<เรียงราวชาวประชา, 2> - Ashen Life เถ้าชีวิต

ตอนที่ 13 : ตอนที่๑๒ เอาลูกให้เขาเลี้ยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ม.ค. 60

“กลับมาแล้วเหรอคะอีวาน?”

“อืม”

ชายหนุ่มที่ดูมีอายุมากกว่าภรรยาตัวเองเกือบหนึ่งรอบตอบห้วนๆ ชายคนนี้ถ้าไม่มีรอยกรีดถึงสี่รอยจะจัดว่าหล่อเข้ม รูปร่างบึกบึน หนวดเครารกเต็มไปหมด ดวงตาดุร้ายและมีแววเจ้าชู้อยู่ในตัว เล่นเอาบริตนีย์รู้สึกเกรงหน่อยๆ กลัวจะพูดอะไรไม่ถูกหูแล้วโดนดุเอา

“วันนี้ข้าให้แม่ครัวเตรียมโรตีกับเนื้อหมูที่เจ้าชอบไว้ให้...”

“ข้ากินมาแล้ว”

“งั้นข้า...”

“เจ้าอย่าพูดมากเลย ข้ากลับมาเหนื่อยๆ จะเซ้าซี้ทำไม?”

“ขอโทษค่ะ ข้าแค่กลัวเจ้าจะหิวข้าว”

บริตนีย์ตอบเสียงเศร้าแล้วเดินออกไปอีกทาง ด้านคนรับใช้ก็ก้มหน้างุด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อีวานแสดงกิริยาแย่ใส่บริตนีย์ มันเป็นแทบทุกครั้งที่เขากลับบ้าน ทำให้ถ้าเลือกได้แล้วไม่มีใครอยากให้อีวานกลับมา เพราะนั่นหมายความว่าจะใจสั่นกลัวโดนลูกหลงทั้งวันทั้งคืน

ยังดีที่ว่าบริตนีย์ก็เป็นลูกขุนนางใหญ่คนหนึ่ง แม้จะทะเลาะวิวาทรุนแรงอย่างไรอีวานก็ยังไม่กล้าลงไม้ลงมือ อย่างมากก็ขึ้นเสียด่าทอหรือทำลายข้าวของกันเป็นเรื่องปกติ

“ไม่ต้องทำหน้ากลัวขนาดนั้นหรอก สองคนนี้เขาทะเลาะกันทุกทีอยู่แล้ว”

“ทำไมเหรอคะ?”

“ก็ท่านอีวานมีเล็กมีน้อยน่ะสิ เลยไม่สนใจท่านบริตนีย์อย่างตอนสาวๆ”

“พูดไปก็สงสารท่านบริตนีย์ เมื่อก่อนสวยอย่าบอกใคร พอแก่แล้วเนื้อหนังมันก็ไปตามเวลา มีผัวๆ ก็นอกใจ มีลูกก็เรือล่มตายพร้อมกันสามคน ทีนี้เลยต้องทนเหงาอยู่คนเดียว” หญิงชราเล่าให้ฟังด้วยความเห็นใจ หัวอกคนเป็นแม่จะมีอะไรเศร้าไปกว่าต้องจุดไฟเผาศพลูกตัวเอง

“แต่เจ้าไม่ต้องไปพูดนะ เรื่องพวกนี้ท่านบริตนีย์ไม่อยากรื้อฟื้นหรอก”

“เข้าใจค่ะ ข้าจะไม่พูดให้ใครฟัง”

“อ่ะ เจ้าไปตักน้ำใส่ตุ่มเตรียมให้ท่านอีวานเถอะ รายนี้ชักช้าเดี๋ยวอาละวาดอีก”

โดโลเรสพยักหน้าพลางเดินไปเตรียมน้ำมาตักให้อีวาน ในหัวคิดไปก็อดสงสารบริตนีย์ไม่ได้ คนจิตใจดีอย่างบริตนีย์กลับต้องเจอสามีใจร้ายแล้วยังต้องเสียลูกไปอีก

ระหว่างที่คิดเพลินๆ หญิงสาวก็หาบน้ำเข้าไปจนเจอกับชายหนุ่ม ตอนนี้อีวานเปลือยท่อนบนแล้วใช้ผ้าขนหนูพันเอวไว้ เห็นไรขนไล่และหายลับลงไปในขอบกางเกง แม้จะเคยมีความสัมพันธ์กับบุรุษมาสองคนแล้ว หญิงสาวยังตกใจกับภาพที่เห็นจนเกือบทำน้ำหก

“เข้ามาสิ”

“ค่ะ...”

“ชื่ออะไรน่ะ?”

