เปิดPREORDER BAD ADDICT รักคนเลว เจ็บเอวต้องยอม [yaoi]

ตอนที่ 26 : BAD ADDICT 25 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    1 มิ.ย. 61

ตอนที่ 25

JOKKER PART

อ้วกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

"x!!" ของเหลวสีเข้มพุ่งออกจากปากร่างเล็กรดหน้าผมเต็มๆ อันที่จริงก็ไม่ทั้งหน้า แค่ครึ่งหน้าซ้าย ผมรีบยกคอเสื้อขึ้นมาเช็ดหน้าอย่างรวดเร็ว ทิชชู่แม่งอยู่หลังรถผมก็คงแขนไม่ยาวพอจะเอื้อมไปหยิบตอนนี้ ที่อ้วกมันสีเข้มเพราะโค้กที่กินคู่กับเหล้าแน่ๆ โอ้ย กูละเพลีย!

"อึกก..อะ อ้ว..." คนตัวเล็กทำท่าจะอ้วกอีกรอบผมจึงรีบฟาดมือไปปิดปากบิลทันที นอกจากหน้ากูจะเปื้อนอ้วกมึง รถกูก็แฉะเพราะอ้วกมึงหรอบิล!

"เฮ้อ ถ้ากูจูบมึง มึงจะไม่อ้วกใส่ปากกูใช่ไหม?" ผมถามไปงั้นแหละครับ รู้หรอกว่าสติสัมปชัญญะของบิลตอนนี้คือเลือนรางมาก อาจจะรู้เรื่องแต่คงควบคุมตัวเองไม่ได้แน่ๆ แล้วอ้วกไม่รู้ที่แบบนี้แปลว่ามันตีขึ้นมาเรื่อยๆ

ผมจัดการปรับเบาะเอนหลังให้บิลนอนกระสับกระส่ายไปก่อนแล้วลงไปเอาทิชชู่ที่หลังรถ ผมเปิดกระจกให้ฝั่งบิล เผื่อมันจะอ้วกก็จะได้อ้วกนอกรถ เช็ดนอกรถง่ายกว่าเช็ดพรมเช็ดเครื่องอยู่แล้ว

"อ๊ะ อ๊าา ไม่ ไม่ไหว ช่ว ย ยด้วย" บิลยังคงครางหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ ร่างบางบิดตัวไปมา มือเล็กจับหน้าอกอยู่ตลอด บ่งบอกถึงความทรมานเต็มประดา

"กูจะออกรถแล้วนะ จะอ้วกก็เอาหน้ามึงออกไปนอกรถ" ผมพูดบอกพลางเอามือไปลูบหัวมันหน่อยๆ สัมผัสได้แต่เหงื่อชื้นตามไรผมกับอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนนิดๆ

ดวงตาช่ำปรือตามองผมนิดนึงก่อนจะพยายามพูดอะไรไม่ได้ศัพท์เท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมก็พอจะเข้าใจอยู่

"พะ...พี่โจเก..อ จริงหร..ออ ฮึกก" ไม่แน่ใจว่าน้ำตาที่ไหลรินลงมาเรื่อยๆนั้น ไหลออกมาเพราะความทรมานหรือเพราะความซาบซึ้งกันแน่

"อืม กูเอง"

"ฮึกกก ฮือออ พะ..พี่ อุก...อ้วกกกกกก" บิลรีบห้อยคอออกนอกรถแทบไม่ทัน ดูเหมือนเจ้าตัวจะหมดแรงเอาการ ถึงแม้ว่าจะหันหน้าออกนอกรถก็เถอะ แต่ผมก็ไม่วายจะได้ยินเสียงสะอื้นปนครางของร่างเล็กข้างๆอยู่ดี

"อ่าา..เจ็บ..ฮึก ฮืออพี่โจ๊ก อึก..ฮืออเวียนหัว"

