เปิดPREORDER BAD ADDICT รักคนเลว เจ็บเอวต้องยอม [yaoi]

ตอนที่ 21 : BAD ADDICT 20 120%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 925
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    7 ก.ค. 59

ตอนที่ 20

 

กูแค่ค้างมือไว้เฉยๆ มึงก็ลงเองสิวะ” พี่โจ๊กเกอร์พูดเหมือนหัวเสีย

เดี๋ยว..กูผิดเฉยเลย

ครับ...” ผมใช้มือจับไหล่พี่โจ๊กเกอร์ไว้เพื่อเป็นหลักยึดให้ตนเอง ก่อนจะค่อยๆขยับก้นลงจากท่อนแขนพี่โจ๊กเกอร์ แต่ทว่า คนขี้แกล้งหน้าตายกลับปล่อยแขนลงอย่างกะทันหัน

พรึ่บ!

เห้ยยยยยยย!” ผมตกใจมาก มือที่จับไหล่แกร่งไว้กลับกลายเป็นคล้องคอร่างสูงอย่างรวดเร็วพร้อมกับเรียวขาที่ตวัดเกี่ยวช่วงสะโพกพี่โจ๊กเกอร์ไว้ โดยที่มือและแขนของร่างสูงตรงหน้าไม่ได้ช่วยพยุงตัวผมไว้เลย!!

นี่กะให้ผมหงายหลังหัวแตกตายคาโรงพยาบาลเลยใช่ไหม

ฟู่ววว...พี่!” ผมถอนหายใจแรงแล้วหันมาทำหน้าบึ้งใส่พี่โจ๊กเกอร์ คนตรงหน้ามองผมนิ่งๆเสมือนผมดิ้นบ้าไปเองคนเดียว ใบหน้านิ่งส่อแววไม่รู้สึกผิดใดๆทั้งสิ้น แววตาสั่นไหวแฝงความรู้สึกตลกขบขันไว้ในใจ

ไม่ต้องมาเก๊กหน้านิ่งเลย

กูเปล่า” ทำมาปฏิเสธ เดี๋ยวกูก็โบกซะหรอก

.

.

ถุ้ย โบกอะไร กูสิโบกตัวเอง =_=

ผมค่อยๆหย่อนขาลงบนพื้นช้าๆ ในใจก็แอบหวาดระแวงว่าพี่โจ๊กเกอร์จะแอบถีบขาผมหักหรือเปล่า แต่ผมก็ลงยืนบนพื้นได้อย่างปลอดภัยครับ (ถอนหายใจรุนแรง)

ให้กูไปด้วยไหม” พี่โจ๊กเกอร์พูดขึ้น

ครับ?”

เย็นนี้

อ๋อ” ผมตอบรับไปเล็กน้อย ที่จริงผมไม่อยากให้พี่โจ๊กเกอร์ไปเลย ไม่อยากให้เขาได้รับความรู้สึกอันน่าสะอิดสะเอียนของบ้านผมเข้าไปในความรู้สึกน่ะครับ และผมสังหรณ์ใจไม่ดีอยู่เรื่องนึง....ซึ่งถ้ามันเป็นจริง

ก็จะลำบากเราทั้งคู่

คิดอะไร” คนหน้านิ่งขมวดคิ้วยุ่งแล้วจ้องมองผม ผมยิ้มแห้งตอบกลับ

แหะๆ คิดอะไรร้ายๆไว้น่ะ

อะไร

เรื่องที่พ่อแม่ผมคิดจะทำ น่ะครับ” พี่โจ๊กเกอร์เงียบไปนาน ผมก็ไม่รู้จะตอบอะไรเหมือนกัน พวกเราสองคนจึงนั่งทำนู่นทำนี่กันในห้อง จนเวลาที่พี่บีมารับมาถึง

18.05 น.

