เปิดPREORDER BAD ADDICT รักคนเลว เจ็บเอวต้องยอม [yaoi]

ตอนที่ 22 : BAD ADDICT 21 101.2%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 932
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    21 ก.ค. 59

ตอนที่ 21

 

ปัง!

(เสียงปิดประตูรถ)

บรืนนน..

ผมมองรถคันหรูเคลื่อนตัวออกจากหอไปจนลับตา สมองอันน้อยนิดของผมเริ่มปั่นปวนเมื่อคิดว่าพรุ่งนี้และวันต่อๆไปต้องเกิดเหตุการณ์ชวนปวดหัวอีกแน่ ผมคิดว่าพี่โจ๊กเกอร์คงรับมือได้แน่ แต่คนที่จะทำเรื่องเสียคือผมเสียเอง และผมมักจะรับรู้ถึงรังสีอมหิตของพี่โจ๊กเกอร์เสมอ ซึ่งนี่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด =_=

และแล้วไอ้พรุ่งนี้ที่ว่านั่น...ก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

เที่ยงวันของวันต่อมา

ไอ้บิล! ควิซเป็นไงวะไอ้ริทที่พุ่งออกมาจากส่วนไหนของห้องไม่รู้ทำให้ผมสะดุ้งเฮือกเพราะความใจลอย

กูตกใจหมด ห่าน!!” ผมโวยวายกับไอ้ริทเบาๆ มันเองก็หัวเราะร่าไม่สนใจเสียงผมบ่นใดๆเลย สักพักไอ้เวทกับไอ้เฟย์ก็เดินตามกันออกมา หน้าเน่อนี่หมดสภาพทั้งคู่ ได้ข่าวมันโต้รุ่งยังไม่ได้นอนกัน คาดว่าเล่นเกม

หน้าเป็นตูดเลยนะมึงผมแซว

ตูดมึงสิไอ้เฟย์แขวะกลับ ไปแดกข้าวเหอะ ไม่ไหวแล้ว จะสลบ ทั้งหิวทั้งง่วง

เออๆ อยากโต้รุ่งเอง ควายชิบ แล้วใครชนะ ไอ้เวทใช่มะไอ้ริทถาม แถมเองก็รอฟังคำตอบมันอยู่

เออ กูชนะ เฟย์แม่งเบบี๋ไอ้เวทพูดได้น่าจั๊กจี๋มาก

เออๆ ไปๆ โรงอาหารคนกำลังน้อย รีบฟาดรีบไปเหอะ บ่ายว่างกูจะกลับหอนอนผมบอก ที่จริงก็เพลียๆ ตอนเย็นว่าจะไปเยี่ยมพี่โจ๊กเกอร์ด้วย พี่โจ๊กเกอร์ตอบไลน์ผมเยอะขึ้นแล้วครับ ถือเป็นพัฒนาการที่ดี

J : อยู่ไหน ทำไร กับใคร ตอนไหน

B : อยู่โรงอาหารครับ กำลังจะกินข้าวเที่ยง กับพวกไอ้ริทครับ เดี๋ยวผมไปสัก4โมงนะ ผมจะนอนที่หออ่ะ

ผมพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว เห็นอีกฝ่าย read ทันที

J : อืมๆเค

ตอบยาวจริงๆนะ T_T

เชี่ยบิล รถ!”

เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!

O_O ผมมองภาพตรงหน้าพร้อมกับหยุดหายใจโดยอัตโนมัติ ขาเองก็หยุดเคลื่อนไหวไปด้วย ไอร้อนจากเครื่องยนต์ที่อยู่ห่างจากผมไม่ถึงมิล เอาชัดๆคือโดนตัวผมแล้ว ร้อนระอุเสียจนผมแทบจะเอนล้มไปด้านหลัง

เชี่ย! เป็นไรเปล่าวะไอ้เฟย์ที่อยู่ใกล้ผมที่สุดรีบฉุดผมขึ้นจากพื้น ไอ้ริทตามมาสำรวจตามตัวผม และประตูรถเบนซ์สีขาวที่จอดสนิทก็เปิดออก พร้อมกับรูปหล่อในชุดสูทดูดีมีฐานะและหน้าตาแม่งคุ้นๆ

ขอโทษนะครับ...เป็น...อ้าว บิลไอ้คารอล! ไอ้ผัก!

