<เรียงราวชาวประชา, 2> - Ashen Life เถ้าชีวิต

ตอนที่ 9 : ตอนที่๘ ความจริงที่ไม่จริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ม.ค. 60

แสงแดดของเที่ยงวันสาดเปรี้ยงลงมายังทาสหญิงชายที่กำลังทำไร่ไถนากันอยู่ โดโลเรสที่กินน้อยอยู่เป็นทุนเริ่มเวียนหัว นางเหนื่อยอ่อนมากแต่ก็ไม่สามารถพักได้ เพราะถ้านางพักเมื่อไร พวกที่จ้องกลั่นแกล้งมีหวังได้เอาเรื่องไปฟ้องให้โดนลงโทษเป็นแน่

“เอ้า ยืนอู้อยู่นั่นแหละ”

“ขะ... ขอโทษค่ะ”

“เอาแต่ขอโทษแต่ไม่ทำงานก็ไม่ไหวนะ ทำงานเร็วเข้า”

“ค่ะๆ”

เด็กสาวพยักหน้าแล้วพยายามลุกขึ้นไปทำงานต่อ แต่ด้วยความเหนื่อยล้ากับพลังงานจากอาหารที่ไม่เพียงพอทำให้นางเป็นลมล้มลงไปกลางทาง สร้างความแตกตื่นเล็กน้อยเพราะบรรดาทาสหญิงเองแม้จะชอบกดขี่รังแกแต่ก็ไม่ได้คาดหวังจะให้นางตายจริงๆ

“โดโลเรส! ฟื้นขึ้นมาสิ!”

“นางจะตายหรือเปล่า?”

“เจ้านี่ปากเสีย เกิดตายขึ้นมาเรื่องใหญ่เลยนะ”

“เราก็แกล้งกันปกติ เด็กใหม่เข้ามาก็โดนรับน้องกันทั้งนั้น ข้าเข้ามาตอนแรกเจ้ายังแกล้งข้าเลย” ทาสหญิงพูดราวกับการกลั่นแกล้งรังแกเป็นเรื่องธรรมดาและควรทำ คล้ายกับว่าไหนๆ นางก็โดนแล้ว คนอื่นเข้ามาใหม่ก็น่าจะโดนด้วย รับช่วงต่อๆ กันไปไม่จบไม่สิ้น

“แต่เราก็เล่นหนักไปจริงๆ นะรอบนี้”

“นี่ไม่ใช่เวลามาเถียงกัน เรามาคิดดีกว่าว่าควรทำยังไง”

“นั่นน่ะสิ เอาไงดี?”

“ทำให้นางฟื้น นางไม่ตายหรอกน่า แค่สลบมากกว่า ไม่มีอะไรหรอก มาช่วยกันดู เดี๋ยวก็ตื่นแหละ” หญิงสาวพูดพลางพัดให้อากาศถ่ายเท พอผ่านไปสักพักโดโลเรสก็ดีขึ้น ขณะนั้นเองรอนก็เดินเข้ามา พอเห็นทาสคนใหม่นอนนิ่งอยู่กับพื้นก็โมโหโวยวาย

“เกิดอะไรขึ้น?”

“นาง... นางเป็นลมค่ะ”

“เป็นลมได้ยังไง?”

“เอ่อ... เอ่อ...”

“นางคงสุขภาพไม่ดีน่ะค่ะ เดี๋ยวก็ฟื้นแล้วลุกขึ้นมาทำงานต่อ”

“เอาน้ำมา”

“คะ?”

“ข้าสั่งให้เอาน้ำมา!!” รอนตะคอกลั่น ทาสหญิงคนนั้นวิ่งไปตักน้ำมาให้ ทันทีที่เขาได้มาก็สาดเข้าที่ร่างสมส่วนดังโครม โดโลเรสจึงสะดุ้งขึ้นด้วยความตกใจ

“ท่านรอน!?”

“เจ้ากล้าอู้ในเวลางานเหรอ?”

“ข้าไม่ได้อู้ค่ะ ข้าเป็นลม”

“เจ้าเป็นลมได้ยังไง?”

“ข้าเหนื่อย... เมื่อคืนข้าแทบไม่ได้นอน” โดโลเรสตอบออกไป และนั่นก็ทำให้พวกทาสส่งสายตาให้เป็นเชิงสั่งให้ไม่บอกความจริง นางจึงอ้ำอึ้งไปไม่ถูก

“พูดความจริงมา เจ้าทำอะไร ถ้าเจ้าโกหกข้าเอาตายแน่!!

