[Fic Diabolik lovers] Bloody Sakura ซากุระสีเลือด [END]

ตอนที่ 25 : กลิ่นเลือดครั้งที่ 23 : ซากุระเจ็บปวด [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 951
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    31 ต.ค. 59

สายลมผู้งดงาม...

จงเจ็บปวดให้มากกว่าเดิม...

 

            ทั้งกลิ่นเลือด...

 

            ทั้งความเจ็บปวด...

 

            ทั้งรสสัมผัส...

 

            ทุกๆอย่างในตอนนั้นฉันยังคงจดจำมันได้ดีจนถึงตอนนี้ ภาพของยูชินะที่ถูกฉันใช้พลังจนกระอักเลือดออกมายังคงติดอยู่ในความทรงจำ ฉันมองเห็นตัวเองเหยียดยิ้มหยันใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของพี่สาวแสนร้ายกาจ กลิ่นคาวอันหอมหวานทำให้บรรดาพี่ๆที่เหลือไม่กล้าเข้ามาช่วยยัยนั่น และก่อนที่ฉันจะพลั้งมือฆ่าพี่สายแท้ๆของตัวเองไป

 

            ท่านพ่อก็มาห้ามไว้ ไม้เท้าของท่านมีพลังพิเศษที่ควบคุมพลังของฉันได้ แม้ว่าในตอนนั้นจะทำให้ท่านถึงหอบเลยก็ตาม ความเกลียดชังไม่ได้ทำให้ฉันก้าวร้าว กลับกับมันทำให้ฉันสงบและเก็บกดมากขึ้นส่งผลมาจนถึงทุกวันนี้

 

            เป็นช่วงเวลาที่ยาวนานจนเอาเวลาของมนุษย์มาเทียบไม่ได้

 

            ฉันถูกขังอยู่ในคุกใต้ดิน ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยสักนิด แม้แต่ข้าวกับน้ำยังถูกเอามาให้กินแบบทิ้งขว้าง ไม่มีใครมาเหลียวแลฉันและฉันก็ไม่เคยคุกเข่าขอร้องความเห็นใจจากใคร ฉันยังคงยึดถือในศักดิ์ศรี และความหยิ่งทระนงของตัวเอง

 

            แม้จะไม่เหลือที่พึงทางใจ...

 

            แต่ในเมื่อโชคชะตายังไม่ได้กำหนดให้ฉันตาย ฉันก็จะไม่ก้มหัวให้ใครเช่นกัน ฉันจะทำให้พวกเขาเห็นว่าการที่พรากทุกอย่างไปจากฉันคือเรื่องที่ผิดพลาดมหันต์ พวกเขาจะเสียใจที่ทำลายของรักของฉัน ที่สำคัญไปกว่านั้น...

 

            เขาจะต้องชดใช้ให้กับความเจ็บปวดที่ฉันได้รับ !

 

            อยากจะขังหรือทำร้ายร่างกายของฉันยังไงก็ทำไป

 

          ยูเซะสึ...!’

          ‘แต่ถ้าถึงตาฉันเมื่อไหร่ อย่ามาร้องขอความเห็นใจจากฉันก็แล้วกัน เพราะฉันจะไม่ปราณีให้กับพวกจิตใจต่ำทรามทำร้ายคนในครอบครัว

 

กึก !

 

            “อะ...อือ ฉันครางอืออึงออกมาเมื่อความฝันสลายตัวไปกลายเป็นความจริงที่แทรกเข้ามาแทน สิ่งแรกที่ฉันเห็นในตอนที่ลืมตาขึ้นมาคือเพดานคุ้นตาของห้องนอนฉันในคฤหาสน์ซาคามากิ แม้ว่าตอนแรกภาพมันจะเลือนรางมากก็ตาม แต่ผ่านไปสักพักทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทาง

 

            ฉันยังคงได้กลิ่นของพวกเขาลอยวนอยู่ใกล้ตัว

 

            ยังคงรับรู้ได้ถึงเสียงของพวกเขาที่ลอยแว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง

 

            ยังได้กลิ่นคาวเลือดของตัวเอง และเสียงแตกหักภายในร่างกาย ทั้งๆที่ตอนนี้ฉันไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดหรือว่าร้าวรานตรงไหน ฉันยังคงหายใจปกติ ยังคงมีชีวิตไม่ได้ตายจากโลกใบนี้ไป

 

            ดูเหมือนว่าการตายจะยังไม่เปิดทางให้ฉันสินะ...