ก๊อกๆ ๆ

เตรียวตัวพร้อมหรือยังครับ?” พี่บีโผล่เข้ามาครึ่งตัว ร่างบอบบางที่ถอดชุดกราวน์ออกแล้ว เหลือเพียงแต่ชุดอย่างเป็นทางการกับทรงผมเนี๊ยบๆนั่น ดูหล่อเหลาเหมือนคุณชายจริงๆ

ครับ” ผมตอบยิ้มๆ ผมเองก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้พอไปวัดไปวาได้บ้าง ให้มันเรียบร้อยและเป็นทางการขึ้นเล็กน้อย แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น ชุดนี้พี่บีเป็นคนเอามาให้นั่นแหล่ะ

แล้วคุณ...ใส่ชุดนี้ทำไม?” พี่บีหันมาโฟกัสที่พี่โจ๊กเกอร์ที่อยู่ในชุดเป็นทางการเช่นกัน ทรงผมถูกเซ็ตโดยผมเอง

พี่โจ๊กเกอร์จะไปด้วย...ครับ” ผมตอบพี่บีเสียงอ่อย พี่บีนิ่งไปนิด ก่อนจะระบายรอยยิ้มออกมา

อื้ม อาจจะเกิดเรื่องขึ้น แต่ก็ผ่านมันไปให้ได้แล้วกันนะ” พี่บีพูดไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินนำออกไปจากห้อง ผมลอบกลืนน้ำลายหลายๆอึกลงคอ ขาที่ยืนนิ่งอยู่รู้สึกก้าวไม่ออกซะงั้น พี่โจ๊กเกอร์ที่เดินนำผมไปสองก้าว เห็นผมไม่เดินตามจึงหันมามองหน้าผม ผมเองก็มองพี่เขาตอบ

เห้อ ไปแดก ไม่ได้ไปเด้า

เล่นคำคล้องใช่ไหมครับ =_=” ถึงงั้นก็เถอะ ผมก็แอบขำในใจเหมือนกัน พี่โจ๊กเกอร์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือหนามาตรงหน้าผม

เดินไม่ไหวก็เกาะกูแล้วกัน

“…ครับ!” ไม่ลังเลที่จะยื่นมือไปจับมือนั่นตอบ เพราะเขา คือสิ่งที่ทำให้ผมอยากมีชีวิตอยู่ ไงล่ะ 

 

ใช้เวลาประมาณ10นาที จากโรงพยาบาลถึงบ้านใหญ่ รั้วก็ใหญ่เว่อวังอลังการ กินพื้นทีไปหลายไร่ ที่จอดรถแทบจะจอดได้ทั้งหมู่บ้าน สวนเสมือนสวนที่เปิดให้คนเข้าชมได้เชียวหล่ะ ตอนกลางคืนก็จะเปิดแสงไฟสวยงาม เป็นบ้านที่สิ้นเปลืองทุกสิ่งอย่างจริงๆ

เห้อ...ถึงแล้วสินะ” ผมถอนหายใจยาวๆ

บิล ได้กลับบ้านทั้งทีนะ” พี่บีพูดปลอบใจ

โธ่ พี่บีก็รู้ว่าผมต้องเจอกับอะไร เมื่อกลับบ้านใหญ่

ครับๆ บิลหนีมันไม่พ้นหรอก จะตอนไหน ยังไงเขาก็ต้องตามตัวบิลกลับมาแน่นอน” ผมพยักหน้าอย่างยอมรับชะตากรรม พี่บียิ้มให้ผม ก่อนจะกดรีโมตเปิดรั้วบ้านแล้วขับรถเข้าไปจอดที่จอดรถประจำตัว โรงรถใต้ดินก็มีรถหลากหลายยี่ห้อ ซึ่งผมรู้จักแค่จากัวร์ ปอร์เช่ อะไรพวกนี้ ผมไม่มีความรู้เรื่องรถมากนัก และไม่ได้สนใจ

บ้านมึงใหญ่ชิบหาย” พี่โจ๊กเกอร์พูดออกมา พี่บีถึงกับขำ

ฮ่ะๆ คุณเองก็คิดแบบนั้นสินะ

อืม” พี่โจ๊กเกอร์ตอบรับในลำคอเบาๆ ก่อนจะมองไปรอบๆบ้าน

ถ้าสายสัมพันธ์ของที่บ้าน ใหญ่เท่านี้ก็คงดี” ผมพูดขัดขึ้นมา

เป็นไปไม่ได้หรอกเนอะ” พี่บีพูดยิ้มๆตาม ผมเองก็ยิ้มอย่างเอือมระอากับบ้านหลังนี้

ลงกันเถอะครับ ให้รอนานเดี๋ยวพี่บีจะโดนตำหนินะ” ทุกคนเห็นพ้องกับความเห็นของผม จึงลงจากรถกัน บ้านใหญ่นั้นเดินเข้าไปจะเป็นทางเดินตรงๆก่อน รอบข้างทางมีกรอบรูป ตู้โชว์ และรูปปั้นประหลาดๆ ประตูแรกคือห้องนั่งเล่น แยกไปเป็นห้องครัวและห้องอ่านหนังสือ และห้องน้ำชั้นล่างอยู่ริมสุด ตรงกลางห้องโถงมีบันได 2แฉกขึ้นไปยังชั้นสอง ชั้นสองมีห้องนอนของผม พี่บี พี่เบิ้ล พ่อแม่ และห้องนอนของแม่บ้าน พ่อครัว ห้องน้ำจะมีในตัวของแต่ละห้องนอน

