เปิดPREORDER BAD ADDICT รักคนเลว เจ็บเอวต้องยอม [yaoi]

ตอนที่ 25 : BAD ADDICT 24 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    1 มิ.ย. 61

ตอนที่ 24

อีก 2 เดือนผ่านไป ไวกว่าลมตด

ในที่สุดก็สอบปลายภาคเสร็จสิ้นเสียที สมงสมองไปหมดแล้วครับ ตั้งแต่เขียนเอสเสส่งอาจารย์ก็เห็นเกรดแล้วครับ ไอ้ตัวท็อปของรุ่นนี่เขียนแม่งทั้ง10หน้า ผมนี่3หน้าไม่รู้จะคัดกลั่นอะไรออกมาจากเยื่อสมองแล้วโว๊ย! อิเวร

“ฟู่วววว สิ้นแล้วสอบ” ไอ้ริทถอนหายใจแรง

“กูว่าสิ้นแล้วชีวิตกู” ผมว่าต่อ เกรดผมคงระยำสุดแล้วในกลุ่มเนี่ย

“เอาหน่า สอบเสร็จคืนนี้ต้องจัดเปล่าวะ?” ไอ้เฟย์ตาลุกวาวทันที

“อ่ะแน่นอนจ๊ะ สงสัยคืนนี้ต้องจัด ต้องฟัดให้หายอยาก หอบหิ้วขึ้นห้องแม่ง” ไอ้เฟย์กับไอ้เวทพูดกันอยู่สองคน ผมมองเหม่อๆ กำลังคิดอะไรเพลินๆ ที่จริงช่วงกลางๆเทอม พวกผมเข้าร้านเหล้าบ่อยมาก ทั้งผับและนั่งชิล เข้ากันเกือบทุกอาทิตย์ แม้ว่าจะอายุไม่ถึง แต่ทริคแต่ละคนก็ว่ากันไป ผมคอแข็งขึ้นแล้วครับทุกคน! ปรบมือ แปะๆๆ

“นี่เพิ่งบ่ายเอง กลับไปนอนก่อนมะ เจอกันเย็น”

“กูกลับหอด้วยวันนี้ พี่เลิศให้อิสระกู ดีใจชิบหาย แทบจะจูบพี่เขา” ผมพูดระบาย นานๆทีพี่เลิศแกจะออกนอกตารางให้ผมบ้าง พูดถึงพี่เลิศแล้ว ผมขออัพเดทเรื่องพี่โจ๊กเกอร์หน่อยนะครับ เป็นอะไรที่ลึกลับยิ่งกว่าทำไมถึงเรียกรถว่ารถเสียอีกครับ เพราะรู้อะไรแค่นั้น ก็รู้แค่นั้นจริงๆ ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเรียนคณะอะไร เป็นไปได้ด้วยหรอครับที่จะสืบไม่รู้!? บุคคลปริศนาหมายเลขเท่าไหร่ของโลกกันแน่ พวกผมเลยตัดสินใจ....

ปิดเทอมนี้เราจะไปอังกฤษกัน!

วงเล็บใหญ่ๆว่าผมกับพี่เลิศครับ =___= ผมให้พี่เลิศหางานบรรยายของศาสตราจารย์โคตรมหาเก่งไว้ แล้วเอาไปเสนอพี่ๆ ปรากฏว่าพี่ๆเขายุ่งๆอยู่ เลยให้ผ่าน กร๊าก! เสร็จกูสิ

“เออดี ชุดที่หอของมึงก็ยังมีอยู่ พวกกูยังไม่ได้เอาไปเช็ดส้นตีน”

“พวกเวร!”

แล้วพวกผมก็ย้ายก้นไปนอนสลบกันที่หอ หัวถึงหมอนปุ๊บก็ตายห่ากันหมดห้องเลยครับ ตื่นมาอีกทีก็ทุ่มกว่า แย่งกันอาบน้ำอีก เสร็จทั้งหมดก็สามทุ่ม วันนี้ว่าจะไปผับหรูเสียหน่อย เห็นว่ามีอีเวนท์พอดี

“เร็วๆดิ๊ รถติดแน่ๆ” ผมเร่งพวกมัน โอ้เอ้กันสุดๆครับ แต่งหล่อล่อสาว น้ำหอมฉีดจนเวียนหัว ฉีดไปแข่งกับพวกผู้หญิงหรอฟะ

