ตอนที่ 3 : บทที่ 2 พระเอกในนิยาย [rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    15 ธ.ค. 60

“ท่าน…”

จิวเซียนเรียกอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเหยเก นางพยายามกลั่นกรองความคิดที่ตีกันอยู่ในหัว ก่อนจะถามคนเบื้องหน้าอย่างจนปัญญา “ทำไมถึงเป็นคนเช่นนี้!”

ได้ยินคำพูดของนาง จิ่นเต๋อที่นอนพิงต้นไม้กอดถุงซาลาเปาที่ฉกมาและกำลังจะเข้าสู่ภวังค์ก็ต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

เขาลุกขึ้นมานั่งก่อนจะย้อนถามสตรีท่าทางซอมซ่อตรงหน้ากลับไปว่า “ข้าเป็นคนเช่นไร?” เขาพูดทวนถามด้วยน้ำเสียงกวน ๆ ก่อนจะนั่งหลังตรงเชิดอกพูดอย่างมั่นใจออกมา “ข้าคือบุรุษผู้ดูดีมีความสามารถ ทั้งยังใจดีให้อภัยเจ้าได้อย่างไร้ที่ติอย่างไรเล่า”

ถ้อยคำและท่วงท่าที่บ่งบอกถึงความหลงตัวเองจนกู่ไม่กลับ ทำเอาจิวเซียนอ้าปากค้าง และนางก็ต้องรู้สึกว่าสมองและจิตใจของนางได้รับการกระทบกระเทือนหนักหน่วงมากกว่าเดิมเมื่อได้ยินประโยคไร้ซึ่งเหตุผลใด ๆ ตามมา

“ซาลาเปานี่ก็ถือเสียว่าเป็นค่าตอบแทนเรื่องพวกนั้นแล้วกัน”

แล้วเรื่องพวกนั้น มันคือเรื่องไหนกันเล่า!

นางได้แต่ตะโกนแย้งอยู่ในใจ เพราะเขาเพิ่งพูดว่า เขาฉกซาลาเปาของนางไปเพียงเพราะเขาดูดีและยอมให้อภัยนาง ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนนอนขวางทางจนทำให้นางสะดุดล้มน่ะรึ!

“ในเมื่อเจ้าไม่มีอะไรแล้วจะยืนจ้องข้าอีกทำไม ถ้าอยากจะมองต่อเจ้าก็ควรจะไปหาอย่างอื่นมาเพิ่ม”

บุรุษหนุ่มผู้หล่อเหลาเพียงเปลือกกายภายนอก พอเห็นอีกฝ่ายยังคงยืนค้างจ้องหน้าเขาด้วยมุมปากที่กระตุกขึ้นลงไม่หยุด ก็พูดอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเอนตัวลงนอนโดยไม่สนใจจะสนทนากับนางต่อ แต่ยังไม่ทันหลับตาก็ได้ยินเสียงผู้คนดังมาไม่ใกล้ไม่ไกลแทน

“นางอยู่ทางนั้นรึเปล่า” เสียงใครคนหนึ่งตะโกนถามขึ้น ก่อนที่เสียงจากอีกฟากหนึ่งจะตามมา “ไม่อยู่”

จิวเซียนได้ยินเช่นนั้นก็รู้ทันทีว่าโดนไล่ตามทันแล้ว จึงรีบกำชับชายที่เอนตัวนอนอยู่อย่างลุกลี้ลุกรน “อย่าบอกใครนะว่าท่านเจอข้า” นางพูดจบก็ไม่สนใจปฏิกิริยาของเขา รีบหันซ้ายขวาหาทางหนีก่อนจะมองไปที่ต้นไม้ต้นใหญ่ตรงหน้าซึ่งเป็นทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่

“ทำไมข้าจะต้องทำตามที่เจ้าบอกด้วย” จิ่นเต๋อที่กำลังหันไปมองคนกลุ่มใหญ่ตอบ แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อหันกลับมาแล้วพบว่าสตรีตรงหน้าหายไป ก่อนจะพูดไม่ออกเมื่อรู้สึกถึงต้นไม้ที่สั่นไหว และเห็นนางกำลังปีนขึ้นไปอย่างเอาเป็นเอาตาย