กูมาถ่ายหนังเปล่าวะ” พี่โจ๊กเกอร์พูดอย่างอึ้งๆ ส่วนผมก็มองไปรอบๆ สำรวจการเปลี่ยนแปลงในบ้านเล็กน้อย รู้สึกว่าการจัดวางจะแปลกตาไป แต่ก็ไม่ได้ทำให้ผมประหลาดใจเท่าไหร่ เพราะคุณแม่เป็นคนที่ฟุ่มเฟือยมาก

คุณหนูคะ นายท่านกับคุณเบิ้ลกำลังรออยู่เลยค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะ” หัวหน้าแม่บ้าน ชื่อป้าแอน เดินมารับพวกผมตั้งแต่ตรงห้องนั่งเล่น

ป้าแอนผมกลับมาแล้ว” ผมเรียกป้าแอนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ป้าแอนหันมายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ผม แต่ยังอยู่ในเวลางาน จะตื่นเต้นเสียงดังไม่ได้ ไม่งั้นป้าแกจะถูกตำหนิเสียยกใหญ่

ท่านนั้นคือแขกของคุณหนูหรือคะ” ป้าแอนถามแล้วมองพี่โจ๊กเกอร์อย่างเกรงๆ เพราะหน้าพี่แกน่ากลัวนั่นแหล่ะ ไม่คิดจะยิ้มเฟคบ้างเลยหรือไงกัน

ฮะ แขกผมเอง” ผมตอบยิ้มๆ ป้าแอนมองพี่โจ๊กเกอร์อย่างสำรวจ แล้วก็รอบยิ้มอ่อนโยนให้ผม ผมเหมือนโดนจับความลับได้เสียแล้ว

ค่ะ ดูแลกันดีๆนะคะ วันนี้นายท่านท่าทางอารมณ์ดี” codeลับคือ อารมณ์ดีเพราะมีอะไรบางอย่างมาเซอไพรส์พวกผม และมักเป็นสิ่งที่พวกผมไม่ต้องการ

ครับ” ผมตอบรับ

ที่โต๊ะอาหารนั้น หัวโต๊ะคือคุณพ่อ คุณแม่นั่งอยู่ด้านซ้าย มีพี่เบิ้ลนั่งอยู่ข้างๆ ด้านตรงข้ามถูกเตรียมไว้ให้พี่บี ผม และอีกที่นึง ของใครมิอาจทราบได้ ที่แน่ๆ ไม่ใช่ของพี่โจ๊กเกอร์

สวัสดีครับ คุณพ่อคุณแม่” พี่บีชิงตัดหน้าไปก่อนคนแรก ตามมาด้วยผม

สวัสดีครับ คุณพ่อคุณแม่ พี่เบิ้ล

แกแอบหนีกลับมาก่อนหรือเปล่า ทำไมไม่บอกให้พ่อแม่รู้ว่ากลับมาแล้ว” คุณพ่อตอบเสียงเข้ม

เรียนจบหลักสูตรที่สมัครไปแล้วครับ ที่ผมไม่บอกให้ทราบเพราะกลัวรบกวนเวลางานของทั้งคู่มากกว่า

หึ เรื่องอื่นน่าปวดหัวกว่าอีก” คุณพ่อยังคงพูดจาอย่างไม่สบอารมณ์อยู่ ผมระบายยิ้มอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา เมื่อเห็นว่าคุณพ่อไม่พูดอะไรต่อ ผมจึงแนะนำพี่โจ๊กเกอร์ให้ทุกคนได้รู้จัก ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าทั้งคู่ต้องรู้แล้วก็เถอะ

นี่พี่โจ๊กเกอร์ แฟนผมเอง วันนี้ผมเชิญเขามารับประทานอาหารเย็นกับพวกเราด้วยครับ

สวัสดีครับ” พี่โจ๊กเกอร์เริ่มสวมหน้ากากสุภาพเรียบร้อยแล้วครับ คุณพ่อคุณแม่ท่านเงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อย ก่อนที่จะก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ ส่วนคุณแม่ก็แต่งหน้าแต่งตาต่อ