“เออๆ บ่นเป็นตาแก่เลย” ไอ้เฟย์บ่น แต่ก็ยอมรีบๆแล้วเดินออกมา เราต้องเดินไปหน้ามอนู่น โบกแท็กซี่เป็นลุงแก่ๆคนนึง เครื่องยนต์รถก็โคตรแก่ เหนื่อยชิบหาย เร่งเครื่องที

บรื๋น..น...นนน..นนน

แคร่กก กก กกก

อึ่ก (เสียงกลืนน้ำลาย)

พวกผมทั้งสามคนหลัง บวกกับอีกหนึ่งด้านหน้ามองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย

“รถนี่ติดจริงๆเลยเนอะ” เสียงอืดๆของคุณลุงขับรถพูดออกมาเหมือนจะช่วยผ่อนคลายพวกเรา แต่เปล่าครับ กูเครียดกว่าว่ารถจะย้อนตกสะพานเนี่ย! ติดห่าเหวอะไรตรงยอดสะพาน!

“ครับลุง” ไอ้ริทตอบรับเป็นมารยาท

“นี่ไปกินเหล้ากันใช่ไหม ลุงว่าไปร้านAดีกว่านะ ใกล้ดีเปิดไม่แพงด้วย หรือจะไปร้านNก็ได้ แต่อาจจะไม่ถึงใจ แถวนี้หรูหน่อยก็ร้านU ที่จะไปกันเนี่ยไกล” โอ้โหเช็ดครกนรกทองแดง! ลุงครับ บอกผมมาว่าสมัยยังหนุ่มนี่เพลย์บอยตัวพ่อเลยสิเนี่ย เซียนเก๋ามาเองว่ะ

“สุดยอดเลยครับลุง แต่เขาว่าที่นี่หญิงแซ่บ”

“โอ้ย ก็จริง! เมียลุงก็มาจากที่นี่เนี่ยแหล่ะ”

เต๊ง! จบข่าว ลุงชนะ พวกกูน็อคเอ๊าท์ทั้งคัน ยอมใจลุงจริงๆ

รอสัก40นาที กว่าจะถึงร้าน ค่าแท็กซี่หารกันบาน หมดตังก่อนจะได้กินเหล้ากันเสียอีกวุ้ย

“ห่าเอ้ย รถลุงแม่งกี่ปีแล้ววะ เร่งเครื่อง120ยังไม่ไป” ไอ้เฟย์บ่น สงสัยอยากเจอสาวใจจะขาด นี่ก็4ทุ่มแล้ว โต๊ะหมดพอดี

“เออหน่ะ รีบไปเหอะ ได้ยินเสียงมาแต่ไกล บัตรหมดยังไม่รู้” ผมบอก แม่งก็รีบวิ่งไปซื้อบัตรเลย เหลืออยู่10ใบ โล่งอกไป

“เหลือโต๊ะเล็กนะครับ” พนักงานบอก ต้องตะโกนพูดกันกว่าจะได้ยิน พรุ่งนี้ก็เสียงแหบกันหมด

“โต๊ะไหนก็ได้ไอ้น้อง จัดไป เอาโปร999” ไอ้เวทบอกพนักงานเสร็จสรรพ พวกเราจึงเดินตามพนักงานอีกคนไปยังโต๊ะ เห็นว่านักร้องจะมาตอนเที่ยงคืน ช่วงนี้ก็ดีเจตื๊ดๆไปก่อน ได้อารมณ์สุดๆ นี่แหล่ะโว๊ยปลดปล่อย!!!