“เป็นสตรีแท้ ๆ ปีนต้นไม้แบบนี้ได้อย่างไรกัน”

แม้จะรู้ว่าหญิงสาวที่คุยด้วยเมื่อครู่ไม่น่าจะเป็นคุณหนูหรือลูกผู้ดีจากบ้านไหน แต่เขาก็ไม่เคยเห็นสตรีคนใดถกกระโปรงปีนต้นไม้ด้วยท่าทีว่องไวจนไม่เหลือความเป็นกุลสตรีเช่นนี้เลยสักครั้ง “เจ้าปีนต้นไม้ได้เหมือนลิงไม่มีผิดเพี้ยน”

คำพูดของเขาทำเอาจิวเซียนที่กำลังจะไปถึงกิ่งไม้ด้านบนหยุดชะงัก…

ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ นางก็นึกอยากจะฉีกปากเน่า ๆ นั้นออกมา แต่ตอนนี้นางต้องหาทางรอดก่อนจึงต้องทนฟังคำพูดเสียดสีไม่รื่นหูของเขาอย่างไม่อาจทำอะไรได้

“ถ้ายังไม่เร่งมือเข้า พวกเขาจะต้องเจอเจ้าแน่ ๆ” จิ่นเต๋อพูดเร่งพลางนั่งกินซาลาเปาในถุงขณะแหงนหน้ามองสตรีที่รีบปีนต้นไม้ด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “รีบขึ้นไปเร็วเข้าสิ ขึ้นไปเร็ว ๆ เข้า เจ้าขึ้นไปช้าเสียจริง ปีนได้เหมือนลิงแบบนั้นทำไมถึงช้า หรือจริง ๆ แล้วเจ้าไม่ใช่ลิงแต่เป็นอย่างอื่น”

ยิ่งฟังคนด้านล่างพูด ในหัวของจิวเซียนก็เหมือนกับมีบางอย่างเดือดปุดอยู่ตลอดเวลา สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนต้องหันลงไปตะโกนใส่คนที่จงใจก่อกวนนาง “หุบปากสักครู่ท่านจะตายหรือไม่!”

แต่อีกฝ่ายกลับยกยิ้มขึ้นมา พลางทำหน้าเสียดายทั้งยังส่งเสียงแสร้งถามอย่างเป็นห่วง “ตะโกนเสียงดังเช่นนั้นไม่กลัวจะโดนจับได้รึ”

ท่าทีของเขาทำเอาคนที่เพิ่งรู้ว่าโดนแกล้งมองเขาด้วยสายตากินเลือดกินเนื้อ เห็นเช่นนั้นจิ่นเต๋อก็ลุกขึ้นพลางพูดอย่างรู้สึกผิดและหวังดีว่า “เห็นแก่เจ้าที่สละซาลาเปาให้ข้า ข้าจะช่วยเจ้าสักหน่อยแล้วกัน”

จิวเซียนเห็นเขาดูเหมือนจะสำนึกผิด ก็นึกว่าอีกฝ่ายคิดจะช่วยนางจริง ๆ เสียที พระเอกผู้แสนดีของนางกลับมาแล้วใช่หรือไม่ บางทีทุกอย่างก่อนหน้านี้อาจจะเป็นเพียงภาพลวงตา

“ขอบคุณ…” นางพูดออกไปยังไม่ทันจบก็เห็นอีกฝ่ายยืนป้องปากตะโกนเสียงดังไปยังทิศทางหนึ่งเสียก่อน

“ท่านลุงจางพวกท่านมาทำอะไรแถวนี้หรือ~

จิ่นเต๋อตะโกนถามหนึ่งในกลุ่มคนที่กำลังตามหาสตรีที่เขาเพิ่งพบหน้าเสียงดังก้อง ก่อนจะได้ยินเสียงใบไม้ไหวตามมา

แซ่ก ๆ ๆ

พอแหงนหน้ามองก็พบว่าสตรีที่เกาะอยู่บนต้นไม้เมื่อครู่หายไปเสียแล้ว...