“ข้าถูกพวกนางใช้ให้ซักผ้า กว่าจะซักเสร็จก็ตีสองพอดี ข้ามีเวลานอนไม่ถึงสามชั่วโมง”

“จริงเหรอ?”

“ไม่จริงค่ะ ข้าไม่ได้สั่งให้นางทำอะไรให้เลย เจ้าโกหกแล้วโดโลเรส เจ้าเอาอะไรมาพูด?” หญิงสาวที่ดูเป็นหัวหน้าพูดเสียงดังกลบเกลื่อน เพื่อนของนางจึงรีบพยักหน้าเกรงว่ารอนจะเชื่อโดโลเรสแล้วจะเดือดร้อนกันยกกลุ่ม ด้านคนโดนแกล้งก็เถียงกลับเพราะกลัวจะโดนลงโทษต่อ

“ข้าไม่ได้โกหกนะ”

“งั้นเจ้าก็หาว่าพวกเราโกหกอย่างนั้นสิ”

“ข้า...”

“พอกันทั้งสองฝ่าย เจ้าพูดก่อน” รอนหันไปทางโดโลเรสที่นั่งตัวสั่น แน่นอนว่าเด็กสาวก็ไปไม่ถูก กลัวโดนแกล้งก็กลัว แต่กลัวโดนลงโทษก็กลัวเหมือนกัน แต่นึกๆ ดูแล้วโดนลงโทษน่าจะหนักกว่าแล้วบางทีรอนอาจจะสงสารและช่วยเหลือนาง คิดดังนั้นจึงบอกออกไป

“ข้าถูกพวกนางใช้งานหนัก ไม่ให้กินเนื้อ ให้ซักผ้าให้ ข้าเลยเหนื่อยค่ะ”

“พวกเจ้าว่าไง?”

“ไม่จริงค่ะ ข้าไม่ได้แกล้งนางเลย”

“ใช่ๆ เจ้าสร้างเรื่องใส่ร้ายข้า เมื่อคืนข้าเห็นนางเอาแต่เดินไปเดินมาไม่นอน กับข้าวก็ทำเรื่องมากไม่ยอมกิน” พวกนั้นรวมหัวกันแต่งเรื่องเพราะเกรงภัยจะมาถึงตัว รอนเริ่มรำคาญที่ทาสหญิงทุกคนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าววุ่นวาย เอาแต่โทษกันไปโทษกันมาไม่จบสิ้น

“เจ้าจะพูดอะไรอีกไหมโดโลเรส?”

“นางนั่นแหละใส่ร้ายข้า”

“พวกเจ้ามีหลักฐานหรือเปล่า?”

“ข้าไม่มีค่ะ”

“พวกข้านั่นแหละหลักฐาน”

“เอาพวกตัวเองมาเป็นหลักฐานได้ยังไง หึ เอาเป็นว่าไม่มีหลักฐานทั้งคู่ แต่ยังไงเรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว เอาพวกนางไปเฆี่ยนซะ โทษฐานก่อความวุ่นวายในเวลาทำงานทำการ” รอนออกคำสั่งแล้วให้ทาสชายหลายคนเข้ามา “จับตัวผู้หญิงไป เฆี่ยนมันคนละร้อยที ห้ามเมตตาปรานีอะไรมัน เด็ดขาด”

“ครับ”

“อย่านะ ข้าไม่ได้ทำ”

“โดโลเรสใส่ร้ายข้า”

“ขืนเจ้าพูดมากข้าสั่งตีอีกร้อยที”

คำขู่นั้นทำให้ทั้งสองฝ่ายปิดปากลงด้วยความหวาดกลัว ต่างคนต่างไม่มีใครกล้าพูดอะไร ได้แต่กรีดร้องยามโดนเฆี่ยนตีจนเนื้อตัวลายไปตามๆ กัน

......................................................................................................................................................