ผมเดินนำพี่โจ๊กเกอร์ไปที่เก้าอี้ที่ว่าง ผมนั่งติดกับพี่บี และให้พี่โจ๊กเกอร์นั่งข้างๆ

หยุด” คุณพ่อพูดขึ้น พี่โจ๊กเกอร์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยืนตัวตรง

ทำไมหรอครับ” ผมถามเอง

นั่นไม่ใช่ที่ของเขา

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ผมนั้นก็ทำอะไรไม่ถูก...ไม่น่าให้พี่โจ๊กเกอร์มาจริงๆด้วยสิ

งั้น...ให้เขานั่งที่น้องบิลก็ได้เนอะ บิลก็เขยิบไป แขกที่เชิญมาก็จะได้นั่งข้างๆบิลด้วย อย่างนี้โอเคไหมครับ” พี่บี เทวดาที่กู้สถานการณ์คืนมาได้ คุณพ่อคุณแม่ไม่ได้ตอบอะไร ซึ่งแปลว่าได้ ผมจึงเรียกป้าแอนมาจัดเตรียมเพิ่มอีก1ที่

ขอบคุณครับ” พี่โจ๊กเกอร์เอ่ยขอบคุณป้าแอนอย่างสุภาพ ป้าแอนยิ้มตอบกลับมา

เสียงเปิดประตูรั้วหน้าบ้าน สร้างความสนอกสนใจให้คนในบ้านไม่น้อย ผมเองก็มองตามเช่นกัน

สงสัยได้เวลาแล้ว” คุณพ่อพูดขึ้น

ครับ คงมาถึงแล้ว” พี่เบิ้ลพูดขึ้น ก่อนจะเดินออกไปหน้าบ้าน ผมมองตามอย่างสงสัย และพี่เบิ้ลก็กลับเข้ามาพร้อมกับร่างสูงกว่าผมแต่เตี้ยกว่าพี่เบิ้ลในชุดเป็นทางการ ทรงผมถูกเซ็ตมาอย่างเรียบร้อย ดูภูมิฐานแล้วน่าจะไฮคลาสใช้ได้

สวัสดีครับ” ชายคนนั้นยกมือขึ้นไหว้ไปทางคุณพ่อคุณแม่

สวัสดีจ่ะ คารอล” คุณแม่รับไหว้แล้วทักทายอย่างเอ็นดู ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย....แค่อย่าให้ไอ้แขกคนนี้เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ก็พอ

ไง คารอล ต้องขอโทษด้วยที่ให้ลำบากมา ทั้งๆที่เพิ่งลงเครื่องมาแท้ๆ” ครางนี้เป็นคุณพ่อที่ทักทาย

ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเต็มใจที่จะมาเจอหน้าคู่หมั้นที่รักอยู่แล้ว

คู่หมั้น?” ผมทวนคำอย่างงงๆ

ถึงจะแค่จองตัวไว้ก็เถอะ แต่ในอนาคตข้างหน้าก็ไม่แน่” คุณพ่อเป็นคนอธิบายออกมา

คู่หมั้น..ของใครครับ

ของแกนั่นแหล่ะบิล คารอลเรียนแพทย์อยู่ที่อังกฤษ” พี่เบิ้ลตอบ ผมถึงกับอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก...นี่มันอย่างที่ผมคิดไว้จริงๆด้วย!!

เพื่อผลประโยชน์อะไรสักอย่าง ผมที่เป็นลูกคนเล็ก ที่ไม่ได้เรียนทางด้านการแพทย์ จึงต้องทำประโยชน์อะไรให้กับทางบ้านบ้างและนี่คือสิ่งที่เขามอบให้กับผม บุคคลที่เพียบพร้อมทั้งชาติกำเนิดและฐานะทางสังคม เรื่องเพศนั้นไม่ได้ทำให้ผลประโยชน์สั่นคลอนได้เลย

ซึ่งนั่นเอง...คนที่พ่อแม่จับคู่ให้ จึงเป็นผู้ชายไงล่ะ!!!!!!


(ต่อ)

 

               JOKKER PART

               นี่มันฉากอะไร....ละครน้ำเน่าแห่งยุค2016หรอ?

               โคตรงี่เง่า ไร้สาระ ปัญญาอ่อน!!!!

