<เรียงราวชาวประชา, 2> - Ashen Life เถ้าชีวิต

ตอนที่ 18 : ตอนที่๑๗ คำว่าแม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ก.พ. 60

“เมื่อวานเจ้าเบี้ยวนัดข้า”

“อย่างอนน่าโดโรที ข้าแค่ไปจัดการปัญหานิดหน่อยเอง ต่อไปนี้ข้าไม่เบี้ยวแล้ว ข้าสัญญา”

“จริงๆ นะ?”

“จริงอยู่แล้ว ข้ารักษาสัญญาเสมอน่า เจ้าก็น่าจะรู้น่า” แดนนี่ยิ้มให้กับโดโรทีคราหนึ่ง เสียงของเขานุ่มนวลนักเวลาอยู่กับนาง แขนแกร่งโอบเอวไว้ประชิดเข้าหากันอย่างเปี่ยมรัก เด็กสาวแก้มขึ้นสีเลือดฟาด ตีแขนเขาเบาๆ แต่ก็ยอมให้เขาพาเดินเที่ยวชมนกชมไม้อย่างมีความสุข โดยไม่รู้ตัวเลยว่าวอลลิสแอบสะกดรอยตามเป็นระยะ

ทั้งคู่เที่ยวกันจนดึกดื่น สักพักก็มีเสียงประกาศดังมา

“ตอนนี้พวกลอยัลเซอร์แวนส์เข้ามาบุกแล้ว รีบเข้าบ้านปิดประตูเร็วเข้า!!” 

“ลอยัลเซอร์แวนส์เหรอ!?” เด็กสาวหน้าซีดทันทีที่ได้ยิน ลอยัลเซอร์แวนส์เป็นขุนพลที่ภักดีต่อจักรพรรดินีมานสเกนผู้ครองยูโธเปีย มีจิตใจโหดเหี้ยมชั่วร้าย นึกแล้วก็ผวายิ่ง

“เอายังไงดี? ไปหาโรงแรมซ่อนตัวดีไหม?”

“บ้าเหรอ? เราจะไปหลบกันสองคนได้ยังไง?

“ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอกน่า”

“ทำไมข้าต้องเชื่อเจ้าด้วย จริงสิ บ้านข้าอยู่แถวนี้พอดี เราไปหลบกันที่บ้านข้าดีกว่า” โดโรทีนำชายหนุ่มไปจนถึงที่พักของตัวเอง พอเปิดประตูออกก็เห็นหญิงสาววัยกลางคนกำลังทำกับข้าวอยู่ โดโรทีจึงเรียกหาอีกฝ่ายเสียงดัง

“โดโลเรส ข้ากลับมาแล้ว”

“วันนี้กลับดึกนะคะ ข้าเป็นห่วงแทบแย่ แล้วนี่ใครล่ะคะ?”

“เขาชื่อแดนนี่ วันนี้พวกยูโธเปียมันบุก เลยต้องมาซ่อนตัวก่อน ข้าเลยพาเขามาด้วย” โดโรทีแนะนำให้รู้จัก แดนนี่รีบทักทาย เขาอยากเข้ากันได้กับคนในครอบครัวของนาง

“สวัสดีครับท่านป้า”

“ไม่ต้องเรียกป้าหรอก นางไม่ใช่ป้าข้า นางเป็นคนรับใช้”

“จริงเหรอ? หน้าคล้ายกันมากเลยนะเนี่ย...”

“หลายคนก็พูดแบบนี้ นางไม่ใช่แม่ข้าหรอก นางเป็นคนใช้ของแม่ แต่แม่ข้าตายไปแล้ว ตอนที่ยากลำบากก็มีแต่นางดูแลข้า” คำตอบนั้นบ่งบอกว่าเด็กสาวยังมีสำนึกต่อโดโลเรสอยู่บ้าง แม้จะไม่ได้รักหรือเคารพในแบบแม่ก็ตาม แต่นั่นก็ทำให้โดโลเรสชื่นใจมากแล้ว นางรักลูกมากเหลือเกิน

“งั้นมาเหนื่อยๆ นั่งพักกันก่อนนะคะ เดี๋ยวข้าจะหาน้ำกับข้าวต้มร้อนๆ มาให้ทาน”

“ตักมาเยอะๆ เลยนะ ข้าหิวมาก”

“ได้เลยค่ะ รอสักครู่นะคะ”

สองคนนั่งกิน หัวเราะต่อกระซิกประสาคู่รัก บ้างก็เย้าแหย่กันไปมา พอเหนื่อนแล้วแยกย้ายกันไปนอน ต่างคนต่างฝันถึงกัน โดโลเรสสังเกตเห็นพฤติกรรมของชายหนุ่มก็เบาใจ เพราะดูไว้ใจให้ดูแลลูกสาวได้ ไม่ใช่พวกหื่นกามชอบเอาเปรียบสตรีอย่างที่ตนเคยเจอ  

......................................................................................................................................................