 

            ฟื้นแล้วเหรอยูสึจัง

 

            “ยุย...เหรอ ?เสียงหวานใสที่ดังขึ้นทำให้ฉันค่อยๆเลื่อนสายตาไปมองยุยที่นั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าที่ซีดขาวระบายยิ้มดีใจออกมาอย่างโล่งอก ฉันเห็นความกังวลและความห่วงใยในดวงตาสีสวยนั้น ดวงตาที่สะท้อนภาพของฉันออกมา

 

            และยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะเอ่ยปากคุยกับฉัน...

 

            พวกเขาทั้ง 6 ก็ปรากฏตัวขึ้นมา

 

            ดูเหมือนจะยังมีชีวิตอยู่สินะ

 

ค่อยยังชั่วที่ยังมีชีวิตอยู่นะครับ

 

            “นึกว่าจะตายซะแล้วซินจัง

 

            “ร้าวไปทั้งตัวซะขนาดนั้น เล่นเอาแทบแย่

 

            “อย่าทำให้ตกใจแบบนี้อีกนะครับ เป็นแค่เหยื่อไม่มีสิทธิ์ทำร้ายตัวเอง

 

            “ยัยบ้า...บรรดาคำพูดของพวกเขาแทบจะไม่ซึมเข้ามาในจิตใจของฉันเลย ณ ตอนนี้ฉันยังคงรู้สึกถึงความตาย กลิ่นอายความเจ็บปวดยังคบตลบอบอวลไปทั่วตัวของฉัน น่าแปลก ทั้งๆที่โดนเล่นงานขนาดนั้น ฉันควรจะตายไปแล้วด้วยซ้ำ เพราะถึงจะเก่งกาจแค่ไหน ถ้าถูกทำร้ายจากภายใน ยังไงมันก็ต้องตายอยู่ดี ร่างของฉันถูกยุยพยุงให้ขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงสบตากับทั้งหกคู่ที่ไม่ยอมละสายตาไปจากฉัน

 

            ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ฉันถึงรู้สึกว่าในแววตาของพวกเขามีความสั่นไหวเล็กๆแฝงอยู่

 

            พวกเขาคงไม่ได้เป็นห่วงฉันหรอก ใช่ไหม ?

 

            ไหวหรือเปล่ายูสึจัง อยากพักหรือว่าอยากทานอะไรไหม ?

 

            “ไม่เป็นไรยุยจัง

 

            “…”

 

            “ไม่เป็นไร... เสียงของฉันมันแผ่วมาก ก่อนที่ฉันจะไล่สายตาไปที่แขนของตัวเอง มันมีผ้าพันแผลพันเอาไว้เช่นเดียวกับขาของฉัน ความขาวสะอาดของผ้าพันแผลไม่อาจบดบังความจริงที่ฉันต้องรู้ได้ วินาทีนั้นฉันเอื้อมไปดึงผ้าพันแผล ใช้สายลมเพียงนิดเดียวในการปลดพันธนาการ

 

            และเมื่อผ้าพันแผลหลุดออกจากร่าง ฉันก็สัมผัสได้ถึงความจริงแสนโหดร้าย

 

            ร่างกายของฉันเกิดรอยร้าวมากมายไม่ต่างจากแก้วที่ถูกประกอบใหม่จากเศษกระจกที่แตกสลาย ฉันไล้มือไปตามความร้าวรานนั้น มองมันอย่างปวดใจ พลังของฉันไม่สามารถรักษามันได้ มันคงเป็นชะตากรรมที่ฉันต้องแบกรับเอาไว้

 

            ฉันชันเข่าตัวเองขึ้นมา กอดตัวเองไว้ท่ามกลางสายตาของพวกเขาพลางพูดออกไปให้พวกเขาได้ฟังด้วยน้ำเสียงที่มัน...

 

            สั่นเครือ

 

            ฉันไม่มีอะไร...ไม่มีอะไรอีกต่อไปแล้ว

 

            ยูสึจัง...

 

            “ออกไป

 

            “…”

 

            “ออกไปให้หมดฉันว่าเสียงแผ่วฝังหน้าลงกับเข่าขาวของตัวเอง ตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียวเพราะรู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกอก น้ำตามันจะไหลออกมาและฉันไม่อยากให้ใครมาเห็นฉันตอนที่กำลังร้องไห้ทั้งนั้น ความอ่อนแอแบบนั้นมีแค่ฉันคนเดียวที่รับรู้ดีกว่า

 

            อย่าให้ใครเห็นแล้วเอามันมาต่อว่าฉันเลย

 

            ตอนนี้ไม่ใช่แค่ร่างกายฉันหรอกที่บอบช้ำน่ะ...