โต๊ะรอบข้างผมก็มีทั้งผู้ชายทั้งโต๊ะและผู้หญิงทั้งโต๊ะ ผู้ชายก็ล่ำๆทั้งนั้น ท่าจะมาล่อสาวล่อหนุ่มกันเต็มที่ สายตาที่แม่งมองเหมือนไอ้เฟย์ชิบ ส่วนผู้หญิงก็นุ่งสั้นรัดติ้วมาเชียว นมนี่ของจริงหรือทำมาก็ไม่แน่ใจ ได้จับแล้วซิลิโคนอาจจะแทงมือเลือดเยิ้ม

“โต๊ะเหลือ แต่เสือกทำเลดี” ไอ้เฟย์พูด ตานี่เยิ้มเลย กูว่ามึงมองสาวโต๊ะหลังชัวร์

“วันนี้กูจองตาย” ไอ้เวทบอก เหล้าที่เพิ่งมา มันเปิดขวด กระดกเพียวไปชอตนึงทันที

“ใจเย็นๆ กูคนเดียวแบกควายๆแบบพวกมึงไม่รอดนะเฟ้ย” ไอ้ริทห้าม ไอ้ริทแม่งไม่น่าเมาวันนี้ มันบอกช่วงนี้เอียนเหล้า มันไปกินกับสายรหัสมันเกือบทุกวัน

“วันนี้กูช่วยมึงเองไอ้ริท” ผมบอกมัน มันหรี่ตามองผมอย่างไม่เชื่อ แต่ก็ยอมพยักหน้า

หึ! วันนี้กูจะเป็นผู้รอดชีวิตโว๊ย!

เอาล่ะครับ แสงสีเสียงบวกกับเพลงตื้ดๆสนั่นหูผม ทำให้ผมเริ่มอินกับบรรยากาศ เหล้าผสมโค้กที่พวกมันชงกันเข้มๆละแจกจ่ายกันไปก็วางอยู่ตรงหน้าผม ปากมันว่าง จะให้กลืนน้ำลายอย่างเดียวหรือไง!

อึกกก อึกกกก อึก อึกกก

“อ๊า! สะใจ”

“เอ้า! ไอ้ห่าบิล กระดกหมดแก้ว เดี๋ยวเหอะมึง” ไอ้ริทรีบห้ามผมเลยครับ แม้ว่าผมจะกระดกหมดไปแล้วก็ตาม

“แก้วเดียวเอง ไม่เป็นไรน่า” ผมบอกมัน แล้วก็เริ่มโยกย้ายส่ายสะโพกอกเอว

ควับ!

“แก้วเดียวไม่มีในวันสอบเสร็จ! จัดไปอย่าให้เสีย อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ!” ไอ้เฟย์มันคว้าแก้วผมไปเก็บแล้วยื่นแก้วมันมาให้ผมแทน เข้มแน่นอน แล้วมันก็ชงใหม่ของมันเอง ผมก็รับมาถือไว้เฉยๆ ถือเฉยๆครับ

“งามไส้! มึงกระดกแน่ไอ้บิล ถ้ามึงยังอยากมีสติ มึงเอาไปกรอกปากไอ้เฟย์แม่ง” ไอ้ริทสงสัยมันอยากให้ผมอยู่เก็บด้วยจริงๆ ดูท่ามันหัวเสียมากเมื่อเห็นผมมีแววเมาในอนาคต

“เหยเพื่อนยาก มึงยังไม่รู้จักกูดีอีกหรอวะ แค่นี้กูไม่เมา”

“เพราะกูเป็นเพื่อนยากมึงเนี่ยแหล่ะกูถึงรู้ ไอควาย! รอ15นาทีรู้เรื่องเลย”

ผมก็ฟังๆมันไม่ค่อยได้ศัพท์เท่าไหร่ครับ ในนี้มันเสียงดัง แถมแสงทำให้ผมมึนเองโดยความคิดอยู่แล้ว ผมเลยไม่สนใจที่มันพูด กระดกต่อ ไม่รู้ว่าทำไมเหล้าที่นี่มันอร่อย

แต่ผมไม่เมาหรอกครับ!

“น้อง เหล้าอีกขวด” ผมรู้สึกตาปรือๆเล็กน้อย มือเท้าไว้กับโต๊ะเล็กๆที่พอวางแก้วเหล้าได้ไม่กี่แก้ว เสียงเพลงประดังประเดเข้ามาในโสตประสาท ตีกันมั่วไปหมดแต่ฟังแล้วเหมือนกล่อมให้ผมอยู่ในห้วงความคิด ผมเห็นไอ้เวทมันโซเซเรียกพนักงานมาสั่งเหล้าอีกขวด

อีกขวด? ขวดที่3นี่หว่า

“นี่ครับ จะรับมิกเซอร์ด้วยไหมครับ” พนักงานก็หัวการค้าอีกนะมึง

“โว๊ย! แพง! เพียวแม่ง” ไอเฟย์โวยวาย มันกันพนักงานออกไปแล้วจัดการชงเหล้ากับน้ำแข็งที่ละลาย มิกเซอร์หมดแล้วก็จริง แต่เหมือนพวกนี้ยังคอไหลต้องการแอลกอฮอล์ในเส้นเลือดไม่หยุด หารู้ไม่ว่าวงที่จะมาเล่นยังไม่ขึ้นเลย!