               “นั่งเลยจ้ะคารอล ที่ข้างๆบิลคือของลูกนะคะแม่บิลพูดเชิญไอ้หน้าจูออนมานั่งที่ข้างๆมันที่ว่าง ย้ำนักหนาว่า ที่ข้างๆซึ่งแน่นอน ข้างกายมันอาจจะไม่ใช่ผม แต่ข้างในใจมัน...มีแต่ผมว่ะ

               เชี่ย..กูคิดอะไรแบบนี้ได้ด้วยหรอวะ =_=

               เรื่องที่มันจะมีคู่หมั้นมาเซอไพรส์นั้น ไม่ได้สร้างความแปลกประหลาดหฤหงส์ใจให้ผมเสียเท่าไหร่ สังคมคนรวย เห็นได้ตามละคร ตามนิยายน้ำเน่า ซึ่งเมื่อผมมาเจอกับตัว สงสัยผมจะเป็นพระเอกนิยายน้ำเน่าสักเรื่องอยู่ และเมื่อผมเป็นพระเอก ตอนจบจะต้องเป็นแบบที่ผมต้องการเท่านั้น!

               การที่พ่อแม่มันวิ่งเต้นหาคู่หมั้นมาให้มันแค่คนเดียว แต่พี่ชายทั้งคู่กลับไม่มีเนี่ย คงเป็นเพราะพ่อแม่คาดหวังในความสามารถของมันต่ำมาก จึงต้องหาคนมาเชิดชูเกียรติของตระกูลล่ะสิ ดูจากนิสัยสันดารคร่าวๆที่แสดงออกมาแล้ว ที่ทำไปไม่ได้ต้องการให้บิลมันมีความสุขหรอก แค่ต้องการให้ตระกูลดีขึ้นด้วยฐานะหน้าที่การงานของไอ้แครอทเท่านั้นแหล่ะ

               ปัญญาอ่อน! ไร้สาระ!

               “เอาล่ะ เริ่มรับประทานอาหารได้พ่อบิลพูดขึ้น ทุกคนก็เริ่มรับประทานอาหารกัน บ้านมันน่าจะไม่มีเชื้อจีนหรอกมั้ง ท่าทางจะเศรษฐีใหม่ แต่ถ้าจะหาเงินแล้วทำอะไรไร้สาระแบบนี้ ไม่น่ามีสมองเลย เหอะๆ

               บิล ตักอาหารให้คอรอลหน่อยสิคะแม่มันพูดขึ้น มันเองก็ยิ้มมารยาทให้ทุกคน แล้วก็ลุกขึ้นไปตักอาหารให้ไอ้แครอท ส่วนผมก็กินอย่างสบายๆ

               เรื่องที่ทางบ้านมันดูถูกผมนั้น ผมรู้ตัวอยู่แล้วแหล่ะ แต่ผมว่าเวลาของผมมีค่ามากกว่ามามัวนั่งเซ็งกับคำพูดพล่อยๆจากปากคนโง่กว่าผม

               การที่จะทำให้พวกเขาอึ้งจนพูดไม่ออกน่ะ...มันง่ายนิดเดียว J

               นี่ผมสละเวลามาเล่นเกมโง่ๆนี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว? ถือว่าเล่นเกมเศรษฐีกับเมียเด็กแล้วกัน ฮ่ะๆ นี่พวกเขารู้หรือเปล่า ว่าจุดจบของเกมที่พวกเขาเป็นคนเริ่มนั้น ผมได้เซ็ตตอนจบไว้แล้ว

               เกมที่เริ่มโดยพวกโง่...เดี๋ยวก็พัง

               นั่งเงียบจังครับบิลหันมากระซิบเบาๆกับผม ผมเหล่ตามองมันเล็กน้อย สีหน้าที่แสดงความกังวลออกมาชัดเจนทำให้ผมหงุดหงิดเล็กน้อย มันจะกังวลอะไรนักหนา

               กูแดกอยู่ผมตอบมันสั้นๆก่อนจะตักอาหารเข้าปากต่อ ด้านตรงข้ามก็มีสายตาไอ้พี่เบิ้ลมองมา จ้องเขม็งขนาดนั้น ไม่บอกว่าเกลียดกูนึกว่าจีบกูเถอะครับ ผมเงยหน้ามองเขากลับนิดหน่อย ก่อนจะตักกุ้งตัวเท่าควายเข้าปาก

               ค้าบบบ ผมป้อนปะไอ้บิลมันพูดยิ้มๆแล้วพยายามจะหาอะไรมาตักเข้าปากผม ไอ้ท่าทางตะมุตะมิของมันชักจะออกนอกหน้ามากเกินเยียวยา กูจะปล้ำ!!!