จิวเซียนรีบปีนขึ้นไปจนสูงก่อนจะหมุนตัวไปแอบอีกด้านและพยายามเกาะต้นไม้ไว้ นางพยายามหดตัวและภาวนาให้กิ่งไม้ใบไม้ด้านล่างบังตัวนางไว้ได้พลางก่นด่าบุรุษด้านล่างอยู่ในใจไปพร้อม ๆ กัน

เจ้าบ้านี่จงใจให้นางถูกเจอชัด ๆ !

ฝ่ายจิ่นเต๋อพอเห็นว่านางหายไปแล้วก็หลุดหัวเราะขบขันออกมา ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้มีรอยยิ้มที่ดูภูมิฐานและเป็นกันเอง แววตาขี้เล่นแกมโกงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจริงใจเมื่อกลุ่มคนที่เขาตะโกนเรียกไว้กำลังใกล้เข้ามา

“คุณชายหลี ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้” จางจื้อ ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกเมื่อครู่ถามขึ้นด้วยท่าทีสุภาพและชื่นชม ก่อนที่จิ่นเต๋อจะยิ้มถ่อมตัวตอบกลับไป “ท่านลุงจางข้าแค่มานอนพักผ่อนชมบรรยากาศเท่านั้น”

“เป็นอย่างนี้นี่เอง” ลุงจางพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยชมอีกฝ่ายขึ้นอีกครั้ง “ต้องขอบคุณคุณชายหลีมากที่คราวก่อนช่วยพวกข้าจับผู้ร้ายเอาไว้ได้” ก่อนที่ใครอีกคนในกลุ่มจะพูดขึ้นบ้าง “ใช่ ๆ ข้าก็ต้องขอบคุณที่ช่วยไล่ขโมยในร้านข้า” ไม่นานนักก็มีเสียงจากคนอื่น ๆ ตามมา “คุณชายหลีช่างเป็นคนดีจริง ๆ ”

“พวกท่านชมข้ามากไปแล้ว” จิ่นเต๋อตอบด้วยรอยยิ้มลำบากใจ “ที่ข้าทำไปไม่เคยหวังสิ่งตอบแทน ขอแค่ทุกคนอยู่อย่างสงบสุขก็พอ”

ได้ยินเช่นนั้นผู้คนรอบด้านก็มองเขาอย่างชื่นชม “คุณชายหลี อนาคตของท่านจะต้องรุ่งเรืองเป็นแน่” ทำเอาหลีจิ่นเต๋อต้องพูดอย่างถ่อมตัวอีกครั้ง “ข้าไม่อาจรับคำชมนั้นได้”

ฉึก!

จิวเซียนที่มองดูอยู่ด้านบนรู้สึกเหมือนโดนมีดปักลงกลางใจ เมื่อเห็นพระเอกของนางยิ้มอย่างเป็นมิตรและดูดีเฉกเช่นที่นางสรรค์สร้างมา ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้มีท่าทีแตกต่างกันอย่างชัดเจน

“จริงสิ พวกท่านมาทำอะไรแถวนี้หรือ” จิ่นเต๋อถามขึ้นอีกครั้งหลังจากพูดคุยมาสักพัก ก่อนที่ลุงจางจะตอบด้วยสีหน้าจนปัญญาว่า “พวกข้ากำลังตามหาคุณหนูคนหนึ่งอยู่น่ะสิ คุณชายหลีเห็นนางบ้างหรือไม่”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นจิ่นเต๋อก็มีสีหน้าสนอกสนใจราวกับอยากช่วยเหลือ “หืม นางเป็นสตรีเช่นไรกัน”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพร้อมช่วย ลุงจางและคนรอบด้านก็รีบช่วยกันอธิบายทันที “แต่งตัวมอมแมม รวบผมยุ่ง ๆ แบบนี้ แล้วก็ถือถุงซาลาเปาถุงนึง” ก่อนที่สายตาของพวกเขาจะสังเกตเห็นถุงกระดาษเปล่าถุงหนึ่งที่ถูกวางทิ้งไว้ แล้วชี้ไปที่มันพลางพูดดีใจเสียงดัง “นั่นไงถุงซาลาเปาแบบนั้น!”