เวลาผ่านมาถึงสี่ปี

โดโลเรสกลายเป็นหญิงสาวที่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ดวงตาของนางไม่มีประกายสุกใสอีกต่อไป ซ้ำยังหม่นหมองและมีความหดหู่อยู่เสมอ ผิวพรรณหยาบกร้านและดำคล้ำขึ้นประสาคนตรากตรำทำงานหนัก ไม่ได้ขาวนวลเนียนอย่างตอนเป็นวัยรุ่นอีก

หลังจากที่ทาสคนอื่นโดนเฆี่ยน พวกนั้นก็ยิ่งเกลียดชังและหาเรื่องรังแกนางอีก โดโลเรสก็เป็นคนไม่กล้าสู้เหมือนเดิม อีกอย่างคือโดนหนักเข้าก็ชิน ไม่ได้รู้สึกอะไรแบบเดิมอีก

ความรู้สึกที่มีอยู่คือความเหงาและคิดถึงลูก

“เป็นอะไรหรือเปล่าโดโลเรส?”

“ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่เบื่อๆ”

“กินนี่หน่อยสิ ข้ารู้นะว่าเจ้าไม่ค่อยได้กินเนื้อสัตว์” อเล็กซ์หยิบอาหารมาให้ โดโลเรสเอาเข้าปากเคี้ยวหงึบหงับ รสชาติของมันอร่อยมากสำหรับคนที่หิวจัด

“ขอบใจมากนะอเล็กซ์”

“ไม่เป็นไร ข้าเห็นเจ้าอิ่มท้องข้าก็สบายใจ”

หญิงสาวกินข้าวต่อ อเล็กซ์กระเถิบตัวเข้ามาหานางด้วยความรักใคร่ โดโลเรสเขินเล็กน้อยเพราะไม่เคยมีใครทำแบบนี้ จริงอยู่ที่นางจะเคยมีสามีแล้ว แต่นั่นเป็นเรื่องทางเนื้อหนังไม่ใช่จิตใจ นางไม่เคยคิดรักอะไรจอร์แดนเลยแม้แต่นิดเดียว พูดความจริงคือมีแต่ความเกลียดอีกต่างหาก

“โดโลเรส”

“หืม?

“ข้าชอบเจ้านะ”

“อื้อ ข้าก็ชอบเจ้าเหมือนกัน”

“แต่งงานกับข้านะ”

“แต่ตอนนี้เรา...”

“อีกไม่นานข้าก็จะไถ่ตัวได้ ข้าจะรีบทำงานหาเงินมาไถ่เจ้าออกไป เราจะแต่งงานกัน ซื้อบ้านเล็กๆ แล้วมีลูกด้วยกันสักคนดีไหม?” อเล็กซ์พูดพร้อมวาดฝัน โดโลเรสมาหวั่นไหวให้กับคำว่าลูก นางอยากมีลูก นางคิดถึงลูกคนแรกที่ตัวเองมี ตอนนี้แดนนี่คงจะเดินได้ หัวเราะได้ พูดได้

น่าเสียดายที่คงเรียกชื่อนางไม่ได้

บางวันนางมักฝันถึงแดนนี่ ว่าลูกชายเดินเข้ามากอดขาแล้วนางก็กอดลูกไว้ด้วยความรัก แต่พอตื่นขึ้นมาสิ่งที่เป็นคือการเป็นทาสต้อยต่ำที่ไม่มีสิทธิ์เรียกตัวเองว่าเป็นแม่ของเด็กชาย

“ว่ายังไงโดโลเรส?”

“ข้าตกลง”

ความฝันที่ตรงกันทำให้สองคนยิ้มให้กันแล้วกอดจูบกันอบอุ่น ฟ้าฝนในวันนั้นเป็นใจให้โดโลเรสกับอเล็กซ์ตกเป็นของกันและกัน อีกไม่นานจะได้ออกจากค่ายแห่งนี้ไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุข มีลูกหลานตามที่อยากมี ไม่ต้องทนเป็นทาสให้ใครเขาข่มเหงรังแกอีก

เจอกันอีกครั้งนะคะ เรื่องนี้รู้อยู่แล้วล่ะว่าแต่งไปคนอ่านน่าจะน้อยเพราะไม่ใช่แนวที่เดี๋ยวนี้นิยมกัน อย่างที่บอกว่านิยายเรื่องนี้มันเป็นนิยายเสียดสีสังคม ที่สำคัญคือเรื่องนี้ด่าตรงๆ เลย เพราะฉะนั้นอาจมีความรุนแรงอยู่บ้าง อ่านกันด้วยวิจารณญาณนะคะ ใครชอบไม่ชอบหรือรู้สึกยังไงมาคุยกันเนอะ คอมเมนต์กันบ้างเป็นกำลังใจให้ผู้เขียนด้วยค่ะ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #11 ลูกชุบ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 09:23
    บัดซบจริงแม่คุณ
    #11
    0