Zero attraction ช่วยสนใจผมน้อยๆลงหน่อยเถอะครับ (Yaoi/ BL , Harem)

ตอนที่ 7 : การเป็นคนธรรมดาข้อที่ 4 รู้จักเกมออนไลน์ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    12 มิ.ย. 59



   
การเป็นคนธรรมดาข้อที่ 4 รู้จักเกมออนไลน์

...นี่นิยายแฟนตาซีเวทมนตร์ไม่ใช่หรอครับ??



“บอกมาได้รึยังว่าเราเป็นใคร? มาจากไหนกันแน่?”


หือ?? ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย “ผมชื่อเซโรว์ ซิลเวียร์ มาจากหมู่บ้านอันริเอลครับ”


หางคิ้วโก่งเลิกขึ้น ดูเหมือนคนตรงหน้าผมจะไม่ค่อยเชื่อสิ่งที่ผมบอกสักเท่าไหร่ ไม่ต่างกับอีกคนที่ยืนมองอยู่ห่างๆแต่หัวคิ้วขมวดอย่างสงสัย


“เฮ้ๆๆ สองหนุ่ม หยุดซักไซ้เซรี่ได้แล้วน่า~ นี่แอบลักพาตัวมาโดยไม่บอกกล่าวกันเลยนะ!


ชายผู้มีอำนาจสูงสุดในโรงเรียนโผล่ขึ้นมาจากอากาศธาตุไม่ใช่ใครที่ไหน ก็ผู้อำนวยการผมทองนี่แหละ จู่ๆก็โผล่ขึ้นมาแตะไหล่พี่โฟร์ซะเฉยเลย


“พิลล์??” นัยน์ตาสีน้ำทะเลเลิกขึ้น ไม่ต่างกับพี่ชายอีกคนที่ก้าวมาโผล่ระยะประชิดในพริบตา


“ฮายยยย~~แฝดโอโม่ เรามาเยี่ยม! แล้วก็บังเอิ๊ญ บังเอิญมาเจอเหตุการณ์น่าสนุกเข้าพอดี เซรี่ ไปกันเถอะ! การสอบรอบสองจะเริ่มแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะส่งนายไปนะ!


พิลเลนีอาร์ขยับรอยยิ้มปัญญาอ่อน สองมือเริ่มขยับไปมาเหมือนนักมายากล วงแหวนเวทเรียบๆปรากฏขึ้นส่งร่างที่นั่งอยู่บนเตียงไปโดยไม่ทันตั้งตัว เหลือเพียงเจ้าตัวกับแฝดสองในห้อง


“อาโฟร์ เราไม่ค่อยปลื้มสักเท่าไหร่ ทีหลังอย่ากางอาณาเขตหน่วงเวลาเอาไว้โดยไม่ขออนุญาตนะ มันทำให้สิ่งของในห้องบิดเบือนน่ะ แถมยังทำให้ผู้สมัครคนหนึ่งเกือบหมดสิทธิ์สอบซะด้วย” รอยยิ้มสบายๆขัดกับบรรยากาศที่เริ่มร้อนระอุขึ้นตามอารมณ์ของชายผมทอง แต่อีกสองนางฟ้า’ กลับแสดงท่าทีประหลาดๆ


“เรื่องนั้นขอโทษละกัน ว่าแต่ว่าพิลล์รู้จักเซโรว์ด้วยเหรอครับ” ถามด้วยเสียงบุรุษเพศทั้งที่ตนยังอยู่ในร่างกายสตรี เรียกรอยยิ้มแปร่งๆจากอีกฝ่ายได้ในทันที


“หวาอย่าพูดในร่างแบบนั้นสิ เราขนลุกนะ เอาเป็นว่าแองเจิลทั้งสองให้เกียรติไปดื่มชากับเราหน่อยได้มั้ยครับ?”