จิ่นเต๋อลืมไปว่าเขาวางถุงซาลาเปาทิ้งไว้ถึงกับหน้าถอดสีไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบกลบเกลื่อนโดยอธิบายด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลว่า “ท่านลุงจางพวกท่านบอกข้ามาก่อนว่าตามหานางไปทำไม นางดูหิวและตกใจมาก หากท่านไม่บอก ข้าเกรงว่านางคงจะไม่ยอมออกมาเจอพวกท่าน”

ฉึก!

จิวเซียนที่แอบมองอยู่ด้านบนรู้สึกราวกับโดนมีดปักลงกลางอกเพราะท่าทีเสแสร้งของเขาอีกครั้ง

“ถ้าเป็นเช่นนั้นจะทำอย่างไรดี” คำพูดของจิ่นเต๋อทำให้ลุงจางและคนรอบด้านพากันกังวลและคิดหนัก

เห็นเช่นนั้นเขาก็ทำท่าราวกับพึ่งคิดได้และเสนอขึ้นว่า “จริงสิ! นางดูหิวมาก หากพวกท่านเอาของกินมาให้ นางอาจจะยอมออกมาก็ได้”

ฉึก ๆ ๆ ๆ !

แค่ได้ยินประโยคเห็นแก่กินทั้งยังโยนมาให้ผู้อื่นรับผิด จิวเซียนก็รู้สึกราวกับโลกทั้งใบแตกสลาย ในใจได้แต่กู่ก้องร้องก่นด่าว่า

หน้าด้าน! นี่มันจะหน้าด้านเกินไปแล้ว หน้าหล่อ ๆ นั่นถูกฉาบไว้ด้วยปูนกี่ชั้นกัน!

เขาจงใจแกล้งนางไม่พอ ยังยื้อยุดพูดคุยกับคนด้านล่างให้นางติดอยู่บนนี้ลงไปไม่ได้ แล้วยังบอกคนอื่นไปทั่วว่านางเห็นแก่กิน คนที่คิดจะกินของพวกนั้นทั้งหมดดูยังไงก็คือเขาไม่ใช่รึ!

เมื่อพระเอกในฝันไม่เป็นดั่งที่คิด จิวเซียนอยากจะร่ำไห้แต่ก็ไร้ซึ่งน้ำตา

ยามนี้กลุ่มคนด้านล่างเชื่อถือในคำพูดของของจิ่นเต๋อหมดใจ จึงต่างพากันรีบเร่งไปขนเอาอาหารจากงานพิธี เพื่อล่อให้สตรีที่พวกเขาตามหาอยู่ยอมออกมา

“ไปเอาของมาเร็ว ๆ เข้า”

ผ่านไปไม่นานรอบต้นไม้ที่เคยว่างเปล่าก็เต็มไปด้วยอาหารมากมาย กลิ่นหอมของอาหารทำเอาจิวเซียนต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยความหิว นางคงไม่เป็นเช่นนี้หากมิใช่เพราะซาลาเปาของนาง ตกไปอยู่ในท้องใครบางคนจนหมดเสียก่อน

“คุณชายหลีท่านว่าเท่านี้พอหรือไม่” ลุงจางหันไปถามจิ่นเต๋ออีกครั้ง

ด้านจิ่นเต๋อที่เผลอหลุดมาดมองอาหารเบื้องหน้าตาเป็นประกาย รีบเก็บท่าทางกลับมาเป็นคุณชายผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนทันที “ข้าว่าเท่านี้คงพอ”

แม้จะได้ยินเช่นนั้นแต่ลุงจางก็ยังมีสีหน้าสงสัยก่อนจะถามออกมาว่า “เหตุใดนางจึงยังไม่ออกมาเล่า”

คำถามนั้นทำให้จิ่นเต๋อยกยิ้มขึ้น “ลุงจาง ท่านไม่ต้องห่วงอีกไม่นานนางก็จะออกมาเอง” พูดจบเขาก็เขยิบไปด้านข้างเล็กน้อยและทำเป็นสะดุดล้มไปชนต้นไม้อย่างรวดเร็ว

พลั่ก!