“x…..” ผมสบถเบาๆ กระแดะสบถอิ้งทำไมก็มิทราบสมองเหมือนกันครับ ไอ้คารอลมันค่อยๆเดินฝ่าฝูงไอ้ริทมาหาผม

เป็นอะไรไหมครับ ทำไมคุณเหม่อลอยจังความแหลเบอร์ล้านนี้ ใครได้มากกว่านี้ไหมครับ เปิดประมูล!

ไม่เป็นไร ขอบคุณ

แหม...เย็นชาจังเลยนะครับ ทั้งๆที่เราเป็นคู่หมั้นกันแท้ๆคารอลพูดยิ้มๆ

ห๊ะ!!” ไอ้เพื่อนสามตัวตกใจพร้อมกัน ส่วนผมนั้นคิดคำตอบไว้ในใจแล้ว

ไม่ใช่คู่หมั้นเฟ้ย แค่คนที่คาดว่าจะเป็นคู่หมั้นในอนาคต แต่ถ้าไร้ประโยชน์แม้แต่วินาทีเดียว ก็อด!!” ผมพูดอธิบายเพื่อนฝูงและไอ้คารอลด้วยเช่นกัน มันยักไหล่กวนๆให้ผมนิดหน่อย ก่อนจะหยิบแว่นดำขึ้นมาใส่ ทำแล้วดูหล่อขึ้น1% แต่ไม่ทำให้หัวใจผมกระตุกเลย กลับกัน ส้นตีนจะกระตุกไปถึงสันกรามมัน

ไปก่อนนะครับ ฮันหนีมันพูดเสียงหล่อแล้วเดินไปขึ้นรถเบนซ์ดังเดิม

ฮันหนีพ่อง ไปตามฮันกลับมาเองสิวะ ฟัคยู!!” ผมตะโกนไล่หลังมัน แม่งขึ้นรถไปแล้วไม่ได้ยินห่าอะไรหรอก ผมยักคิ้วผ่านกระจกใสๆของมันมาให้ผม แล้วก็ขับรถเลยผ่านไปเลย

ไอ้ผี! คิดว่าขับเบนซ์แล้วจะผ่านเลยกูไปได้เหรอ เดี๋ยวกูถอดรองเท้าเควี้ยงใส่รถแม่ง

เดี๋ยว! ไอ้บิล นั่นเบนซ์!!” ไอ้ริทมันห้ามผมไว้ได้ทันก่อนที่ผมจะถอดรองเท้าสำเร็จครับ ไอ้สลัดผัก! คบไม่ได้! สองหน้า! ตอแหล! อิดอก!

เบนซ์ก็เบนซ์สิวะ ไม่ใช่เฟอรารี่!”

ยังจะเถียงอีกคราวนี้ไอ้เวทมันอยู่ฝ่ายไอ้ริทครับ ผมยอมสงบสติอารมณ์ก็ได้...แม่งโว๊ย เดี๋ยวกูขับเบนซ์มาสู้ด้วยเลย รุ่นนั้นพี่เบิ้ลก็มีเถอะวะ ผมเคยเห็นครั้งนึงน่ะ

เออ ยอมก็ได้ผมพูดอย่างจำยอม แต่ใจนั้นไม่ยอมเลยเฟ้ย

มึงเหม่อเองไอ้สัด มึงผิดโว้ย อย่าโทษเบนซ์ไอ้เฟย์ก็ช่วยตอกย้ำ สรุปผมผิด เออ! ที่จริงผมก็ผิดนั่นแหล่ะ

เออ กูผิด เลิกตอกย้ำกูเถอะ กูรู้ว่ามึงโมโหหิวผมจำยอมจริงๆแล้วคราวนี้ แม่งโมโหหิวกันนี่นา เลยพาลใส่ผมด้วยอีกคน ผมรีบดันหลังพวกมันไปที่โรงอาหารทันที ก่อนที่จะฟาดหางมาที่ผมอีก