“เห้ย กูขอด้วย” ผมยื่นมือที่ถือแก้วเปล่าอยู่ไปให้พวกมัน ผมแค่ตึงๆเองครับ เพราะแสงมากกว่า ผมยังยืนไหวอยู่เลย

“ไม่ขัดศรัทธาจัดไปไอ้น้อง!” ไอ้เวทเทเหล้าครึ่งแก้วให้ผม ผมปรือตามองโต๊ะ จับๆหาโซดากับโค้กที่มันยังมีอยู่ แต่ปรากฏว่าไม่มีสักขวด

“เห้ย ไอ้บิลมึงโอเคปะวะ เมาแล้วแน่ๆ พอ” ไอ้ริทมันตีมือผมใหญ่ ผมก็ยกมือออกตามแรงตีมัน แล้วเงยหน้าเต้นกับเพลงต่อ ยังไม่ทันที่ไอ้ริทจะโวยวายอะไรผม การ์ดอ้วนแว่นดำก็เดินเข้ามาแถวโต๊ะผมพอดี

“น้องครับ ดูเพื่อนด้วยครับ เซจะล้มกันแล้ว พาออกไปข้างนอกที”

“เชี่ยเฟย์!” ไอ้ริทสบถอารมณ์เสีย มันละความสนใจจากผมไปที่ไอ้เฟย์ แล้วก็หอบแม่งออกไปข้างนอก ผมเลยเหมือนครองโต๊ะอยู่คนเดียว ไอ้เวทผมเห็นมันไปไซร้โต๊ะข้างๆแล้ว เอากันตรงนี้ได้ก็คงจัดไปอย่าให้เสีย

“น้องครับ ไม่มีมิกเซอร์ เอาโซดาพี่ได้” โต๊ะหนุ่มหล่อข้างๆที่ออกจะเซเลป มีคนนึงเดินมาหาผม สงสัยเห็นผมอยู่คนเดียวเลยกล้าเดินเข้ามา พอดีเลยวุ้ย

“เอาสิ” ผมยิ้มตาเยิ้มๆพลางหยิบแก้วเหล้ายื่นไปให้เขาเทโซดาให้ เห็นไอ้หล่อตรงหน้าผมมันก็ยิ้มกระชากวิญญาณแล้วเทโซดาใส่ให้ เสร็จแล้วมันก็เอานิ้วตัวเองจุ่มลงไปในแก้วผมเพื่อคนให้เข้ากัน

โสโครกสุดๆ แม้ว่าจิตใต้สำนึกผมจะคิดเช่นนี้ แต่สิ่งที่ผมแสดงออกช่างแตกต่างยิ่งนัก

“หึ” ผมยิ้มยั่วให้เขาไปเสียอย่างนั้น! เออ กูเริ่มมึนก็ได้

เมื่อไอ้หล่อมันคนเสร็จ มันก็ดึงนิ้วตัวเองกลับ แล้วเอาเข้าไปดูดในปากเฉย แถมยังโชว์สกิลการใช้ลิ้นอีกด้วย!

และผมก็ไม่ได้ต้องการจะเอาชนะหรอกนะครับ ก็แค่อ้าปากและแลบลิ้นให้เฉยๆ และแน่นอนว่าเป็นการเชิญชวนให้นิ้วเรียวยาวนั่นเข้ามาปะทะกับลิ้นร้อนของผมแน่นอน :P

“ยั่วเองนี่หว่า”

“เหยดเข้ ได้หว่ะ”

“เอาเลยสัด”

เสียงเชียร์จากบันดาเพื่อนฝูงของเขาดังสู้เสียงดนตรีได้เลย และเป็นที่แน่นอนว่าเมื่อมันได้รับการยุยงจากเพื่อนและผม มีหรือจะไม่ตอบรับ!