แรงชนของเขาทำให้ต้นไม้สั่นไหวชั่วครู่ เหล่าคนรอบด้านรีบวิ่งเข้ามาพยุงคุณชายหลีที่สะดุดล้มอย่างห่วงใย ก่อนจะมีเสียงอะไรบางอย่างหล่นลงมา

ตุบ!

“โอ๊ย..” จิวเซียนร้องโอดโอย ขณะคลำก้นที่ตกลงมากระแทกพื้นป้อย ๆ ในขณะที่คิดจะหันไปต่อว่าจิ่นเต๋อ ก็พบกับสายตาของกลุ่มคนรอบด้านจ้องมองมาที่นางอย่างไม่วางตาด้วยสายตาเป็นประกาย “คุณหนู…”

จิวเซียนจำได้ว่าพวกเขาคือกลุ่มคนที่นางเจอตอนตกลงมาจากฟากฟ้า จึงยิ้มแห้งออกมาก่อนจะพูดขอโทษแบบกล้า ๆ กลัว ๆ “ยะ อย่าทำร้ายข้าเลยนะ…ข้าไม่ได้ตั้งใจทำลายพิธีของพวกเจ้าจริง ๆ ยังไงฝนก็ตกลงมาแล้ว…”

จิวเซียนกำลังคิดว่าจะหนีอย่างไรแต่ปากก็ยังคงขยับพูดไม่หยุด ขณะที่บุรุษเจ้าปัญหาก็กำลังมองดูเหตุการณ์อย่างสนอกสนใจโดยไม่คิดจะช่วยนางแม้แต่น้อย

อยู่ ๆ กลุ่มคนเบื้องหน้าก็มีปฏิกิริยาที่พวกนางคาดไม่ถึง…

““คุณหนูโปรดรับของเหล่านี้ไว้ด้วย!””

กลุ่มคนเหล่านั้นพูดพร้อมกับหยิบยื่นถาดอาหารให้จิวเซียนอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำเอาคนสองคนที่ตามสถานการณ์ไม่ทันต้องกระพริบตาปริบ ๆ

“อะ เอ๋…”

หนึ่งในกลุ่มคนที่ถือถาดอาหารคิดได้ว่าบางทีพวกเขาคงจะพูดอะไรผิดไปจึงทำให้สตรีเบื้องหน้างุนงง จึงรีบพูดแก้ขึ้นมาใหม่ด้วยใบหน้าเลื่อมใส?

“คุณหนู…ไม่สิท่านเทพธิดา โปรดฟังคำขอของพวกเราด้วย ท่านช่วยให้ฝนตกลงมาตามคำขอ ช่างมีเมตตายิ่งนัก”

ก่อนที่ใครอีกคนจะหันไปพูดกับจิ่นเต๋อที่กำลังยืนนิ่งอยู่ไม่ไกลอย่างชื่นชม “คุณชายหลี นี่จะต้องเป็นผลบุญจากสวรรค์เป็นแน่ที่ทำให้ท่านได้ช่วยเหลือเทพธิดาเอาไว้”

ท่าทางที่ชวนให้งุนงงของกลุ่มคนตรงหน้า ทำเอาจิ่นเต๋อถึงกับต้องหันไปยิ้มเฝื่อนถามลุงจางถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างไม่เข้าใจ “ท่านลุงจางนางจะเป็นเทพธิดาได้อย่างไรกัน”

ลุงจางได้ยินอีกฝ่ายถามเช่นนั้น ก็ทำหน้าราวกับตนเองกำลังจะได้พูดเรื่องยิ่งใหญ่ที่ไม่ควรให้ผู้ใดล่วงรู้ และกระซิบเสียงเบาว่า “คุณชายหลีไม่รู้อะไร เมื่อครู่ยามที่ข้ากับพวกชาวบ้านทำพิธีเรียกฝนที่ศาลเจ้าร้างอยู่…จู่ ๆ เทพธิดาผู้นี้ก็ตกลงมาจากฟากฟ้าแล้วฝนก็ตกลงมาจริง ๆ !”