แอเรียลหรี่ดวงตาลงอย่างเคยชิน ในหัวกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เขาไม่เคยเห็นผู้ชายตรงหน้าคนนี้ปฏิบัติอย่างนี้มาก่อน ขนาดเขากับแฝดที่สนิทกัน พอสมควร’ ชายผมทองยังใช้คำแทนตัวว่า เรา


กับคนทั่วไปจึงใช้ ข้ากับคนที่สนิทหน่อยจึงใช้ เรา’ แต่กับเด็กคนนั้นกลับใช้ ‘ฉัน’


ใครเล่าจะไม่สังเกตถึงความผิดปกตินี้


ไอ้คำเชิญนั่นมันก็เหมือนกับจะบอกว่า “รอให้เซโรว์สอบเสร็จก่อนแล้วค่อยคุยแล้วกัน” นั่นแหละ


“ตกลง” เสียงของคนพูดน้อยเอ่ยขึ้น เรียกรอยยิ้มกว้างจากคนเสนอและแววตาแปลกใจของแฝดน้องที่กำลังชั่งใจอยู่


“แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้วท่านผู้อำนวยการคงจะมีอำนาจพอที่จะสอดส่องการทดสอบเข้าของผู้สมัครสินะครับ” มุมปากเรียวกระตุกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ “ขอความกรุณาด้วยแล้วกันนะครับ คุณผอ.”


 



“สวัสดีอีกครั้ง ผู้เข้าสอบทุกคน!!!


เสียงประกาศดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ ผมหันซ้ายหันขวามองผู้คนจำนวนมากที่นั่งอยู่ในห้องสอบก็ไม่เชิง มันเป็นมิติพิเศษที่สามารถจุคนได้ไม่จำกัด ผมมาปรากฏตัวที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ แต่ดูเหมือนไม่ค่อยมีใครสนใจผมเท่าไหร่ เพราะแต่ละคนดูจะเคร่งเครียดกับการสอบเอามากๆ


“อ้า! นายโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันอ่ะ!! อย่างกับผีเลยอืม...ก็เหมือนจริงๆนั่นแหละ”


เสียงทักจากด้านหน้าทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมองคนที่เอาแต่พูดกับตัวเอง ท่าทางดูเหมือนพวกชอบบู๊นั่นขัดกับแว่นตากรอบเหลี่ยมดูเด็กเรียนจ๋านั่นมาก มือทั้งสองข้างยกขึ้นขยี้หัวสีแดงเลือดหมูให้ยิ่งฟูฟ่องกว่าเดิม หมอนั่นตวัดตาขวางๆมาทางผมอีกครั้ง


“นายควรจะหุบปากแล้วทวนความจำตัวเองนะ ถ้าอยากจะสอบผ่านน่ะ เดฮานส์” เสียงอีกเสียงดังมาจากคนที่นั่งเยื้องกัน หนุ่มผมสีขี้เถ้ายกมือขึ้นดันแว่นทั้งๆที่มันไม่มี น้ำเสียงแสนจะประชดประชันทำให้อีกฝ่ายแยกเขี้ยวใส่


“ช่างเหอะน่า! เรเทล เดี๋ยวฉันก็ไปทำคะแนนเอาตรงการสอบรอบสุดท้ายก็ได้ เฮอะ! โย่ว! พ่อวิญญาณ นายโผล่มาได้ยังไงน่ะ เพราะดูเหมือนว่านายจะโผล่มาหลังคนอื่นเขาประมาณเสี้ยววินาทีได้”


เสี้ยววินาทีช่างสังเกตดีนะ


“อย่างที่ได้ยิน ฉันชื่อ เดฮานส์ มิลลาเลีย ส่วนไอ้หน้าตายนั่นชื่อเรเทล ซาร์คิว แล้วนายล่ะ?”


“ตามมารยาท คนเราไม่ควรถามชื่อคนอื่นตรงๆทั้งที่พบกันครั้งแรกนะ” เรเทลแทรกเข้ามา


“เหอะน่า! อย่างน้อยฉันก็แนะนำชื่อตัวเองฟะ! แนะนำนายให้ด้วยเหอะ!