ไอ้หล่อจุ่มนิ้วตัวเองลงในแก้วเหล้าของผมอีกครั้งและใส่มันเข้าไปในปากของผม เมื่อนิ้วเรียวเข้าสู่โพรงปากของผมนั้น ลิ้นร้อนจัดการตวัดรัดสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาทันที ทั้งยังแอบดูดดังจ๊วบให้ได้ยินกันแค่สองคนอีก

“อ่าส์..เข้มจัง” ผมพูดออกมา พลางส่งวิ๊งให้ไอ้หล่อ ก่อนจะเคลื่อนทัพตัวเองมายังโต๊ะตนเองเหมือนเดิม ผมรู้สึกว่าเริ่มเดินเซเมื่อลองขยับขาจนต้องวางแก้วไว้ที่โต๊ะเพื่อใช้สองมือยันโต๊ะไว้

“มึนชิบ” ผมบ่นกับตัวเอง เมื่อยืนนิ่งๆจนรู้สึกว่ามีสติพอ ผมก็จัดการกระดกอีกแก้วไป ดื่มแล้วไม่รู้สึกอะไรเลย หรือว่าคิดไปเองก็ไม่รู้...และผมก็ได้อีกแก้ว...และอีกแก้ว...จากไหนไม่รู้ แค่รู้ตัวอีกทีก็ยกดื่มจนหมดแล้ว

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ผมไม่ทราบ แต่เสียงดนตรีเปลี่ยนจากบทเพลงที่ไม่มีทำนอง กลายเป็นมีนักร้อง และผู้คนมากมายต่างร้องตาม...เอ..วงที่จะมาขึ้นแสดงแล้วหรอวะ

แล้วแม่งร้องเพลงอะไรอยู่ฟ่ะ

ผมรู้สึกเหมือนได้ยินเสียง แต่ก็ไม่ได้ยิน ผมไม่ได้เซจนเดินไม่ได้ หรือรู้สึกอยากอ้วก ผมแค่เมื่อยขา ผมเลยเดินไปนั่งตรงบันไดที่อยู่ข้างๆโต๊ะผมพอดี เหมือนเป็นบันไดเดินเปลี่ยนชั้น1ไป1ครึ่ง

ผมนั่งหลับตาอยู่สักพัก ก็เหมือนมีสัมผัสของใครบางคนยกแขนผมขึ้น

“เห้ยน้อง ไหวปะ” ผมลืมตาก็พบกับ...

เชี่ยการ์ดอ้วนแว่นดำไง!

“ครับ ไม่ได้เป็นอะไรมาก” ผมตอบเพราะคิดแบบนั้นจริงๆ ผมไม่รู้สึกว่าเมาขนาดนั้นเสียหน่อย แค่ตึงๆเอง

“อ้าวน้อง เนี่ยเพื่อนไม่ไหวแล้ว เอาออกไปเลย” ใจคอมึงจะไล่อย่างเดียวเลย พอไอ้ริทเดินเข้ามาแม่งก็เรียกให้มาอุ้มผมออกไปเฉย

“มันโอเคพี่” ไอ้ริทตอบแทนผม แต่การ์ดยังคงไม่เชื่อ

“ไม่ พี่ไม่ให้อยู่ เอาออกไป” โหดสัดปะล่ะ ผมเงยหน้าขึ้นมองไอ้ริท แล้วส่ายหน้าให้มันเป็นเชิงว่าไม่ต้องไปเถียงแม่ง ออกก็ได้ ไหนๆกูก็ฟังเพลงไม่ค่อยรู้เรื่องอยู่แล้ว

ผมค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้น ผมเซเล็กน้อยแต่ไอ้ริทก็ให้ผมเอาแขนพาดไหล่มัน

“มึงไหวปะวะ”

“กูตึงๆมึนๆเฉยๆว่ะ พวกไอ้เฟย์ไอ้เวทอ่ะ?”