 

            หัวใจของฉันก็ด้วยเช่นกัน

 

            ถ้าออกไปแล้วเธอเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไงอีกล่ะ ?

 

กึก !

 

            “พวกฉันไม่ได้อยากให้ใครมาตายที่นี่หรอกนะ !” เสียงตวาดของอายาโตะมาพร้อมกับการดึงข้อมือฉันขึ้นมา นัยน์ตาสีมรกตตวัดก้าวสบกับนัยน์ตาของฉันที่มันเลื่อนลอยสิ้นดี มือหนาบีบข้อมือฉันเบาๆถึงกระนั้นเขาก็คงรับรู้ว่าตอนนี้ตัวของฉันมันสั่นแค่ไหน

 

            ได้โปรดอย่าทำร้าย...อย่าทำให้ร่างกายฉันบอบช้ำไปมากกว่านี้

 

            พอเถอะอายาโตะ เราควรปล่อยให้เธออยู่คนเดียว

 

            “นั้นสินะ แล้วก็เบาๆกับซินจังหน่อยสิอายาโตะคุง ตอนนี้เธอไม่ได้ทนแรงแบบก่อนหน้านี้หรอกนะถึงใบหน้าของไรโตะจะเปื้อนรอยยิ้มตามแบบฉบับ ทว่านัยน์ตากลับไม่ได้ยิ้มไปด้วย เขาเดินมาดึงมืออายาโตะออกจากข้อมือของฉัน มันไม่ได้เจ็บอะไรมาก

 

            แต่สภาพที่บอบบางทำให้รอยร้าวมัน...

 

กึก !

 

            “หะ...ฉันใช้มืออีกข้างจับข้อมือข้างนั้นเอาไว้เมื่อเศษร่างกายเกิดรอยร้าวแล้วแตกลงมาเป็นชิ้นเล็กๆ วินาทีนั้นทุกคนต่างเบิกตากว้างตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ถ้าปล่อยไว้แบบนี้คงมีแต่ตายกับตาย ให้ฉันอยู่คนเดียว ออกไปให้หมด

 

            “ยูสึจัง แต่ว่า...!”

 

            “ขอร้อง...ออกไปสักทีคำขอร้องที่สั่นเครือทำให้พวกเขายอมละถอยทยอยออกไปจากห้องจนเหลือฉันเพียงคนเดียวในห้องแห่งนี้ มันทำให้ฉันยอมปล่อยน้ำตาแสนไร้ค่าสิ้นดีไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง หยดลงบนร่างกายที่พุพัง ทำให้รอบกายเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา

 

            นานแล้วที่ฉันไม่ได้ร้องไห้ นานแล้วที่ไม่ได้สัมผัสถึงหยาดเฝื่อนจากดวงตา

 

            นานแล้วที่ฉันไม่ได้แสดงความอ่อนแอออกมา

 

            นานแล้วที่ฉันไม่ได้ถอดหน้ากากแห่งการเสแสร้งลง...

 

            ฮึก...ทำไม...ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะฉันกอดร่างกายตัวเองฝังหน้าลงกับเข่าปล่อยให้หยดน้ำตาไหลลงมาซ้ำๆ รินไปตามเรียวขาขาวที่มีรอยร้าวเต็มไปหมด สภาพร่างกายที่น่ารังเกียจนี่ควรจะแตกให้ตายๆไปซะ

 

            แต่มันก็ไม่ยอมเป็นแบบนั้น มันยังคงอยู่ทรมานเป็นสัญลักษณ์ถึงความเจ็บปวดอันเป็นนิรันดร์ในชีวิตของฉัน...

 

            ตอกย้ำว่าตราบใดที่อ่อนแอก็ต้องสูญเสียจนกว่าจะไม่เหลืออะไร

 

            แล้วตอนนี้ฉันมีอะไร ?

 

            มีแค่เศษใจเท่านั้นเอง...

 

 

            ทั้งหกคนรวมถึงยุยนั่งเงียบอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ เฝ้ารออาการของยัยแม่มดที่ไล่พวกเขาออกมา ต่างคนต่างรู้ดีว่าไม่สามารถช่วยอะไรอีกฝ่ายได้ เพราะงั้นถึงได้เป็นห่วงกันขนาดนี้ หนำซ้ำต่อให้ช่วยได้ ยูสึก็คงไม่รับความช่วยเหลือของพวกเขาหรอก

 

            ต่อต้านและปิดกั้นตัวเองซะขนาดนั้น ใครกันที่จะเข้าไปในกำแพงที่เธอสร้างได้กัน...