               “ไม่ต้องผมดันมือมันออก มันเบ้ปากใส่ผมนิดๆแล้วตักข้าวเข้าปากตัวเองต่อ มันเคี้ยวเร็วๆแล้วกลืนลงคอไปเสียดื้อๆ สักวันได้ติดคอตายห่าแน่นอน

               กินเร็วไปแล้วนะครับ น้ำครับบิลไอ้แครอทที่นั่งหน้าเน่าอยู่ข้างๆหยิบแก้มน้ำส่งให้มัน มันก็คงฝืดคอเลยรับมาดื่มเร็วๆ ผมเห็นแม่มันแอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ส่วนพ่อมันก็มองอย่างพอใจ

               วันนี้บิลก็นอนที่นี่สิคะ คารอลก็จะค้างที่บ้านเราคืนนึงเหมือนกันแม่บิลพูดขึ้นมา เอาตรงๆก็ไม่ไว้หน้าผมเลย แต่ผมก็มีความคิดที่ดีพอรู้ว่าไม่ควรประชดกลับ =_= เพราะมันไร้สาระน่ะสิวะ

               เอ่อ...ผม..บิลมันอึกอักแล้วเหล่มองผม ผมไม่สนใจปล่อยให้มันตัดสินใจไป

               คุณแม่ครับ ให้น้องไปพักที่หอดีกว่าครับ ช่วงนี้น้องเขามีงานกลุ่มใหญ่ๆต้องไปนอกสถานที่กับเพื่อนน่ะครับไอ้พี่บีเทวดาของบ้านช่วยแก้สถานการณ์ครับ ถือว่าดี ไอ้บิลจะได้ไม่โดดเดี่ยวมากนัก ถ้าให้มันสู้กับคนในบ้านแค่คนเดียว มันตายแหง เรื่องจะให้ผมช่วยน่ะมันแน่อยู่แล้ว แค่ตอนนี้ ยังไม่ถึงเวลาก็เท่านั้น มันคงต้องสู้คนเดียวไปก่อนสักพัก...

               บี! ลูกก็ให้ท้ายน้องขนาดนี้ น้องถึงได้เป็นแบบนี้ไงคะ

               “คุณแม่ครับ น้องต้องเรียนหนังสือนะครับ คารอล...คุณเข้าใจน้องบิลใช่ไหมครับพี่บีหันไปพูดกับไอ้แครอทแทน เพราะดูท่าทางคุณหญิงแม่จะอยากให้ลูกเสียตัวมากๆ

               ผมเข้าใจดีครับ^^ ผมก็อยากให้บิลตั้งใจเรียนดีกว่า ผมจะไปรับไปส่งทุกวันเองครับ คุณพ่อคุณแม่สบายใจได้ครับไอ้แครอทกล่าวไว้อย่างสุภาพ พ่อแม่ก็ไว้วางใจ ส่วนผมน่ะหรอ? ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น กูจะแดกของฟรี

               เมื่อรับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว ทุกคนก็เตรียมตัวแยกย้ายกลับ พี่บีคงจะไปเข้าเวรต่อ ส่วนไอ้คุณพี่เบิ้ลไปตายที่ไหนผมก็ไม่อยากทราบ พ่อแม่มันก็ไม่ได้มายุ่งอะไรกับผม แต่คาดว่าปัญหาจะตามมาแน่นอน....ก่อนที่ปัญหาจะบานปลาย ผมต้องรีบเคลียร์สิ่งนั้นให้จบ

               หึ...พวกเขาก็แค่อยากได้ลูกเขยที่ดูสูงส่ง ก็เท่านั้น ไม่จำเป็นต้องจิตใจงามนี่หว่า เข้าทางกูไปอีก

               ยิ้มชั่วร้ายจังครับไอ้บิลพูดแทรกภวังค์ของผม ผมถอนหายใจเบาๆแล้วมองหน้ามันอย่างเซ็งๆ อันที่จริงผมขอออกมาชั่วคราวด้วยซ้ำ วันนี้ผมต้องกลับไปที่โรงพยาบาลอีก ผมก็ไม่อยากฝืนสังขารตัวเองด้วยสิ ควรจะหายดี100%แลวค่อยไฟท์ดีกว่า