พวกเราใช้เวลากินข้าวกันรวดเร็วตามที่คาดไว้ ผมได้กลับไปนอนหอสบายใจเฉิ่ม พวกมันไปแยกย้ายกันไปทำธุระกับกลุ่มทำงานของตัวเอง ผมอยู่กับไอ้ริทเลยส่งมันไปเป็นตัวแทนผม มันก็เป็นเพื่อนที่แสนดี เห็นผมเพลียๆ

ไลน๊

J : มายัง

B : กำลังออกจากหอครับ

ผมมองนาฬิกา นี่เพิ่งจะสามโมงครึ่งเอง ออกเร็วกว่าที่คิดไว้ แต่พี่โจ๊กเกอร์เหมือนจะมาเร่งยังไงไม่รู้สิ เดินทางก็ใช้เวลาเกือบนาน ออกเลยก็ดี....

ผมเรียกแท็กซี่ไป และแอร์มันเย็นมาก ไอ้เราก็เลยเผลอหลับในแท็กซี่เสียงั้น โชคดีที่ลุงแท็กซี่ไม่ใช่ตาเฒ่าหื่นกามตัญหาแรงส์อะไรทำนองนั้น เพราะเมื่อถึงโรงพยาบาลเขาก็ปลุกผม ผมจ่ายเงินไป100บาทแบบไม่ต้องทอน แล้วเดินไปตึกพิเศษ ขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพี่โจ๊กเกอร์ทันที

ก๊อก ๆ ๆ

ผมเข้าไปนะ...เห้ย!”

ตุ๊บ!!

หมอนใบโตกระแทกเข้าที่หน้าผมอย่างจัง ด้วยฝีมือคนไข้เก๊บนเตียงนั่น เป็นแค่หมอนนิ่มๆน่านอนแท้ๆ แต่ทำไมผมถึงเจ็บไปถึงสันจมูกได้ละเนี่ย

โอ๊ย...เจ็บเป็น..เห้ย!!!”

ปึ่ก!!!!

โอ๊ยยยยคราวนี่ของจริง4Dเลยครับ โทรศัพท์พี่โจ๊กเกอร์เครื่องบิ้กๆลอยมากระแทกหน้าผากผมแบบเฉี่ยวๆแต่เจ็บเสมือนโดนกลางหัวสะเทือนไปยังสมองสั่นคลอนไปทั่วลำไส้!

ผมนั่งยองๆแล้วเอามือกุมหน้าผากไว้ น้ำตาเล็ดออกมาทางหางตา ผมใช้แรงกดที่หน้าผากแรงๆ กดปกปิดความเจ็บอ่ะครับ

มานี่คนเสียงเข้มสั่งอยู่บนเตียง ผมเงยหน้ามองพี่โจ๊กเกอร์อย่างแค้นๆ ก่อนจะลุกข้นยืนโดยที่ไม่ลืมเก็บโทรศัพท์เจ้าปัญหานี่มาด้วย

ทำบ้าอะไรครับพี่ ไม่โยนมากลางหัวผมเลยอ่ะผมโวยวายใส่ พี่โจ๊กเกอร์มองผมนิ่งๆเสมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรอีกตามเคย

งั้นเดี๋ยวกูโยนใหม่

เดี๋ยวผมก็ได้ความจำเสื่อมแม้กระทั่งเรื่องเพศตัวเองหรอกครับ

อืมตอบแค่เนี๊ยะ!

แล้วพี่โยนใส่ผมทำไมเนี่ย ผมเจ็บนะครับ.....อะไรอ่ะ...

แหม่ะ..

อะไรมันหยดใส่ตาวะ...

ผมเงยหน้ามองเพดาน ก็ไม่มีน้ำหยดนะ ผมกระพริบตารัวๆ ปรากฏว่าน้ำที่หยุดใส่ตา มันไหลลงทับขนตา เคลื่อนลงไปยังด้านข้างทางแก้มของผม และไหลลงไปถึงคาง ผมรู้สึกเสียวๆ จึงลองยกมือขึ้นแตะมันดู...