ผมมองคนสองคนที่ต่างขนาดกันอย่างชัดเจนทะเลาะกันโดยไม่สนใจคนรอบข้าง แต่ดูเหมือนบริเวณนี้มีแต่คนดูลึกลับทั้งนั้นเลยแฮะ ทั้งคนผมสีดำที่นั่งกอดอกหลับตามาตั้งแต่ที่ผมเข้ามา แล้วก็ผู้หญิงผมทองอมชมพูที่กำลังฮัมเพลงอยู่ในโลกส่วนตัวอีก ดูจะไม่สนใจสองคนที่นั่งอยู่ตรงนี้เลยแฮะ


“เออ ผีน้อย นายชื่ออะไรอ่ะ? รู้สึกว่านายยังไม่ได้บอก”


“เซโรว์ ซิลเวียร์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ผมก้มหัวเล็กน้อย โคลงศีรษะไปมา อือ รู้สึกที่อ่านมาจะเริ่มตีกันไปมาในหัวแล้วแฮะ


ประกาศ....ประกาศ....จะทำการเริ่มสอบภาคปฏิบัติแล้ว ผู้เข้าสอบโปรดเตรียมพร้อมนะคะ


หืม? เตรียมพร้อมอะไรอะ ผมมองซ้ายขวา เห็นคนอื่นๆดึงสายอะไรบางอย่างสีน้ำตาลขึ้นมารัดตัวเองก็ลองทำตามบ้าง ตกลงมันคือสายอะไรกันล่ะ??


กรุณารัดเข็มขัดให้พร้อม วางมือทั้งสองของท่านลงแนบกับโต๊ะ และหลับตาลง...


เอ้า! ทำตาม วางมือ แล้วหลับตาลง...



-------------------------------------ตี๊ดดดดดดด----------------------------------


ผู้เข้าสอบ หมายเลข 54913 เซโรว์ ซิลเวียร์


ระบบจะทำการสุ่มข้อสอบที่ใช้ในการสอบของท่าน……….ติ๊ง!


ท่านจะได้รับการทดสอบภาคปฏิบัติ “ลูกกวาดสีรุ้งกับเยลลี่ใสปิ๊ง”


เวลาในการทำสอบ 3 ชั่วโมง จะทำการเริ่มการสอบ ณ บัดนี้


3---------2---------1


¯ดาด่าด๊า ดาดาด่าด้า ลัลล้า¯



อืม....ง่วง….น่านอนชะมัด อุ่นจังเลย.....นอนหน่อยแล้วกัน


จึก จึก


แมลงวันรึไงกัน ตอมอยู่ได้ ชิ่วๆ คนจะนอน...


จึกๆๆๆๆๆๆ


“อือ….อย่าน่า ผมจะนอนนะ….


“ตื่นได้แล้ว!!! หนักโว้ยยยย!! ไอ้เจ้าบ้านี่!!”


ผมเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่เห็นคือท้องฟ้า….สีชมพูม่วง


แล้วก็ก้อนเมฆสีส้มกับเหลืองลอยตุ๊ปป่องอยู่เต็มไปหมด


“ลุกออกไปซะทีสิ เจ้าบ้า! คนนะ ไม่ใช่เตียง ลุก!!”


เสียงตวาดดังมาจากข้างล่าง พอเอี้ยวตัวไปมองก็เห็นคน??


ตัวเล็กๆ หน้าหวานๆแต่ดูยังไงก็ผู้ชายแน่ๆ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนวาววับ หน้าแดงอีแบบนี้เขากำลังโมโหแน่เลย


“อ๊ะ! คุณนี่นา เจอกันอีกแล้วนะครับ!”


เสียงเรียกที่ไม่เหมือนกันดังขึ้นไม่ไกลนัก ที่แท้ก็เจ้าคนที่เจอกันหน้าประตูทางเข้านี่เอง ถึงหัวจะกระเซิงๆไม่เป็นทรงเหมือนเดิมแต่ตาเขียวๆนี่เป็นประกายวิ้งๆเชียว


“ขยับออกไปได้แล้ว!


“โอ๊ะ! เจ้ามืดมนนี่นา เจอกันอีกแล้วแฮะ”


“คนเรารู้ชื่อควรเรียกชื่อไม่ใช่เหรอ?”