คำพูดที่ดังพอให้ได้ยิน ทำเอาจิวเซียนถึงกับนิ่งอึ้งไป นางโดนเข้าใจผิดว่าเป็นผู้ทำให้ฝนตกลงมาตามที่พวกเขาขอหรือนี่

“ดังนั้นพวกเราจึงไปปรึกษากับท่านเจ้าเมืองว่าจะบูรณะศาลเจ้าให้นาง เพื่อตอบแทนที่นางยอมลงมาจากสรวงสวรรค์และทำให้คำขอของพวกเราเป็นจริง”

คำพูดที่ทั้งหนักแน่นและจริงจังของพวกชาวบ้านทำเอาจิ่นเต๋อต้องยิ้มค้าง ขณะถามถึงสิ่งที่คิด “นั่นแปลว่าพวกท่าน…”

“พวกเราจะบูรณะศาลเจ้าและคอยเตรียมทุกอย่างให้นางโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน!”

คำพูดที่ดังขึ้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจคนทั้งคู่ คนหนึ่งกำลังคิดว่าจู่ ๆ นางจะโชคดีมีที่ให้อยู่ฟรี ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร ขณะที่อีกคนหนึ่งกลับคิดว่าสตรีท่าทางซอมซ่อเบื้องหน้าจะกลายเป็นเทพธิดาได้อย่างไร

พวกเขาได้แต่จ้องกันตาค้างอย่างตกใจว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน!!

 

***************************************

**rewrite ครั้งที่ 2 14/12/2560


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

173 ความคิดเห็น

  1. #172 NatthayaSrichan (@NatthayaSrichan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 20:43
    ตลก55555555
    #172
    0
  2. #156 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 15:51
    พระเอกเรื่องมีความน่าตบอยู่ดีนั่นแหละ!!!
    #156
    0
  3. #138 AprilIV (@babyll) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 01:55
    55555555 พระเอกโคตรแหวกอ่ะจ้าาา ชอบบบ
    #138
    0
  4. #110 sm_lovelypinkboy (@sm-lovelypinkboy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 22:34
    พระเอกนิยายที่จิวเซียนแต่งก็ดูเป็นคนดี๊คนดีนะ แต่เป็นกับคนอื่นที่ไม่ใช่จิวเซียนน่ะ555555
    โอกาสทองมาแล้วรีบคว้าไว้ล่ะจิวเซียน
    #110
    0
  5. #29 N' Namfon (@namfon-killua) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 08:21
    มันฮาดีนะ แบบทำไมพระเอกเป็นถึงขนาดนี้ นี่พระเอกใช่ป่ะ?
    #29
    0
  6. #28 nid1984 (@Nid1984) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 01:21
    ยังไม่ไปไหนค่ะ
    #28
    0
  7. #27 Linlij (@Linlij) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 21:27
    ตลกดี 555 จิ่นเต๋อแบบ... อึ้งเลย 555 รอๆๆ
    #27
    0
  8. #26 nuinuinui56 (@nuinuinui56) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 09:40
    รอต่อไป ขอบคุณมากๆเลยนะคะ
    #26
    0
  9. #24 Clovery.Honey (@Muki-mokun-mook) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 01:57
    ฮ่าๆๆๆๆ ตลกอ่ะ รอตอนต่อไปค้า
    #24
    0
  10. #23 fa-iboat (@fa-iboat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 01:05
    รอค่าาาา
    #23
    0
  11. #22 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 00:54
    รอนะคะ เนื้อเรื่องแปลก น่าสนุกจัง
    #22
    0
  12. #21 nawnam (@nawnam) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 00:17
    ขอบคุณมากค่ะ
    รอต่อค่า><!
    #21
    0
  13. #20 Aum's (@aum2244) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 23:52
    รอน้าาา
    #20
    0
  14. #19 Meteorsky (@Meteor123) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 23:49
    เย้ รอมานานนน ขอบคุณมากนะคะ รอติดตามค่า
    #19
    0