พอรุ่งเช้า โดโลเรสก็ทำกับข้าวเตรียมไว้ แดนนี่กับโดโรทีไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วจึงเดินมาที่โต๊ะ แดนนี่คล้ายติดใจในรสมือนี้จึงหันไปหาเด็กสาวทีเคี้ยวตุ้ยๆ น่ารัก

“โดโรที เจ้าน่าจะฝึกกับโดโลเรสให้มากๆ นะ จะได้ทำให้ข้ากับลูกกินหลังจากแต่งงานกัน”

“ใครบอกจะแต่งกับเจ้ากัน?”

“อย่าใจแข็งไปน่าโดโรที แต่งงานกับข้านะ ข้าอยากดูแลเจ้าไปชั่วชีวิต ข้าจะรักเจ้าคนเดียว ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนแน่นอน” แดนนี่นั่งลงแล้วยื่นแหวนหมั้นวงงามให้กับเด็กสาว โดโรทีเขินจนหน้าแดงก่ำ ยื่นมือให้แล้วเอียงคอหันไปอีกทาง ไม่อยากให้เขาเห็นว่านางอายจนแก้มจะแตกอยู่ตรงนี้

“ตกลง”

“ข้ารักเจ้านะ รักอย่างที่ไม่เคยรักใคร เจ้าได้ยินไหมโดโรที?” เขากอดนางไว้แนบแน่น บ่งบอกว่ารักเพียงไหน โดโรทีกอดตอบ นางเอกก็รักเขามากเช่นเดียวกัน แม้เจอกันไม่กี่เดือนแต่ก็ยินดีฝากชีวิตที่เหลือไว้กับแดนนี่ หวังว่าต่อจากนี้ชีวิตจะมีความสุข

โดโลเรสเดินมาพอดี แดนนี่จึงหันไปพูดด้วย

“อีกไม่นาน ข้าจะแต่งงานกับโดโรทีนะ”

“ดีจังเลยค่ะ ข้าเคยได้ยินคุณหนูพูดถึงท่านบ่อยๆ”

“จริงเหรอโดโรที?”

“ไม่มีสักหน่อย”

“ว่าแต่ท่านแต่งแล้วจะพาโดโรทีไปอยู่ไหนคะ?” โดโลเรสถามด้วยความห่วงลูกสาว นางอยากอยู่กับลูกก็จริง แต่ถ้าลูกแต่งงานกับคนดีๆ นางก็พลอยดีใจไปด้วย

“คงพาไปอยู่บ้านข้าแหละ ไม่ไกลจากนี่มาก โดโรทีจะต้องสบาย ท่านพ่อข้าเป็นขุนนางยิ่งใหญ่ รู้จักไหม... ท่านจอร์แดนน่ะ” แดนนี่พูดด้วยความภูมิใจ ทว่าโดโลเรสกลับหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด ไม่อยากให้สิ่งที่กลัวเป็นจริง ริมฝีปากของนางสั่นระริก

“ท่านจอร์แดน... จอร์แดนไหน?”

“จอร์แดนที่เป็นขุนนางใหญ่ ทำงานรับใช้สภาห้าประมุข เจ้ามีอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่... ไม่ได้เด็ดขาด!”

“เจ้าเป็นอะไร?”

“ไม่ได้... ท่านสองคนแต่งงานกันไม่ได้เด็ดขาด!!” คำพูดนั้นลั่นออกจากปาก โดโลเรสพูดด้วยเสียงสั่นๆ ดวงตาแดงก่ำน่าสงสาร นางเจ็บและจุกไปหมด ในช่องท้องปั่นป่วนจนแทบอาเจียนออกมา หญิงสาวไม่อยากเชื่อว่าโลกจะโคจรเรื่องเช่นนี้มาถึงตน

เพราะมันคือการที่ลูกชายกับลูกสาวของนางมารักกันเอง!

“ทำไมล่ะโดโลเรส? ทำไมไม่ได้?”

“ไม่ได้ก็คือไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้”

“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาห้ามพวกเรา?”

“ก็ท่านสองคน...” หัวใจของหญิงสาวแทบจะขาดรอน น้ำตาไหลพรากอย่างคนที่หมดหนทาง “ถึงท่านจะเข้าใจว่าข้าจะเป็นแค่คนรับใช้ แต่ความจริง... ความจริง...”

“ความจริงอะไร?”

“ข้าเป็น...”

พูดได้เท่านั้นนางก็นิ่งไป คำว่า ‘แม่’ ไม่อาจหลุดจากปาก แท้จริงแล้วโดโลเรสอยากจะปลดปล่อยตัวเองและร้องไห้ออกมาให้มากกว่านี้แต่ก็ไม่สามารถกระทำได้ นางจะพูดออกไปอย่างไรว่าตนเป็นแม่ นอกจากทั้งคู่จะไม่เชื่อแล้วยังเป็นการดึงลูกที่อยู่สูงลงมาต่ำ

“เป็นอะไรก็พูดมาสิ!”

“ข้า...”

“ไปกันเถอะโดโรที อย่าไปสนใจนางเลย”

“ฟังก่อนโดโรที ข้า...”