.

.

.

เอ่อ….นี่มันเรื่องอะไรกัน??



(ต่อจ้า)




“งั้น….เรามาแนะนำตัวกันก่อนแล้วกันนะครับ”


คนห้าคนนั่งล้อมวงเป็นวงกลมอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียว และถ้าคุณลองเด็ดมันมากินจะรู้ว่ามันหวานมากไม่ต้องถามเพราะผมลองมาแล้วด้วยตัวเอง (ท่ามกลางสายตาแปลกๆจากหลายคน)


 “เดฮานส์ มิลลาเลีย นี่ๆ ฉันว่าเราควรบอกความสามารถเบื้องต้นของแต่ละคนด้วยนะ เพราะดูเหมือนเราคงต้องพึ่งกันอีกพักใหญ่ ฉันถนัดต่อสู้ระยะกลางกับประชิด เวทย์ใช้ได้นิดหน่อย” เจ้าคนร่างยักษ์หัวเราะเสียงดังพร้อมเสนอหัวข้อใหม่


“เรเทล ซาร์คิว เวทย์สายร้อน ต่อสู้ระยะกลางและไกล กับใช้สมอง” หนุ่มผมขี้เถ้ายกมือดันแว่น (ทั้งๆที่ไม่มี) ก่อนจะเปรยตามองคนตัวใหญ่ข้างตัวอย่างเย้ยหยัน


“ครูเซส กราดิเนเลีย สายประชิด ลอบโจมตี เวทย์ก็ได้นิดหน่อย” คนตัวเล็กที่ผมนอนทับเอ่ยขึ้นบ้าง มองภายนอกอย่างกับลูกคุณหนู ผิวขาวตัดกับเส้นผมทองเข้มยาวเลยบ่า ยิ่งเสริมให้ดูเหมือนผู้หญิงบอบบางเข้าไปอีก จะมีติดๆก็ตรงที่ตาสีน้ำตาลอ่อนราวกับน้ำผึ้งที่มองผมตาขวางนี่แหละ


“ผมชื่อซาวด์ คลอเดียน เวทย์สนับสนุนกับอัญเชิญ ต่อสู้ระยะกลางได้นิดหน่อย ส่วนนี่ เครอสครับ อ๊ะ!” เครอสที่ว่าก็คือเจ้าตุ๊กตายัดนุ่นสีชมพูอมส้มที่โดดดึ๋งมาเกาะอกผมตอนนี้ ส่วนเจ้าของมันเอาแต่ทำหน้ากระอักกระอ่วน คนที่เหลือต่างเหลือบมามองผมอย่างพร้อมเพรียงกัน


“เซโรว์ ซิลเวียร์ เวทย์รักษากับสรรค์สร้าง ไม่ต่อสู้” ไม่ใช่ว่าขี้เกียจอะไรหรอกนะ แต่ว่าผมยังไม่อยากจะใช้ของที่พวกลุงๆพืชให้เสียเปล่าน่ะ ให้เขาเข้าใจอย่างนี้น่ะดีแล้ว


“เอ๋ แต่ว่า” ซาวด์อ้าปากจะเอ่ยบางอย่างแต่ก็หุบปากไป อีกสามคนหรี่ตามอง ผมก็ไม่รู้นะว่าเขาคิดอะไร ตอนนี้หิวแล้วล่ะ คิดพลางเอื้อมมือคว้าดอกหญ้าที่ทำจากน้ำตาลข้างๆตัวขึ้นมากัด


“นายทำอะไรของนายน่ะ” ครูเซสยกมือปิดปากทำหน้าขยะแขยงแปลกๆ


“หือ? กินหญ้าไง”



“นายเซโรว์สินะ เลิกกินหญ้าก่อนแล้วมาปรึกษากันดีกว่า ดูเหมือนว่าการสอบจะยังไม่เริ่มนะ”


สอบ?? จริงสิ ผมเข้ามาสอบข้อเขียนนี่นา แล้วมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง แต่ดูเหมือนคนอื่นๆเขาไม่แปลกใจกันเลยนะ