“โดโลเรสค่ะ”

“ชื่อเพราะดีนะ”

“ขอบคุณค่ะ ข้าขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวสิ จะรีบร้อนไปไหน” อีวานส่งสายตาเหี้ยมๆ มาให้แต่ในใจกำลังสำรวจหญิงสาวตรงหน้า ถึงจะไม่ได้ดูแลตัวเองมากก็ยังสวยต่างจากคนรับใช้ทั่วไป ผิวพรรรณขาวนวลเนียนชนิดคุณหนูบางคนยังอาย ไหนจะรูปร่างสมส่วนน่ามองอีก หน้าอกดันออกมาจากเสื้อตัวโคร่ง

“ข้าต้องไปช่วยทำงานต่อค่ะ”

“งานนั่นไว้ทีหลัง ตอนนี้เข้ามาหาข้าก่อน” เสียงนั้นทำให้โดโลเรสหวาดกลัว เขาจงใจเน้นมันอีกครั้งแสดงความจริงจังที่มากกว่าเดิม “เข้ามาหาข้าก่อน”

หญิงสาวมองซ้ายมองขวา รู้สึกไม่ปลอดภัย

“เข้ามาหาข้า ถ้าไม่อยากโดนดีก็เข้ามาซะ”

โดโลเรสกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็เดินเข้าไป

ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ใช้แขนแกร่งโอบคนตัวเล็กกว่าไว้ โดโลเรสพยายามดิ้นแต่ดิ้นไปก็ไร้ประโยชน์เมื่อเขาแข็งแรงกว่านางมาก นางตัวสั่นด้วยความกลัว

“ปล่อยนะคะ ปล่อยเถอะ”

“ไม่ปล่อยจะทำไม?”

“ปล่อยข้านะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้า” นางกลัวเหลือเกินว่าจะมีใครเข้ามา เพราะถ้ามีคนเห็น อย่างร้ายคือนำไปฟ้องบริตนีย์แล้วทีนี้นางคงโดนเฆี่ยนตี หรืออย่างน้อยอย่างดีก็คือตกเป็นหัวข้อนินทาให้เสียหาย ซึ่งอย่างไหนคนเดือดร้อนก็ไม่พ้นนางทั้งนั้น แต่อีวานก็กระตุกยิ้มยวน

“เห็นก็ให้มันเห็นไปสิ”

“แต่ถ้าท่านบริตนีย์...”

“เจ้าหรือข้าเป็นนายกันแน่หืม?” อีวานพูดพลางซุกเข้าหาซอกคอของหญิงสาว มือไม้ลูบคลำเรือนร่างของนางอย่างปรารถนา จังหวะที่โดโลเรสจะร้องห้ามก็อาศัยเข้ามาฉกฉวยจูบนางไปอีก ขนในกายทั้งคู่ลุกชันด้วยความร้อนรุ่มที่ต่างฝ่ายต่างมี ยิ่งเขาเล่นทรวงอกนางก็น้ำตาคลอ

ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกอย่างน้ำลายยืดเยิ้ม

“ข้าเป็นแค่ทาสต้อยต่ำ แต่ขอร้องเถอะค่ะ... อย่าทำอะไรข้าเลย”

“โดโลเรส มาช่วยเอาปลาไปล้างที”

เสียงแม่ครัวช่วยให้โดโลเรสถึงโอกาสผละออกแล้ววิ่งหนีไป อีวานเลียริมฝีปากเชื่องช้า ผู้หญิงคนนี้น่าลิ้มลองกว่าที่เขาคิด แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก นอกบ้านมีสวยกว่านี้และบริการถึงใจกว่านี้อีกเยอะ ไม่จำเป็นต้องมาง้อทาสคนเดียว ไว้มีโอกาสค่อยจัดการก็ไม่สาย รุกมากไปเดี๋ยวจะไก่ตื่นหมด

หลังจากอาบน้ำเสร็จอีวานก็แต่งตัวออกมา นึกถึงรอยจูบที่ยังหวานแล้วควักเศษเงินขึ้นมาวาง

“เอาเงินนี่ไปโดโลเรส เจ้ารับใช้ข้าได้ถูกใจจริงๆ”

“ไม่ค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้า ถึงเงินจะจำเป็นต่อชีวิตแต่เงินที่ผิดศีลธรรมอย่างนี้นางไม่อยากรับมา ถ้าบริตนีย์รู้ว่านางไปให้สามีของตนจูบเข้าคงจะต้องลงมือ

“รับไปเถอะน่า ถือซะว่าเป็นค่าจูบ เอ... หรือเจ้าอยากได้มากกว่านี้?”