"นี่เป็นครั้งสุดท้าย ที่กูจะให้มึงดื่มขนาดนี้" ผมพูดเสียงเรียบแม้ว่าคนข้างๆจะไม่ได้รู้สึกอะไรเลยก็เถอะ ที่จริงผมก็เหมือนพูดกับตัวเองไปด้วย...ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ที่ผมอยู่ห่างจากบิล

ผมขับรถพาร่างเล็กที่สงบลงเล็กน้อยไปที่โรงแรมที่ผมพักอยู่ ผมยังไม่ได้กลับไทยอย่างสมบูรณ์หรอกครับ ผมแค่มาทำธุระกับผู้ใหญ่ที่ผมสนิททางนั้นเฉยๆ แต่โอกาสที่ผมจะกลับมาไทยถาวรนั้นถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่ต้องห่วงนะครับ หึ ผมจะสะสางเรื่องที่มันค้างคาทั้งหมดให้จบ!

"บิล จะอ้วกอยู่ไหม?" ผมเดินอ้อมไปอีกฝั่งที่บิลนั่งอยู่ ตอนนี้ผมจอดรถอยู่ที่ที่จอดรถของโรงแรมหรูระดับ5ดาว พนักงานต่างอยากเดินเข้ามาอำนวยความสะดวกกันหลายคน แต่ผมบอกไว้ว่าไม่ต้อง

"อืออ เวียนหัวมาก...เหมือนจะอ้วก แต่หยุดบ้างแล้วอาา" บิลตอบผมเป็นคำๆโดยที่ไม่ลืมตาด้วยซ้ำ คิ้วสองข้างยังคงขมวดเป็นปมแน่นเช่นเดิม

"ยื่นหน้ามา กูจะล้างหน้าให้" บิลมันก็เอนตัวมาทางผม ผมให้มันพิงแขนผมไว้แล้วยื่นหน้าออกมา ผมจัดการล้างหน้าแล้วเช็ดให้แห้งเรียบร้อย ก่อนจะมองสภาพรถด้วยความอนาถจิต สักพักคนในอ้อมแขนเริ่มจะงอแงบิดเร้าด้วยความรู้สึกหงุดหงิดอะไรก็มิทราบ ผมจึงต้องปิดประตูรถ ล็อครถ แล้วหันมาสนใจคนตัวเล็กตรงหน้า

"อืออออออ แอะ อ่าาา" บิลใช้มือเกาะแกะผมไปทั่ว ผมเห็นว่าแบบนี้คงเดินไปไหนไม่รอดพอดอจึงอุ้มบิลขึ้นมา โดยที่ให้มันหันตัวเข้าหาผมแล้วผมก็ประคองก้นมันไว้ ก็อารมณ์แบกหมีโคอาล่าน่ะครับ มันตัวเล็กกว่าผมมาก ทำให้พนักงานต้อนรับคิดว่าเป็นน้องชายของผมที่งอแงติดพี่อะไรทำนองนั้น

"แหม Mr.J คะ น้องชายน่ารักจังเลยค่ะ อ้อนพี่ชายด้วย" พนักงานที่ดูแลห้องพักผมเป็นพิเศษทักขึ้น ผมยิ้มกลับให้เธอเล็กน้อย

"ครับ ผมเองก็ติดเขาเหมือนกัน"

"มะ..แหม~ เป็นพี่น้องที่รักกันดีจังเลยนะคะ" พนักงานสาวทำท่าทีเป็นว่าเอ็นดูคนในอ้อมอกผมก่อนจะค่อยๆยกมือขึ้นลูบหัวเด็กน้อยที่สลบเหมือดคาบ่าผมไปแล้ว แต่ผมเบี่ยงตัวหลบ เธอชะงักเล็กน้อย

"น้องผมขี้รำคาญน่ะครับ เลยไม่ค่อยอยากให้ใครมาแตะ" ผมพูดเสียงนิ่ง เธอหน้าเจื่อนไปเล็กน้อยแต่ก็พยายามรักษาหน้าตนเอง