“จากที่กรรมการอธิบายมา ข้อสอบจะมาเป็นลักษณะภารกิจ สัตว์อสูร แล้วก็วัตถุเวทมนตร์ คะแนนที่ได้ขึ้นอยู่กับว่าตอบคำถามถูกและคำถามนั้นยากแค่ไหน ส่วนใครจะตอบก็ได้ คะแนนจะหารแบ่งตามส่วนร่วมในการทำปราบสัตว์อสูรหรือทำภารกิจนั้น เพราะฉะนั้นเรามาตั้งรูปแบบกันก่อน


“ฮ่าๆๆๆ แน่นอนว่าคนอย่างท่านเดฮานส์จะต้องเป็นหัวหน้าทีม วะฮ่าฮ่าฮ่า!!


“ไม่ นายเหมาะจะเป็นนกต่อล่อสัตว์อสูรมากที่สุดแล้ว ประเมินจากมันสมองที่มีอยู่น้อยนิด”


“งั้นให้ฉันเป็นแกนกลาง ส่งเจ้ายักษ์แว่นนี่ไป ส่วนเจ้าหัวขี้เถ้ายิงเวทย์ไฟป้องกันฉันจนกว่าฉันจะจัดการกับมัน แค่นี้เองง่ายมั้ย?”


“ใครคือยักษ์แว่นกันห๊า?! เจ้าเตี้ย!/เรียกใครว่าหัวขี้เถ้า เจ้าแคระ!


“ว่าไงน้า~~~~~!!!!” ครูเซสกระโจนเข้าไปตะลุมบอนกับพวกสองหน่อทันที


“คุณเซโรว์ครับ….นั่นมันกินได้แน่เหรอครับ?” ซาวด์มองกรวดหลากสีในมือของผม เมื่อกี้ผมลองกินดูแล้วล่ะครับ ที่แท้มันก็คือช็อคโกแลตนี่เอง ลองโยนให้เจ้าเครอสมันก็อ้าปากรับไปเคี้ยวหนุบๆ


ปุนิ๊วววววว~~


มองไปมองมา จู่ๆก็ไปสบตาเข้ากับดวงตากลมโตใสแจ๋วราวกับไข่มุกสีดำ ผมมองเจ้าก้อนเยลลี่สีชมพูใสๆปรากฏตัวขึ้นมากลางอากาศซะเฉยๆ


น่ารักแฮะ? คิดพลางโยนกรวดช็อคโกแลตหลายเม็ดให้มันกิน


ปุนิ๊วววววว~~


ลี่จัง (ตั้งชื่อให้เสร็จสรรพ) กระโดดดึ๋งๆเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ผมหักแท่งอมยิ้มรูปไม้เท้าสองสามอันยื่นให้มัน ลี่จังอ้าปากกว้าง…..กว้างมาก ก่อนจะ


ผลุบ!


“เฮ่ย! แย่แล้วครับ คุณเซโรว์โดนสัตว์อสูรจับกินไปแล้ว!!” หนุ่มผมน้ำตาลร้องโวยวาย


แต่มาเรียกลี่จังว่าสัตว์อสูรได้ยังไง ลี่จังเป็นสัตว์โลกน่ารักนะ (ทำปากยื่น)


ตอนนี้ทั้งร่างของผมเหมือนลอยอยู่ในน้ำหนืดๆ ลี่จังขยายขนาดจนคลุมผมได้ทั้งตัว น่าแปลกที่ผมยังหายใจออก และเนื่องจากตัวของลี่จังใสมาก ผมจึงมองเห็นภายนอกอย่างชัดเจน


เริ่มจากซาวด์ที่หรี่ตาสีเขียวลงช้าๆ เจ้าหมอนี่ไม่ธรรมดาจริงๆด้วย มือเริ่มขยับกรีดกรายไปมา ปากนั่นเตรียมจะเปล่งเสียงออกมา ทว่า


ตูม!!!