“ข้าไม่อยากได้เงินของท่านค่ะ ข้าเป็นคนรับใช้ปกติก็ดีมากอยู่แล้ว”

“อย่าดื้อน่าโดโลเรส รับเงินนี่ไปซะ!!” อีวานเป็นคนเอาแต่ใจเสมอ เขาอยากทำอะไรเขาก็จะทำโดยไม่สนว่าใครจะต้องการหรือไม่ต้องการอย่างไร พูดจบก็ยัดเหรียญใส่มือ โดโลเรสแม้ไม่อยากรับเงินบาปแต่ก็ต้องรับเพราะเกรงอีกฝ่ายจะโมโหแล้วเป็นเรื่องใหญ่

อีวานแสยะยิ้มแล้วเดินจากไป

โดโลเรสแทบร้องไห้ วันนี้นางต่างอะไรกับการถูกบังคับขายบริการ

......................................................................................................................................................

ผ่านไปหลายเดือน ท้องของโดโลเรสก็โตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้าท้องเหรอ?” บริตนีย์ถามด้วยท่าทีนิ่งๆ ไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด โดโลเรสก้มหน้าด้วยความละอายใจ นางไม่อยากมองหน้านายสาวนัก ทุกครั้งที่อีวานกลับมาเขามักจะหาโอกาสลวนลามนางอยู่เสมอ แต่นางก็ไม่กล้าบอกใครและไม่รู้จะทำอย่างไรด้วย

จะให้บอกใครได้ แม้คนรับใช้ในบ้านนี้ส่วนใหญ่จะดีกับนาง แต่ใช่ว่าพูดไปแล้วเขาจะเชื่อ หรือต่อให้เชื่อนางก็อายเกินกว่าจะเล่าเรื่องแบบนี้ ครั้นจะให้หนีก็ไม่รู้จะไปที่ไหน

“ค่ะ”

“กับคนรับใช้ในบ้านนี้หรือ?

“เปล่าค่ะ กับคนรักเก่าของข้า”

“แล้วเขาอยู่ไหนล่ะ?

“เขาทิ้งข้าไปแล้ว ข้าโง่เองที่เชื่อคำลวงของเขา” พูดถึงตรงนี้โดโลเรสอดเจ็บใจตัวเองไม่ได้ อเล็กซ์เคยพ่นคำหวานหลอกลวงให้นางหลงรักและเชื่อมั่นในตัวเขา “ความจริงเราเป็นทาสด้วยกัน เขาบอกว่าถ้าออกไปได้เมื่อไรเขาจะไถ่ตัวข้าไปสร้างครอบครัวด้วยกัน... แต่มันก็ไม่จริง”

สีหน้าเศร้าโศกของโดโลเรสทำให้นางเห็นใจขึ้นไปอีก

“พรุ่งนี้ข้าจะไปเรียกหมอมา บ้านนี้ไม่มีเด็กๆ มาวิ่งเล่นนานแล้ว ถ้ามีคงจะสดชื่นดี”

......................................................................................................................................................

หมอถูกตามตัวมายังบ้านเพื่อตรวจร่างกายของหญิงมีครรภ์ พอตรวจไปสักพักบริตนีย์ก็ถามแทรกขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นดีใจออกนอกหน้า

“เป็นไงบ้างคะท่านหมอ?”

“สุขภาพแข็งแรงทั้งแม่และลูก”

“เป็นลูกชายหรือลูกสาวคะ?”

“ลูกสาวครับ”

พอได้ยินคำว่าลูกสาวบริตนีย์ถึงกับทำตาโตและยิ้มจนปากกว้าง ทุกคนคุยซักถามต่างๆ นานาเกี่ยวกับการดูแลและเตรียมความพร้อมให้ดีจนหมอขอตัวกลับไปเพราะคุยกันมานานแล้ว พอในห้องเหลือกันแค่สองคนบริตนีย์ก็มองโดโลเรสด้วยอาการหนักแน่นจริงจัง

“โดโลเรส เจ้าตั้งชื่อลูกหรือยัง?

“โดโลทีค่ะ ข้าชอบชื่อนี้ ข้าได้ยินมาจากในละคร”

“อืม... ข้าเคยเสียลูกสาวไป ถ้าข้าจะขอโดโลทีมาเลี้ยงเป็นลูกตัวเองจะได้ไหม?” บริตนีย์วิงวอนพร้อมให้สัญญา “ข้าจะรักนางเหมือนลูกแท้ๆ และข้าจะให้เจ้าได้ดูแลเป็นพี่เลี้ยงนางด้วย ข้าจะให้นางได้เรียนหนังสือดีๆ อีกหน่อยจะได้ไม่ต้องตกเป็นทาสใคร”

คำว่าทาสทำให้โดโลเรสต้องทำใจ

นางต้องยกลูกให้... ไม่อยากให้ลูกต้องมีตราบาปเรื่องทาสเหมือนตน 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #15 ลูกชุบ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 11:16
    ทำบุญบ้างเถอะโดโลเรส55
    #15
    0