THE END l เล่ห์รักเลอดาว [ สำนักพิมพ์ อรุณ ]

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 2...ซีนที่ 2(รวม 65%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 840
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ก.ย. 58



ต่อ

หลังจากเลอดาวสงบสติอารมณ์ได้พักใหญ่ มั่นใจว่าจะไม่เจอหน้าตราบุญ หล่อนจึงเดินกลับไปยังหน้าห้องฉุกเฉินอีกครั้ง พบว่าปานสียังคงนั่งปลอบใจนภาอยู่ ทันทีที่ทั้งคู่เห็นหล่อนกลับมา นภาก็ยิ้มชื่นขึ้น

“พี่นึกว่าดาวกลับไปแล้วซะอีก”

“ยังหรอกค่ะพี่ภา ดาวแค่ไปหาที่สงบสติอารมณ์ก็เท่านั้น ขืนยังอยู่ตรงนี้ ถ้าเกิดดาวหมดความอดทน ดาวอาจทำเรื่องแย่ๆมากกว่าเมื่อกี้ก็ได้ ว่าแต่เขากลับไปนานหรือยังคะ”

“กลับไปเมื่อครู่นี้เอง ก่อนหน้าดาวจะเข้ามา”

เลอดาวพยักหน้าเป็นเชิงรับทราบ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ว่าง อีกสองคนจึงลงนั่งตามๆกัน “ไม่รู้ว่าชีวิตมันเล่นตลกรึไงนะคะพี่ภา คู่กรณีของพี่ถึงต้องเป็นเขา”

“ตอนนั้นพี่เองก็ตกใจนะที่เห็นหน้าคุณบุญ แต่พี่ห่วงลูกมากกว่า ก็เลยไม่ได้สนใจ...พี่เองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะมาพบเจอกันอีก”

“เขาตายไปจากชีวิตดาวแล้ว ก็ควรตายไปโดยไม่ต้องฟื้นคืนมาให้เห็นหน้าอีก” บ่นได้ไม่กี่คำ เลอดาวก็นึกถึงหลานสาวขึ้นมาจึงซักว่า “แล้วตอนนี้อาการของยายฝันเป็นยังไงบ้างละพี่ภา มีใครออกมาจากห้องฉุกเฉินบ้างหรือยัง”

ครั้นเอ่ยถึงลูกสาว นภาก็ออกอาการกังวลเหมือนเคย

“นั่นสิ ไม่รู้ป่านนี้ฝันจะเป็นยังไงบ้าง นี่มันก็ตั้งหลายชั่วโมงแล้ว”

พูดเพียงเท่านั้น ประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกผลักออกพร้อมกับแพทย์ผู้ทำการรักษาเดินออกมาด้วยสีหน้าชื่น พลอยให้ทุกคนที่ลุกขึ้นยืนรอฟังข่าวมีอาการใจชื้นขึ้นเป็นกอง

“ลูกสาวของดิฉันเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ”

แพทย์หนุ่มผู้นั้นจึงแจงถึงอาการของผู้ประสบเหตุว่าฟ้าฝันเพียงแต่เสียเลือดมากจนช็อกขณะเกิดเหตุ แต่การรักษาเบื้องต้นระหว่างส่งตัวมาถึงมือหมอนั้นสามารถช่วยได้ส่วนหนึ่ง ตอนนี้อาการปลอดภัยดี ยกเว้นก็แต่ร่างกายที่บอบช้ำไปทั่วร่าง คงต้องให้พักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลสักสามถึงสี่วันจึงกลับบ้านได้

เป็นอันว่าฟ้าฝันถูกย้ายออกจากห้องฉุกเฉินเข้าพักรักษาตัวที่ห้องพักพิเศษ ตอนนี้ก็ยังนอนหลับลึกเพราะฤทธิ์ของยา นภาจึงบอกกับเลอดาวให้ขับรถไปส่งที่บ้านเพื่อจะไปเก็บของใช้จำเป็นแล้วกลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง ตอนนั้นเองปานสีจึงแยกตัวกลับบ้าน ระหว่างที่ขับรถกลับ สองพี่น้องจึงมีโอกาสได้คุยกันถึงตราบุญอีกครั้ง

“เรื่องค่าใช้จ่ายในการรักษายายฝัน ดาวจะเป็นคนออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมดนะ พี่ภาอย่าได้ไปรับเงินช่วยเหลือจากคนใจคดเป็นอันขาดนะ ดาวขอร้อง”