“ฮะฮ่า!!!! เจ้าสไลม์ตัวนี้จะต้องเป็นของข้าเดฮานส์ผู้นี้!


“หยุดนะ! อย่ามาแย่งคะแนนกับข้า ครูเซส คนนี้นะ!” มีดบินอาบยาพิษหลายสิบเล่มพุ่งมากระแทกข้างหลังร่างกายนุ่มนิ่มอย่างแรง


โว้! ลี่จังเจ๋งมาก! โดนดาบยักษ์ของเจ้ายักษ์กับมีดบินเข้าไป ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย!


“จัดรูปแบบการโจมตีสิฟะ! อย่าเพิ่งมาแย่งกันตอนนี้!” เรเทลตะโกนตามมา


ผมเหลือบมองซาวด์ที่เอามือลงแบบเซ็งๆ ท่าทางผมคงต้องออกไปเองแล้วล่ะ ยิ่งมองการโจมตีมั่วๆของกลุ่มแล้วยิ่งหมดหวัง


ลี่จัง เธอชื่อลี่จังนะ กินผมทำไมอ่ะ? ผมขยับปากแบบไม่มีเสียง


เค้าหิววววววววววว~~ ดีแฮะ ตอบกลับมาด้วย


อยากกินงั้นเหรอ แต่ผมกินไม่ได้หรอกนะ งั้นปล่อยผมออกไปสิ เดี๋ยวจะพาไปหาของกิน


แต่เค้าหิวมากน้า กินช้างได้ทั้งตัวเลยยย


แค่นั้นเอง ว่าแต่ลี่จังกินไม่เลือกกินใช่มั้ย?


อือ!


ผลุบ!


“คุณเซโรว์ครับ!


ติ๊ง! จู่ๆแผ่นใสๆสีฟ้าอ่อนเรืองแสงก็เด้งขึ้นมากลางอากาศเบื้องหน้า


ภารกิจ “หิวทำลายล้างโลก”

ระดับความยาก A+

เนื้อหา : พาสไลม์สีชมพู “ลี่จัง” ไปหาของกินจนกว่าจะอิ่ม

รางวัล : คะแนนพิเศษ 100 คะแนน

ระยะเวลา : ตลอดการสอบภาคทฤษฎี

 


“เอามือฟันมันครับ คุณเซโรว์!” ฟันเลยงั้นเหรอ?


ฉึบ!


ผู้เข้าสอบ เซโรว์ ยอมรับภารกิจ ภารกิจทำการสุ่มตัวช่วยพิเศษค่ะ


ฟอร์มทีมอัตโนมัติ.........ผลที่ได้มีดังนี้ค่ะ


ผู้เข้าสอบ เซโรว์ ได้รับตำแหน่ง คิงออฟเชส พร้อมชุด ราชาไร้มงกุฏ’ 1 ชุดค่ะ


ผู้เข้าสอบ ซาวด์ ได้รับตำแหน่ง ตัวตลกแห่งราชสำนักพร้อมชุด จ้าวมายา’ 1 ชุดค่ะ


ผู้เข้าสอบ ครูเซสได้รับตำแหน่ง ไฮพรีทเทสพร้อมชุด นารีพรหมจรรย์’ 1 ชุดค่ะ


ผู้เข้าสอบ เรเทล ได้รับตำแหน่ง แม่ทัพแนวหน้าพร้อมชุด ปราการแห่งไฟ’ 1 ชุดค่ะ


ผู้เข้าสอบ เดฮานส์ ได้รับตำแหน่ง นักร่ายรำหลวงพร้อมชุด ร้อยราตรี’ 1 ชุดค่ะ


กลุ่มการสอบที่ 4536 ทำการรับ ลี่จัง เป็นเจ้านาย ภายใต้การดูแลของผู้เข้าสอบ เซโรว์ค่ะ