ว้อท....เดอะ.......ท่ากูสบถคำนี้ออกไป ปากกูแตกตามแน่นอน เลือดใช่ไหม...เนี่ยผมถึงกับพูดไม่ออก ไม่มีแรงแม้แต่จะโวยวาย

เออ

เลือดไหลเลยหรอครับ

เออสิ กูไม่คิดว่าจะไหลคำตอบพี่แกน่าตบให้หูหลุดมากครับ และถ้าพี่แกหูหลุด คนที่คอหลุดต่อคือผมเอง

ครับ.....ผมเงิ่บแดก ไปต่อไม่ถูก ผมวางโทรศัพท์พี่โจ๊กเกอร์ลงที่บนเตียง แล้วเดินไปที่ห้องครัว ลิ้นชักมันมีกล่องปฐมพยาบาลอยู่ แล้วผมก็หยิบกล่องนั่นหายไปในห้องน้ำเสียเลย

ทำแผลไงทำแผล! กูมึนหัวแล้วด้วย สมองยิ่งไม่มี ยังจะกระทบกระทั่งมันอีก พี่แกก็ด่าผมโง่ๆๆอยู่ตลอด ยังอยากให้โง่ไปกว่านี้อีกเรอะ

ปัง!

ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกอย่างรุนแรงและเถื่อนดิบมาก ผมกำลังจะล้างน้ำเปล่าที่หน้าปากอยู่พอดี

ตกใจหมดเลย...รุนแรงจังเลยครับผมมองพี่โจ๊กเกอร์ผ่านกระจก พี่โจ๊กเกอร์เองก็มองผมผ่านกระจกเช่นกัน ใบหน้าหล่อมองผมนิ่งๆ แววตาสีเข้มฉายแววรู้สึกผิดเล็กน้อย แค่นี้ก็ทำให้ผมยิ้มออกมาเล็กน้อย

ขอโทษเสียงเข้มแต่ทว่าอ่อนโยนนั่นทำให้ผมใจอ่อนยวบยาบได้อย่างง่ายดายเลย

พี่โจ๊กเกอร์เดินเข้ามาสวมกอดผมจากด้านหลัง มือหยาบรองน้ำจากก๊อกน้ำแล้วเอามาลูบที่หน้าผากผมอย่างแผ่วเบา เมื่อไร้คราบเลือดแล้ว ริมฝีปากหนาก็เคลื่อนเข้ามาชิดหน้าผากผม จรดมันลงอย่างอ่อนโยน

โทษคำขอโทษที่อ่อนโยนเมื่อสักครู่แปรเปลี่ยนเป็นคำขอโทษฉบับกวนส้นตีนเหมือนเดิม ซึ้งได้ไม่นานหรอกเนี่ย

ครับๆ แล้วนี่อารมณ์แปรปรวนมาจากไหนล่ะครับ

วันนี้กูอยากดื่มผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จะดื่ม?

พี่ออกจากโรงพยาบาลไม่ได้นะ อีกอย่าง ยังไม่หายดีแบบนี้ อย่าเพิ่งดื่มเลยครับ

อีกวันสองวันกูก็จะออกได้อยู่แล้ว มึงก็บอกไอ้พี่บีให้กูหน่อย

พี่เป็นเด็ก2ขวบที่งอแงจะเล่นบาร์บี้หรอครับ =_=”

มึงเคยเซ็งแล้วขาก็เดินไปร้านเหล้าเองไหม กูเป็นแบบนั้นขอบคุณสำหรับการอธิบายที่กูไม่เข้าใจ

เหอะ อย่าหวังเลยว่าผมจะให้พี่ไป!

นะครับ

จุ๊บปาก

....

........

อื้ม

ขอ how to เอาชนะพี่โจ๊กเกอร์โหมดนี้หน่อยครับ!!! ด่วน!


(ต่อ)


และคำตอบที่ได้กลับมาคือ ไม่มีวิธีใดจะเอาชนะพี่แกโหมดนี้ได้หรอกครับ มีแต่ต้องถวายตัว...เอ้ย! ตามใจ!