“ถึงดาวไม่ออกปาก พี่ก็ไม่รับเงินจากคนพรรค์นั้นหรอก”

เลอดาวถอนใจอีกเฮือกก่อนจะระบายความรู้สึกต่อ “ยังไงก็ได้ ขออย่าให้คุณบุญมาวุ่นวายวอแวกับดาวอีกเลย ดาวไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก”

“เพื่อความสบายใจของดาว ถ้าเกิดคุณบุญยังโผล่ไปที่โรงพยาบาลอีก พี่จะเป็นคนเชิญเขาไปให้พ้นจากชีวิตของพวกเราเอง”

เสียงหัวเราะของเลอดาวเล็ดออกมาอย่างเยาะหยัน “พี่ภาอย่าไปสุภาพกับคนแบบนั้นเลย คนอย่างเขาต้องไล่ไปให้พ้นสถานเดียว”

แม้นภาจะไม่ชอบขี้หน้าตราบุญเช่นกัน แต่หล่อนก็ไม่ใจเด็ดพอจะทำกิริยารุนแรงอย่างที่เลอดาวคาดหวัง ดังนั้นสีหน้าของนภาจึงเจื่อนลง แล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุย

“คืนนี้พี่จะไปนอนเฝ้าลูก ถ้ามีอะไรเร่งด่วน ดาวก็โทร.หาพี่แล้วกันนะ”

เลอดาวขับรถไปส่งนภาที่บ้าน ซึ่งปลูกสร้างอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน แต่ห่างกันสองซอย ทีแรกหล่อนก็จะรอพี่สาวเก็บของใช้ที่จำเป็นและพาไปส่งโรงพยาบาลอีกรอบ แต่อีกฝ่ายออกปากให้หล่อนกลับมาที่บ้านของตัวเองเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเสียใหม่ พานมองชุดที่หล่อนสวมวันนี้แล้วอดถามไม่ได้

“ทำไมวันนี้ดาวแต่งตัวโป๊จัง”

หล่อนจึงหัวเราะ นึกขันกับกิริยาที่นภาแสดงออก เข้าใจหัวอกพี่สาวคนนี้ดี ถึงจะไม่หัวโบราณขนาดดุจเดือน แต่นภาก็อยู่ในวัยสาวใหญ่ เรื่องรสนิยมในการแต่งตัวถึงจะไม่ล้าหลังหรือเชยแต่ก็ไม่ได้มีรสนิยมนัก ยังคงแต่งตัวแบบเรียบง่ายสมกับวัยสามสิบตอนต้น

“ก็แค่แต่งไปยั่วโมโหคนหน่อยเท่านั้นแหละ”

เมื่อนภาได้คำตอบแบบนั้น เป็นอันรู้กันว่าเลอดาวคงไม่อยากขยายความ เพราะคนอย่างหล่อน ถ้าเรื่องใดพร้อมที่จะเล่าสู่กันฟังหรือระบายออก ไม่ต้องซักหล่อนก็เต็มใจเล่า แต่หากเรื่องไหนต้องการเก็บเป็นความลับหรือเอาไว้ขบคิดเพียงลำพัง ต่อให้ซักจนปากเปียกปากแฉะ ก็ไม่สามารถง้างปากให้หล่อนพูดออกมาได้

หลังจากส่งนภาเสร็จ เลอดาวก็ขับกลับมาอีกสองซอยเพื่อจะเข้าบ้านอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเสียใหม่ ทว่าหล่อนกลับต้องแปลกใจเมื่อพบว่ามีรถราคาหลายล้านบาทคันหนึ่งจอดขวางทางเข้าออกประตูรั้วหน้าบ้านของหล่อนเอง หล่อนมองทะเบียนท้ายรถยนต์คันนั้น เห็นเป็นเลขตองที่บ่งชี้ว่าเจ้าของรถมีฐานะ ก็เกิดความสงสัยว่าใครเป็นเจ้าของรถ

จนกระทั่งหล่อนลงจากรถเพื่อไปขอให้เจ้าของขยับรถนั่นแหละ...

หล่อนถึงรู้ว่าขีดจำกัดความอดทนที่มีอาจจะกำลังหมดไปอีกครั้ง!

“คุณมาที่บ้านของฉันถูกได้ยังไง!

//////////////////////////////////////

วางแผงแล้ววันนี้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

41 ความคิดเห็น