ขอให้โชคดีกับการสอบนะคะ


สิ้นเสียงหวาน แสงสีขาวก็โอบล้อมรอบกายของผมชั่วครู่ก่อนจะหายไป ชุดที่เคยใส่กลายเป็นเสื้อมีระบายเป็นชั้นๆสีขาวสะอาด กางเกงผ้าเนื้อละเอียดที่ตัดเย็บอย่างประณีตยาวประมาณเข่าสีกรมท่า รองเท้าบู้ตสีดำสนิทขลิบลายทอง และที่สำคัญคือผ้าคลุมสีแดงเลือดหมูกับขนสัตว์สีขาว


อา....ตอนนี้อย่างกับผมเป็นราชาเลยแฮะ


“อ๊ากกกกกกกก! นี่มันอะไรกันนนนนนน???” เสียงคำรามทำให้ผมหันไปมอง


เดฮานส์ที่เคยอยู่ในชุดนักรบเกราะหนัก ตอนนี้กลับเหลือเพียงผ้าบางๆสีม่วงอมชมพูสองผืนที่ปิดท่อนบนกลับท่อนล่าง เผยให้เห็นหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม หน้าเข้มๆโดนแต่งซะไม่เหลือคราบเดิม


นี่คือชุดร้อยราตรีสินะ สยิวปนสยองสุดๆ


“ร้อนชะมัด! ชุดอะไรวะเนี่ย!” ด้านคนหน้าสวยซึ่งตอนนี้ทั้งร่างถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวทั้งตัว ปิดไปหมดเหลือแค่ดวงตาที่กำลังคุกรุ่น


“....”  ด้านเรเทลที่ดูจะไม่มีปัญหาอะไร นอกเสียจากเกราะอันมหึมาที่ดูยังไงมันก็คือเหล็กตีร้อนชัดๆ เจ้าหนุ่มผมขี้เถ้าพยายามยกแขนขึ้นอย่างยากลำบาก


ผมรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างคืบคลานขึ้นมาที่แขน พอก้มลงไปมองก็ต้องผงะ เพราะสัมผัสหนืดๆนั่นเป็นของเด็กตัวเล็กๆที่สูงแค่เข่าของผม เส้นผมที่ดูจะเป็นแผ่นๆสีชมพูใสๆเหมือนวุ้น เจ้าหนูช้อนสายตาขึ้นมาสบตาผม ดวงตากลมโตใสแจ๋วสีแดงเรื่อๆกะพริบปริบๆเหมือนจะอ้อนขออะไรซักอย่าง


“คุณเซโรว์ เด็กนี่ใครครับเนี่ย” เจ้าหัวน้ำตาลทองชะโงกมาดู


ไม่สิ! ผมหันมามองคนถามเต็มๆตา หัวสีน้ำตาลทองนั่นกลายเป็นสีทองซีกหนึ่ง อีกครึ่งเป็นสีแดงสด ใบหน้าโดนแต่งจนไม่เหลือเค้าเดิม ตาข้างซ้ายวาดเป็นรูปดาวห้าแฉกคว่ำสีดำ ใต้ตาขวามีรูปหยดน้ำสีฟ้า ติดจมูกสีแดง ชุดโคร่งๆมีลายจุดหลากสี หมวกกับรองเท้าปลายแหลม นี่มันตัวตลกชัดๆ!


“...มาม้า” เสียงเล็กๆทำเอาบริเวณรอบข้างเงียบทันทีทันใด


“หนูว่าไงนะครับ? ใครกันมาม๊าของหนูน่ะ แล้วหนูชื่ออะไรครับ” ซาวด์ถามรัวๆพลางยิ้ม เอ่อ พอนายอยู่ในชุดนี้แล้วมันเหมือนพวกล่อลวงเด็กไปขายยังไงชอบกล แต่ดูเหมือนเจ้าหนูจะไม่สนใจหน้ายิ้มพิลึกๆนั่น เจ้าตัวฉีกยิ้มกว้างพร้อมหัวเราะคิกคัก


“เค้าชื่อลี่จัง มาม้าตั้งให้เค้า!” ว่าแล้วก็กอดหมับเข้ากับตัวผม


เดี๋ยวนะ!