และแล้วผมก็มาเยือนร้านนั่งชิวสักที่อ่ะ ไม่เคยมาหรอกครับ แต่มันสวยดี ที่อึ้งกว่านั้นคือการได้เจอเพื่อนเก่า...หรือคู่ปรับเก่า หรืออะไรดีล่ะ มันทำตัวลำบากเมื่อต้องมานั่งโต๊ะร่วมกับ

เอ่อ...ปังอยากทานอะไรหรือเปล่า

นะ นั่นสินะ กินอะไรไหมพี่คิสนั่นแหล่ะครับท่านผู้ชม อะไรคือการมานั่งโต๊ะเดียวกันกับปังและพี่คิส แบบจองล่วงหน้าไว้แล้ว ผมกระพริบตาถี่ๆอย่างมึนงงก่งก๊งอย่างรุนแรง หันไปมองคนข้างๆที่หน้าตายพร้อมกับกระดกเหล้าเข้าปากอย่างคล่องคอ เมื่อเจ้าตัวรู้สึกว่าผมมองอยู่ พี่โจ๊กเกอร์ก็วางแก้วลงแล้วหันมามองผมแทน

อะไร?”

ก็...พี่ไม่เห็นบอกอะไรผมเลยนี่ผมกระซิบพี่โจ๊กเกอร์ ถึงจะว่ากระซิบก็เถอะ ที่นี่ค่อนข้างเสียงดัง มันก็ต้องตะเบ็งเสียงแข็งกับนักร้องบ้างแหล่ะ

ทำไมกูต้องบอก

ช่างเถอะครับ=___=” ผมเลือกที่จะปล่อยมันผ่านไป พี่แกจะมาทำอะไรก็แล้วแต่สุดที่สมองฉลาดๆนั่นจะคิดได้เถอะครับ ไอ้เรามันคนไอคิวธรรมดา

กูจะมาคุยกับไอ้คิสพี่โจ๊กเกอร์ก้มลงมากระซิบบอกผม ก่อนจะยกแก้วกระดกอีกที

ไปนั่งคุยร้านเค้กอะไรทำนองนี้ไม่ได้หรอครับผมอยากกินเค้กด้วยอ่ะที่จริง

ภาพลักษณ์กูจะให้นั่งแดกเค้กรึไง มึงจะแดกเค้กฟรุ้งฟริ้งกัน4คนหรอโถ พ่อคุณ ภาพลักษณ์พี่ก็ไม่ได้นักเลงอะไรขนาดนั้นไหมครับ

คิดมากไปแล้วพี่ผมจะพูดสิ่งที่คิดทุกเรื่องไม่ได้ครับ เดี๋ยวไม่มีชีวิตรอดไปกินเค้ก

 กระซิบอะไรกันว้าพี่คิสที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยปากแซวซะงั้น ท่าทางเขายังดูเป็นกันเองเหมือนเดิม

เสือกรายนี้ก็ปากร้ายเหมือนเดิมเถอะ พัฒนาบ้างไหมพี่โจ๊กเกอร์กู!

วอนตีนซะแล้วไอ้โจ๊กเกอร์ กูอุตส่าห์ออกมาหามึง!” พี่คิสเริ่มยั๊วะครับ แต่ทางนี้ยังคงนิ่งเช่นเดิม

กูเมาตอแหล!!! กูตอบโต้ในใจได้ แต่กูพูดไม่ได้ T^T

ถ้ามึงเมากูก็ตีหลังกาขับรถกลับแล้ว

จริงหรอพี่5555 ผมอยากเห็นอ่าปังเริ่มผ่อนคลายมากขึ้นแล้ว เหล้าในแก้วปังเหมือนจะลดลงบ้าง ปังยังได้กิน ผมนี่สิ น้ำส้มแฟนต้า

ปังครับ ถ้าพี่เมา เราก็กลับไม่ได้นะครับพี่คิสหันไปดุปังแบบน่ารักๆ บางทีผมก็อยากโดนดุมุ้งมิ้งแบบนี้บ้าง แค่คิดก็.....ทำไมมันแหยงมากกว่าฟินล่ะครับเนี่ย

ผมก็ขับรถพี่กลับ ทิ้งพี่ไว้งายยยยย~ คิคิแล้วสองคนนั้นก็เถียงกันไปมา น่ารักน่าเอ็นดู ทำไมมันแลปัญญาอ่อน -_-

เปล่า! กูเปล่าอิจฉา! ความรักกูดี๊ดีอยู่แล้ว!