หญิงสาวทิ้งตัวลงไปกอดขาลูกแต่ก็โดนสะบัดออก คนเรายามมีความความรักให้เอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่ โดโรทีออกไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้โดโลเรสร้องไห้เจียนตายอยู่ตรงนั้น แดนนี่เห็นกิริยาเศร้าโศกแล้วก็โกรธปนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับหญิงวัยกลางคนที่คร่ำครวญ  

“นางเป็นอะไรไป?”

“ข้าไม่รู้แหมือนกัน ปกตินางไม่เป็นแบบนี้”

“ช่างเถอะ วันนี้ไปกับข้าก่อน ข้ามีที่พักในที่ทำงาน”

คราวนี้โดโรทีไปด้วยพร้อมความสับสนในใจ คนรับใช้ของนางแปลกไปอย่างเหลือเชื่อ ปกติโดโลเรสไม่เคยขัดใจแม้นางจะเอาแต่ใจเพียงใด แต่คราวนี้กับไม่ยอมให้แต่งงานทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็คุยกันดีๆ

คนในนั้นพากันมองโดโรทีเพราะแดนนี่ไม่เคยพาผู้หญิงมาที่ทำงาน เขาจึงแนะนำนาง

“ทุกคน นี่คือโดโรที นางกำลังจะเป็นภรรยาข้า”

“ยินดีด้วยนะคะ ขอให้มีความสุขค่ะ” พนักงานพากันแสดงความยินดี ในขณะที่วอลลิสแอบซุ่มดูอยู่ด้วยความเจ็บใจ นางอยู่มาตั้งหลายปีแดนนี่ไม่คิดจะรับเป็นภรรยา แต่กับผู้หญิงคนนี้เขากลับอยากแต่งงานด้วย แค่คิดไฟแค้นก็แทบจะลุกโชติ อยากจะเข้าไปตบให้รู้แล้วรู้รอด

นางหวนนึกถึงแมงดา ผู้ชายหลายคนที่รู้จักกันในซ่องแล้วกลับมาที่การทำร้ายโดโรที

หลังจากแดนนี่พาเด็กสาวไปส่งบ้าน โดโลเรสกับโดโรทีไม่มีเรื่องให้คุยกัน สองแม่ลูกอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ แต่หันไปคนละด้าน สักพักประตูก็ถูกขวานจามลงมา โดโรทีสะดุ้งด้วยความตกใจ

“เจ้าเป็นใครน่ะ?”

“เป็นใครน่ะเหรอ? เอ... เป็นใครดีนะ?” วอลลิสดูผู้หญิงสองคนที่ยืนตัวเกร็งด้วยความหวาดกลัวแล้วหันไปทางเพื่อนแมงดาให้ปิดประตู ตะคอกใส่เจ็บแค้นใจ “ข้าเป็นคนที่มาก่อนเจ้า มาก่อนนานมาก แต่เจ้าก็จะแย่งแดนนี่ไปจากข้า เจ้าว่าข้าควรทำยังไงดีล่ะ?

“ข้าไม่รู้เรื่อง แดนนี่ไม่เคยบอกข้าเรื่องนี้”

“อย่าทำอะไรคุณหนูนะคะ”

“คุณหนู?” หญิงผมสีส้มหัวเราะในลำคอ “พวกเรา จัดการมัน เอาให้มันลืมไปเลยว่าตัวเองเป็นคุณหนู เอาให้สารรูปมันน่าเกลียดเหมือนไอ้หน้าผีลีทอส อย่าให้มันเหลือหน้าใสๆ ผิวสวยๆ อีกต่อไป”

สิ้นคำ ชายหนุ่มสามคนก็เดินไปจับตัวโดโรที พอโดโลเรสจะช่วยลูกสาวก็โดนต่อยเข้าที่ท้องและกระทืบซ้ำจนหมดทางสู้ ผู้หญิงธรรมดาวัยอย่างนางจะเอาอะไรไปสู้ผู้ชายฉกรรจ์หลายคน ท้ายสุดนางก็ทำได้แค่นอนปวดร้าวอยู่บนพื้น โดโรทีพยายามจะยกมือต่อสู้แต่ก็โดนคมมีดฟันฉับลงมาจนมือขาด เด็กสาวกรีดร้องโหยหวน นางถูกจับเอาไว้ พร้อมกับน้ำกรดที่ถูกพวกชายโฉดหยิบขึ้นมา

“โดโลเรส... ช่วยข้าด้วย!!”

“อย่า... อย่าทำคุณหนู”

ไม่มีใครสนใจ โดโลเรสกรีดร้องยาวนานกว่าเดิมโดยที่คนเป็นแม่ทำได้แค่หลั่งน้ำตา 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #19 Misakocarrion (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:32
    ค้างมากไรท์-,,-ทำร้ายไปแล้วค่ะ//กระซิกๆๆ
    #19
    2
    • #19-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 18)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:17
      วันนี้มาต่อตอนจบให้แล้วนะคะ
      #19-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(