"นั่นสินะคะ ดิฉันนี่แย่จริงๆเลย งั้นเชิญMr.J ที่ชั้นsได้เลยค่ะ ดิฉันจะนำทางไป" เธอผายมือเล็กน้อยแล้วเดินนำผม

"ไม่เป็นไรครับ ผมขอเดินไปเองดีกว่า อยากได้ความเป็นส่วนตัวระหว่างเดิน" เธอชะงักและหน้าเสียไปไม่น้อย แต่เธอก็ยังยิ้มเจื่อนให้ผม ไม่ได้แสดงท่าทีแข็งกร้าว ถือว่าเป็นโรงแรมที่ใช้ได้เลยทีเดียว แม้ว่าผมจะเข้าใจว่าโรงแรมระดับนี้จะบริการลูกค้าอย่างใกล้ชิด แต่สำหรับผมอยากให้พวกเขาคอยดูแลห่างๆเสียมากกว่า

"ถะ..ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวค่ะ" เธอโค้งตัวให้ผมเล็กน้อย ผมไม่ลืมที่จะขอบคุณเธอ

"ขอบคุณครับ"

ใบหน้าหวานถูไปมากับบ่าผมอย่างขี้อ้อน เขาคงอ้อนโดยไม่รู้ตัวนั่นแหละ หึ!

"ลักหลับดีไหมวะ" ผมพูดในสิ่งที่คิดออกมาซะแล้ว

"อื๋ออ~ จุก..อก" คนตัวเล็กยังไม่วายจะบ่นอยู่ดี ผมทำได้แค่กระชับวงแขนที่โอบอุ้มร่างเล็กนี้ขึ้นเท่านั้น

ผมขึ้นชั้นs ซึ่งเป็นชั้นพิเศษของแขกพิเศษ อันที่จริงก็ศาสตราจารย์ที่ผมมาด้วยนั่นแหละครับเขาเป็นคนดัง ผมแค่มาด้วยเลยได้รับอภิสิทธิ์นั้น ผมเดินไปที่ห้องหัวมุมของตนเองก่อนจะแตะคีย์การ์ดเพื่อเข้าไปในห้องกึ่งสวีทที่มี1ห้องนั่งเล่น2ห้องนอน2ห้องน้ำ

ผมวางร่างเล็กลงอย่างเบามือ..ร่างเล็กที่ไม่ได้เห็นมาหลายเดือน แต่ทว่าใจผมกับคิดว่ามันช่างผ่านมาหลายปีเหลือเกิน ใช่ว่าผมไม่ทรมานที่ต้องตัดสินใจบินไปอังกฤษโดยเร็วขนาดนั้น อันที่จริงผมคาดคะเนเรื่องราวและเวลาที่จะทำตามแผนการที่วางไว้อยู่แล้ว และแน่นอนว่าผมไม่สามารถบอกบิลได้หรอก เพราะถ้าบิลไม่หัดต่อต้านทางบ้านเสียบ้าง เขาคงจะทรมานกว่านี้ อีกอย่างผมก็ติดต่อกับริทเป็นระยะๆ ถามไถ่เรื่องบิลบ้าง และผมรู้ว่ามันมีสัจจะพอที่จะรักษาสัญญากับผมว่ามันจะไม่บอกบิลเรื่องผม เรื่อฃนี้ผมก็ต้องขอขอบคุณที่มันเชื่อในตัวผมละนะ

หึ นี่ใคร? โจ๊กเกอร์ไงล่ะ ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่ผมคิดอย่างแน่นอน

END JOKKER

ผมยังรู้สึกทรมานอยู่ร่ำไป แต่หลังจากที่ได้นอนบนเตียงนุ่มๆ แถมได้รับการดูแลเช็ดตัวอย่างดีจากคนคนนั้น ผมก็รู้สึกผ่อนคลายและเผลอหลับไป หวังว่านี่จะไม่ใช่ความฝัน...