มองขนาดนี้ บอกกูมาเลยเถอะว่าอยากให้ใจดีด้วยพี่โจ๊กเกอร์ก็ยังอ่านความคิดผมออกเสมอ

พี่จะทำให้ไหมล่ะ

มึงก็รู้จักกูดีพี่โจ๊กเกอร์บอกนิ่งๆ นัยน์ตาสีเข้มเหล่มองผมนิดหน่อยพร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มเล็กน้อยนั่น ทำให้ใบหน้าคมคายของเขาดูหล่อขึ้นไปอีกภายใต้แสงไฟอันน้อยนิดนี่

อยาก...รู้จัก...มากกว่านี้...จัง

อยากรู้จักมากกว่านี...มากขึ้นไปอีก...

เราอยากรู้ ว่าเรียวปากได้รูปที่เอาแต่พูดจาเสียดแทงใจคนนี่ จะพูดคำว่ารักเราเมื่อไหร่ แล้วจะพูดอีกเมื่อไหร่ จะพูดตลอดไปไหม...

เราอยากรู้ว่านัยน์ตาสีเข้มที่สะกดดวงตาของใครต่อใครให้มองนั้น จะมองทะลุทะลวงใจเราไปได้ถึงไหน

เราอยากรู้ว่าใจที่แข็งดั่งหินผาของคนๆนี้...จะอ่อนช้อยลงเมื่อไหร่ คนที่ทำให้เขาอ่อนลงนั้นคือเราใช่หรือไม่

เราอยากรู้เรื่องราวของเขามากขึ้น...มากกว่านี้

มาก...

เห้ยเสียงทุ้มต่ำของพี่โจ๊กเกอร์แทรกเข้ามาในโสตประสาทรับเสียงของผมทำให้ผมาะดุ้งเบาๆ

อะ..อ้าว

มึงจะปล้ำกูตรงนี้หรือไงพี่โจ๊กเกอร์ถามพลางขมวดคิ้วแน่น ผมเพิ่งสังเกตท่าทางของตัวเอง มือสองข้างของผมกำลังประคองใบหน้าพี่โจ๊กเกอร์ไว้ ตัวผมเองก็โน้มเข้าใกล้พี่โจ๊กเกอร์มากเสียจนจะจูบกันอยู่แล้ว

เย้ย!” ผมรีบผละออกทันที

ฮั่นน่อวววว ระหว่างที่เราไม่ได้ติดต่อกัน เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ยเสียงแซวจากฝั่งตรงข้ามดังมาแต่ไกลพร้อมกับสายตาล้อเลียนนั่น พี่โจ๊กเกอร์ได้แต่โมโหร้ายกลบเกลื่อน ส่วนผมขอกระดกแฟนต้าเข้ากระเพาะหน่อยเถอะ กูอาย!

เห้ย มึงเลิกเหี้ยแล้วหรอวะไอ้โจ๊กเกอร์พี่คิสถาม

เหอะทางนี้ก็ไม่ตอบอะไรเลย ผมตอบให้ก็ได้ครับ ระดับความชั่วร้ายยังเท่าเดิม ที่เพิ่มเติมคือภูมิต้านทานของผมเองแหล่ะครับพี่คิส ถามผมสิครับ ถาม!

มึงไม่ตอบหรอกกูรู้ กูถามน้องบิลดีกว่า

ห๊ะ

น้องบิลครับ มันเปลี่ยนไปไหมครับ น้องเอามันอยู่หมัดได้ไง

เอ่อ....สายตาพิฆาตรที่จ้องมองกูอยู่...เอาแล้วกู ไม่น่าเล้ยไอ้บิล อยู่นิ่งๆก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ

ไม่ต้องไปสนใจมัน อยากพูดอะไรพูดเลย!” พี่ไม่ได้เป็นกูนี่วะครับ!

