกีฬาก็ดี คงต้องดูความกล้าแสดงออกกับไหวพริบการตอบคำถามอีกที"

 

ซอพยักหน้ารับ แต่ใครจะได้เธอก็ไม่สน ถึงกุกได้เธอก็จะไม่ไปทานข้าวกับเขาเด็ดขาด แต่ต้องเป็นไอ้คิมต่างหากที่ต้องไปแทน!

 

.

.

.

.

กุกกับนิวที่เดินลิ่วไปยังลานจอดรถ ถูกรั้งไว้ก่อนด้วยเพื่อนคนหนึ่งที่ทั้งคู่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี เพราะเขาก็เป็นนักกีฬาที่ใช้โควต้าเข้ามาเหมือนกัน

 

เขาหอบแฮ่กๆเหมือนว่าวิ่งตามทั้งคู่มา "ตามหาตัวตั้งนาน นึกว่าจะกลับหอกันไปแล้วซะอีก"

 

"มีอะไรวะไอ้ต่อ" นิวถาม

 

"ก็เฟรชชี่เกมส์อะ มันมีแข่งกีฬาด้วย พวกมึงจะลงกีฬามั้ย"

 

"ลงแน่นอน อยากให้คณะได้ถ้วยจ้าวเหรียญทอง" กุกพูดแล้วยิ้มกริ่มประหนึ่งว่าแค่ตนลงแข่ง กีฬาต่างๆก็จะสามารถชนะคณะอื่นได้

 

"แต่เขาห้ามนักกีฬาลงกีฬาเดียวกับที่ยื่นโควต้านะ หมายความว่ามึงจะลงวิ่งแข่งไม่ได้ แล้วไอ้นิวก็จะลงบาสไม่ได้"

 

"อ่าว กรรม"

 

"ก็เพื่อความยุติธรรมสำหรับคณะที่มีนักกีฬาน้อยอะ" ต่ออธิบาย ในงานเฟรชชี่เกมส์ที่กำลังจะมาถึงเขาได้รับหน้าที่ให้ดูในส่วนของกีฬา

 

"อะหะ เข้าใจละ ว่าแต่ไอ้มึงจะลงกีฬาไร"

 

"กูคิดไม่ออก" นิวพูดพลางจ้องหน้ากุกและต่อสลับกับ "อย่างกูพวกมึงว่าลงแข่งไรดี"

 

"บอลมั้ยล่ะ" ต่อเสนอ

 

นิวพยักหน้าอย่างพอใจ จะว่าไปบาสเกตบอลมันก็คล้ายๆกับฟุตบอล ต่างแค่ใช้มือกับใช้เท้าเล่นเท่านั้น "ก็โอนะ งั้นกูลงบอล"

 

"ส่วนกูลงบาสละกัน" กุกพูดแทรก ก่อนจะตบบ่านิว "ช่วยสอนกูด้วย ในฐานะที่มึงเจ๋งในกีฬานี้" เขาพูดยิ้มๆ

 

"ไอ้กุก มึงแน่ใจนะว่าจะลงบาส?” นิวหน้าเหวอขึ้นด้วยความคาดไม่ถึง เขาไม่ได้คิดว่าเพื่อนเขาเล่นไม่ดี แต่ว่ามัน

 

"แน่ใจดิ เห็นงี้กูไม่กากนะเว้ย" คนพูดชูกำปั้นขึ้นมา ประหนึ่งว่าเขาพร้อมสู้เต็มที่

 

นิวอยากจะร้องห้าม แต่พอเห็นท่าทางที่ตั้งใจของเพื่อน เขาก็ปล่อยเลยตามเลย

 

"โหไอ้กุก ซื้อใหม่ได้ละม้าง" ต่อพูดขึ้น

 

"?” คนถูกทักชูกำปั้นค้างกลางอากาศอย่างนึกงง "ซื้อไร"

 

"นาฬิกามึงอะ โคตรเก่า แม่งยังบอกเวลาได้อีกหรอวะ" ไม่พูดเปล่า ต่อกลับคว้าข้อมือกุกไปดู และเขาก็ต้องประหลาดใจหนักกว่าเดิม เมื่อหน้าปัดนาฬิกามันขาวโพลน ไม่มีตัวเลข ไม่มีเข็ม ไม่มีอะไรเลย!