“แม่งอ้วกแตก นอนสลบอยู่ตรงนั้นอ่ะ” ไอ้ริทชี้ไปตรงม้านั่งเป็นโซนสูบบุหรี่ครับ มีเก้าอี้ยาวสองฝั่ง ซึ่งฝั่งนึงไอ้เวทไอ้เฟย์นอนแผ่จองที่เลย อีกฝั่งก็กำลังนัวเนียกันอยู่ และมีผู้ชายใส่แว่นดำท่าทางเท่ใช้ได้ยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงประตู...แม่งตัวคุ้นๆว่ะ เออช่างแม่ง ผมสนใจเพื่อนผมดีกว่า

“โฮลี่ชิท! อ้วกดำ”

“แดกโค้กก็งี้ ไอ้บิลมึงนั่งก่อนดิ๊” ไอ้ริทมันโยนผมนั่งลงแถวๆพวกไอ้เวท แล้วหายไปไหนไม่รู้ ไอ้เวทมันก็สะดุ้งขึ้นมานั่งแล้วอ้วกลงพื้นอีก แล้วมันก็นอนตักผม

“เฮ้อ โชคของกูที่แดกเท่าไหร่ก็ไม่อ้วก” ผมบ่นกับตัวเอง

“ไอ้บิล...ไปห้องน้ำกับกูหน่อยดิวะ” ไอ้เฟย์เดินเซเกทับมาทางผม จนผมต้องลุกขึ้นช่วยพยุงมัน พอดีห้องน้ำอยู่ถัดจากม้านั่งพอดี ผมก็อยากไปล้างหน้าล้างตาเสียหน่อย แถมรู้สึกท่อรั่ว

ขณะที่ผมกำลังยืนนิ่งปลดปล่อยของเหลวออกจากร่างกาย...ก็รู้สึกได้ว่า...กูมึนกว่าที่คิดแฮะ หรือว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์มันเริ่มออกฤทธิ์แล้ววะ เมื่อคิดได้ว่าตัวเองจะเดินเซจนยืนไม่ไหว ผมจึงรีบเก็บของของตัวเองแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิมทันที ไอ้เฟย์แม่งก็อ้วกแตกคาห้องน้ำแล้วมั้ง ผมไม่ได้สนใจมันแล้ว

เมื่อผมกลับมานั่ง ปรากฏว่าอาการหัวหนักเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆจนผมนั่งแทบไม่อยู่

“ไอ้เวท กูขอนอนทับมึงนะ กูนั่งไม่ไหวแล้วว่ะ”

“อืม...อ่า..” มันครางในลำคอไม่ได้ศัพท์หรอกครับ ผมก็ไม่สนใจ เอาหัววางทับหัวมันอีกทีนั่นแหล่ะ จนมันต้องขยับหนีผมเอง

ยิ่งผมนอนผมยิ่งรู้สึกได้ถึงความมึนแล่นไปทั่วโสตประสาทสมองของผม จู่ๆก็รู้สึกจุกที่อกจนอยากจะครางร้องออกมาตลอดเวลา และแล้วผมก็รู้สึกเหมือนทุกอย่างที่กินไปกำลังย้อนขึ้นมาจุกที่คอหอย ผมเด้งตัวขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วก่อนจะเอามืออุดปากเอาไว้ ของเหลวสีดำพรั่งพรูออกมาจากปากผมไหลเยิ้มลงพื้นเต็มไปหมด แต่ส่วนใหญ่ยังอยู่ที่มือผม เพราะผมเอามืออุดปากไว้

“เชี่ย! ไอ้บิลอ้วก เชี่ย บิลเอามือออก ปล่อยมือๆ” ไอ้ริทที่วิ่งออกมาจากในงานเห็นผมอ้วกมันตกใจมาก ก่อนจะดึงมือผมออก ผมโก่งตัวลงกับพื้น และอ้วกต่อเนื่องกันอีกสองสามรอบ

ผมอ้วกลงพื้น เปื้อนพื้นเปื้อนรองเท้าเต็มไปหมด ไอ้เวทเองก็ลุกมาอ้วกกับผมด้วย พื้นนี่เต็มไปด้วยอ้วกสีดำของพวกผมเต็มไปหมด

“มึงดูแลมันยังไงวะ!” เสียงโหดๆของใครบางคนที่ผมโคตรจะคุ้นเคยยืนบนอยู่ข้างหน้าผม ผมเงยหน้ามองไม่ได้เพราะหัวผมหนักเหลือเกิน เห็นแต่รองเท้าของเขาที่เปื้อนอ้วกผมนิดๆ