หวังว่าพี่โจ๊กเกอร์ที่ผมรักคนนั้น เขากลับมาแล้วใช่ไหม

??”?ตึ่งตึ้งตึ่งตึงตึ่ง ตึ่งตึ้งตึ่ง

ปั่บ!

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นได้ไม่เกิน3วิ ก็ต้องถูกปิดลง ผมรู้สึกได้ถึงแสงสว่างจนอยากจะลืมตามอง แต่ทว่าเปลือกตาช่างหนักพอๆกับมวลในหัวที่แม้จะมั่นใจว่ารู้สึกไปเองก็เถอะ แต่มันหนักจนแบบว่าแค่ผมเอียงหัวนิดเดียวก็ไม่สามารถประคองหัวไว้ได้ ทำให้หน้าผมหันไปอีกทางกับตอนก่อนจะรู้สึกตัว ซึ่งผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของใครบางคน

หมายความว่าผมไม่ได้อยู่ที่นี่คนเดียว?

ไวเท่าอากาศ ผมรีบลืมตามองภาพตรงหน้าทันที และภาพบุคคลตรงหน้า สามารถทำให้หัวใจผมหยุดเต้นตอนนี่ยังได้...

"พะ..พี่" เสียงแหบแห้งที่ผมพยามเค้นตะเบ็งเสียงออกมาให้อีกฝ่ายได้ยิน พยายามได้เพียงแค่นี้ แต่ทว่าบ่อน้ำตากลับทำงานเสียดิบดี ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวอย่างรวดเร็วพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินลงมาอย่างไม่ขาดสาย ผมเพียงแค่น้ำตาไหลจนหมอนชื้น แต่ไม่ได้สะอื้นแรงเท่าไหร่ มันเป็นความรู้สึกตื้นตันที่มากกว่าการเสียใจ น้ำตามันพลันไหลมาเองอย่างอธิบายไม่ถูก เหมือนน้ำตาแห่งความยินดี

คนตรงหน้ามองผมนิ่งๆ แต่ทว่าดวงตาคมนั่นกลับฉายความคิดถึงและโหยหามาให้ผมแค่ไหนนั้น ผมสัมผัสได้อย่างดี เพราะผมเองก็คิดถึงเขาจนแทบขาดใจ

"ฮึก...พี่กลับ...กลับมา" ผมค่อยๆยืนมือที่สั่นเทาพยายามที่จะสัมผัสใบหน้าคนตรงหน้าไว้ และเมื่อคนตรงหน้าตอบสนองผมโดยการเอาแก้มคลอเคลียกับมือผมเบาๆ ทำให้ผมรู้ว่าผมไม่ได้ฝันไป

"ไม่ได้ฝัน ฮึกก สินะ" เสียงแหบๆของผมพยายามจะพูดสื่อความหมายออกมา

"อืม กูก็ไม่เคยไปไหน"

"...ฮึก ฮืออ"

"ใจกูอยู่กับมึงเสมอ บิล"

ไวกว่าความคิด ผมโผตัวเข้ากอดร่างหนาโดนที่พี่โจ๊กเกอร์ก็โอบกอดผมไว้เช่น ถึงแม้จะไม่พูดคำหวานอย่างคิดถึง รัก หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วที่กำลังลูบไล้ไปตามเส้นผมลงไปถึงหลังคอนั้น ทำให้ผมอุ่นใจมาก อย่างน้อย ณ เวลานี้ ผมยังมีเขาอยู่ข้างกาย...ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ 'พี่โจ๊กเกอร์กลับมาแล้ว'

​+

+


แก้คำผิดอันน่าอับอายแล้วค่ะ ฮือ 

ทำแบบสำรวจให้หน่อยน้า จิ้มตรงนี้ทีจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

241 ความคิดเห็น