 

            จะทำยังไงดีคะ ถ้าปล่อยยูสึจังไว้แบบนั้น เธออาจจะ...

 

            “พูดเหมือนเราไม่พยายาม ก็เห็นอยู่ว่ายัยนั่นไม่เปิดใจให้เราอายาโตะเถียงทันควันสะบัดหน้าไปทางอื่นอย่างไม่ชอบใจ จะไปทำอะไรได้ถ้ายัยนั่นยังเอาแต่ขังตัวเองเอาไว้แบบนั้น ทิฐิสูงจนน่ารำคาญ

 

            “ที่เป็นแบบนั้นก็คงเพราะ...เจ็บปวดมามากสินะ

 

            “หา ?

 

            “คนเราถ้าถูกทำร้ายจิตใจมากๆจะเติบโตขึ้นมาด้วยความเย็นชา ยัยนั่นเองก็คงเป็นแบบนั้นคำพูดของชูทำให้ทุกคนในห้องขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ มีเพียงแค่เรย์จิเท่านั้นที่เข้าใจเพราะตัวเองก็รู้จักยูสึมาก่อนหน้านี้เหมือนกัน พวกเขาทั้งสองคนก็รู้เรื่องเหตุการณ์นั้น

 

            เหตุการณ์ที่ทำให้ยูสึกลายเป็นแบบนี้...

 

            บางทีหัวใจยัยนั่นอาจจะไม่ได้ปิดกั้น

 

            “…”

 

            “แต่แค่ไม่เหลือให้เปิดใจรับใครอีกก็เป็นได้เพราะมันคงโดนทำลายไปหมดแล้ว...ต่างคนต่างมองหน้ากันเหมือนคิดหาหนทาง แม้จะเป็นคำพูดที่ไม่ได้ขยายความ ถึงอย่างนั้นก็รับรู้ความเจ็บปวดของยูสึได้เป็นอย่างดี อีกอย่างพวกเขาเองก็เข้าใจดีว่าการเติบโตขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดมันเป็นยังไง

 

            ถ้าเทียบกันแล้วชีวิตของพวกเขาก็ไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่

 

            เพียงแค่เธอไม่ใช่คนที่เลือกความตายให้แม่ของตัวเอง ที่สำคัญเธอได้รับความรักจากแม่ที่ออกมาจากใจไม่ได้ถูกเลี้ยงให้เพื่อแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันในครอบครัว

 

เพราะแบบนี้ล่ะมั้งยูสึถึงเจ็บปวดตอนที่เสียของรักไป

 

การที่เราได้มีของรักไว้ในมือ มันเลยเจ็บกว่าตอนที่เราไม่มีอะไรเลย...

 

            ถ้าเลือกได้ก็คงไม่อยากรับมันมาตั้งแต่สินะ...ยูสึ

 

            ถ้าไม่รับมาตั้งแต่แรกก็คงไม่ต้องเจ็บปวดแบบที่เป็นอยู่สินะ...

 

LOADING 100 PER

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

ดูเหมือนจะทำให้ปวดใจไปนานเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย ฮา

เป็นไงกันบ้างคะ เสียไตกันไปกี่ข้างแล้วกับความเจ็บปวดของยูสึ55555

นี่เขียนเองยังรู้สึกทรมานเอง เอาเป็นว่ามันช่วยกันให้กำลังยูสึเนอะ

เอลใกล้จะเปิดเทอมแล้ว คงอัพช้ากว่าเดิมนะคะ ยังไงก็ฝากรอด้วยน้า

ใครอยากอ่านเม้นรายงานตัวไว้แล้วเราจะล่องลอยไปไม่นานเกินรอ

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1 คน 1 เม้น = 1,000,000กำลังใจเลยน้า เพราะงั้นมาผลักดันอิเอลหน่อยเร็ววว

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

653 ความคิดเห็น

  1. #642 elpanpon (@elpanpon) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 21:23
    โอ๊ย น้อง กอดนะ ฮือออ หน่วง
    #642
    0
  2. วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 20:34