“มันไม่เคยเป็นขนาดนี้นี่” เสียงไอ้ริทนิ มึงกำลังเถียงกับใครหน่ะ

“เอ้า บิล!เงยหน้า กูจะเช็ดปาก” เสียงเข้มนั่นสั่งผม ผมก็อยากจะเงยให้เช็ดแต่ผมไม่มีแรงอ่า ได้ยินเสียงเขาสบถก่อนที่นิ้วเรียวจะจับคางผมแล้วเช็ดขึ้นเสียเอง...คนคนนี้.....นายแว่นดำที่ยืนสูบบุหรี่เมื่อตอนนั้น

“แม่งเอ้ย” เขายังคงบ่นอยู่ แต่มือก็เช็ดปากให้ผมด้วย ภาพเขาที่ผมเห็นมันสั่นๆ ทำให้หน้าตาตอนนี้เขาโหลมาก เหมือนคนทุกคนไปหมด ผมแยกไม่ออกหรอกว่าเขาเป็นใคร แต่แค่รู้สึก...ว่าผมรู้จักดี...

“คุณ...เป็น..คราย อ่ออกกกกกกกกกกก” ผมพยายามพูดถามว่าเขาเป็นใคร แต่ยังไม่ทันจะพูดจบผมก็อ้วกมาอีก ลงตีนผมเต็มๆ และตีนเขาด้วย =_=

รองเท้าผมนี่แฉะเหมือนตกน้ำมาเลย แถมถูกย้อมด้วยสีดำอีก

“อ้วกกกกกกกกกก!” ไอ้เวทอ้วกอยู่ข้างๆผมนี่เอง

“ถ้ากูไม่อยู่มึงจะรับผิดชอบไหวไหมไอ้ริท!”

“ก็ขอบคุณแล้วกันที่มา!! เดี๋ยวไปดูไอเฟย์แปป ตายในห้องน้ำแล้วมั้ง.......เชี่ย!นอนกลางห้องน้ำ!” ผมได้ยินเสียงไอ้ริทบ่นอยู่ตลอดเลย รำคาญจัง

“ผมไม่รู้..ว่าคุณ..คุณ..อ่า..เป็นใคร แต่ผมขอบ..ขอบคุณมาก” ผมไม่รู้เลยว่าการอ้วกมันเหนื่อยเพียงนี้ แถมผมยังจุกอีก ผมต้องร้องออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นผมคงต้องดิ้นตายแน่ๆ

“อ๊ะ...อก...จะระเบิด..อ๊า!” ผมร้องเหมือนครางออกไป เป็นวิธีเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าดีขึ้น ตอนนี้หัวผมหมุนไปหมดแล้ว แค่ผงกหัวผมก็ทำไม่ได้ ผมต้องนอนอยู่ที่นี่จนเช้าเลยหรือเปล่า ผมกลับไม่ได้แน่ๆ ถ้าไม่มีคนหาบผมขึ้นไหล่ไปผมไม่ไหวแน่ๆ ทำไมผมเมาขนาดนี้ได้ล่ะเนี่ย

“อ๊ะ..ไม่ไหวแล้ว...กูต้องนอน แอ่ก...อ๊า อ๊า” ผมทิ้งตัวลงนอนกับม้านั่งอีกครั้ง จากนั้นก็ครางไม่หยุด

“อ๊า...กูจุกอก..อ๊ะ...อ๊า ช่วยด้วย...”

“เหี้ยเกินบรรยาย” ไอ้ริทครับ

“เดี๋ยวกูพามันกลับเอง ส่วนไอ้สองตัวนี่กูช่วยแบกไปขึ้นรถ แท็กซี่ใช่ไหม” เสียงเข้มๆหล่อๆนั่นฟังดูแลเหนื่อยหน่ายกับพวกผม ใช่สิ ก็พวกผมตายกันหมดนี่หว่า 3ต่อ1ริท+ใครไม่รู้1คน โชคดีจริงๆที่มีเขาคนนี้มา ไม่งั้นผมสงสารไอ้ริทเลย

แม้ว่าผมจะทำอะไรโดยไม่คิด แต่ผมยังมีสติและจดจำรายละเอียดได้อยู่ แค่ผมยั้งสิ่งที่จะทำออกไปไม่ได้เท่านั้นเอง และไม่มีแรงจะยั้งด้วย =_=

“เหลือไอ้บิลคนเดียวกูจัดการเอง มึงกลับเหอะ”

“อืมๆ ดูแลเพื่อนกูดีๆด้วยแม่ง อุตส่าห์เจอกัน เสือกโดนอ้วกใส่”

“พูดมากรำคาญ”

“เออแม่ง กูไปละ”

แล้วบทสนทนาของทั้งสองก็เงียบไป ได้ยินแต่เสียงถอนหายใจหนักๆของใครคนนั้น

“บิล....”