               ตอนนี้พ่อแม่มันก็ขึ้นไปชั้นบนแล้ว พี่บีก็ออกไปเตรียมรถ ผมกับไอ้บิลกำลังจะเดินออกไปหน้าบ้าน แต่ไอ้แครอทมันก็เรียกเสียงห้วนไว้เสียก่อน

               เห้ย ไอ้นักเลงนักเลงพ่อง เดี๋ยวกูจะยากูซ่าใส่ ผมหันไปมองมันนิ่งๆ ท่าทางที่ยิ้มอย่างมั่นใจในตัวเองนั่น...หึ กูยิ้มบ้างดิวะ

               อะไร? ไอ้ผัก

               “ผักอะไรของมึงผิดคาดตรงที่มันเริ่มหยาบคายกับผมก่อน แต่ผมก็ไม่คิดจะสุภาพกับมันอยู่แล้ว ถือว่าเคมีตรงกันเกินคาด

               มึงไงไอ้แครอท

               “อุ๊บส์ คิก..กกกบิลเกือบหลุดขำออกมา แต่มันเอามืออุดปากไว้ได้ทัน พอเห็นหน้าตาไอ้แครอทไม่สบอารมณ์ มันก็เลยไปหลบที่ด้านหลังผมแทน

เห้อ..เด็กหนอเด็ก กูจะบ้าตายเพราะมึงเนี่ย

น่ารักไปไหนวะ!!!

สมองคุณคงคิดได้แต่เรื่องไร้สาระสินะครับไอ้แครอทกัดต่อ ผมเลือกที่จะมองหน้ามันนิ่งๆ

“…..”

อะไร? ตอบสิวะ สู้ไม่ได้หรอวะ

“…..”

ไร้น้ำยานี่หว่า!!”

“…..” ผมยังคงเงียบต่อ ผมจับมือไอ้บิลที่ทำหน้าโง่ๆอยู่ แล้วเดินหันหลังให้ไอ้แครอทเพื่อไปยังหน้าบ้าน ไม่วายจะได้ยินเสียงเห่าต่ออีก

แน่จริงอย่าหนีสิวะ!” ผมชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดิน เลือกที่หันเอี้ยวตัวกลับมาเสวนากับมันสักประโยค

โทษทีว่ะ ตอนเด็กเรียนมา หมากัดอย่ากัดตอบ

ไอ้....สำนึกไว้ด้วย! ว่ากูให้ยืมตัวคู่หมั้นไปควงเล่นๆ เดี๋ยวมันก็เป็นของกู!!”

หึ! น่าสนุกนี่หว่า!! มึงคงเป็นได้มากสุดก็คู่หมั้น แต่กู เป็นผัวมัน!”

มึง!!!!”

อ๊ะๆ เอาเวลาที่จะด่ากูไปหัดปีนดีกว่านะ

อะไร!”

ปีนต้นงิ้ว เดี๋ยวสู้คนอื่นไม่ได้นะมึง กูเป็นห่วงผมยิ้มให้มันช็อตนึง ก่อนจะหันหน้าตรงเหมือนเดิม เสียงด่าทอตามหลังมาไม่สะทกสะท้านผมสักนิด

วู้ว...วันนี้พูดมากจังครับ เก็บกดตอนกินอาหารหรอครับ

เก็บกดเพราะไม่ได้กินมึงหน้าเหวอๆของไอ้บิลนี่น่ามองจริงๆ...แต่หน้ามันตอนเสร็จ..น่ามองกว่า

JOKKER END

 

สรุปวันนี้ผมก็ต้องกลับหอ เพราะพี่บีบังคับไปส่งเนี่ยแหล่ะ แต่ก็อนุญาตให้ผมมาเยี่ยมพี่โจ๊กเกอร์ได้ทุกเวลาที่ว่าง

คุณควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่าที่คิดนะครับพี่บีเอ่ยชมพี่โจ๊กเกอร์ระหว่างทาง

ผมแค่นิ่งๆ

ก็ดีครับ อย่างน้อยคุณก็น่าจะดีกว่าคารอล ผมพอจะทราบว่าคุณไม่ธรรมดา

หึ ผมเป็นยอดมนุษย์หรือไงพี่โจ๊กเกอร์พูดติดตลก ผมนี่ขอทำหน้า -_- ไม่คิดว่าพี่แกจะพูดอะไรแบบนี้