    งีก แง~

    #621
    0
  3. #507 NgaemNoi (@NgaemNoi) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 06:55
    สงสารอะ ;^;
    #507
    1
  4. #338 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 07:26
    สงสารมากค่าาา
    #338
    1
  5. #337 Ai Phantom (@kanashima) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 22:02
    สงสาร TT
    #337
    1
  6. #336 coffeeicecream (@minjang02) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 21:21
    ชูค่ะเขาไปปลอบหน่อยสิถึงอยากอยู่คนเดียวแค่ไหนบอกไปแบบนั้นแต่ใจลึกๆก็ต้องการคนที่เข้าใจมาปลอบนะค่ะโฮ~(T^ T )~//เอลจางสู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #336
    0
  7. #335 Berriest (@Berriest) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 19:21
    หน่วงใจTT
    #335
    1
  8. #334 ✿--Mr.UL--✿ (@ying21346) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 16:16
    หนักหน่วง...T^T
    #334
    1
  9. #333 Thip2232 (@Thip2232) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 15:00
    คานาโตะคุง ไม่มีบทเลยแฮะ
    ไรท์มาต่อเร็วๆน้าาาาาา รออยุ ????
    #333
    1
  10. #332 CHRONA (@Yoosang) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 13:34
    รู้สึกถึงความไร้บทของคานาโตะมาตั้งแต่เริ่ม แต่เราก็ไม่อวยนายหรอกนะ นายน่ากลัวแบบแปลกๆ ฮ่าๆ
    #332
    1
  11. #329 coffeeicecream (@minjang02) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 16:43
    ไม่ใช่หรอกยูสึจัง ยูสึจังยังคงมีทั้งหกคนอยุ่นะไหนจะมุคามิบบาๆๆอีก รอยแตกก็เซกซี่ได้นะค่ะ---//สู้ๆๆเอลจางง
    #329
    1
  12. #328 Kurorushi Yuki (@Yukina01) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 21:45
    ซากุระบวกเพิ่ม50%จงมา เพี้ยง!!!(?)//หลบเท้าแปบ
    #328
    1
  13. #327 ✰--Mr.UL--✰ (@ying21346) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 19:58
    โอ๋ๆ มันต้องมีทางแก้สิ อย่าร้องให้นะ T^T

    เอลซัง เราจะไม่กดดันนะ จริงจริ๊ง *-*
    #327
    1
  14. #326 Thip2232 (@Thip2232) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 18:35
    รออีก50%ค่ะไรท์
    ปล.1ค้างเลย
    ปล.2 มาต่อเร็วๆน้าาาาาาไรท์ ????????????
    #326
    1
  15. #325 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 17:55
    รออีก50%ค่าาาา
    #325
    1
  16. #324 Ai Phantom (@kanashima) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 12:08
    สงสารรรรรรร รายงานตัวค่าาาา รีบมาน้าาา จิรอออ><
    #324
    1
  17. #323 LuCinENa (@nanamisora) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 15:55
    มารายงานตัวค่ะ อัพไวๆนะค่ะ
    #323
    1
  18. #322 Kurorushi Yuki (@Yukina01) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 15:08
    รายงานตัวงับ อัพไวๆนะ~
    #322
    1
  19. #321 Thip2232 (@Thip2232) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 14:57
    มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ รออยุ
    #321
    1
  20. #320 sanglert (@sanglert) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 14:40
    รอค้าาาาา
    #320
    1
  21. #319 LuCinENa (@nanamisora) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 12:37
    รออยู่นะค่ะ อารมณ์ค้างมากค่ะ
    #319
    1
  22. #316 coffeeicecream (@minjang02) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 08:37
    แอลจาง~ มันจะยังไงค่ะเนี่ย ไม่เป็นไรนะยูสีจังคนเราใช่ว่าอ่อนแอไม่ได้แต่ถ้าอยู่กับซาคามากิยิ่งดิ้นยิ่งรุนแรงนะเพราะบ้านซาคามากิมันถือคติ ยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บลองดูฮารุสิ...ไม่เหลือหรอกนะ (. . )//เขี่ยพื้นเป็นรูป sm พยายามเข้าน้า~~
    #316
    1
    • #316-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE (@nicharee-33) (จากตอนที่ 25)
      26 ตุลาคม 2559 / 09:00
      *เอลค่า ไม่ใช่ แอล สะเอตัวเดียวไม่มีเบิ้ล5555*
      .ไม่รวมสองเรื่องเข้าด้วยกันสิค่ะคอฟจังงง
      ฝากติดตามด้วยน้า
      #316-1
  23. #315 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 08:22
    รอค่าาาา
    #315
    1
  24. วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 07:19
    ไรท์เอล....เค้ารออยู่น้าาาา
    สู้ๆ >?< เค้าเป็นกำลังไตให้....มาต่อเร็วๆเน้ออ ^[ ]^
    #314
    1