“เอ่อ...คุณเซโรว์ไปมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ” เจ้าตัวตลกยิ้มแห้งๆ


“โอ้ๆๆ ผีน้อยไปมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แล้วพ่อเด็กอ่ะ” เจ้ากะเทย (?) รีบโผล่หัวมาทันที


“เราควรตามหาพ่อเด็กนะ เพื่อให้เขารับผิดชอบไงล่ะ” เสียงโผล่ออกมาจากหลังเกราะเทอะทะ


“ฉันว่าแล้ว...หน้าอย่างแกไม่น่ามีผู้หญิงมาชอบนะ” ไอ้เด็กปากเสียยยยย


“มาม้า ลี่จังหิวแล้วอ่ะ”


ช่วยพาผมออกไปจากที่นี่ทีเถอะ!




เอาตอนใหม่มาเสิร์ฟแล้วฮาฟฟฟฟ

เดี๋ยวพรุ่งนี้จะอัพเดตแนะนำตัวละครเพิ่มนะคะ ส่วนตอนนี้ตัวละครโผล่มาเยอะมากกก ตอนต่อไปเราจะโฟกัสไปที่สมาชิกร่วมทีมกันบ้างค่ะ (มุ่งมั่นมาก)

ทำไมรู้สึกง่วง นี่เราคงไม่ใช่คนแก่แล้วใช่ไหม...

Crystalsphere

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

420 ความคิดเห็น

  1. #415 มิโกะ ซากุระ (@246753kenda) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 18:43
    5555 น้องไม่ทันไร ก็ได้ลูกแล้ว
    #415
    0
  2. #325 jela2 (@Jela) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 11:04
    ลี่จังน่ารัก
    #325
    0
  3. #295 readerRoma (@readerRoma) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 08:44
    เซเซน่ารวั๊คจุงงง
    #295
    0
  4. #282 Chëetαн´ (@honey-candy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 09:12
    ฮาเร็มไหมคะ รักกกกนิยายเรื่องนี้เลย
    #282
    0
  5. #58 ambrosia3 (@Ambrosia) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 22:12
    เดี่ยวๆ ไปทำอะไรเนี้ยแปปเดียวได้ดป็นแม่คนซะงั้น
    #58
    0
  6. #34 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 21:11
    เป็นมาม๊าซะงั้น 5555+++
    #34
    0
  7. #18 Pop nomsod (@pop-_-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 22:29
    นายเอกน่ารักอ่ะ ดูมึนๆ ไม่สนใจโลกดี
    #18
    0
  8. #17 คิมดงจุน (@eyelove123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 22:13
    กลายเป็นแม่ไปแล้วซะงั้น555
    #17
    0
  9. วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 22:06
    ไรท์เราอ่านแล้วอยากให้นายเอกคู่กับคุณ ผอ. จังเลยดูแลกันดีอ่ะฟินนนนนน
    #16
    1
    • #16-1 sphere4meduza (@crystal-sphere) (จากตอนที่ 7)
      19 พฤษภาคม 2559 / 16:34
      มีแน่นอนค่ะ โมเม้นท์สองคนนี้เค้าเยอะ เพราะอีตาผอ.น่ะเนียนเก่ง5555
      #16-1
  10. #14 Umisorauki (@emperor20) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 21:23
    อยากเห็นหน้านายเอก อยากเอายางไปมัดให้ อยากเอากรรไกรไปตัดออก 55555 สนุกมากกกกก เอาเตียงมานอนรอเลยค่ะ
    #14
    0
  11. #12 Bolnw (@Bolnw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 21:09
    ไรต์ เราอยากอ่านตอนต่อไปนะ ดีเยี่ยม   ลี่จังน่าร้ากกกกกกกกกกก พระเอกเราสมเป็นคุณแม่จัง ตอนหน้าอาจกลายเป็นนิยาย เศษอาหาร เป็นได้ (ล้อเล่น) =w= 
    #12
    0
  12. #10 Umisorauki (@emperor20) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 17:54
    รอนะค่ะ
    #10
    0
  13. #9 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 17:20
    มาต่อไวๆนะไรท์!!! น้องน่ารักดี คึคึคึ
    #9
    0