“อ๊ะ...จุก...เจ็บ...ใครเรียก..” ผมลืมตาได้ประมาณสองวิ แล้วก็ต้องหลับต่อ คือมันไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตาอ่ะครับ ผมอ่อนระทวยไปทั้งตัว

“เห้อ..กูจะไม่บ่นตอนนี้”

บ่นไปเยอะแล้วมั้ง

“มึงลุกไหวไหม”

“ไม่..อ๊า...ผมกลิ้งได้..อย่างเดียว..อ๊ะ”

“เห้อ! มากูอุ้ม...ฮึ่บ!”

“อ๊ะ..ลอยแล้ว...อุ่กก”

“ท่านี้โอเคไหม?” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิม เขาอุ้มผมแบบให้ผมนั่งบนแขนเขาอ่ะครับ เหมือนอุ้มหมาตัวเล็กๆ แต่ผมซุกหน้าลงกับไหล่แกร่งของเขาลูกเดียว ส่งผลให้จมูกผมได้สูดดมความหอมจากตัวเขา...อ่า..สุดยอด กลิ่นนี้ กลิ่นของคนที่ผมรักแหล่ะ สงสัยใช้น้ำหอมเดียวกัน เมื่อเห็นว่าท่านี้ลงตัวเขาจึงย่อตัวหยิบรองเท้าเปียกแฉะอ้วกของผมมาถือไว้อย่างไม่รังเกียจ...สุดยอด ประเด็นคือผมยังรังเกียจ เป็นไปได้ก็ทิ้งไว้เถอะไหม

“ครับ...อ๊ะ..ผมทร..มาน..” ผมบ่นไปตลอดทางที่เขาอุ้มยันขึ้นไปบนรถ เขาปรับเบาะให้ผมเอนมากเกือบสุด ผมบอกเขาเองว่าไม่อยากนอนราบ

“อ๊า..ทรมาน...เมื่อไห..ร่..จะสร่างวะ..” ผมนอนดิ้นไปดิ้นมากระสับกระส่ายไปหมด

“บิล..ถ้ามึงยังเป็นแบบนี้ กูจะเอามึง” เสียงเข้มพูดขู่ แต่ผมไม่ได้แกล้งนี่หว่า! ผมหยุดเสียงตัวเองไม่ได้จริงๆ!

“ไม่...กลัว...” สัส! กูจะพูดว่า ไม่เอา ผมกลัวแล้ว!!!!!

“หึ”

เอี๊ยดดดดดดดดดด!

เสียงรถเบรกพริ้มกับหักจอดเข้าข้างทางทันที ทำให้ผมรู้สึกเห็นชะตากรรมล่วงหน้าเลย...ผมไม่มีแรงขัดขืนแล้วนะ...

“ขอดูหน้าไอ้เด็กอวดดีหน่อยเถอะวะ!!!” ไอ้เสียงเข้มพูดกระแทกขึ้นมา จากนั้นเขาจึงโน้มหน้าเข้ามาใกล้ผม..อ้าวถอดแว่นแล้วนี่?

หน้าแบบนี้...

“หน้าแบบนี้....”

“จำ กู ได้ แล้ว หรอ ?”

“พะ....พี่....โจ๊..ก...อ้วกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

+

+

ทำแบบสำรวจให้หน่อยงับ 

จิ้มตรงนี้ทีจ้า


555555555 ชอบแต่งฉากแบบนี้จัง แต่งสนุก โคตรอิน! 5555555555555555555555555555555555555555

รักรีดน้าาาา จุ้บ <3 เลิ้ฟเสมอ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

241 ความคิดเห็น

  1. #223 yeolbjin (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 21:15
    อ่านไม่เข้าใจเลยง่าาาเรี่องมัรหายไปนาน
    #223
    0