 

กุกชักข้อมือกลับก่อนหน้าจะขึ้นสีนิดๆด้วยความอาย ไอ้ต่ออาจจะคิดว่าเขาบ้าแน่ๆ เอานาฬิกาเก่ามาใส่แถมแม่งบอกเวลาไม่ได้ด้วย

 

"แฟชั่นหรอวะ" ต่อถาม

 

"อืม" ตอนแรกกุกก็รู้สึกอายที่จะใส่ของเก่าๆแบบนี้ แต่พอได้รู้ว่ามันทำอะไรได้บ้าง เขาก็ยอมใส่อย่างยินดี

 

ต่อพยักหน้า แม้ว่าเขาจะยังคงงงกับแฟชั่นของว่าที่เดือนคณะอยู่ไม่น้อย เขาจับปากกาจดชื่อทั้งคู่ลงไปในกระดาษของแต่ละชนิดกีฬา ก่อนจะเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อน หลังจากที่คนทั้งคู่ซ้อนบิ๊กไบค์กันออกไปแล้ว

 

กุกทิ้งตัวพิงนิวที่กำลังขับรถอยู่ด้วยความที่ขี้เกียจจะนั่งเกร็ง เย็นนี้เขาวานให้มันไปส่ง และพรุ่งนี้ก็คงจะเป็นเช่นนั้น คนไม่มีพาหนะเดินทางนี่มันลำบากลำบนจริงๆ แถมตอนเช้าในบางวันเขาก็ดันไปไหว้วานคนนู่นคนนี้ในบ้านให้มาส่งอีก

 

นิวจอดรถที่หน้าบ้านพักที่เขามาเช่าอยู่ ร่ำลากันสักครู่เขาก็ขับออกไป

 

กุกเดินเข้าไปในตัวบ้านก่อนที่เสียงกุกกักๆในครัวคล้ายมีคนกำลังทำอะไรอยู่จะทำให้เขาอยากรู้จนต้องเดินไปดู ไม่ใช่อะไรหรอก เขากำลังหิวอยู่พอดี เพื่อมีใครกำลังทำอาหารหรือว่าขนมอยู่จะได้ขอกินสักคำสองคำ

 

เขายืนชะเง้อมองผู้หญิงตัวเล็กผมบลอนด์ทองกำลังวุ่นอยู่กับการตีแป้งให้เป็นเนื้อเดียวกับไข่ เหมือนเธอจะรู้ว่ากำลังโดนจ้อง จึงได้หันกลับมา และเมื่อเห็นว่าเป็นกุก ริมฝีปากจิ้มลิ้มนั่นก็ยิ้มให้เล็กน้อย

 

"อ่าวกุก กลับมาแล้วหรอ"

 

"อืม" เขาตอบก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นเนยที่ลอยตลบอบอวลมันเข้าจมูกทำให้รู้สึกหิวหนักกว่าเดิม

 

ตาใสแป๋วกวาดดูทั่วเคาน์เตอร์ครัว ก่อนจะพบว่ามีขนมที่อบเสร็จไว้แล้วชุดหนึ่ง ทำให้เขารู้ว่าเธอ หรือว่า 'ผิงผิง' กำลังทำเค้กเนยสด

 

เท้าเขาสัมผัสกับบางอย่างคล้ายผงฝุ่น แต่พอก้มมองที่พื้นดีๆก็พบว่ามีผงแป้งหกอยู่ไม่น้อย ผิงผิงคงจะซุ่มซ่ามทำมันตกเช่นเคย แล้วเขาก็เหยียบมันไปแล้วเรียบร้อย… ทำให้พื้นครัวมันเละเทะหนักกว่าเดิมไม่รู้ว่าจะโดนเจ้าของบ้านอย่างพี่เมฆบ่นใส่อีกหรือเปล่า แล้วเรื่องที่ไปแกล้งเขาให้ตกใจวันนั้นก็ยังไม่ได้ไปง้อเลย

 

วันนี้ก็ดันมาช่วยผิวผิงก่อคดีทำครัวรกอีกแล้ว

 

"กุกลองกินสิ" ผิงผิงพูดพลางละมือจากการตีแป้งแล้วมาหยิบชิ้นเค้กเล็กๆที่วางอยู่บนถาดมาให้เขา

 

กุกมองหน้าคนป้อนนิดๆ ก่อนจะอ้าปากงับชิ้นเค้กเข้าไปเต็มๆ ผิงผิงหน้าขึ้นสีอย่างตกใจ เธอไม่คิดว่ากุกจะกินจากมือเธอแบบนี้ เธอนึกว่าเขาจะหยิบมันไปซะอีก เธอละสายตาจองจากคนร่างสูงที่ยืนข้างๆแล้วมาสนใจกับการตีแป้งต่อเพื่อกลบความอาย

 

"อร่อยดีนะ" เขาเอ่ยชมเพื่อนร่วมบ้านอย่างไม่ทันคิดว่าการกระทำของตนเมื่อกี้มันทำเธอตกใจแค่ไหน

 

ผิงผิงเป็นคนสุดท้ายที่ย้ายเข้ามาพักที่นี่ เห็นเธอบอกว่าที่หอเก่ามีผี!