เปล่าครับ คุณดูมีความสามารถมากกว่าที่แสดงออกมาให้เห็นพี่โจ๊กเกอร์ไม่ได้ตอบกลับ แค่มองออกไปนอกหน้าต่างนิ่งๆ สีหน้าที่ไม่แสดงความกังวลใจใดๆ แต่ก็ไม่ได้แสดงความสุขใจใดๆเช่นกัน

เห้อ...หวังว่าคารอลจะไม่มาป่วนในชีวิตผมมากนักนะครับผมพูดระบายออกไป

เป็นไปไม่ได้หรอกน้องบิล เราเตรียมตัวรับมือดีกว่านะพี่ว่าพี่บีเตือนหรือให้กำลังใจก็ไม่รู้ ผมยิ่งรับมือคนประเภทนี้ไม่ค่อยเก่งด้วยสิ หลายบุคลิกเหลือเกิน! แต่...พี่โจ๊กเกอร์ก็หลายบุคลิกใช่ย่อย

ยิ่งมันมีความแค้นกับกูแล้วด้วยพี่โจ๊กเกอร์ช่วยเสริม

ความแค้นอะไร?” พี่บีหันไปถามพี่โจ๊กเกอร์ พอดีว่าพี่โจ๊กเกอร์นั่งหน้าคู่กับพี่บี ส่วนผมนั่งหลังคนเดียว

ก่อนจะออกมาหน้าบ้าน โดนไอ้แครอทหาเรื่องนิดหน่อย

“….อย่างนั้นจริงด้วยสินะครับ

ดูคุณจะไม่ค่อยตกใจนะ

ครับ...ผมแค่พอเดาได้ว่าเขาจะเป็นคนประเภทไหน แต่เมื่อเขาเป็นจริงๆมันก็น่าเหนื่อยใจ งานนี้คุณและบิลคงเหนื่อยหน่อยพี่บีพูดอย่างหน่ายใจ คิ้วเรียวสวยได้รูปขมวดเข้าหากัน ท่าทางจะเป็นกังวลจริงๆด้วย

ทำไมผมต้องเหนื่อย

“….เพราะคุณจะช่วยปกป้องบิลใช่ไหม....พี่บีถาม...และบรรยากาศภายในรถก็เงียบเชียบลงอีกครั้ง...และเงียบตลอดทาง

ถึงแล้ว...บิลนอนหอนะ โอเคไหม?” ตอนนี้ถึงหอผมแล้ว ส่วนพี่โจ๊กเกอร์จะนั่งต่อไปที่รพ.กับพี่บี

ครับ พรุ่งนี้ผมจะไปหาตอนเย็นๆนะครับ พี่รพ.ผมเดินลงมาจากรถและกำลังจะปิดประตู เสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่ประสาตสัมผัสหูของผมทำงานได้ดีจนน่าชื่นชม...เพราะผมได้ยินเสียงชองพี่โจ๊กเกอร์

ใช่

ปัง!



+

+

อ่าส์ มาแว้วววววว ตอนใหม่คือลงผิดนะ ความเบลอขั้นอินฟินิตี้ของไรท์เอง55555555555555

รักจ้าาาา จุ้บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

241 ความคิดเห็น

  1. #204 oil454 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 20:44
    เฮียโจ๊ก สู้ๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่า หักดิบ-คู่มั่นให้อยู่หมัดไปเลยนะค่า
    #204
    0
  2. #203 lk-czsoung (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 20:17
    โอ๊ยยยย คู่หมั้นมาจากไหนห๊าาาาา! ฮืออ ไม่เป็นไรนะเฮีย น้องไม่หนีไปหาคู่หมั้นหรอก แต่พ่อน้องนี่สิ น่ากลัว
    #203
    0
  3. #202 Greenpim (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 16:54
    ม่ายยยยยยยยยย
    #202
    0
  4. #201 yel chang (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 23:03
    มุกนี้เห็นมาหลายเรื่อและ
    #201
    1
    • #201-1 gguitaryy(จากตอนที่ 21)
      5 กรกฎาคม 2559 / 03:20
      ติดแท็กพล็อตอมตะค่ะ
      #201-1
  5. #200 FT_Fon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 06:51
    ไม่ให้อิสระบ้างอ่ะ! สงสาร! น้ำตาจะล่วง!
    #200
    0
  6. #199 Milestone_wj (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:40
    รำคาญครอบครัวแบบนี้ งี่เง่า
    #199
    0