ก็..ดีครับผมตัดสินใจตอบกว้างๆ กว้างเท่าแปซิฟิกเลยคราวนี้ อันเชิญพี่คิสไปไตร่ตรองเอาเองแล้วกัน

เวร! กลัวผัวอีกชักคันตีนตะหงิดๆแล้วสิ =_=

พี่คิส อย่าแกล้งบิลมากสิครับ เขาไม่ค่อยสู้คนนะครับเปล่า..กูก็สู้นะ เผื่อมึงไม่รู้นะปัง

พอ หยุดไร้สาระได้แล้ว ไอ้คิสมึงมากับกูพี่โจ๊กเกอร์วางแก้วลงแล้วลุกขึ้นออกไปนอกร้าน พี่คิสก็ลูบหัวปังทีนึง ก่อนจะเดินตามพี่โจ๊กเกอร์ออกไป ผมมองตามทั้งคู่ไปจนลับตา แล้วก็ค่อยๆหันมามองคนตรงข้ามอย่างกล้าๆกลัวๆ

ผม..ไม่ค่อยอยากอยู่สองต่อสองกับปังเท่าไหร่เลย หน้ายังมองไม่ค่อยจะติด

ไง...สบายดีไหมปังเป็นฝ่ายทักผมก่อนครับ

อ่า สบายดี ปังล่ะ

อื้ม แฮปปี้สุดๆ^^”

อ่อ ดีใจด้วย

ตึงสัด...

แล้วบิล มีปัญหาอะไรไหมช่วงนี้

ห๊ะ ไม่มีนะ

หรอ เห็นพี่คิสบอกว่าพี่โจ๊กเกอร์วานให้ช่วยน่ะ เราก็เลยนึกว่าพวกบิลมีปัญหาอะไรพอปังพูดดีๆด้วยแล้วรู้สึกตัวเองมันเลวแบบทวีคูณ ผมกับปังเคยพูดกูมึงกันหรือเปล่าก็จำไม่ได้ ที่จริงมันไม่น่าจำสักนิด เรื่องเก่าๆพวกนั้น

ไม่รู้เหมือนกัน พี่โจ๊กเกอร์ไม่ค่อยบอกอะไรผมตอบตามตรง ที่จริงปังจะเป็นคนพูดมากกว่านี้เยอะเลย ส่วนผมก็เงียบแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้ว

อ๋อ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เสมอนะประโยคนางเอกสุดๆ นี่ผมมีอคติอะไรกับปังเนี่ย ทำไมผมต้องขัดเขาในใจเกือบจะทุกเรื่อง

อื้ม ขอบใจผมยิ้มตอบปังเล็กน้อย ไม่มีอะไรจะพูดทั้งนั้น ผมกับปังนั่งโง่ๆเงียบๆกันสองคน จนพี่โจ๊กเกอร์กับพี่คิสกลับมาที่โต๊ะ พี่คิสขอตัวกลับไปก่อน เพราะบอกว่าหนีธุระมาเจอ แต่ต้องกลับแล้ว

แล้วเราจะเอายังไงครับ?”

กลับ

“…”

กูอยากใช้เวลาที่เหลือร่วมกับมึง

เวลา...ที่เหลือ?” ผมพูดทวนคำของพี่โจ๊กเกอร์ แต่สิ่งที่พี่แกทำตอบมาคือ

ลูบหัว...

แล้วยิ้ม....

แต่ผม ไม่ยิ้มด้วยเลยสักนิด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

241 ความคิดเห็น

  1. #208 MATTANA10123 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 10:13
    เวลาที่เหลือ?
    #208
    0
  2. #205 Greenpim (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 00:36
    โอ๊ยยยยยย ตายยยยค่าาาาาาตายอย่างสงบ ฟินนนนนน โจ๊กเกอร์น่ารักขึ้นทุกวัน อร้ายยยยยยยยย.
    #205
    0