 

เธออายุเท่ากับเขาคือเรียนอยู่ปีหนึ่งเหมือนกัน แต่ผิงผิงนั้นเรียนอยู่ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ คณะเดียวกับพี่เมฆเจ้าของบ้าน และพี่ซีน พี่ผู้ชายอีกคนที่เช่าบ้านหลังนี้อยู่เหมือนกัน

 

"ขอบคุณนะ" ผิงผิงพูดพลางยิ้มจนตาหยี

 

กุกคิดว่าเธอนั้นน่ารักดี มีความเป็นผู้หญิงสุดๆ ติดอย่างเดียว เธอซุ่มซ่ามไปนิด แต่นั่นก็กลายเป็นเสน่ห์ของเธอไปซะได้

 

ผิง แกว่าอย่างเราเป็นเดือนคณะได้ปะ"

 

"เอ เธอหันมามองหน้าเขาอย่างพิจารณาอย่างจริงจัง "ถ้าดูภายนอก เราก็ว่ากุกเหมาะนะ"

 

"จริงดิ!" เขาพูดเสียงดังอย่างลิงโลด รู้สึกมีกำลังใจในการแข่งประกวดเดือนคณะขึ้นมาทันที

 

"ใช่แล้ว" ผิงผิงตอบรับก่อนจะหันมามองหน้าเขานิ่ง

 

 

นิ่ง

 

 

นิ่งมาก

 

 

 

นิ่งโคตรๆ

 

 

 

เห้ย! นิ่งไปป่าววะ

 

"ผิงผิง ผิง ไอ้ผิง!" เขาเอามือปัดผ่านหน้าเธอเป็นพัลวัน เมื่อจู่ๆผิงก็ยืนจ้องหน้าเขาจนนิ่งค้างไปแบบนั้น

 

"ไอ้ผิง!" เขาร้องเรียกอีกครั้งอย่างตกใจก่อนจะจับต้นแขนเล็กของเธอแล้วเขย่าอย่างบ้าคลั่งเพื่อให้เธอกลับมามีสติอีกครั้ง

 

ให้ตาย! อย่าทำท่าเหมือนวิญญาณออกจากร่างได้ป่าววะ






Talk

ผิงผิงเป็นอะไรไปน้าาาาาาาา ตอนหน้ามีบอกแน่นอนค่า 

ผิงผิงเป็นตัวละครหลักของเซตที่มีพลังพิเศษเหมือนกันค่ะ

แต่จะเป็นอะไรนั้น ติดตามเพิ่มเติมได้ที่ Time to see เห็นไหมว่าใครรักคุณ




ขอบคุณสำหรับการติดตามนะฮับ

และก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนนนนนน 




กดแอดแฟน ที่รูปน้องกุกสุดหล่อได้เลยฮับ


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #9 Shalun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 16:01
    ผิงข้ามเวลาไปดูอนาคตกุกรึเปล่า555555
    อัพเรื่อยๆ นะตะเองงง

    คำผิดจ้า
    ขี้เกลียด ต้องเป็น ขี้เกียจ
    #9
    1
    • #9-1 H_HB(จากตอนที่ 6)
      4 เมษายน 2560 / 18:37
      หวายยรู้ทัน 555 ต้องไปลุ้นกันอีกทีว่านางเห็นอะไร อิอิ ขอบคุณที่ชอบมันนะคะ ไรท์ดีใจมากเลย >< ส่วนคำผิดเขาแก้แล้วนะตัวเอง ขอบคุณมากจ้าที่ช่วยดูให้ ^^
      #9-1
  2. #8 Shalun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 09:28
    เหมือนจะมีปมรึเปล่านะ รอค่าาา
    #8
    1
    • #8-1 H_HB(จากตอนที่ 6)
      31 มีนาคม 2560 / 14:04
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ >< มีคนเมนต์มาไรท์มีกำลังใจมากเลย งือออ เรื่องปมต้องติดตามกันต่อไปค่ะ 555
      #8-1